“အခန္း သံုး တက္ထားမယ္” အေစာင့္ဝါဒါ၏ သတိေပးသံေၾကာင့္ အခန္းျပန္တက္ခဲ့ရသည္။ ထိုေန႔က သူ႔အေမးကိုမေျဖျဖစ္ခဲ့။
ကိုထင္ေအာင္က ဗာဒံရြက္ေပၚ တံျမက္စည္းတံေခ်ာင္းျဖင့္ တခုခုေရးျခစ္ေနသည္။ အဘဦးေမာင္ႀကီးက ရင္က်ပ္ပန္းနာထသျဖင့္ သူ႔ရႉေဆးဗူးကေလးထုတ္ၿပီး ရႉေန၏။ က်ေနာ္ႏွင့္ ကိုမိုးဝင္းက ေျခရင္းဘက္နားမွာထိုင္ရင္း စကားေျပာေနခ်ိန္။ အခန္းေပါက္ဝတြင္ထိုင္ကာ လက္ဖဝါးႏွင့္လက္ေခ်ာင္းႂကြက္သားမ်ား သန္မာေစရန္ဆိုၿပီး သံပုရာသီးခန္႔ သစ္သားလံုးေလး ၂ လံုးကိုလက္ထဲတြင္ ဟိုေျပာင္းသည္ေရႊ႔ လႈပ္ကာလႈပ္ကာ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ေနသည့္ အဘ ဦးစိုးဝင္း(ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဝင္ ဗိုလ္ေဇယ်၏ ညီအငယ္ဆံုး) က “ေျပာပါဦးကိုမ်ိဳးျမင့္ရဲ႔” ဟု က်ေနာ္ေျပာလက္စ စကားဆက္ကိုျပန္ေကာက္ရင္း ေထာက္ေပးလိုက္သည္။ “ေရခ်ိဳးခ်တုန္းက အဘဦးအုန္းျမင့္ေတာင္ က်ေနာ့္ကိုေမးေနေသးတယ္..အဘရဲ႔” “ခင္ဗ်ားက ဘာျပန္ေျဖလိုက္လဲ” “ဘာမွေတာင္မေျဖလိုက္ရပါဘူး အဘရာ” “ခင္ဗ်ားကေရာ ဘာလုပ္ေပးေစခ်င္တုန္းဗ်..၊ ခင္ဗ်ားတို႔ၿမိဳ႔ကေလးမွာ” “က်ေနာ္လား..အဘ..၊ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး၊ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရးတိုက္ပြဲေတြမွာ က်ဆံုးသြားၾကတဲ့ တပ္မေတာ္သားေတြအတြက္ စစ္သဂ်ႌဳင္းတခုေလာက္ေတာ့ သတ္သတ္ေဆာက္ေပးေစခ်င္တယ္” အဘဦးေမာင္ႀကီးက မသိမသာတခ်က္လွမ္းၾကည့္သည္။ ဘာမွဝင္မေျပာေသး။ ကိုထင္ေအာင္ႏွင့္ ကိုမိုးဝင္းကၿငိမ္ေနသည္။ ေနာက္ေတာ့ အဘဦးေမာင္ႀကီးက “တပ္မေတာ္သားေတြအတြက္ပဲလား က်န္တဲ့ တပ္မေတာ္သားမဟုတ္တဲ့ အသက္ေပးခဲ့ၾကသူေတြအတြက္ေရာ…” တဲ့။ “အဲဒါကေတာ့ အဘရာ လုပ္ေပးႏိုင္ရင္ပိုေကာင္းသလို လုပ္လည္းလုပ္ေပးသင့္ပါတယ္ က်ေနာ္အခုေျပာတာက က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စစ္သားျဖစ္ခဲ့ဖူးတာရယ္.. ေနာက္ၿပီး က်ေနာ့္စိတ္အခံက ေပၚလာတဲ့အေတြးရယ္ေၾကာင့္ တပ္မေတာ္သားေတြအတြက္ သတ္သတ္လို႔ေျပာမိတာပါ…။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အားလံုးအတြက္လုပ္ေပးရမွာပါ…။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ကေတာ့ တပ္မေတာ္သားေတြအတြက္ သတ္သတ္ကိုလုပ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္” အခန္းတြင္းမွာ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ဘယ္သူမွ ဘာမွဆက္မေျပာၾကေတာ့။ က်ေနာ့္အေတြးမ်ားကသာ က်ေနာ့္ဇာတိၿမိဳ႔ကေလးသို႔ ရြက္လႊင့္ေနေတာ့သည္။
ဘယ္သူက စေခၚလို႔သည္ေနရာ စစ္သဂ်ႎဳင္းလို႔တြင္ခဲ့သလဲေတာ့မသိပါ။ က်ေနာ္လူလားေျမာက္ခ်ိန္မွစၿပီး အမ်ားနည္းတူသာေခၚ၏။ တကယ္က ၿဗိတိသွ်ဓနသဟာယစစ္သည္မ်ား၏ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ဂူဗိမန္။ သည္ေျမကိုျမန္မာျပည္က မပိုင္၊ သည္ေျမအတြက္အလုပ္လုပ္ေနၾကသည့္ ျမန္မာအလုပ္သမားကို ၿဗိတိသွ်ဓနသဟာယအဖြဲ႔က လစာေငြအေထာက္အပံ့ေပးထား၏။ "က်ေနာ္တို႔ျပည္က သူတို႔ေျမ" ျဖစ္၏။ စုစုေပါင္းေျမဧကအက်ယ္က ၂၀ ေလာက္ရွိမည္ထင္သည္။ တဝင္းလံုးကို အနက္ေရာင္ပလပ္စတစ္အုပ္ သံဇကာအေပ်ာ့ အကြက္စိတ္ကေလးမ်ားျဖင့္ စည္းရိုးကာထား၏။ စည္းရိုးအတြင္းမွ စည္းရိုးႏွင့္အညီ ပုဏၰရိတ္ပန္းေရာင္စံုတို႔ စိုက္ေပးထားၿပီး ပန္းမ်ားကလည္းအၿမဲလိုလို ပြင့္ေနတတ္သည္။ အသီးသီးခ်ိန္က်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ပန္းသီးဟုေခၚသည့္ ပုဏၰရိတ္သီးေလးမ်ား နီနီဝါဝါ။ က်ေနာ္တို႔ကေလးမ်ားက ထိုအသီးေလးမ်ား ခူးစားရသည္ကိုႀကိဳက္၏။
ဝင္ဝင္ခ်င္း အရင္ဆံုးေတြ႔ရမည္ကေတာ့ လူ၂ရပ္ခန္႔ျမင့္သည့္ ေက်ာက္သားဂူႀကီး၊ အေပၚဘက္တြင္ အရာရွိခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာမ်ားႏွင့္ ဓါးရွည္ႀကီးေျမွာက္ကာ စစ္ခ်ီရန္အမိန့္ေပးေနဟန္ ေၾကးဝါျမင္းစီးရုပ္တု၊ ေအာက္မွာထိုသူ၏ အမည္ႏွင့္ရာထူးအဆင့္အပါအဝင္ အခ်က္အလက္တခ်ိဳ႔ထြင္းထားသည့္ ေၾကးဝါျပားႀကီးကပ္လ်က္။ ထိုေနရာလြန္သည္ႏွင့္ ဝင္းႀကီးတဝင္းလံုးအၿမဲတမ္းလိုလို အလိုအေလွ်ာက္ပန္းေပးသည့္ ေရပန္းမ်ား၊ တယုတယေမြးကာ၊ ျမက္ရိတ္စက္ျဖင့္ တိတိက်က် သပ္သပ္ ရပ္ရပ္ျဖတ္ထား ရိတ္ထားသည့္ အၿမဲစိမ္းျမက္္ခင္း၊ ျမက္ခင္းမ်ားအၾကားမွ ေက်ာက္ျပားခင္း လူသြားလမ္းကေလးမ်ား။ လမ္းေဘးဝဲယာတြင္ ေရာင္စံုပန္းပင္ငယ္ကေလးမ်ား။ ျမန္မာျပည္တြင္ရွိသမွ် ရြက္လွပန္းႏွင့္ပန္းေပါင္းစံု သည္ေနရာမွာရွိသည္ဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ပန္းမ်ိဳးစံုသည္။ ထို လူသြားလမ္းေလးမ်ား ထိုေရာင္စံုပန္းခင္းမ်ား၊ ထို ျမက္ခင္းစိမ္းမ်ားၾကားတြင္ တထြာခန္႔ျမင့္ၿပီး တေပ တေပခြဲပတ္လည္ ေက်ာက္တံုးကေလးမ်ား အစီအရီ။ ဘယ္ေထာင့္ကေနၾကည့္ၾကည့္ အတန္းတန္းလိုက္အတန္းလိုက္ ေဒါင္လိုက္အလွ်ားလိုက္ အားလံုးကြက္တိ။ စုစုေပါင္းဘယ္ေလာက္ရွိသလဲေတာ့မမွတ္မိေတာ့ပါ၊ မ်ားေတာ့ေတာ္ေတာ္မ်ားသည္ဟုပဲ ေျပာႏိုင္ေတာ့သည္။ ထိုေက်ာက္တံုး ေလးတတံုးခ်င္းစီ၏ အေပၚဘက္မ်က္ႏွာတြင္ လက္မဝက္ခန္႔ထူသည့္ေၾကးဝါျပားမ်ားကို မူလီႏွင့္စုပ္ထား၏။ ေက်ာက္တံုးတတံုးသည္ လူတေယာက္ခ်င္းစီ၏ အထိမ္းအမွတ္ဂူငယ္ေလးမ်ားျဖစ္သည္။ ေၾကးဝါျပားမ်ားအေပၚမွာ အမည္၊ အသက္၊ ရာထူးအဆင့္၊ တပ္အမွတ္၊ တပ္ဆံဆိပ္၊ က်ဆံုးသည့္ေန႔ (တခ်ိဳ႔ေက်ာက္တံုးေလးမ်ားဆိုလွ်င္ က်ဆံုးသည့္တိုက္ပြဲႏွင့္ ေနရာကိုပါေရးထြင္းထားသည္)။ ထိုအရာမ်ားကိုၾကည့္ကာ သူက ဘာလူမ်ိဳး၊ ဘယ္တိုင္းျပည္က စသျဖင့္သိခြင့္ရသည္။ က်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ တပ္သားအမ်ားစုမွာ အိႏၵိယတိုက္သားမ်ား၊ (ပန္ခ်ာပီဟု က်ေနာ္တို႔ေခၚသည့္ ပန္ဂ်ပ္ဘ္နယ္သားမ်ား) နီေပါလ္လူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ အာဖရိကတိုက္သားမ်ားျဖစ္သည္။ အရာရွိႏွင့္အၾကပ္မ်ားမွာ ၿဗိတိသွ်မ်ားျဖစ္သည္ကိုေတြ႔ရမည္။ အေဆာက္အဦး ဗိသုကာပံုစံမ်ားကလည္း ျမန္မာမဆန္၊ အမိုးမရွိ အကာမရွိ၊ ပကတိဟင္းလင္းျပင္ထဲတြင္ ေက်ာက္သားေက်ာက္တိုင္ခ်ည္းသက္သက္။ ေရာမေခတ္ကလိုလို။ ဝိတိုရိယေခတ္ကလက္ရာေတြလိုလို ဘာမွန္းေတာ့ေသေသခ်ာခ်ာမသိ။ ၾကည့္ရသည္မွာ အျမင္ဆန္းေနသည္။ လွသည္။ စေနတနဂၤေႏြရက္မ်ားတြင္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ေတာ္ေတာ္ေလးလာတတ္သည္။ သူတို႔ႏွင့္သက္ဆိုင္ရာ အုတ္ဂူမ်ားကို ကက္တေလာက္တြင္ရွာၿပီး ပန္းျခင္းပန္းေခြေတြခ်မည္။ ဖေယာင္းတိုင္တုတ္တုတ္ႀကီးေတြကို ဂူေလးေတြေပၚတြင္ထြန္းမည္။ ၿပီးေတာ့ ဂူေလးေတြေရွ႔တြင္ ဒူးတုတ္ထိုင္ၿပီး ၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္စြာ ဆုေတာင္းပ႒နာျပဳမည္။ က်ေနာ္တို႔က ယင္းသို႔အခ်ိန္မ်ိဳးမ်ားတြင္ ထိုေနရာသို႔ ေရာက္ေအာင္သြားသည္။ ေဘးကေနၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ရင္ အဂၤလိပ္ႀကီးေတြက ေခ်ာကလက္တို႔ သၾကားလံုးတို႔ ေပးတတ္သည္။ ကံေကာင္းလွ်င္စာအုပ္လွလ၊ွ ပို႔စကဒ္လွလွ၊ ေရာင္စံုခဲတန္မ်ား ေပးေပးသြားတတ္သည္ကိုး။ က်ေနာ္တို႔က ၿမိဳ႔ကေလးသို႔ တခါတေလေရာက္လာတတ္သည့္ ဧည့္သည္ေဆာင္သည္မ်ားကို ထိုေနရာသို႔ ေခၚေခၚၿပီးျပရသည္မွာအေမာ။ လွလည္းလွသည္ကိုး။ ထိုအခ်ိန္က ျမန္မာျပည္တြင္ အလွဆံုးဆိုသည့္ပန္းၿခံေတြထက္ လွသည့္ေနရာျဖစ္မည္ဟု က်ေနာ္တို႔ကထင္သည္။ တခ်ိဳ႔ကဆို က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႔သားေတြက “ဧည့္သည္လာရင္ သဂ်ႌဳင္းကုန္းကို လိုက္ပို႔တတ္သူေတြ” ဟု ရယ္စရာအျဖစ္ေတာင္ ေျပာစမွတ္တြင္သည္။
ခဏတျဖဳတ္ထိုင္ရန္ လုပ္ေပးထားသည့္ ေနရာေလးတခ်ိဳ႔မွာသာ ေက်ာက္မ်က္ႏွာက်က္အမိုးကိုေတြ႔ရမည္။ ထိုင္ခံုကေလးေတြေရာ အမိုးကိုေထာက္ထား သည့္တိုင္လံုးႀကီးေတြေရာက ေက်ာက္သားအစစ္၊ အဂၤေတေလာင္းထားသည္မဟုတ္။ ထိုအတိုင္းဆက္သြားလွ်င္ တဝင္းလံုး၏အလည္တည့္တည့္ေနရာ ေရာက္မည္။ ပင္မအေဆာက္အဦးႀကီးကိုေရာက္မည္။ လူ႔ရင္စို႔သာသာခန္႔ျမင့္ၿပီး၊ အလ်ားေပ ၉၀၀ ခန္႔ရွိမည့္ ေက်ာက္သားၾကမ္းခင္းခံုႀကီးေပၚတြင္ လူ ၂ ဖက္စာခန္႔ လံုးပတ္ရွိၿပီး ေပ ၈၀-၉၀ ခန္႔ျမင့္သည့္ ေက်ာက္သားအစစ္ ေက်ာက္တိုင္လံုးႀကီးမ်ား ထူထားသည္။ အလယ္ဗဟိုက ေက်ာက္သားတိုင္လံုးႀကီးမ်ားက ပိုလည္းႀကီးၿပီး ပိုလည္းျမင့္သည္။ ဝင္းတခုလံုး ရွိသမွ်ေက်ာက္သားေက်ာက္ဆိုင္တို႔၏ မူလအေရာင္ကို အျခားဘာမွ မစြန္းထင္းရေအာင္လည္း ခၽြတ္ေဆးမ်ားျဖင့္ မျပတ္တိုက္ခၽြတ္ထားပံုရသည္။ အလယ္ဗဟိုခ်က္ေနရက ေက်ာက္သားတိုင္လံုးႀကီးမ်ားရွိရာ ပင္မအေဆာက္အဦး၏ အလယ္တည့္တည့္ေရာက္လွ်င္ လူတိုင္း အလိုလိုရပ္မိလွ်က္သားျဖစ္ျဖစ္သြားၿပီး၊ ဘာေၾကာင့္အေပၚတည့္တည့္ကို ေမာ့ၾကည့္ျဖစ္သြားတာလဲ မေျပာတတ္ပါ။ တစံုတခုကၫိႉ႔လိုက္ဖမ္းစားလိုက္သလိုလို။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။ လူတိုင္းရပ္မိသည္။ ေက်ာက္တိုင္ႀကီးမ်ား၏ေအာက္ေျခမွစၿပီး တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေမာ့ေမာ့ၿပီးၾကည့္သြားလိုက္သည္မွာ ဇက္လန္သြားသည္အထိပင္ျဖစ္သည္။ ေက်ာက္တိုင္လံုးႀကီးမ်ားအဆံုး တိုင္ေတြထိပ္မွာ တင္ထားသည္ကေတာ့ ေက်ာက္လက္ေကာက္ႀကီးလို႔ပဲ ေျပာရမည္ထင္သည္။ ေက်ာက္သားကြင္းႀကီး။ အလယ္မွာဘာမွမရွိ ေကာင္းကင္ႀကီးတခုလံုး ဟာလာဟင္းလင္း။ လူက ေလထဲေရာက္သြား လြင့္ပါသြားတာလိုလို။ ေကာင္းကင္ႀကီးတခုလံုးက ကိုယ့္အေပၚၿပိဳက်လာတာလိုလို ထူးထူးဆန္းဆန္းခံစားမႈကို လူတိုင္းရတတ္သည္။ ထိုေက်ာက္သား လက္ေကာက္ကြင္းႀကီး၏အတြင္းဘက္တြင္ ေက်ာက္သားကိုထြင္းၿပီး ဘာသာစကား ၆ မ်ိဳးျဖင့္(အဂၤလိပ္လို၊ အာရဗီလို၊ ဟိႏၵီလို၊ ဟီဘရူးလို၊ တမီလ္လို၊ ျမန္မာလို) ၃ ေၾကာင္းပါ စာပိုဒ္တပိုဒ္ကို ေတြ႔ရမည္။ လူတိုင္းဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ခိုင္းခံထားရသလို ဖတ္ၾကည့္ၾက၏။ ျမန္မာလိုေတာ့ “သူတို႔သည္ တိုင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ိဳးအတြက္ အသက္စြန္႕လႉသြားၾကေသာသူရဲေကာင္းမ်ားျဖစ္၏” တဲ့။
ထိုစာသားမ်ားကိုဖတ္ရတိုင္း က်ေနာ္ အလြန္သေဘာက်၏။ ေသသြားသည့္တိုင္ေအာင္ တန္ဖိုးထား ဂုဏ္ျပဳထိုက္သူအား တန္ဖိုးထားဂုဏ္ျပဳတတ္သည့္အေလ့ကိုလည္း ထာမနာျပဳ၏။ သို႔ရာတြင္ထိုေနရာတြင္ ယခု သူတို႔၏ သူရဲေကာင္းမ်ားအျဖစ္ တန္ဖိုးထားဂုဏ္ျပဳခံမ်ားမွာ က်ေနာ္တို႔၏သူရဲေကာင္းမ်ား မဟုတ္ၾက။ အတိတ္က က်ေနာ္ေျမကိုလု၊ က်ေနာ္တို႔အားဗိုလ္က်အႏိုင္က်င့္ ကၽြန္ဇာတ္သြင္းခဲ့သည့္ နယ္ခ်ဲ႔သမားတို႔၏ လက္ပါးေစမ်ား။ က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္၏ မ်ိဳးခ်စ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား၊ အညတရ သူရဲေကာင္းမ်ားကိုသတ္ခဲ့သည့္ လူသတ္သမားမ်ား။ ယခုေတာ့သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ေျမေပၚတြင္ သူတို႔ျပည္အတြက္ သူရဲေကာင္းမ်ားအျဖစ္ ထည္ထည္ဝါဝါ။ ခန္႔ခန္႔ျငားျငား။ က်ေနာ္တို႔သူရဲေကာင္းေတြအတြက္ က်ေနာ္တို႔ျပည္က က်ေနာ္တို႔ေျမမွာ ဘာမွမရွိ။
သူက က်ေနာ့္စကားဆံုေအာင္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ နားေထာင္ေပး၏။ စကားဆံုးေတာ့မွ..“တခ်ိဳ႔ကေတာ့ အစိုးရကို ေဆးရံုေတြ၊ ေက်ာင္းေတြ၊ လမ္းတံတားေတြ၊ ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေတြလုပ္ေပးဖို႔ အရင္ေတာင္းမယ္ ထင္တယ္..။ အဲဒါေတြကလည္း တကယ့္လက္ငင္း လိုအပ္ခ်က္ေတြေလ..။ ေတာင္းလည္းေတာင္းရမွာပါပဲ..။ ခင္ဗ်ားက စစ္သားေတြအတြက္ စစ္သဂ်ႌဳင္းေဆာက္ေပးဖို႔ အရင္ဆံုးေတာင္းမယ္ဆိုေတာ့ ..“က်ေနာ္က ရုတ္တရက္ ခင္ဗ်ားကို လူထူးလူဆန္းလို႔ထင္လိုက္တာ..” ဟုဆိုၿပီး
“လြတ္လပ္ေရးရၿပီး သိတ္မၾကာပါဘူး။ အခု ခင္ဗ်ားရတဲ့စိတ္ကူးမ်ိဳးရွိခဲ့ၾကတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္္ေတြကေနၿပီး အဲဒီတုန္းက အာဏာရ ဖဆပလ အစိုးရကို တဦးခ်င္းအေနနဲ႔ေရာ စုေပါင္းၿပီးေတာ့ေရာ ဗမာျပည္မွာ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးမွာ အသက္ေပးလႉသြားခဲ့ၾကရသူ မ်ိဳးခ်စ္ပုဂၢဳိလ္ေတြအတြက္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ဂူဗိမန္တခုေဆာက္ခ်င္ေၾကာင္း တင္ျပအသိေပးခဲ့ၾကတယ္။ အစိုးရက ဘယ္လိုအေၾကာင္း ေနာက္ခံရွိလို႔လဲေတာ့ မသိဘူးေပါ့ေလ။ အင္းမလုပ္အဲမလုပ္ လုပ္ေနတယ္.။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒီအတိုင္းေတာ့မျဖစ္ေခ်ဘူး။ တခုခုေတာ့လုပ္ၾကမွျဖစ္မယ္ဆိုၿပီး တိုင္ပင္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ အႀကံရတာက လူထုကို တိုင္းျပည္အဝွမ္းခ်ျပမယ္။ လူထုက လက္ခံလို႔ ေငြေၾကးလုပ္အား ဝိုင္းဝန္းထည့္ဝင္လာရင္ အဲဒါနဲ႔ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကမယ္ေပါ့ေလ။ တိုင္းျပည္အေျခအေနကလည္း သိတဲ့အတိုင္းဗ်ာ။ အမ်ိဳးသားညီၫြတ္ေရး အစည္းေျပစအခ်ိန္။ ေနရာတိုင္းမွာ ေသနတ္သံေတြက တညံညံနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ရည္မွန္းခ်က္ကို ေပါက္ေအာင္ေဆာင္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အခက္အခဲေတြရွိေနတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အခုေဘာင္ဒရီလမ္းက စစ္ေၾကာေရးနဲ႔တည္းခိုေရးစခန္းဆိုၿပီး စစ္ေထာက္လွမ္းေရးစခန္း လုပ္ထားတဲ့ေနရာမွာ ေျမေပးမယ္ဆိုၿပီးျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီမွာ ဆက္လုပ္သူေတြေတာ့ ဆက္လုပ္ၾကတယ္ဗ်။ က်ေနာ္က နည္းနည္းေဝးသြားတယ္။ အခု ခင္ဗ်ားနဲ႔တခန္းတည္းေနတဲ့ ကိုစိုးဝင္းတို႔က အဲဒီကိစၥမွာက်ေနာ့္ထက္ပိုၿပီး ထဲထဲဝင္ဝင္ လုပ္ခဲ့ကိုင္ခဲ့တာဗ်။ သူပိုသိတယ္။ ခင္ဗ်ားသူ႔ကိုေမးၾကည့္ရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးျပည့္ျပည့္စံုစံု သိရႏိုင္တယ္”
ေနာက္ေန႔က်မွ အဘဦးစိုးဝင္းကိုေမးမည္ဟု အားခဲၿပီးအခန္းျပန္တက္ခဲ့သည္။ ေထာင္တြင္း အေျခအေနမ်ားကလည္း မၿငိမ္မသက္။ ျပင္ပႏိုင္ငံေရးကလည္း ေရြးေကာက္ပြဲအသံေၾကာင့္လႈပ္လႈပ္ရြရြ။ သတင္းေတြကလည္း တေန႔တမ်ိဳးဆိုသလိုျဖစ္ေန၏။ ေထာင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအား စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက အတိအလင္း ဝင္စြက္ဖက္မႈေတြကလည္း လက္ရဲဇက္ရဲႏိုင္လြန္းလာသည္။ အဘဦးစိုးဝင္းက်န္းမာေရးကလည္း သိတ္ေတာ့ဟန္မက်လွ။ အဘဦးစိုးဝင္း ေထာင္ေဆးရံု တင္လိုက္ရသည္။ က်ေနာ္ ေမးမယ္ေမးမယ္နဲ႔ မေမးျဖစ္ေတာ့။ ေနာက္ေတာ့ သိတ္မၾကာလိုက္ ၁၉၉၀ ခု စက္တင္ဘာ ၂၅ ႀကီး ျဖစ္လာသည္။ က်ေနာ္လည္း ႀကိဳးတိုက္ေရာက္သြားသည္။ ေထာင္တြင္းျပစ္ဒဏ္ေစ့ေတာ့ ၄တိုက္ျပန္ပို႔သည္။ ေနာက္ေတာ့ ေတာင္ငူေထာင္ အပို႔ခံရသည္။ အဘဦးစိုးဝင္း ဆံုးသြားသည္ကိုၾကားသည္။ အဘဦးအုန္းျမင့္ ဘယ္ေထာင္ေရာက္သြားလဲ က်ေနာ္ျပန္မမွတ္မိေတာ့။ အျပင္ေရာက္မွ ေတြ႔ၿပီးေမးတာေပါ့ေလ ဆိုသည့္စိတ္ႏွင့္ ေနခဲ့သည္။ အျပင္ျပန္ေရာက္သည္။ ၂၉ ရက္ပဲခံသည္။ အထဲျပန္ေရာက္ျပန္သည္။ အင္းစိန္-သာယာဝတီ-အင္းစိန္ သံသရာလည္ေနခ်ိန္မ်ား။
စူနီရမ္ပါ့ခ္ သရီး ဘီ သို႔ အႀကိမ္မ်ားစြာ ေရာက္ခဲ့ေသာ္လည္း လက္ငင္းအေရးကိစၥမ်ားကသာ စကားဝိုင္းတြင္ ေနရာယူထားသည္။ အဘဦးအုန္းျမင့္ႏွင့္ အျပင္မွာ ခဏဆံုခ်ိန္ေတြက်ျပန္ေတာ့လည္း ထိုအေၾကာင္း စကားကမေရာက္။ လက္ရွိႏိုင္ငံေရးအေျခအေနမ်ား၊ အက်ဥ္းသားမ်ားႏွင့္အက်ဥ္းသား မိသားစုမ်ားေထာက္ပံ့ေရး။ ေထာင္တြင္းအေျခအေနႏွင့္ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ား စုေဆာင္းေရး။
က်ေနာ္ ထိုင္းဘက္မထြက္ခင္ ၁၀ ရက္ခန္႔က အဘအိမ္သို႔ တေခါက္ေရာက္သည္။ ထိုတေခါက္သည္ ေနာက္ဆံုးအေခါက္ျဖစ္မည္ဟုမထင္။ “လာေခၚရင္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္လို႔ေပါ့ဗ်ာ” ဟု သူဆိုမွ ေႁမြအေရခြံအိတ္ေဟာင္းတလံုးႏွင့္ အသင့္ထုတ္ထားသည့္ ေန႔စဥ္သံုးပစၥည္းေလးမ်ား.. အၿမဲသံုးေနရသည့္ေဆးဝါးမ်ား.. သြားတိုက္ေဆးသြားပြတ္တံ..သဘက္..ေစာင္ပါးေလးတထည္အပါအဝင္ ပစၥည္းေလးမ်ားကို ၾကည့္မိသည္။ အသက္ႀကီးပါၿပီအဘရယ္ နားပါဦးဟုေျပာ့မည့္ ႏႈတ္သည္ အလိုလိုဆြံ႔သြား၏။ စိတ္ထိခိုက္ရသည္။ ယခုကား ထိခိုက္စရာစိတ္ မက်န္ေအာင္ပင္ ထိခိုက္မိၿပီထင္၏။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ
