မဟတၱမဂႏၶီ၊ မာတင္လူသာကင္းႏွင့္တစ္စံုျပည့္သူမ်ား (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

         တေလာက ျမန္မာျပည္မွမိတ္ေဆြတဦး အလည္လာသျဖင့္သြားေတြ႔ႏႈတ္ဆက္ရင္း အလႅပသလႅပေျပာျဖစ္၏။ သူက လက္ေတြ႔ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ မိုင္သိန္းခ်ီေဝးသူ။ ေခတ္ပညာတတ္၊ လူလတ္တန္းစား၊ စီးပြားေရသမားေပါက္စ။ “ဘယ္အစိုးရတက္တက္.. ငါ့အစိုးရ”ဆိုသည့္ ေဆာင္ပုဒ္အတိုင္းေနသူျဖစ္ေသာ္လည္း အမွား/အမွန္ကိုျမင္တတ္သူ။ ခက္ေနသည္က သူ႔အေတြးအေခၚက လက္ခံထားသည့္ အမွား/အမွန္သည္ သူ႔အက်ိဳးစီးပြားႏွင့္ယွဥ္လွ်င္ အမွန္/အမွားေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ျဖစ္သြား၏။ ၉ဝ တုန္းက အန္င္အယ္လ္ဒီ၊ ၂ဝ၁ဝ က်ေတာ့ ႀကံ့ဖြံ႔။

သူက ဒီဘက္ေခတ္ျမန္မာျပည္တြင္ “အာဏာပိုင္” ဆိုသည့္ေဝါဟာရ ေဖာင္းပြေခတ္စားေနျခင္းကို နားကေလာ ေနဟန္တူ၏။ “မင္း ..စဥ္းစားၾကည့္ကြာ..ငါးတန္းေတာင္မေအာင္၊ ဘယ္ေခတ္မွာမွ လူရာအသြင္းမခံရဖူးတဲ့ ကေလကေခ်ေတြက ရပ္ကြက္လူႀကီးတက္လုပ္။ ထစ္ ကနဲရွိ က်ေနာ္တို႔ရပ္ကြက္အာဏာပိုင္မ်ားက..ဆိုၿပီးေအာ္ေနတာကြ” ဟုဆိုေတာ့ က်ေနာ္က “ဒါဆိုရင္ကြာ ငါးတန္းလည္းေအာင္မယ္.. ေခတ္ တေခတ္ေခတ္မွာလည္းလူရာဝင္ခဲ့သူက အဲသလိုေအာ္ရင္ေရာ” လို႔ ေမးမိသည္။ သူကခ်က္ျခင္းပင္ “နည္းနည္းေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ.. လူၾကားေတာ့ေကာင္းေသးတာေပါ့” ဟုျပန္ေျဖ၏။ “ဒါဆို..အဲဒီေကာင္ေတြေနရာမွာ မင္းတို႔ဝင္လုပ္ရင္ေရာ” လို႔ က်ေနာ္က အထြန္႔ထပ္တက္ၾကည့္မိသည္။ “ငါ့အေနနဲ႔ကေတာ့ ေသေတာင္မလုပ္ဘူး..အဲသလိုေကာင္ေတြနဲ႔တြဲၿပီး.. မင္း..စဥ္းစားၾကည့္ေလကြာ သူတို႔နဲ႔သြားတြဲလိုက္တာ နဲ႔ရပ္ကြက္ကပါ ငါ့ကိုေစာက္ျမင္ကပ္မွာေပါ့ကြ” ဟုေျပာ၏။ က်ေနာ္က “ဒါဆိုမင္းက အဲဒီေကာင္ေတြ တြင္က်ယ္ေနတာကို လည္းမႀကိဳက္ အဲဒီ ေကာင္ေတြနဲ႔လည္း တြဲမလုပ္ႏိုင္ဆိုေတာ့..မင္းက ဘယ္လိုျဖစ္ခ်င္တာလဲ” ဟု ထပ္ေမးမိ၏။ သူက “ေဟ့ေကာင္..မင္းက ႏိုင္ငံေရးေတြပါလာၿပီ” ဟုဆိုၿပီး ေဘးဘီကို မလံုမလဲလွမ္းၾကည့္သည္ကို သတိထားလိုက္မိသည္။ သူ အေမရိကားမွာ က်ေနာ္ႏွင့္စကားေျပာေနျခင္းကို ေမ့သြားဟန္တူသည္။ စကားလမ္းေၾကာင္းက သိသိသာသာေျပာင္းသြားၿပီး စကားစျပတ္သြား၏။

က်ေနာ္က သူ႔စကားမ်ားထဲမွ “အာဏာပိုင္” ဆိုသည့္ေဝါဟာရကို အေတြးပြားေနမိသည္။ အာဏာကိုမည္သူပိုင္သနည္းဟု  ဆိုလိုက္သည္ႏွင့္ “ျပည္သူ” သို႔မဟုတ္ “လူထု” ဆိုသည္မ်ားကို တန္းကနဲေျပးျမင္မိၾကမည္။ မွန္၏။ ႏိုင္ငံေရးက်မ္းႀကီးက်မ္းခိုင္ မ်ားႏွင့္ႏိုင္ငံ ေရးသမားမ်ား၏ႏႈတ္ဖ်ားမွ ဆီသည္မလက္သုတ္ျဖစ္မတတ္ ျမင္ရၾကားဖန္မ်ားလွသည့္ေဝါဟာရ။ အာဏာသည္ လူထုဆီကလာလာ ဘယ္သူ႔ဆီကလာလာ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားအတြက္ မိမိတည္ေဆာက္ခ်င္သည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ပံုစံကိုေဖၚရန္ အာဏာ လိုအပ္၏။ အာဏာမရွိလွ်င္ ဘာမွလုပ္မရ။ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ၿပီး “အာဏာလိုခ်င္လို႔လုပ္တာမဟုတ္” ဆိုလွ်င္ အာဏာလည္း ဘယ္ေတာ့မွမရတတ္။ ဘာမွလည္းလုပ္မရ။ အာဏာယူေရး သေဘာထားရွိေသာ္လည္း အေျခအေနႏွင့္“လမ္းစဥ္” မကိုက္သျဖင့္ လမ္းခြပ္လတ္တြင္ “ေလွ်ာေမြး” ျဖစ္သြားၾကရသည္မ်ားလည္းရွိေသး၏။

ဤေနရာတြင္ အာဏာဟုဆိုလွ်င္ “ႏိုင္ငံေရးအာဏာ” ကိုဆိုလိုၿပီး၊ ႏိုင္ငံေရးဟုဆိုက “အာဏာႏိုင္ငံေရး” ကိုဆိုျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။ သူ ေတာ္ေကာင္းတရား ပြားမ်ားအားထုတ္ေနသည့္သူေတာ္စင္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားအၾကား “စည္း” အလြန္ “ထူ” ပါသည္။ အာဏာရယူေရးအတြက္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ နည္းလမ္း ၂ သြယ္ရွိ၏။ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္လူထုတိုက္ပြဲ။ ဤ ၂ ခု သည္ နည္းနာအရသာ ၂  ခု ျဖစ္ ရ၏။ လက္ေတြ႔တြင္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးက လူထုတိုက္ပြဲႏွင့္ဆက္စပ္ယူမွရသည္။ က်ေနာ္က လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို အားသန္သူမဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤအေၾကာင္းမေျပာလို။ မေျပာတတ္။ မေျပာႏိုင္။ ေျပာႏိုင္စြမ္းလည္းမရွိ။

လူထုတိုက္ပြဲဟု က်ေနာ္တို႔ႏႈတ္က်ိဳးလာၾကသည့္ (Mass Movement) ေနရာတြင္ အၾကမ္းမဖက္ေရးလႈပ္ရွားမႈ (Non-Violence) ဆိုသည့္ေဝါဟာရက တစတစေနရာယူလာသည္ကိုေတြ႔ရ၏။ စကားလံုးတိုင္း၏ေနာက္ကြယ္တြင္ အဘိဓမၼာ ရွိၾကသည္ခ်ည္းျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႔စကားလံုးမ်ားသည္ သူခ်ည္းသက္သက္ေတြးၾကည့္သည္ထက္ ဆန္႔က်င္ဖက္ႏွင့္တြဲၾကည့္မွ ပိုထင္းလာသည္လည္းရွိ၏။ (ဥပမာ- အစိုးရ..ဆိုသည္ကို အစိုး မရ…ဆိုသည္ႏွင့္တြဲၾကည့္သည့္သေဘာ) လူထုတိုက္ပြဲဟူသည့္ စကားလံုးတြင္ “တိုက္ပြဲ” ဆိုသည္မွာ “လူထု” ဆိုသည္ႏွင့္ တသားတည္းတထပ္တည္းျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။ တိုက္ပြဲရွိသည့္လူထုႏွင့္ လူထုပါသည့္တိုက္ပြဲ။

က်ေနာ္က (Violence) ကို အၾကမ္းဖက္ျခင္း၊ (Non-Violence) ကို အၾကမ္းမဖက္ျခင္းဟု ဘာသာျပန္ျခင္းကို ဘဝင္မက်။ (Non-Violence)ကို “လက္နက္မကိုင္သည့္ေတာ္လွန္ေရး” ဟု နားလည္ထား၏။ တခ်ိဳ႔က (Non-Violence) ဟုဆိုလိုက္သည္ႏွင့္ “လုပ္သမွ်ခံေရး.. ျပန္မလုပ္ေရး” ဟုထင္တတ္သည္မွာလည္း မဟုတ္ေသး။ “လက္နက္မကိုင္သည့္ေတာ္လွန္ေရး”သည္ အာဏာ ဖီဆန္ေရးႏွင့္တြဲမွ တစ္စံုျပည့္၏။ ထိုသို႔မဟုတ္က တျခမ္းပဲ့။ “လက္နက္မကိုင္သည့္ေတာ္လွန္ေရး” သည္ “လုပ္သမွ်ခံေရး” မဟုတ္။

ေရွ႔ေနဘဝ ေတာင္အာဖရိကမွစ၍ အရိုက္အႏွက္ခံခဲ့ၿပီး သူတပါးလက္ခ်က္ျဖင့္ အသက္ထြက္သြားခဲ့ရရွာသည့္ဂႏၶီႀကီး၏ တသက္တာတြင္ “မတရားသည့္အမိန္႔အာဏာမွန္သမွ်” ကို “ဖီဆန္” ခဲ့သည္သာျဖစ္၏။ မာတင္လူသာကင္းႏွင့္ဂႏၶီႀကီး၏ “ရန္ကိုရန္ျခင္းမတုန္႔ႏွင္း” အေတြးအေခၚႏွင့္လုပ္ဟန္မွာ “အာဏာဖီဆန္ျခင္း” ႏွင့္တြဲထား၏။ အာဏာဖီဆန္ေရးမပါသည့္ (Non-Violence) သည္ တစ္စံုမျပည့္။

ထို႔ေၾကာင့္  (Mass Movement) “လူထုတိုက္ပြဲ” ဟုဆိုဆို (Non-Violence) “လက္နက္မကိုင္ေတာ္လွန္ေရး” ဟုေျပာေျပာ “အာဏာဖီဆန္ေရး” မပါလွ်င္ လိုရာမေပါက္။ ခရီးမေရာက္။ မၿပီးေျမာက္။

မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

read more

ဘက္လိုက္ျခင္းရသ

က်ေနာ္အေမရိကားေရာက္ၿပီးွမွ ျဖစ္လာရသည့္မိတ္ေဆြမ်ားထဲတြင္ ဓါတ္ပံုသတင္းစာဆရာႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္သတင္းကုမၺဏီထူေထာင္သူျဖစ္သည့္ ဂၽြန္ဂီဗားရ္ဆိုသူတေယာက္လည္းပါ၏။ သူႏွင့္က်ေနာ္စသိပံု ကလည္း ဒီကလူေတြအျမင္အရဆိုလ်ွင္ ထူးသည္ဟုဆိုရမည္။ ဘယ္သူကမွမိတ္ဆက္မေပးပဲ သိလာျခင္း ျဖစ္သည္။ သူႏွင့္ဆံုတိုင္း စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာျဖစ္၏။ ႏိုင္ငံေရး၊ ဘာသာေရး၊ ကိုယ္ပိုင္ ယဥ္ေက်းမႈမ်ား၊ မတူသူမ်ားအတူေနၾကျခင္း၊ သတင္းစာမ်ားအေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေတာ္ေတာ္စံုသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ က်ေနာ္ကနားေထာင္သမား။ သူက အေတြ႔အႀကံဳစံုသေလာက္ မွတ္မွတ္သားသားလည္း ရွိသူ။ ေျပာလည္း အေတာ္ေျပာႏိုင္သူျဖစ္၏။  အေမရိကန္တကၠသိုလ္တခုက သတင္းစာပညာ၊ ဓါတ္ပံု ပညာတို႔ျဖင့္ ေက်ာင္းၿပီး ၿပီးေနာက္ ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားတြင္ ႏွစ္အတန္ၾကာလွည့္လည္ေနထိုင္ခဲ့သူ။ စစ္ေဘး၊ ေရာဂါေဘးႏွင့္ သဘာဝ အႏၱရာယ္ေဘးသင့္သည့္ေဒသမ်ားကို ပိုစိတ္ဝင္စားသူ။ လူမ်ိဳးစု မ်ိဳးျဖဳတ္သတ္ျဖတ္ေရး (Ethnic Cleansing) ျဖစ္ေနသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားေဒသမ်ားကို ပိုစိတ္ဝင္စားသူ၊ ယခု အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု အင္ဒီယားနားျပည္နယ္ကို ျပန္ေရာက္လာသူ။ 

          တေန႔ သူက က်ေနာ့္အား ဖို႔ဝိန္းၿမိဳ႔ေရာက္ ျမန္မာျပည္သားေရႊ႔ေျပာင္းအေျခခ်ေနထိုုင္သူမ်ားႏွင့္ ဒုကၡသည္မ်ားဘဝအေၾကာင္း မွတ္တမ္းကားတိုေလးတခုေလာက္ ရိုက္ခ်င္ေၾကာင္း၊ က်ေနာ့္အကူအညီ 

လိုေၾကာင္းေျပာလာပါသည္။  က်ေနာ္က မဆိုင္းမတြပင္ သူလိုအပ္သည္ကိုအတတ္ႏိုင္ဆံုး ကူညီမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာၿပီး ဘာလို႔ ဒီမွတ္တမ္းကားရိုက္ခ်င္ရတာလဲဟု ေမးၾကည့္မိသည္။

          အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၏ ပထမဆံုုးသမၼတႀကီးေဂ်ာ့ခ်္ေဝၚရွင္တန္မွ လက္ရွိသမၼတ ဘရက္ခ္ အိုဘားမားအထိ အားလံုုးသည္ႏိုင္ငံတကာမွ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသို႔ ေျပာင္းေရႊ႔အေျခခ်ေနထိုုင္လာသူ မ်ား၏ သားစဥ္ေျမးဆက္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊ နယ္ပယ္အသီးသီးတြင္ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားသူမ်ားေရာ သာမန္လူ မ်ားေရာ အားလံုးမွာလည္း ထိုုအတိုုင္းပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို လက္ရွိ အဆင့္ေနရာ သို႔ ေရာက္ေအာင္ေဆာင္က်ဥ္းေပးခဲ့ၾကသူ၊ ေပးေနၾကသူမ်ားႏွင့္ေပးၾကဦးမည့္သူမ်ားမွာလည္း ထိုုသို႔ေျပာင္းေရႊ႔ အေျခခ်ေနထိုုင္သူမ်ားပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယင္းတို႔ေၾကာင့္သာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုျဖစ္ လာေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္လည္း  ႏိုိင္ငံတကာမွေျပာင္းေရႊ႔အေျခခ်ေနထိုုင္လိုသူမ်ားအား အေမရိ ကန္ျပည္ေထာင္စုက အစဥ္ေႏြးထြးလိႈက္လွဲစြာႀကိဳဆိုေၾကာင္း၊ယဥ္ေက်းမႈစံုအတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္ႏိုင္ျခင္းအား အားေပးအားေျမွာက္ျပဳသလိုု ထိုုသို႔ေနထိုင္ေနၾကျခင္းကိုုလည္း ဂုဏ္ယူၾကေၾကာင္း၊ လူတဦးခ်င္းစီ၏ လြတ္လပ္ခြင့္အေပၚ အေျချပဳကာ လူ႔အဝန္းအဝိုုင္းတခုလံုးကိုျမွင့္တင္ယူသည္မွာ အေမရိကန္၏ႏႈန္းစံ တန္ဖိုုးျဖစ္ေၾကာင္း၊ အေမရိကန္လူမ်ိဳးဆိုုသည္မွာ ကမၻာေပၚတြင္မရွိေၾကာင္း၊ Native American ဟုုဆိုုသည့္ အေမရိကန္ဇာတိဖြား အေမရိကန္ခ်က္ျမဳတ္မ်ား အေမရိကန္န္ိင္ငံသားျဖစ္ၿပီးသူမ်ားကို ေယဘုယ်ၿခံဳငံုၿပီး အေမရိကန္လူမ်ိဳးဟု ေခၚၾကေၾကာင္း၊ ေျပာေၾကးဆိုလ်င္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုတြင္ တျခားလူမ်ိဳးေသြး မေႏွာပဲ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးတည္းက ဆင္းသက္ေပါက္ဖြားလာသူထက္ လူမ်ိဳးစံုေပါင္းဖက္ၿပီးဆင္းသက္လာသူ ဦးေရမွာ မ်ားသထက္မ်ားမ်ားလာေၾကာင္း၊ လူမ်ိဳးဆိုသည္ထက္ လူသားျဖစ္မႈ၊ လူသားဆန္မႈ၊ လူ႔တန္ဖိုးႏွင့္ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာကို ပိုအေလးထား ၾကေၾကာင္း၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆိုသည္မွာ မေကာင္းသည့္အရာဟုသူ မျမင္ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ အလြန္အကၽြံ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ႏွင့္မူမမွန္သည့္မ်ိဳးခ်စ္စိတ္တို႔၏ရလဒ္မွာမူ ပဋိပကၡႏွင့္ စစ္ပြဲမ်ားသာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ သမိုင္းေနာက္ခံတူသည့္လူမ်ိဳးကို သာ ျပန္ခ်စ္တတ္သည့္မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အစား၊ လူကို၊ လူသားကိုခ်စ္သည့္ လူသားခ်စ္စိတ္ကိုသာ သူ ပိုႏွစ္သက္ေၾကာင္း၊ တိုင္းတပါးက်ဴးေက်ာ္မႈကိုခံရၿပီး ကိုလိုနီ ဘဝ၏ခါးသီးမႈကို ျပင္းစြာခံရသူမ်ားတြင္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆိုသည္ အားေကာင္းေမာင္းသန္ စြဲၿမဲေနတတ္ေၾကာင္း၊ ထိုအေျခအေနကမွတဆင့္ တိုုင္းျခားသားေၾကာက္စိတ္ (သို႔) မႀကိဳက္စိတ္ (Xenophobia) ေတြအထိ ျဖစ္လာတတ္ေၾကာင္း၊ တိုင္းတပါးက်ဴးေက်ာ္သိမ္းပိုက္မႈကိုတြန္းလွန္ရာတြင္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အရင္းမခံလ်ွင္ မရႏိုင္ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆိုသည္မွာ အထိအရွလြယ္သည့္ကိစၥျဖစ္သလို အၫွာလြယ္သူအား သိမ္းသြင္းယူရာတြင္ အလြန္ထက္ျမက္သည့္ လက္နက္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အမ်ိဳးသားေရးအလံသက္သက္ အလႊမ္းခံအၫွာလြယ္သည့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းသည္ လက္ရွိကမၻာ၏စီးေၾကာင္းတြင္ေမ်ွာလိုက္ရင္း အက်ိဳးစီးပြား ျဖစ္ထြန္းႏိုင္စရာ မျမင္ေၾကာင္း၊ အင္ဒီယားနားျပည္သည္ ႏိုင္ငံတကာမွဒုကၡသည္အျဖစ္ ေရာက္ရွိလာသူမ်ားအား တိုးတိုးၿပီးလက္ခံလာျခင္းကို လူမ်ိဳးစံုယဥ္ေက်းမႈစံု အတူေနထိုုင္ႏိုင္ျခင္း၏ျပယုုဂ္ဟု သူျမင္ေၾကာင္း၊ ဒုကၡသည္မ်ားႏွင့္ေျပာင္းေရႊ႔အေျခခ်ေနထိုင္သူတခ်ိဳ႔ကဆိုလ်င္ အင္ဒီယားနားျပည္နယ္ကို Home (အိမ္) ဟု ပင္ သေဘာထားလာၾကေၾကာင္း၊ ျပည္နယ္၏ဘက္စံုဖြံ႔ၿဖိဳးေရးတြင္ ေျပာင္းေရႊ႔လာသူမ်ားႏွင့္ ဒုကၡသည္ မ်ား၏အခန္းမွာ အေရးပါသည့္ေနရာသို႔ သိသိသာသာဝင္လာေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ သူက ျမန္မာႏိုင္ငံ သားေရႊ႔ေျပာင္းအေျခခ်သူမ်ားႏွင့္ဒုကၡသည္မ်ားအေၾကာင္း ရိုိက္ရန္စိတ္ကူးေပၚျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း စသည္တို႔အား တနံတလ်ား ေျပာပါေတာ့သည္။

          သူ႔တနံတလ်ားမ်ားတြင္ က်ေနာ္သိၿပီးသားမ်ား မသိေသးသည္မ်ား၊ လက္ခံႏိုင္သည္မ်ား မခံႏိုင္သည္မ်ား၊ သေဘာတူသည္မ်ား မတူသည္မ်ား၊  ႏွစ္သက္သည္မ်ား မႏွစ္သက္သည္မ်ား၊ ဘဝင္က်သည္မ်ား မက်သည္မ်ားလည္းရွိ၏။ သို႔ေသာ္ ကိစၥမရွိ။ က်ေနာ္တို႔စကားေျပာႏိုင္၏။ ျငင္းႏိုင္ ခုန္ႏိုင္၏။ သူ႔အျမင္ ကိုယ့္အျမင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ဖလွယ္ႏိုိင္၏။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လည္း ကြဲလြဲႏိုင္ၾက၏။ ကြဲလည္းကြဲလြဲ ၾက၏။ လြတ္လပ္ျခင္း၏ရသဟု ဆိုႏိုိင္မည္ထင္၏။

         

          လြတ္လပ္ျခင္း၏ရသကိုုခံစားခဲ့ဖူးၿပီး ထိုရသေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရသူမ်ားကသာ လြတ္လပ္ျခင္းကို ပိုျမတ္ႏိုး ပိုတန္ဖိုးထား ပိုလည္းေတာင့္ေတာင့္တတရွိ၏ ဆိုသည့္အေကာက္အယူမ်ိဳးသည္ မမွန္ဟုက်ေနာ္မထင္ပါ။ ထို ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည့္ရသအတြက္ သံႏွင့္ေသြး၊ ေခၽြးႏွင့္မ်က္ရည္၊ ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္စစ္ပြဲမ်ားက သမိုင္း သက္ေသျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔မ်ိဳးဆက္က အေမွာင္ေခတ္တြင္လူျဖစ္လာရသူမ်ား၊ ေမြးကတည္း က ေမြးရာပါအခြင့္အေရး ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရၿပီးသူမ်ား၊ လြတ္လပ္ျခင္း၏ရသဆိုသည္ကို မျမည္းစမ္းဖူးၾကသူမ်ား၊ မရဖူးေသးသည့္အရာကိုရခ်င္သူမ်ား၊ မွန္သည္ဟုယံုုၾကည္သည့္ဘက္မွရပ္ခံ၍ မမွန္ဟုုထင္သည့္ဘက္ကို တိုုက္လွန္ေနသူမ်ား၊ ေရြးခ်ယ္မႈအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုထုဆစ္ေနသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။

         

ေရြးခ်ယ္မႈတြင္လည္း   ̔ဓမၼႏွင့္အဓမၼ̔ ရွိပါသည္။ ထို ̔ဓမၼႏွင့္အဓမၼ̔ ဆိုသည္မွာ လူ႔သမိုင္းရွိသေလာက္ တိုက္ေနရသည့္ ဘက္၂ဘက္ ျဖစ္ပါသည္။ ႀကိဳက္သည့္ ̔ဘက္̔ ကို ေရြးႏိုင္ပါသည္။ ယင္း ဘက္၂ဘက္ တြင္ ̔ၾကား̔ ဆိုုသည္မွာမရွိပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္ ̔ဘက္̔ လိုုက္ခဲ့ပါသည္။ ̔ဘက္̔ လိုုက္ရပါသည္။ ̔ဘက္̔ လိုက္ရ ပါဦးမည္။

မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

         

read more

စစ္သခ်ိၤဳင္း၊သခင္အုန္းျမင့္ႏွင့္ေဆာက္လက္စအေတြးမ်ား (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

“လူထုကေနေရြးခ်ယ္တင္ေႁမွာက္လိုက္တဲ့အစိုးရ တရပ္ရပ္ေပၚလာၿပီဆိုပါေတာ့ဗ်ာ၊ အဲဒီအစိုးရကေန ခင္ဗ်ားတို႔ၿမိဳ႔ကေလးအတြက္ အရင္ဆံုးလုပ္ေပးေစခ်င္တာက ဘာမ်ားလဲဗ်” တဲ့။ အခြံခၽြတ္ၿပီးသားေျမပဲဆန္ေလွာ္မ်ားအား ပလပ္စတစ္အိပ္မ်ားတြင္ထည့္ကာ ေက်ာက္တံုးငယ္တတံုးျဖင့္ တဒိုင္းဒိုင္းထုေခ်ေနရင္းက အခန္းတြင္းမွ လွမ္းေမးလိုက္သည့္ သူ႔အေမးကို ရုတ္တရက္က်ေနာ္ျပန္မေျဖႏိုင္ခဲ့။ အျပင္ဘက္ကေနသံတိုင္မ်ားကို ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ကိုင္မတ္တပ္ရပ္ရင္း သူလုပ္ေနပံုကိုသာ ၾကည့္ေနမိသည္။ “အဘ..ေျမပဲဆန္ေတြက မ်ားလွခ်ည္လား..၊ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ” ဟုသာ ေမးလိုက္ျဖစ္သည္.၊ သူ႔အခန္းေဖၚက “ေထာင္ဝင္စာ အားနည္းတဲ့အခန္းေတြကို ေဝဖို႔ေလ…လို႔ ျပန္ေျဖၿပီး၊ ေထာင္ဝင္စာအိပ္ထဲက ပုဇြန္ေျခာက္ေထာင္းေၾကာ္ႏွင့္ ငါးေျခာက္ေထာင္းေၾကာ္ထုတ္မ်ား ခ်ေပးလိုက္သည္ကိုျမင္၏။ သူက အထုတ္ေသးေသးထဲကအေၾကာ္မ်ားကို အထုတ္ႀကီးႀကီးတထုတ္ထဲ ေပါင္းလိုက္သည္။ ဒီ့ေနာက္ အခုနေထာင္းထားၿပီးသား ေျမပဲဆန္ရွစ္စိတ္ကြဲမ်ားႏွင့္ သမေအာင္အထုတ္ကို ဟိုလွည့္သည္လွည့္ ေမႊေနေတာ့သည္။ “ဒီအတိုင္းဆိုရင္မေဝေလာက္ဖူးေလဗ်ာ..ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္က အငံအစပ္ကလည္းေရွာင္ေတာ့ သူမ်ားေတြႀကိဳက္မွာလည္းမဟုတ္ဘူးဗ်.. ဆိုေတာ့ ကိုေအးေငြပါတဲ့ ငါးပိေက်ာ္ေလးက အငံလည္းေလးတယ္..အစပ္လည္းျပင္းတယ္ဗ်..၊ သူ႔ငါးပိေက်ာ္ေလးရယ္..က်ေနာ္ပါတဲ့ အေၾကာ္ေတြရယ္အျပင္ ေျမပဲဆန္ရယ္ပါေရာသမလိုက္ေတာ့ ပြားလည္းပြား၊ အရသာလည္းရွိ.. မ်ားမ်ားလည္းေဝႏိုင္တာေပါ့ဗ်ာ။

“အခန္း သံုး တက္ထားမယ္” အေစာင့္ဝါဒါ၏ သတိေပးသံေၾကာင့္ အခန္းျပန္တက္ခဲ့ရသည္။ ထိုေန႔က သူ႔အေမးကိုမေျဖျဖစ္ခဲ့။

ကိုထင္ေအာင္က ဗာဒံရြက္ေပၚ တံျမက္စည္းတံေခ်ာင္းျဖင့္ တခုခုေရးျခစ္ေနသည္။ အဘဦးေမာင္ႀကီးက ရင္က်ပ္ပန္းနာထသျဖင့္ သူ႔ရႉေဆးဗူးကေလးထုတ္ၿပီး ရႉေန၏။ က်ေနာ္ႏွင့္ ကိုမိုးဝင္းက ေျခရင္းဘက္နားမွာထိုင္ရင္း စကားေျပာေနခ်ိန္။ အခန္းေပါက္ဝတြင္ထိုင္ကာ လက္ဖဝါးႏွင့္လက္ေခ်ာင္းႂကြက္သားမ်ား သန္မာေစရန္ဆိုၿပီး သံပုရာသီးခန္႔ သစ္သားလံုးေလး ၂ လံုးကိုလက္ထဲတြင္ ဟိုေျပာင္းသည္ေရႊ႔ လႈပ္ကာလႈပ္ကာ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ေနသည့္ အဘ ဦးစိုးဝင္း(ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဝင္ ဗိုလ္ေဇယ်၏ ညီအငယ္ဆံုး) က “ေျပာပါဦးကိုမ်ိဳးျမင့္ရဲ႔” ဟု က်ေနာ္ေျပာလက္စ စကားဆက္ကိုျပန္ေကာက္ရင္း ေထာက္ေပးလိုက္သည္။ “ေရခ်ိဳးခ်တုန္းက အဘဦးအုန္းျမင့္ေတာင္ က်ေနာ့္ကိုေမးေနေသးတယ္..အဘရဲ႔” “ခင္ဗ်ားက ဘာျပန္ေျဖလိုက္လဲ” “ဘာမွေတာင္မေျဖလိုက္ရပါဘူး အဘရာ” “ခင္ဗ်ားကေရာ ဘာလုပ္ေပးေစခ်င္တုန္းဗ်..၊ ခင္ဗ်ားတို႔ၿမိဳ႔ကေလးမွာ” “က်ေနာ္လား..အဘ..၊ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး၊ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရးတိုက္ပြဲေတြမွာ က်ဆံုးသြားၾကတဲ့ တပ္မေတာ္သားေတြအတြက္ စစ္သဂ်ႌဳင္းတခုေလာက္ေတာ့ သတ္သတ္ေဆာက္ေပးေစခ်င္တယ္” အဘဦးေမာင္ႀကီးက မသိမသာတခ်က္လွမ္းၾကည့္သည္။ ဘာမွဝင္မေျပာေသး။ ကိုထင္ေအာင္ႏွင့္ ကိုမိုးဝင္းကၿငိမ္ေနသည္။ ေနာက္ေတာ့ အဘဦးေမာင္ႀကီးက “တပ္မေတာ္သားေတြအတြက္ပဲလား က်န္တဲ့ တပ္မေတာ္သားမဟုတ္တဲ့ အသက္ေပးခဲ့ၾကသူေတြအတြက္ေရာ…” တဲ့။ “အဲဒါကေတာ့ အဘရာ လုပ္ေပးႏိုင္ရင္ပိုေကာင္းသလို လုပ္လည္းလုပ္ေပးသင့္ပါတယ္ က်ေနာ္အခုေျပာတာက က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စစ္သားျဖစ္ခဲ့ဖူးတာရယ္.. ေနာက္ၿပီး က်ေနာ့္စိတ္အခံက ေပၚလာတဲ့အေတြးရယ္ေၾကာင့္ တပ္မေတာ္သားေတြအတြက္ သတ္သတ္လို႔ေျပာမိတာပါ…။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အားလံုးအတြက္လုပ္ေပးရမွာပါ…။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ကေတာ့ တပ္မေတာ္သားေတြအတြက္ သတ္သတ္ကိုလုပ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္” အခန္းတြင္းမွာ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ဘယ္သူမွ ဘာမွဆက္မေျပာၾကေတာ့။ က်ေနာ့္အေတြးမ်ားကသာ က်ေနာ့္ဇာတိၿမိဳ႔ကေလးသို႔ ရြက္လႊင့္ေနေတာ့သည္။

ဘယ္သူက စေခၚလို႔သည္ေနရာ စစ္သဂ်ႎဳင္းလို႔တြင္ခဲ့သလဲေတာ့မသိပါ။ က်ေနာ္လူလားေျမာက္ခ်ိန္မွစၿပီး အမ်ားနည္းတူသာေခၚ၏။ တကယ္က ၿဗိတိသွ်ဓနသဟာယစစ္သည္မ်ား၏ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ဂူဗိမန္။ သည္ေျမကိုျမန္မာျပည္က မပိုင္၊ သည္ေျမအတြက္အလုပ္လုပ္ေနၾကသည့္ ျမန္မာအလုပ္သမားကို ၿဗိတိသွ်ဓနသဟာယအဖြဲ႔က လစာေငြအေထာက္အပံ့ေပးထား၏။ "က်ေနာ္တို႔ျပည္က သူတို႔ေျမ" ျဖစ္၏။ စုစုေပါင္းေျမဧကအက်ယ္က ၂၀ ေလာက္ရွိမည္ထင္သည္။ တဝင္းလံုးကို အနက္ေရာင္ပလပ္စတစ္အုပ္ သံဇကာအေပ်ာ့ အကြက္စိတ္ကေလးမ်ားျဖင့္ စည္းရိုးကာထား၏။ စည္းရိုးအတြင္းမွ စည္းရိုးႏွင့္အညီ ပုဏၰရိတ္ပန္းေရာင္စံုတို႔ စိုက္ေပးထားၿပီး ပန္းမ်ားကလည္းအၿမဲလိုလို ပြင့္ေနတတ္သည္။ အသီးသီးခ်ိန္က်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ပန္းသီးဟုေခၚသည့္ ပုဏၰရိတ္သီးေလးမ်ား နီနီဝါဝါ။ က်ေနာ္တို႔ကေလးမ်ားက ထိုအသီးေလးမ်ား ခူးစားရသည္ကိုႀကိဳက္၏။

ဝင္ဝင္ခ်င္း အရင္ဆံုးေတြ႔ရမည္ကေတာ့ လူ၂ရပ္ခန္႔ျမင့္သည့္ ေက်ာက္သားဂူႀကီး၊ အေပၚဘက္တြင္ အရာရွိခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာမ်ားႏွင့္ ဓါးရွည္ႀကီးေျမွာက္ကာ စစ္ခ်ီရန္အမိန့္ေပးေနဟန္ ေၾကးဝါျမင္းစီးရုပ္တု၊ ေအာက္မွာထိုသူ၏ အမည္ႏွင့္ရာထူးအဆင့္အပါအဝင္ အခ်က္အလက္တခ်ိဳ႔ထြင္းထားသည့္ ေၾကးဝါျပားႀကီးကပ္လ်က္။ ထိုေနရာလြန္သည္ႏွင့္ ဝင္းႀကီးတဝင္းလံုးအၿမဲတမ္းလိုလို အလိုအေလွ်ာက္ပန္းေပးသည့္ ေရပန္းမ်ား၊ တယုတယေမြးကာ၊ ျမက္ရိတ္စက္ျဖင့္ တိတိက်က် သပ္သပ္ ရပ္ရပ္ျဖတ္ထား ရိတ္ထားသည့္ အၿမဲစိမ္းျမက္္ခင္း၊ ျမက္ခင္းမ်ားအၾကားမွ ေက်ာက္ျပားခင္း လူသြားလမ္းကေလးမ်ား။ လမ္းေဘးဝဲယာတြင္ ေရာင္စံုပန္းပင္ငယ္ကေလးမ်ား။ ျမန္မာျပည္တြင္ရွိသမွ် ရြက္လွပန္းႏွင့္ပန္းေပါင္းစံု သည္ေနရာမွာရွိသည္ဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ပန္းမ်ိဳးစံုသည္။ ထို လူသြားလမ္းေလးမ်ား ထိုေရာင္စံုပန္းခင္းမ်ား၊ ထို ျမက္ခင္းစိမ္းမ်ားၾကားတြင္ တထြာခန္႔ျမင့္ၿပီး တေပ တေပခြဲပတ္လည္ ေက်ာက္တံုးကေလးမ်ား အစီအရီ။ ဘယ္ေထာင့္ကေနၾကည့္ၾကည့္ အတန္းတန္းလိုက္အတန္းလိုက္ ေဒါင္လိုက္အလွ်ားလိုက္ အားလံုးကြက္တိ။ စုစုေပါင္းဘယ္ေလာက္ရွိသလဲေတာ့မမွတ္မိေတာ့ပါ၊ မ်ားေတာ့ေတာ္ေတာ္မ်ားသည္ဟုပဲ ေျပာႏိုင္ေတာ့သည္။ ထိုေက်ာက္တံုး ေလးတတံုးခ်င္းစီ၏ အေပၚဘက္မ်က္ႏွာတြင္ လက္မဝက္ခန္႔ထူသည့္ေၾကးဝါျပားမ်ားကို မူလီႏွင့္စုပ္ထား၏။ ေက်ာက္တံုးတတံုးသည္ လူတေယာက္ခ်င္းစီ၏ အထိမ္းအမွတ္ဂူငယ္ေလးမ်ားျဖစ္သည္။ ေၾကးဝါျပားမ်ားအေပၚမွာ အမည္၊ အသက္၊ ရာထူးအဆင့္၊ တပ္အမွတ္၊ တပ္ဆံဆိပ္၊ က်ဆံုးသည့္ေန႔ (တခ်ိဳ႔ေက်ာက္တံုးေလးမ်ားဆိုလွ်င္ က်ဆံုးသည့္တိုက္ပြဲႏွင့္ ေနရာကိုပါေရးထြင္းထားသည္)။ ထိုအရာမ်ားကိုၾကည့္ကာ သူက ဘာလူမ်ိဳး၊ ဘယ္တိုင္းျပည္က စသျဖင့္သိခြင့္ရသည္။ က်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ တပ္သားအမ်ားစုမွာ အိႏၵိယတိုက္သားမ်ား၊ (ပန္ခ်ာပီဟု က်ေနာ္တို႔ေခၚသည့္ ပန္ဂ်ပ္ဘ္နယ္သားမ်ား) နီေပါလ္လူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ အာဖရိကတိုက္သားမ်ားျဖစ္သည္။ အရာရွိႏွင့္အၾကပ္မ်ားမွာ ၿဗိတိသွ်မ်ားျဖစ္သည္ကိုေတြ႔ရမည္။ အေဆာက္အဦး ဗိသုကာပံုစံမ်ားကလည္း ျမန္မာမဆန္၊ အမိုးမရွိ အကာမရွိ၊ ပကတိဟင္းလင္းျပင္ထဲတြင္ ေက်ာက္သားေက်ာက္တိုင္ခ်ည္းသက္သက္။ ေရာမေခတ္ကလိုလို။ ဝိတိုရိယေခတ္ကလက္ရာေတြလိုလို ဘာမွန္းေတာ့ေသေသခ်ာခ်ာမသိ။ ၾကည့္ရသည္မွာ အျမင္ဆန္းေနသည္။ လွသည္။ စေနတနဂၤေႏြရက္မ်ားတြင္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ေတာ္ေတာ္ေလးလာတတ္သည္။ သူတို႔ႏွင့္သက္ဆိုင္ရာ အုတ္ဂူမ်ားကို ကက္တေလာက္တြင္ရွာၿပီး ပန္းျခင္းပန္းေခြေတြခ်မည္။ ဖေယာင္းတိုင္တုတ္တုတ္ႀကီးေတြကို ဂူေလးေတြေပၚတြင္ထြန္းမည္။ ၿပီးေတာ့ ဂူေလးေတြေရွ႔တြင္ ဒူးတုတ္ထိုင္ၿပီး ၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္စြာ ဆုေတာင္းပ႒နာျပဳမည္။ က်ေနာ္တို႔က ယင္းသို႔အခ်ိန္မ်ိဳးမ်ားတြင္ ထိုေနရာသို႔ ေရာက္ေအာင္သြားသည္။ ေဘးကေနၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ရင္ အဂၤလိပ္ႀကီးေတြက ေခ်ာကလက္တို႔ သၾကားလံုးတို႔ ေပးတတ္သည္။ ကံေကာင္းလွ်င္စာအုပ္လွလ၊ွ ပို႔စကဒ္လွလွ၊ ေရာင္စံုခဲတန္မ်ား ေပးေပးသြားတတ္သည္ကိုး။ က်ေနာ္တို႔က ၿမိဳ႔ကေလးသို႔ တခါတေလေရာက္လာတတ္သည့္ ဧည့္သည္ေဆာင္သည္မ်ားကို ထိုေနရာသို႔ ေခၚေခၚၿပီးျပရသည္မွာအေမာ။ လွလည္းလွသည္ကိုး။ ထိုအခ်ိန္က ျမန္မာျပည္တြင္ အလွဆံုးဆိုသည့္ပန္းၿခံေတြထက္ လွသည့္ေနရာျဖစ္မည္ဟု က်ေနာ္တို႔ကထင္သည္။ တခ်ိဳ႔ကဆို က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႔သားေတြက “ဧည့္သည္လာရင္ သဂ်ႌဳင္းကုန္းကို လိုက္ပို႔တတ္သူေတြ” ဟု ရယ္စရာအျဖစ္ေတာင္ ေျပာစမွတ္တြင္သည္။

ခဏတျဖဳတ္ထိုင္ရန္ လုပ္ေပးထားသည့္ ေနရာေလးတခ်ိဳ႔မွာသာ ေက်ာက္မ်က္ႏွာက်က္အမိုးကိုေတြ႔ရမည္။ ထိုင္ခံုကေလးေတြေရာ အမိုးကိုေထာက္ထား သည့္တိုင္လံုးႀကီးေတြေရာက ေက်ာက္သားအစစ္၊ အဂၤေတေလာင္းထားသည္မဟုတ္။ ထိုအတိုင္းဆက္သြားလွ်င္ တဝင္းလံုး၏အလည္တည့္တည့္ေနရာ ေရာက္မည္။ ပင္မအေဆာက္အဦးႀကီးကိုေရာက္မည္။ လူ႔ရင္စို႔သာသာခန္႔ျမင့္ၿပီး၊ အလ်ားေပ ၉၀၀ ခန္႔ရွိမည့္ ေက်ာက္သားၾကမ္းခင္းခံုႀကီးေပၚတြင္ လူ ၂ ဖက္စာခန္႔ လံုးပတ္ရွိၿပီး ေပ ၈၀-၉၀ ခန္႔ျမင့္သည့္ ေက်ာက္သားအစစ္ ေက်ာက္တိုင္လံုးႀကီးမ်ား ထူထားသည္။ အလယ္ဗဟိုက ေက်ာက္သားတိုင္လံုးႀကီးမ်ားက ပိုလည္းႀကီးၿပီး ပိုလည္းျမင့္သည္။ ဝင္းတခုလံုး ရွိသမွ်ေက်ာက္သားေက်ာက္ဆိုင္တို႔၏ မူလအေရာင္ကို အျခားဘာမွ မစြန္းထင္းရေအာင္လည္း ခၽြတ္ေဆးမ်ားျဖင့္ မျပတ္တိုက္ခၽြတ္ထားပံုရသည္။ အလယ္ဗဟိုခ်က္ေနရက ေက်ာက္သားတိုင္လံုးႀကီးမ်ားရွိရာ ပင္မအေဆာက္အဦး၏ အလယ္တည့္တည့္ေရာက္လွ်င္ လူတိုင္း အလိုလိုရပ္မိလွ်က္သားျဖစ္ျဖစ္သြားၿပီး၊ ဘာေၾကာင့္အေပၚတည့္တည့္ကို ေမာ့ၾကည့္ျဖစ္သြားတာလဲ မေျပာတတ္ပါ။ တစံုတခုကၫိႉ႔လိုက္ဖမ္းစားလိုက္သလိုလို။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။ လူတိုင္းရပ္မိသည္။ ေက်ာက္တိုင္ႀကီးမ်ား၏ေအာက္ေျခမွစၿပီး တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေမာ့ေမာ့ၿပီးၾကည့္သြားလိုက္သည္မွာ ဇက္လန္သြားသည္အထိပင္ျဖစ္သည္။ ေက်ာက္တိုင္လံုးႀကီးမ်ားအဆံုး တိုင္ေတြထိပ္မွာ တင္ထားသည္ကေတာ့ ေက်ာက္လက္ေကာက္ႀကီးလို႔ပဲ ေျပာရမည္ထင္သည္။ ေက်ာက္သားကြင္းႀကီး။ အလယ္မွာဘာမွမရွိ ေကာင္းကင္ႀကီးတခုလံုး ဟာလာဟင္းလင္း။ လူက ေလထဲေရာက္သြား လြင့္ပါသြားတာလိုလို။ ေကာင္းကင္ႀကီးတခုလံုးက ကိုယ့္အေပၚၿပိဳက်လာတာလိုလို ထူးထူးဆန္းဆန္းခံစားမႈကို လူတိုင္းရတတ္သည္။ ထိုေက်ာက္သား လက္ေကာက္ကြင္းႀကီး၏အတြင္းဘက္တြင္ ေက်ာက္သားကိုထြင္းၿပီး ဘာသာစကား ၆ မ်ိဳးျဖင့္(အဂၤလိပ္လို၊ အာရဗီလို၊ ဟိႏၵီလို၊ ဟီဘရူးလို၊ တမီလ္လို၊ ျမန္မာလို) ၃ ေၾကာင္းပါ စာပိုဒ္တပိုဒ္ကို ေတြ႔ရမည္။ လူတိုင္းဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ခိုင္းခံထားရသလို ဖတ္ၾကည့္ၾက၏။ ျမန္မာလိုေတာ့ “သူတို႔သည္ တိုင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ိဳးအတြက္ အသက္စြန္႕လႉသြားၾကေသာသူရဲေကာင္းမ်ားျဖစ္၏” တဲ့။

ထိုစာသားမ်ားကိုဖတ္ရတိုင္း က်ေနာ္ အလြန္သေဘာက်၏။ ေသသြားသည့္တိုင္ေအာင္ တန္ဖိုးထား ဂုဏ္ျပဳထိုက္သူအား တန္ဖိုးထားဂုဏ္ျပဳတတ္သည့္အေလ့ကိုလည္း ထာမနာျပဳ၏။ သို႔ရာတြင္ထိုေနရာတြင္ ယခု သူတို႔၏ သူရဲေကာင္းမ်ားအျဖစ္ တန္ဖိုးထားဂုဏ္ျပဳခံမ်ားမွာ က်ေနာ္တို႔၏သူရဲေကာင္းမ်ား မဟုတ္ၾက။ အတိတ္က က်ေနာ္ေျမကိုလု၊ က်ေနာ္တို႔အားဗိုလ္က်အႏိုင္က်င့္ ကၽြန္ဇာတ္သြင္းခဲ့သည့္ နယ္ခ်ဲ႔သမားတို႔၏ လက္ပါးေစမ်ား။ က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္၏ မ်ိဳးခ်စ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား၊ အညတရ သူရဲေကာင္းမ်ားကိုသတ္ခဲ့သည့္ လူသတ္သမားမ်ား။ ယခုေတာ့သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ေျမေပၚတြင္ သူတို႔ျပည္အတြက္ သူရဲေကာင္းမ်ားအျဖစ္ ထည္ထည္ဝါဝါ။ ခန္႔ခန္႔ျငားျငား။ က်ေနာ္တို႔သူရဲေကာင္းေတြအတြက္ က်ေနာ္တို႔ျပည္က က်ေနာ္တို႔ေျမမွာ ဘာမွမရွိ။

သူက က်ေနာ့္စကားဆံုေအာင္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ နားေထာင္ေပး၏။ စကားဆံုးေတာ့မွ..“တခ်ိဳ႔ကေတာ့ အစိုးရကို ေဆးရံုေတြ၊ ေက်ာင္းေတြ၊ လမ္းတံတားေတြ၊ ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေတြလုပ္ေပးဖို႔ အရင္ေတာင္းမယ္ ထင္တယ္..။ အဲဒါေတြကလည္း တကယ့္လက္ငင္း လိုအပ္ခ်က္ေတြေလ..။ ေတာင္းလည္းေတာင္းရမွာပါပဲ..။ ခင္ဗ်ားက စစ္သားေတြအတြက္ စစ္သဂ်ႌဳင္းေဆာက္ေပးဖို႔ အရင္ဆံုးေတာင္းမယ္ဆိုေတာ့ ..“က်ေနာ္က ရုတ္တရက္ ခင္ဗ်ားကို လူထူးလူဆန္းလို႔ထင္လိုက္တာ..” ဟုဆိုၿပီး

“လြတ္လပ္ေရးရၿပီး သိတ္မၾကာပါဘူး။ အခု ခင္ဗ်ားရတဲ့စိတ္ကူးမ်ိဳးရွိခဲ့ၾကတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္္ေတြကေနၿပီး အဲဒီတုန္းက အာဏာရ ဖဆပလ အစိုးရကို တဦးခ်င္းအေနနဲ႔ေရာ စုေပါင္းၿပီးေတာ့ေရာ ဗမာျပည္မွာ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးမွာ အသက္ေပးလႉသြားခဲ့ၾကရသူ မ်ိဳးခ်စ္ပုဂၢဳိလ္ေတြအတြက္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ဂူဗိမန္တခုေဆာက္ခ်င္ေၾကာင္း တင္ျပအသိေပးခဲ့ၾကတယ္။ အစိုးရက ဘယ္လိုအေၾကာင္း ေနာက္ခံရွိလို႔လဲေတာ့ မသိဘူးေပါ့ေလ။ အင္းမလုပ္အဲမလုပ္ လုပ္ေနတယ္.။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒီအတိုင္းေတာ့မျဖစ္ေခ်ဘူး။ တခုခုေတာ့လုပ္ၾကမွျဖစ္မယ္ဆိုၿပီး တိုင္ပင္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ အႀကံရတာက လူထုကို တိုင္းျပည္အဝွမ္းခ်ျပမယ္။ လူထုက လက္ခံလို႔ ေငြေၾကးလုပ္အား ဝိုင္းဝန္းထည့္ဝင္လာရင္ အဲဒါနဲ႔ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကမယ္ေပါ့ေလ။ တိုင္းျပည္အေျခအေနကလည္း သိတဲ့အတိုင္းဗ်ာ။ အမ်ိဳးသားညီၫြတ္ေရး အစည္းေျပစအခ်ိန္။ ေနရာတိုင္းမွာ ေသနတ္သံေတြက တညံညံနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ရည္မွန္းခ်က္ကို ေပါက္ေအာင္ေဆာင္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အခက္အခဲေတြရွိေနတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အခုေဘာင္ဒရီလမ္းက စစ္ေၾကာေရးနဲ႔တည္းခိုေရးစခန္းဆိုၿပီး စစ္ေထာက္လွမ္းေရးစခန္း လုပ္ထားတဲ့ေနရာမွာ ေျမေပးမယ္ဆိုၿပီးျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီမွာ ဆက္လုပ္သူေတြေတာ့ ဆက္လုပ္ၾကတယ္ဗ်။ က်ေနာ္က နည္းနည္းေဝးသြားတယ္။ အခု ခင္ဗ်ားနဲ႔တခန္းတည္းေနတဲ့ ကိုစိုးဝင္းတို႔က အဲဒီကိစၥမွာက်ေနာ့္ထက္ပိုၿပီး ထဲထဲဝင္ဝင္ လုပ္ခဲ့ကိုင္ခဲ့တာဗ်။ သူပိုသိတယ္။ ခင္ဗ်ားသူ႔ကိုေမးၾကည့္ရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးျပည့္ျပည့္စံုစံု သိရႏိုင္တယ္”

ေနာက္ေန႔က်မွ အဘဦးစိုးဝင္းကိုေမးမည္ဟု အားခဲၿပီးအခန္းျပန္တက္ခဲ့သည္။ ေထာင္တြင္း အေျခအေနမ်ားကလည္း မၿငိမ္မသက္။ ျပင္ပႏိုင္ငံေရးကလည္း ေရြးေကာက္ပြဲအသံေၾကာင့္လႈပ္လႈပ္ရြရြ။ သတင္းေတြကလည္း တေန႔တမ်ိဳးဆိုသလိုျဖစ္ေန၏။ ေထာင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအား စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက အတိအလင္း ဝင္စြက္ဖက္မႈေတြကလည္း လက္ရဲဇက္ရဲႏိုင္လြန္းလာသည္။ အဘဦးစိုးဝင္းက်န္းမာေရးကလည္း သိတ္ေတာ့ဟန္မက်လွ။ အဘဦးစိုးဝင္း ေထာင္ေဆးရံု တင္လိုက္ရသည္။ က်ေနာ္ ေမးမယ္ေမးမယ္နဲ႔ မေမးျဖစ္ေတာ့။ ေနာက္ေတာ့ သိတ္မၾကာလိုက္ ၁၉၉၀ ခု စက္တင္ဘာ ၂၅ ႀကီး ျဖစ္လာသည္။ က်ေနာ္လည္း ႀကိဳးတိုက္ေရာက္သြားသည္။ ေထာင္တြင္းျပစ္ဒဏ္ေစ့ေတာ့ ၄တိုက္ျပန္ပို႔သည္။ ေနာက္ေတာ့ ေတာင္ငူေထာင္ အပို႔ခံရသည္။ အဘဦးစိုးဝင္း ဆံုးသြားသည္ကိုၾကားသည္။ အဘဦးအုန္းျမင့္ ဘယ္ေထာင္ေရာက္သြားလဲ က်ေနာ္ျပန္မမွတ္မိေတာ့။ အျပင္ေရာက္မွ ေတြ႔ၿပီးေမးတာေပါ့ေလ ဆိုသည့္စိတ္ႏွင့္ ေနခဲ့သည္။ အျပင္ျပန္ေရာက္သည္။ ၂၉ ရက္ပဲခံသည္။ အထဲျပန္ေရာက္ျပန္သည္။ အင္းစိန္-သာယာဝတီ-အင္းစိန္ သံသရာလည္ေနခ်ိန္မ်ား။

စူနီရမ္ပါ့ခ္ သရီး ဘီ သို႔ အႀကိမ္မ်ားစြာ ေရာက္ခဲ့ေသာ္လည္း လက္ငင္းအေရးကိစၥမ်ားကသာ စကားဝိုင္းတြင္ ေနရာယူထားသည္။ အဘဦးအုန္းျမင့္ႏွင့္ အျပင္မွာ ခဏဆံုခ်ိန္ေတြက်ျပန္ေတာ့လည္း ထိုအေၾကာင္း စကားကမေရာက္။ လက္ရွိႏိုင္ငံေရးအေျခအေနမ်ား၊ အက်ဥ္းသားမ်ားႏွင့္အက်ဥ္းသား မိသားစုမ်ားေထာက္ပံ့ေရး။ ေထာင္တြင္းအေျခအေနႏွင့္ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ား စုေဆာင္းေရး။

က်ေနာ္ ထိုင္းဘက္မထြက္ခင္ ၁၀ ရက္ခန္႔က အဘအိမ္သို႔ တေခါက္ေရာက္သည္။ ထိုတေခါက္သည္ ေနာက္ဆံုးအေခါက္ျဖစ္မည္ဟုမထင္။ “လာေခၚရင္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္လို႔ေပါ့ဗ်ာ” ဟု သူဆိုမွ ေႁမြအေရခြံအိတ္ေဟာင္းတလံုးႏွင့္ အသင့္ထုတ္ထားသည့္ ေန႔စဥ္သံုးပစၥည္းေလးမ်ား.. အၿမဲသံုးေနရသည့္ေဆးဝါးမ်ား.. သြားတိုက္ေဆးသြားပြတ္တံ..သဘက္..ေစာင္ပါးေလးတထည္အပါအဝင္ ပစၥည္းေလးမ်ားကို ၾကည့္မိသည္။ အသက္ႀကီးပါၿပီအဘရယ္ နားပါဦးဟုေျပာ့မည့္ ႏႈတ္သည္ အလိုလိုဆြံ႔သြား၏။ စိတ္ထိခိုက္ရသည္။ ယခုကား ထိခိုက္စရာစိတ္ မက်န္ေအာင္ပင္ ထိခိုက္မိၿပီထင္၏။

မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

read more

စစ္ပူစစ္ေအးေနာက္ကေခါင္းျဖဴေခါင္းပူစရာကိစၥမ်ား (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

ဘာလင္တံတိုင္းအၿပိဳႏွင့္ ဆိုဗီယက္တို႔ေနညိဳခ်ိန္ကာလမ်ား။ တေယာက္က သမိုင္းနိဂံုးခ်ဳပ္ၿပီ (End of history)ဟု ထ လက္ ခေမာင္းအခတ္။ သူႏွင့္အတူ သမိုင္းကိုဝိုင္းကူခ်ဳပ္ေပးၾကသူမ်ားလည္း ကမူးရႉးတိုးျဖင့္ အယူအဆေရးရာစစ္မ်က္ႏွာမ်ားတြင္ အလံကိုင္ျဖစ္လာ ၾက၏။ တံပိုးသံတလိႈင္လိႈင္ တံခြန္ကိုင္တလႊင့္လႊင့္။ အိုင္ဒီယိုလိုဂ်ီတိုက္ပြဲမရွိေတာ့။ လစ္ဘရယ္လ္ဒီမိုကေရစီ ၿပိဳင္ဘက္ကင္းပန္းခင္းသို႔ဝင္ၿပီ ဆိုသည့္ေတးသံမ်ား ေဝေဝဆာဆာ။ တခုဝါဒအၿပိဳမွာ ဗဟုဝါဒအပ်ိဳေဖၚဝင္ခ်ိန္ဟုေႂကြးေၾကာ္ရင္း အယူအဆေရးရာနယ္ပယ္တြင္ မ်က္ႏွာသစ္ မ်ားစန္းပြင့္လာၾက၏။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဘယ္လ္ဆုကို ကြန္ျမဴနစ္လူျပန္ေတာ္မ်ားႏွင့္ ဒီမိုကေရစီသူရဲေကာင္းမ်ား ၿမိန္ရည္ရွက္ရည္သံုးေဆာင္ၾက။ စစ္မက္ရာသီကုန္ၿပီ။ ေလးႏွင့္ျမား ေဘးခ်ထားလိုက္ေပေရာ့။ ေပ်ာ္စရာအတိ ပီဘိေနခ်င့္စဖြယ္ကမၻာေျမ။

စီးပြားေရးဘက္ကၾကည့္ဦး။ တကမၻာလံုးေဈးကြက္စီးပြားေရး။ အေျမာက္ေတာင္မခ်ိန္လိုက္ရပဲ အလိုလိုဖြင့္လာသည့္တံခါးမ်ား အၿပိဳင္းအရိုင္း။ တရုပ္ႀကီးက ဆိုရွယ္လစ္ေဈးကြက္စီးပြားေရးဟုေလသံပစ္ေတာ့ လူတခ်ိဳ႔က က်ားသားမိုးႀကိဳး ဒီေဝါဟာရမၾကားဖူးဘူး။ ျပဒါး တလမ္းသံတလမ္းဟု ဆိုၾကသည္။ ႏိုင္ငံေျခတက္ကေလးမ်ားတြင္ တက္က်မ္းေတြရိုက္မေလာက္။ စီမံခန္႔ခြဲေရးဆရာေတြ ဗိုလ္ဝင္ခံၾက။ အခြင့္အလမ္းသစ္မ်ားႏွင့္အတူ ေဒၚလာစီးေၾကာင္းႏွင့္ႏိုင္ငံျခားတိုက္ရိုက္ရင္းႏွီးႁမႈတ္ႏွံမႈေတြရဖို႔ လူလံုးထြက္ထြက္ျပရတာလည္းအေမာ။ အၿမဲတမ္းရန္သူ အၿမဲတမ္းမိတ္ေဆြေတြမရွိၾကေတာ့။ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားကာကြယ္ေရးတိုက္ဖ်က္ေရး..တို႔အေရး..တို႔အေရး..ဆိုၿပီး အစည္း အေဝးႀကီးမွာ ေအာ္ျပ..အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ရင္ေရာေက်ာပါလံုေအာင္ကာၾက၏။ ဝယ္ၾကခ်မ္းၾက၊ သံုးၾကစမ္းျဖဳန္းၾကစမ္း။ ေနာင္ေရးေအးၿပီ။

ကမၻာႀကီးလံုၿခံဳေရးအတြက္ မပူနဲ႔၊ ငါ့တာဝန္ထားဟုဆိုၿပီး အေမရိကန္က ကမၻာ့ပုလိပ္ႀကီးအျဖစ္ဘိသိတ္ခံေအာင္ေျမနင္း၏။ မင္း ေျမာက္တန္ဆာ ၅ ပါးအတြက္ NATO ကိုအားထပ္ျဖည့္၏။ “ဒါဆိုရင္ ကုလသမဂၢၿငိမ္းခ်မ္းေရးတပ္ေတြ ဘယ္နားသြားထားရေတာ့မွာလဲ” ဟု ညည္းသူကညည္း၏။ သမီးကညာပဏၰာမဆက္၊ ေျခေတာ္ရင္းမဝပ္ဆင္းသူမ်ားအား ေခ်ာ့တလီေခ်ာက္တလွည့္ျဖင့္ တုတ္ျပလိုက္မုန္႔ျပလိုက္။ ေကာင္းခ်ီးေပးသူရွိသလို ႀကိတ္ၿပီးမဟာမိတ္ဖြဲ႔သူကလည္းဖြဲ႔ၾက၏။ ကမၻာ့အစီအစဥ္သစ္ အခင္းအက်င္းသစ္ New World Order ေဖၚရန္ႏွင့္ ေပၚရန္ နကၡႀကံဳခ်ိန္။ ဇာတာစန္းလဂ္တက္ခ်ိန္ဆိုၿပီး အူျမဴးၾက၏။

ထိုအခ်ိန္ထိ သတင္းစာဆရာတို႔ႏွင့္အတူ လူတခ်ိဳ႔က အေမရိကန္သည္ ယဥ္ေက်းမႈစံုေပ်ာ္ဝင္အိုး (Multi-Cultural Melting Pot) ဟု တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္သံုးေနၾကဆဲ။ ထိုေဝါဟာရကို ခံတြင္းလိုက္သၾကလို အၿမိဳက္ေဆးသဖြယ္ ႏႈတ္တက္ရြရြလည္းအသံုးခ်ခဲ့ၾက၏။ ကမၻာေျမအႏွံ႔က လာေနလိုသူေတြလာၾက။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ဟင္းေလးအိုးႀကီးလို ခ်ိဳ၊ခ်ဥ္၊ငံ၊စပ္၊ဖန္၊ခါး တၿပိဳင္တည္းခံစားႏိုင္သည့္အရပ္။ လြတ္လပ္လိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ ယဥ္ေက်းမႈစံုကို တအိုးတည္းေရာခ်က္ တဝိုင္းတည္းထိုင္ကာ တေပ်ာ္တပါးစားၾကပါစို႔ဟု ဆိုလိုက္သံပင္။ အေမရိကန္ဇာတ္မသြင္း (Americanization)။ အေမရိကန္ႏိုက္ေဇးရွင္းမလုပ္။

ေနာက္ေတာ့ သိတ္မၾကာလိုက္ ေတာ္ဖလာက လွမ္းသတိေပးသည္။ “သိတ္လည္းအူျမဴးမေနၾကနဲ႔ဦး.. လစ္လပ္သြားတဲ့အိုင္ဒီယို လိုဂ်ီ တိုက္ပြဲကြက္လပ္မွာ မတူတဲ့ယဥ္ေက်းမႈေတြထိပ္တိုက္တိုးၿပီး (Clash of Civilization) ယမ္းအိုးႀကီးေတြေပါက္ေတာ့မယ္.. သတိဝီရိယ ကေလးနဲ႔ေနၾက.. ေလးနဲ႔ျမားလည္း ေဘးခ်မထားၾကနဲ႔” ဆိုေတာ့မွ ေဘးဘီကို အလန္႔တၾကားေခါင္းေထာင္ၾကည့္ၾက၏။ ေတြ႔လိုက္ရခ်ိန္မွာ နားရြက္တံေတြးစိုသြားၿပီ။ ထိတ္အပုတ္ခံလိုက္ရၿပီ။ အမႊာေမွ်ာ္စင္အုတ္ခဲပံုႀကီးေအာက္မွာ အစေတးခံလိုက္ရရွာသည့္ အေမရိကန္ျပည္သူ မ်ားႏွင့္ မီးသတ္သမားမ်ားတို႔၏ ေသြးပ်က္ဖြယ္အသံနက္ႀကီးမ်ား။

အေရးေပၚအေျခအေနမို႔ သမၼတက စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ရာထူးကိုယူရ၏။ အိုစမာဘင္လာဒင့္လက္ခ်က္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ငါနဲ႔မေပါင္းငါ့ရန္သူ..ဟု မန္မဲကာ အာဖဂန္ကိုဝင္တိုက္ရန္စစ္ျပင္၏။ သိကၡာအခ်ခံလိုက္ရေလျခင္းဆိုသည့္ လူထု၏ရွက္စိတ္ႏွင့္နာက်ည္းစိတ္အၫွာကိုကိုင္ၿပီး ႏိုင္ငံ ေရးသမားႏွင့္စစ္ကုန္သည္ေပါင္းကာ တိုင္းျပည္ကိုေသြးဆူေအာင္လုပ္ၿပီး အာဖဂန္ကိုဝင္တိုက္၏။ ကုလသမဂၢ၏ အေမရိကန္ျပည္သူတို႔ အေပၚစာနာစိတ္က အာဖဂန္ႏြံတြင္ ႏိုင္ငံတခ်ိဳ႔ကိုအေမရိကန္ႏွင့္အတူ ကၽြံသြားေစ၏။ ေနာက္ေတာ့ ကုလကိုပါေဘးခ်ိတ္ၿပီး အီရတ္ကိုထပ္ တိုက္ျပန္၏။ ေရနံေဝစုေလးအတြက္ ေဒါင္းနင္းလမ္းက ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါ။ စစ္ကုန္သည္မ်ားႀကီးပြားၾကသေလာက္ တိုင္းျပည္ငါးပါး ေမွာက္ေတာ့၏။

၉/၁၁ အၿပီးမွာ အေမရိကန္အလံေတြ ပိုလႊင့္လာ၏။ အစၥလာမ္ကမၻာကိုဝါးလံုးျဖင့္ သိမ္းရိုက္သူကရိုက္၏။ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းလုပ္ဖို႔ ေျပာသူကေျပာ၏။ မရေတာ့ စစ္ဆိုသည္မွာ တိုက္မိလွ်င္ရပ္ဖို႔အေတာ္ခက္၏။ အခု ရပ္မရေတာ့။ “ဒုတိယဗီယက္နမ္ကိုဆန္႔က်င္ၾက” ေႂကြးေၾကာ္သံေတြ ျပည္တြင္းျပည္ပမွာညံလာ၏။ ဆိုေတာ့ လူေလွ်ာ့စားရိတ္ေလွ်ာ့ ေလွ်ာ့ရေတာ့၏။ ခ်စ္လွပါသည္ဆိုသည့္ တိုက္ေဖၚမ်ား လည္း ႏွမ္းထြက္မကိုက္ေတာ့ တပ္ျပန္ရုပ္၏။

သမိုင္းနိဂံုးဆရာက သူေျပာတာေလာသြားသည္ဟုဆိုၿပီး အရွက္ေျပျပန္ဆုတ္၏။ သံေယာင္လိုက္သူတို႔ အီလည္လည္ျဖစ္က်န္ခဲ့ သည္။ ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးခံ၊ ေခါင္းခံတိုက္၊ အေျပာင္းအလဲအၿပီး ဒီမိုကေရစီသူရဲေကာင္းမ်ား တိုင္းျပည္ဦးေသွ်ာင္ျဖစ္ခ်ိန္မၾကာလိုက္။ ျပည္တြင္းစစ္ ႏွင့္ ျပႆနာေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္။ ဂ်ာေအးသူ႔အေမရိုက္။ ႏိုင္ငံေရးစင္ျမင့္ေပၚမွ ဆင္းေျပးသူေျပးၾက၏။ အိုင္ဒီယိုေလာ္ဂ်ီထက္ အမ်ိဳး သားေရးဇန္းတင္ၿပီး အထည္ႀကီးပ်က္ဘဝကို ျပန္ဆယ္မႏိုင္တန္ေကာင္းရဲ႔ဆိုကာ ပြင့္လင္းစႏိုင္ငံငယ္တို႔၏ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားက အမ်ိဳးသား ေရးႏွင့္ဘာသာေရးအယူသည္းသူမ်ား၊ အာဏာစြန္႔ကြန္ျမဴနစ္မ်ားအား အထြဋ္ျပန္တင္လာၾက၏။ ေရႊထီးကိုျပန္လြမ္းသူေတြဒုႏွင့္ေဒး။ ေလးျမားတျပင္ျပင္။ စစ္သံ တေပးေပး။ ရင္ေအးစရာမရွိ။

ေဈးကြက္စီးပြားေရးကို ကိုလိုနီလက္သစ္ဝါဒသဖြယ္ လုပ္သူကလုပ္၏။ ခံရသူကမႀကိဳက္။ မခံရေအာင္လုပ္သူကလည္းလုပ္၏။ တရုပ္က လူသားခ်င္းစာနာမႈေတြေပးမယ္လို႔မေျပာ။ မင္းတို႔အိမ္မွာ ငါ..ဆိုင္လာဖြင့္မယ္ဆိုကာ ဆိုင္ခန္းငွားၿပီး ပိုက္ဆံေတြဒလေဟာသြန္ခ် လိုက္၏။ တိုင္းျပည္ကို “ဘံုဝါဒ” မွ “ဘံုေက်ာင္းဘဝ” အျဖစ္ေျပာင္းယူၿပီး ႏိုင္ငံတကာကတရုပ္တန္းေတြကို အာဏာအဝန္းအဝိုင္းႏွင့္ ထည္လဲ တြဲခိုင္းေရးမူခ်၏။ “သူ႔ျပည္တြင္းေရးကိစၥငါနဲ႔မဆိုင္”ေျပာကာ သူ႔ဆိုင္ႏွင့္သူ႔အထိုင္ၿငိမ္ေရးအတြက္ အိမ္ရွင္ဘက္မွခပ္ပါပါ။ “နင္တန္ နင္တန္.. ပန္းကန္ကြဲ”ပင္မေျပာ။ “က်ားသားမိုးႀကိဳး”ေတြက ၿငိမ္ၿပီး “ေအာင္ျမင္ရင္နမူနာ၊ က်ဆံုးရင္သခၤန္းစာ” ဆိုေန၏။ အာရွတိုက္၏လူမမာႀကီးကား ကမၻာ့ၿမီရွင္ႀကီးေနရာ ဦးတည္သြားေန၏။ ဒီေတာ့မွ ျပည္တြင္းျဖစ္ကိုအားေပးၾက၊ “ေရွးထံုးမပယ္နဲ႔ေဈးသံုးမလြယ္နဲ႔”ေတြ ျဖစ္လာျပန္သည္။ ကြန္ျမဴနစ္ဆိုင္းဘုတ္ေအာက္က အရင္းရွင္ရုပ္ ဘယ္ေလာက္သက္ဇိုးရွည္မလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွတပ္အပ္မေျပာႏိုင္ေသး။

ကမၻာ့ပုလိပ္ႀကီးလည္း အာဖဂန္ႏွင့္အီရတ္ စစ္ႏြံတြင္စစ္ကၽြံၿပီး ေျခကုန္လက္ပမ္းက်လာ၏။ စစ္စရိတ္ေထာင္းသျဖင့္ တိုင္းျပည္လည္း ေထာင္းလေမာင္းေၾကလိုက္လာ၏။ တေၾကာ့ျပန္စီးပြားပ်က္ဂယက္ကလည္း ထလာေန၏။ “ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေလးလည္းအားကိုးၾကပါဦး” လုပ္လာ၏။ မိတ္ေဆြႏိုင္ငံမ်ားဘက္လွည့္ၿပီး “ၾကည့္လုပ္ၾကဦး” ဆိုေတာ့ ထိုသူေတြကလည္း အင္တင္တင္။ ယူရိုေငြႏွင့္ဥေရာပသမဂၢကို ပြဲ ထုတ္ေနရင္းမို႔ အင္း..အဲ သိတ္မလုပ္။ ႏိုင္ငံျခားအရံေငြကို ေဒၚလာအစား ယူရိုကိုေျပာင္းထားေရးေတြ တြင္က်ယ္လာ၏။ ကမၻာ့အစီအစဥ္ သစ္ေနရာတြင္ “ေျပာင္းျပစ္ရမယ္” Change..Change ေတြျဖစ္လာ၏။ ဇာတာၫိႈးခ်ိန္မို႔ ေနတိုး NATO ယၾတာလည္း မင္းေလာင္းကို မေၾကေတာ့။

အစြန္းေရာက္ေတြကို ကမၻာလွည့္သုတ္သင္ေနခ်ိန္တြင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယဥ္ေက်းမႈစံုေပ်ာ္ဝင္အိုး လို႔ေခၚရတာမ်က္ႏွာပူစရာျဖစ္လာ၏။ တဝိုင္းတည္းထိုင္ တၿပိဳင္တည္းစားေနတာမဟုတ္ေတာ့ခက္ေနသည္။ သည္ေတာ့ စကားလံုးသစ္ကို ႀကံဆရျပန္၏။ “ေပါင္းစည္းရင္းကြဲလြဲ၊ ကြဲလြဲရင္းေပါင္းစည္း” Unity in Diversity and Diversity of Unity ဆိုသည္ကို ရွာေတြ႔၏။ လူထူလွ်င္က်ယ္က်ယ္ေျပာၾကရေတာ့၏။ သူတပါးကိုခ်ျပရင္း သင္လည္းေပးရျပန္၏။ “မင္းတို႔ပဲ ခုတမ်ိဳးေတာ္ၾကာတမ်ိဳး” ဟုဆိုကာ ႏွာေခါင္းရႉံ႔သူရႉံ႔။ “ဟုတ္ပါ့..မွန္ပါ့” လုပ္သူလုပ္။ “ခြတုတ္” ေတြလည္း တုတ္ရျပန္၏။ ကမၻာေျမကား ယခုခ်ိန္ထိ မ်က္ေစ့သူငယ္နားသူငယ္ ျဖစ္ေနဆဲ။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

read more

၂၁ ရာစုပင္လံုစိတ္ဓါတ္ႏွင့္.........(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

သိတ္မၾကာခင္မွာ ၆၄ ႏွစ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကိုေရာက္ေတာ့မည္။
ျပည္ေထာင္စုေန႔ဘာေၾကာင့္ျဖစ္၊ ဘယ္လိုျဖစ္ စသည္မ်ားထက္ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ျပည္ေထာင္စုေန႔ဆိုသည္ကို ဘာေၾကာင့္ တေစၦေၾကာက္သလို ေၾကာက္ေနသနည္းဆိုသည္မွာ စိတ္ဝင္စားစရာပိုေကာင္းသည္ဟုျမင္၏။ မႏွစ္က ျပည္ေထာင္စုေန႔ သေႏၶတည္ ရာ ပင္လံုၿမိဳ႔ကေလးတြင္ ၆၃ ႏွစ္ေျမာက္ျပည္ေထာင္စုေန႔ကို ေလာင္းကစားဝိုင္းမ်ားစည္ကားစြာျဖင့္ က်င္းပသြားသည္ကို သတင္း မ်ားတြင္ ျမင္လိုက္ဖတ္လိုက္ရသည္။ စိတ္ထိခိုက္ရ၏။ န.အ.ဖ အႀကီးအကဲဆိုသူ၏ ေပးပို႔လာေသာ ၅ မိနစ္စာသဝဏ္လႊာ ကို ေဒသခံအာဏာပိုင္ဆိုသူတဦးက ဖတ္ၾကားတင္သြင္းရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းအမည္ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ျဖစ္ေပၚလာ ပံုေနာက္ခံသမိုင္းအေၾကာင္း တခြန္းတပါဒမွ် မပါ။ ႏွစ္ သန္းေပါင္း ၄ဝ သက္တမ္းရွိ ပံုေတာင္ပံုညာ ပရိုင္းမိတ္အေၾကာင္းမွ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲအထိအဆံုးတနံတလ်ားသဝဏ္လႊာတြင္ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓါတ္အေၾကာင္း ႏႈတ္မဟခဲ့။

ျပည္ေထာင္စုဆိုသည္မွာ ပံုသ႑န္အရေရာ အႏွစ္သာရအရပါ မတူကြဲျပားသည္မ်ား ရွိ၏။ ႏိုင္ငံနယ္နမိတ္တခုခုအတြင္း အတူေနထိုင္ၾကသည့္ လူမ်ိဳးစုအသီးသီး၏ ယဥ္ေက်းမႈ၊ သမိုင္းေနာက္ခံ၊ ဘာသာစကား၊ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈ၊ ဓေလ့ထံုးထမ္း စသည္တို႔မွာလည္း မည္သည့္အခါမွ်ထပ္တူမရွိ။ ထပ္တူျပဳ၍မရ။ ျပဳလည္းမျပဳစေကာင္း။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ျပဳႏိုင္လွ်င္ေကာင္းအံ့ ဟူသည့္အေတြးမွေန၍ “တျပည္ေထာင္စနစ္”မ်ား ေဖၚထုတ္ခဲ့ၾကသည္။ သမိုင္းလက္ေတြ႔အရ မေအာင္ျမင္ခဲ့ၾက။ တျပည္ေထာင္ စနစ္တြင္ လူမ်ိဳးစုအားလံုး၏အမွတ္အသား (Self Identity) ကိုဖ်က္ခ်လိုက္ၿပီး ဘံုသေဘာေဆာင္သည့္ အမွတ္အသား(Common Identity) ကိုဇြတ္သြင္းၾကည့္ၾက၏။ အဝိုင္းထဲေလးေထာင့္ကို သြင္းယူသည့္သေဘာ။ မဆံ့။ သည္ေတာ့ ပ်က္၏။ ပ်က္သြားသည္ကို ပ်က္သြားသည္ဟုမေျပာပဲ ဖ်က္လိုက္ရသည္ဟု ဆင္ေျချပၾကရေတာ့သည္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ထိုႏိုင္ငံမ်ိဳးေတြက “တျပည္ေထာင္” ဆိုသည့္ ေဝါဟာရကို ခံတြင္းေတြ႔တတ္ၾကသည္။

ေနာက္တခုက (Self Identity) ေတြကိုေတာ့မဖ်က္။ အဲဒါေတြကို အကန္႔အသတ္ျဖင့္ခြင့္ျပဳၿပီး၊ အတူေနသူမ်ားထဲက လူမ်ားစု (Majority) ကေန အနည္းစု (Minority) ကို တစတစႀကီးစိုးလႊမ္းမိုး ထားျခင္းျဖစ္၏။ ထို ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အမ်ားစုကတိုင္းျပည္ ၏ ေဒသေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သူတို႔အပိုင္သေဘာမ်ိဳးလုပ္ယူၿပီး အာဏာပိုင္အဖြဲ႔အစည္းအဆင့္ဆင့္တြင္လည္း သူတို႔လူ အမ်ားကိုသာ ေနရာေပး၊ ေနရာယူလုပ္ၿပီး အာဏာကိုကိုင္ထားတတ္ေလ့ရွိသည္။ နယ္ပယ္ေဒသ မ်ားအမည္ေပးရာတြင္လည္း အမ်ားစုႀကီးစိုးထားျခင္းသရုပ္ေပၚေစရန္ အနည္းစုေနထိုင္ရာကို အနည္းစုအမည္ျဖင့္သမုတ္ၿပီး၊ အမ်ားစုေနထိုင္ရာေဒသမ်ားကို အမ်ားစုပိုင္အမည္မ်ိဳးတြင္ေအာင္ လုပ္ယူထား၏။ ထိုသူမ်ားကလည္း တခါတခါတြင္ “ျပည္ေထာင္စု” (Union) ဆိုသည့္ေဝါဟာရကို လိႈင္လိႈင္သံုးတတ္ၾကသည္။

ေနာက္တမ်ိဳးက (Self Identity) ေတြကို မဖ်က္၊ မေျပာင္း သူ႔အတိုင္းထားၿပီး အားလံုးလက္ခံႏိုင္မည့္ “စံ” တခုေပၚမွာ အထိုင္ ခ် ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအထိုင္ေပၚတြင္ Government of the people, by the people, for the people ဟု သရုပ္သကန္ကို ပံုေဖၚ၏။ ေဒသ အမည္မ်ားကိုလည္း “အနည္းစုစြဲ” သို႔မဟုတ္ “အမ်ားစုစြဲ” အမည္မ်ိဳးသမုတ္ျခင္းကိုေရွာင္၏။ အာဏာခြဲေဝယူၾကရာတြင္လည္း လူမ်ိဳးစုအနည္းအမ်ား အေပၚအေျခမခံပဲ ေနထိုင္ရာေဒသအလိုက္ လူအနည္းအမ်ားအေပၚ “တည္” ထားသည္ကိုေတြ႔ရ၏။ အေရးေပၚအခ်ိန္မ်ားမွလြဲ၍ က်န္အခ်ိန္မ်ားတြင္ ႏိုင္ငံ့အႀကီးအကဲလက္တြင္ အာဏာကိုစုပံုမထား တတ္။ ျဖန္႔ခ်ထား၏။ ႏိုင္ငံ့အာဏာ ကို အျပန္အလွန္ထိန္းေက်ာင္းေပးသည့္ ရပ္ဝန္းထဲတြင္ သတင္းမီဒီယာကိုလည္း ဝင္ပါခြင့္ေပး၏။ ထိုႏိုင္ငံတို႔က “ျပည္နယ္ေပါင္း စုျပည္ေထာင္စု” (United) ဆိုသည္ကို တြင္တြင္သံုးတတ္၏။

ေနာက္တမ်ိဳးက နီးစပ္ရာနီးစပ္ရာ ေဒသႀကီးအတြင္းရွိ အခ်ဴပ္အျခာအာဏာပိုင္ႏိုင္ငံမ်ား၊ နယ္နမိတ္စည္းမ်ားကိုဖ်က္ခ်ၿပီး “ႏိုင္ငံေပါင္းစုျပည္ေထာင္စု” သို႔မဟုတ္ “ျပည္ေထာင္ေပါင္းစုျပည္ေထာင္စု” (Confederation) ဆိုသည္ကို ထူေထာင္ေဖၚေဆာင္ လိုၾက၏။ ေငြေၾကးလည္းတမ်ိဳးတည္း၊ အစိုးရလည္း တခုတည္း၊ ကာကြယ္ေရး(စစ္တပ္)လည္းတခုတည္း၊ အာဏာခြဲေဝရာတြင္ ထိုကဲ့သို႔က်င့္သံုးရန္ ရည္ရြယ္ၾက၏။ သို႔ေသာ္ ထိုသူတို႔ရန္မွန္းသည့္အတိုင္း ႏႈန္းျပည့္စံျပည့္ႏိုင္ငံေတာ္ကား မျမင္ရေသး။ ဥေရာပ သမဂၢကဲ့သို႔ ေငြေၾကးစနစ္တခုတည္းကို ဘံုသေဘာသံုးၿပီး (ႏိုင္ငံအလိုက္ ေငြေၾကးမ်ားရွိေနျငားလည္း) ဥေရာပဘံုအစိုးရတရပ္ အစပ်ိဳးထူေထာင္လာတာမ်ိဳး ျမင္ေနရၿပီဆိုေသာ္လည္း အခ်ဳပ္အျခာအာဏာႏွင့္ နယ္နမိတ္စည္းမ်ားကား အခိုင္ခန္႔ ရွိေနဆဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ ဘယ္ေလာက္အထိခရီးေပါက္မယ္ကို ဘယ္သူမွမခန္႔မွန္းႏိုင္ၾကေသး။

အထက္တြင္ေျပာခဲ့သည္မွာ အၾကမ္းဖ်ဥ္းသေဘာျဖစ္ၿပီး အျပည့္အစံုကိုသိရန္မူ အခ်ိန္ယူေလ့လာ ရဦးမည္ျဖစ္၏။ တခုခုကို ျပည့္စံု ကုန္စင္ေအာင္သိမွေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ လူတြင္ေျပာစရာစကားမရွိဟုထင္၏။ ယခု ဤအထင္ေပၚမွ ေျပာၾကည့္ပါမည္။ န.အ.ဖ သည္ “တျပည္ေထာင္စနစ္” ကို ထူေထာင္ခ်င္ဦးေတာ့ ထူေထာင္လို႔မရ။ မျဖစ္။ ဗမာျပည္တြင္ လူမ်ိဳးစုတိုင္းကသူတို႔အခြင့္အေရးအတြက္ သူတို႔လက္တြင္ သူတို႔တပ္သူတို႔ေသနတ္ႏွင့္သူတို႔လူထုရွိ၏။ အင္အားသာကြာခ်င္ကြာမည္။ သူတို႔ကိုယ္ပိုင္အမွတ္အသားေတြကို သြားဖ်က္လို႔မရ။ သြားဖ်က္လွ်င္ ျပႆနာက ယခုထက္ပိုတက္စရာပဲရွိ၏။ ေကာင္းစရာမျမင္။ ဆိုေတာ့ န.အ.ဖ က သည္လမ္းကို မေရြး။ ေရြးလို႔မရ။

“ျပည္ေထာင္စုစနစ္” (Union) ။ ဒါကိုေတာ့ န.အ.ဖ ေရာ မ.ဆ.လ ေရာအလြန္ႀကိဳက္သည္။ လက္ေတြ႔လည္း က်င့္သံုး၏။ တေခတ္ လံုးထြန္းခဲ့သည့္ သူတို႔ “ေသာင္”တြင္ “ျပည္ေထာင္စုသမၼတႏိုင္ငံ” တို႔၊ “ျပည္ေထာင္စု ဆိုရွယ္လစ္သမၼတျမန္မာႏိုင္ငံ” တို႔ ဆို၍ အမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးကင္ပြန္းတပ္ကာ တထပ္တည္းက်သည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ပံုစံကိုသာထူေထာင္၏။ မေအာင္ျမင္။ မေအာင္ျမင္လည္း သူတို႔ေနာက္မဆုတ္။ ရွိခဲ့သည့္၊ ရွိေနသည့္၊ ရွိေနဦးမည့္ကိုယ္က်ိဳးစီးပြား မ်ားအတြက္ ျပည္ေထာင္စု ဆိုသည္ကိုဆက္ကိုင္ထားေန ဦးမည္။

“ျပည္နယ္ေပါင္းစုျပည္ေထာင္စု” (United) ထိုအသံသည္ (တနည္းေျပာရလွ်င္ ဖက္ဒရယ္လ္ျပည္ေထာင္စုမူ) န.အ.ဖ အတြက္ နားအခါးဆံုးျဖစ္၏။ ေျပာရလွ်င္ ျမန္မာလူမ်ိဳးသည္လည္း အျခားေသာလူမ်ိဳးစုမ်ားနည္းတူ လူမ်ိဳးစုတစုသာျဖစ္၏။ ထို႔ထက္မပိုေခ်။ အဓိကလူမ်ိဳးစုႀကီး (၈) ခုအနက္က တခုသာျဖစ္၏။ ျမန္မာလူမ်ိဳးစုက အျခားလူမ်ိဳးစုမ်ားအား “တိုင္းရင္းသား” မ်ားဟု ေခၚစရာ အေၾကာင္းမရွိ။ အားလံုးသည္ “တိုင္း” ႏိုင္ငံ တခုတည္းတြင္ “ရင္း” ႏွီးခင္မင္စြာ ဥမကြဲသိုက္မပ်က္ေနၾကသည့္ အမ်ိဳး “သား” မ်ားျဖစ္၏။ လူမ်ိဳးစုအသီးသီးတြင္ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္၊ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္၊ ဥပေဒျပဳခြင့္၊ တရားစီရင္ခြင့္ရွိ၏။ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ လႊမ္းမိုး ခ်ဳပ္ကိုင္စရာမလို။ အားလံုးတန္းတူရည္တူေသြးစည္းညီၫြတ္စြာ ေနႏိုင္ေရးျဖစ္၏။ ခ်ဳပ္ေျပာရလွ်င္ ထိုကိစၥသည္ ဖက္ဒရယ္လ္ မူ ျဖစ္၏။ လူမ်ိဳးစုတိုင္းလည္းလိုအပ္၏။ လိုလား၏။ တိုင္းျပည္အေနအထား အရလည္း က်င့္သံုးရမည့္မူျဖစ္၏။ အာဏာရွင္အစိုးရ အဆက္ဆက္က ဖက္ဒရယ္လ္မူကိုတေလွ်ာက္လံုး ပံုဖ်က္၏။ သာမန္ျပည္သူတို႔အၾကားတြင္ ဖက္ဒရယ္လ္ဟုဆိုလိုက္လွ်င္ပဲ “တိုင္းျပည္မွခြဲထြက္ေရး” “Secession” ဟုေျပးျမင္လာေအာင္လုပ္ထား၏။ ျပည္သူကို တိုင္းျပည္ကိုမိႈင္းတိုက္၏။ အမွန္က “ခြဲထြက္ေရး” ႏွင့္ “ဖက္ဒရယ္လ္” သည္ ျပဒါးတလမ္းသံတလမ္း။ ဘာမွမဆိုင္။ တတိုင္းျပည္ထဲ တြင္ ျပည္နယ္ေပါင္းစံုမွ လူမ်ိဳးစုေပါင္းစံု စုစုစည္းေနေရးသာျဖစ္၏။ ယင္းတို႔က “ျပည္ေထာင္စုမၿပိဳကြဲေရး” ဆိုသည့္ လွန္႔လံုးျဖင့္ “ဖက္ဒရယ္လ္” ကို လမ္းမွားပို႔၏။ ဖက္ဒရယ္လ္မူကိုကိုင္လွ်င္ ျပည္တြင္းစစ္နိဂံုးခ်ဳပ္မည္။ ျပည္တြင္းစစ္မရွိလွ်င္စစ္အင္အား တိုးခ်ဲ႔စရာ မလို။ ျပည္တြင္းစစ္ ကို လက္ၫိႈးထိုးထိုးျပၿပီး စစ္အာဏာရွင္က သူ႔ကိုယ္သူကယ္တင္ရွင္လုပ္လို႔မရ။ ကယ္တင္ရွင္လုပ္ျပလို႔မရလွ်င္ ကိုယ္က်ိဳးရွာဖို႔ ခက္မည္။ အဆံုးသတ္ေတာ့ တိုင္းျပည္နာ၏။ တိုင္းျပည္ေအးခ်မ္းခ်င္လွ်င္၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္မရွိေစခ်င္လွ်င္၊ စစ္သားကို စစ္သား အလုပ္သာလုပ္ေစခ်င္လွ်င္ ျပည္ေထာင္ေပါင္းစုျပည္ေထာင္စု ဖက္ဒရယ္ကိုေထာက္ခံက်င့္သံုးရမည္။ စင္စစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ လူမ်ိဳးစုေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား ရည္မွန္းျပ႒ာန္းထူေထာင္လိုသည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ပံုစံသည္ “ျပည္နယ္ေပါင္းစုျပည္ေထာင္စု” ဖက္ဒရယ္လ္ျပည္ေထာင္စုသာျဖစ္၏။

ပင္လံုစာခ်ဳပ္တြင္ သေဘာတူလက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့၏။ အနာဂတ္ႏိုင္ငံေတာ္ပံုစံကိုခ်မွတ္ခဲ့ၾက၏။ ပံုကားယေန႔တိုင္ေပၚ မလာခဲ့။ ေဖၚေဆာင္ရန္ လိုအပ္ေနသည့္ ဤႏိုင္ငံေတာ္ပံုစံကို ယခုအခါျပန္ေဖၚရန္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္လာေနသည္ကိုျမင္ေနရ၏။ မည္မွ်ေဖၚႏိုင္မေဖၚႏိုင္ဆိုသည္က တပိုင္းျဖစ္၏။ ႀကိဳးပမ္းမႈကိုကား အသိအမွတ္ျပဳႀကိဳအပ္သည္ဟုျမင္၏။ ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္ ေျပာသလိုပင္ ၂၁ ရာစု ပင္လံုစိတ္ဓါတ္ကို အရင္ေမြးရမည္မွာေသခ်ာ၏။ ပင္လံုစိတ္ဓါတ္ကိုအခိုင္အမာမေမြးျမဴပဲ ပင္လံုညီလာခံကိုလုပ္လို႔မရ။ စိတ္ဓါတ္အေရးႀကီး၏။ စိတ္ဓါတ္ခိုင္ခိုင္မာျပ႒ာန္းၿပီးမွ အလုပ္လက္ေတြ႔ကို အေကာင္အထည္ေဖၚရန္ နည္းနာရွာရ၏။ စိတ္ဓါတ္ႏွင့္နည္းနာအလံုအေလာက္ရွိပါက အလုပ္လက္ေတြ႔သည္ အေကာင္အထည္ေဖၚရလြယ္၏။ ၂၁ ရာစုပင္လံု စိတ္ဓါတ္ကို အခိုင္အမာေမြးျမဴျခင္းသည္ ဗမာ့လူ႔အဖြဲ႔ အစည္း၏ လက္ငင္းျပႆနာမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းစြာကိုေျဖရွင္းရန္ လမ္းစျဖစ္သည္ဟုျမင္၏။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

read more

ဒုကၡသယ္ေယာင္ေဆာင္သူက ဒုကၡသည္ေတြဆီေရးတဲ့စာ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

ဒုကၡသည္ေယာင္ေဆာင္သူက ဒုကၡသည္ေတြဆီေရးတဲ့စာ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)
အေမရိကန္ႀကီး စီးပြားပ်က္ေနၿပီတဲ့။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာၾကတယ္။ အေမရိကန္ဆိုတာကလည္း ကမၻာေပၚမွာ ပညာရွင္ဆိုသူေတြအေပါဆံုး တိုင္းျပည္ေတြထဲက တခုမဟုတ္လား။ ေျပာမွေပါ့..။ ေကာင္းေနတုန္းကေတာ့ စီမံခန္႔ခြဲမႈညံ့တယ္လို႔ ေလသံေတာင္မဟခဲ့သူေတြက “ပ်က္မွာေပါ့ အစိုးရစီမံခန္႔ခြဲမႈစနစ္ညံ့တာ ကိုး”လို႔ ေျပာျပန္တယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ဘက္ လွည့္ထားတဲ့ေျပာင္းဦးကို အၾကမ္းဖက္ဝါဒီေတြဘက္ ထိုးခ်ိန္လိုက္ေတာ့ “ဒါမွ ဒို႔ေခါင္းေဆာင္ကြလို႔ …” သံကုန္ဟစ္ သူေတြက … အခုေတာ့ “ပ်က္မွာေပါ့ အၾကမ္းဖက္တိုက္ဖ်က္ေရးဆိုၿပီး တမိုးလံုးေဖ်ာက္ဆိပ္လုပ္တာကိုး” လို႔ ဆိုၾကတယ္။ “ရီပတ္ဘလီကင္ေတြ ေသြးဆာ လို႔တိုင္းျပည္ပ်က္တာ” လို႔ ေျပာသူေတြကို “ရီပတ္ဘလီကင္ျဖစ္ျဖစ္ ဒီမိုကရက္ျဖစ္ျဖစ္ အရင္းရွင္စနစ္ဆိုတာ ဒီအတိုင္း ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမွာ” ဆိုၿပီး “စကတည္းက ငါမေျပာလား သမားေတြ” က ပညာရွိေလသံနဲ႔ တရားျပတယ္။ “ျပည္တြင္းက ဘ႑ာအရင္းရွင္ႀကီးေတြ၊ စီးပြားေရးသမားေတြနဲ႔ လုပ္ငန္းရွင္ေတြမသမာလို႔” ဆိုၿပီး “အတြင္းျပန္ခတ္”တဲ့သူက ခတ္တယ္။ အရင္တံုးက အေမရိကန္ေတြကို က်ားကန္ၿပီးအားသန္လာခဲ့သူေတြက အခုေတာ့ အေမရိကန္ဆိုကန္တန္တန္ လုပ္ျပခ်င္ေနၿပီ။ “ဆရာေလာက္ဆို ေတာ္ေရာေပါ့.. ဆရာႀကီးလို႔ အေခၚမခံခ်င္ပါနဲ႔ေတာ့” “ေဒၚလာေနရာမွာ တျခားခိုင္မာတဲ့ေငြတခုခု ေျပာင္းသံုးၾကရင္ ဘယ့္ႏွယ္လဲ” လို႔ ေမးဆတ္သူေတြလည္းဆတ္ေနၿပီ။ တခါတုန္းက အာရွတိုက္ရဲ႕ လူမမာႀကီးလို႔ ကင္ပြန္းတပ္ခံခဲ့ရဖူးတဲ့ နဂါးႀကီးကလည္း အၿမီးတရမ္းရမ္းနဲ႔ မီးပန္းေတြမႈတ္မႈတ္ ျပေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ ... အင္း …အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုနဲ႔ေငြေၾကး၊ စီးပြားေရးစတာေတြမွာ တိုက္ရိုက္ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြလည္း မသက္သာလွဘူး။ ဘယ္သူ လက္ခံခံ၊ မခံခံ-အေမရိကန္ေဒၚလာဟာ ကမၻာသံုးေငြလိုျဖစ္ေနတာဆိုေတာ့ တိုင္းျပည္တိုင္းလိုလို အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ အဖ်ား ခတ္မိၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ အေမရိကန္ေတြကေတာ့ ကၽြဲထက္ပိုမပိန္ေအာင္ ဗိုသီဗတ္သီနဲ႔ ျပန္အဖတ္ဆည္ေနတာလည္း အမွန္ပါပဲ။ ထူးျခားတာက က်ေနာ္တို႔ ဗမာႏိုင္ငံက စစ္ဗိုလ္ေတြကေတာ့ေအးေဆးပါတဲ့။ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးတဲ့။ သူတို႔ကို မထိခိုက္ပါဘူးတဲ့။ ဒီေနရာမွာ သူတို႔ေျပာတဲ့ “သူတို႔” ဆိုတာ ဘယ္သူ႔ကိုေျပာတာလဲ ဆိုတာေတာ့ အားလံုးလည္းသိၿပီးသားမို႔ ဘာမွမေျပာလိုပါဘူး။ ထားပါေတာ့ေလ။ က်ေနာ္ စိတ္ဝင္စားတာက ဒီမွာ (အေမရိကားမွာ) ေရာက္ေနၾကတဲ့ က်ေနာ္တို႔အေပၚေရာ ဒီဂယက္က ဘယ္အထိပြတ္တိုက္ေနသလဲလို႕ စစ္ၾကည့္မိတယ္။ က်ေနာ္တို႔လို႔ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ လည္း ပညာနဲ႔အေျခခံလုပ္ရတဲ့လုပ္သားေတြကို မဆိုလိုပါဘူး။ စက္ရံုအလုပ္ရံုေတြမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြကိုေျပာတာပါ။ အရင္ကဆို အထည္ခ်ဴပ္ စက္ရံုမွာေလွ်ာက္မယ့္သူက အထည္ခ်ဴပ္တတ္ရင္၊ သန္႔ရွင္းေရးအလုပ္ေလွ်ာက္မယ့္သူက သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တတ္ရင္၊ စက္ပစၥည္းေတြကိုကိုင္တြယ္ ေမာင္းႏွင္ ရတဲ့ အလုပ္ေလွ်ာက္မယ့္သူက အဲဒါေတြကို ကိုင္တြယ္ေမာင္းႏွင္တတ္ရင္ရၿပီ။ မတတ္ေသးရင္လည္း အလုပ္လုပ္ရင္းသင္ေပးေသးတာ။ ေရြးခ်ယ္ စရာေတြလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ရွိတယ္။ ဒီမွာ မႀကိဳက္ေသးရင္ - ဟိုမွာ ...။ ဟိုမွာ မႀကိဳက္ေတာ့ရင္ ဒီမွာ…။ ေျပာင္းဖို႔လည္း သိပ္မခက္ဘူး ဆိုပါေတာ့။ အဂၤလိပ္ စကားေျပာတတ္လား ... ဆိုတာကေတာ့ ေမးရိုးေမးစဥ္အေနနဲ႔ ေမးတာေလာက္ပါ။ အခုေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အာလူးေၾကာ္စက္ရံုမွာ အလုပ္သြားေလွ်ာက္ေလွ်ာက္၊ တည္းခိုခန္းလိုဟာမ်ိဳးမွာ သန္႔ရွင္းေရးအလုပ္ သြားေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ - အရင္ဆံုးေမးတဲ့စကားက “အဂၤလိပ္ စကားေျပာတတ္ လား …” တဲ့။ ခက္ေတာ့တာေပါ့။ ကဗ်ာဆရာ “ေျမႏု” ေျပာသလို တသက္လံုး “စစ္မက္နဲ႔ ႀကီးျပင္း၊ ေျပးလႊားရင္းစာငတ္၊ ဘာတတ္လို႔လဲ ... ဆရာရယ္” ဆိုသူေတြကို အဂၤလိပ္စာတတ္လား ဆိုေတာ့။ ခမ်ာမ်ား လက္ပူတိုက္ အဂၤလိပ္စာေလး၊ စကားေလး အေျပးအလႊား သင္ယူၾကရွာပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ရွာရ တာဟာ “ေက်ာက္စရစ္ေတာမာေခါင္ေခါင္မွာ၊ အေတာင္ပံကၽြတ္သည့္ႀကိဳးၾကာ၊ ေရရွာ၍မရသကဲ့သို႔” ဆိုတာေလာက္ မခက္ေပမယ့္၊ လြယ္ေတာ့ မလြယ္လွ ပါဘူး။ ျပႆဒ္က စ ေလာင္တဲ့မီးကိုး။ ဒီမွာ ညည္းၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕မ်ား ျခဴသံေတာင္ပါရဲ႕။ ထိုင္းလိုႏိုင္ငံေတြမွာ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြအျဖစ္ လုပ္ေနၾကတဲ့ ဗမာအလုပ္သမားေတြနဲ႔ ျပည္တြင္းကဗမာအလုပ္သမားေတြသာၾကားရင္ - ဘယ္လိုေနမလဲ မေျပာတတ္ပါဘူး။ ဘယ္နားသြားသြား မၾကားခ်င္ ခ်င္၊ ၾကားခ်င္ခ်င္၊ ၾကားရတတ္တဲ့အသံပါ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒီစီးပြားပ်က္လိႈင္း ကိုယ့္ကိုယ္ေဆာင့္လာရင္ေတာင္ အသာေလးေရွာင္ေပးလိုက္ရံုပဲလို႔ ေပါ့ပါ့ပါးပါး ခံယူထားသူေတြ အသံလည္းၾကားရတယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ ငရဲကလာသူအတြက္ ျပာပူဆိုတာ ေအးေဆးပါဆိုတဲ့သေဘာ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေနေသးသပ ျခံဳထဲကလို႔ ႀကံဳးဝါးၿပီးျပန္ေကာင္းလာခ်ိန္ကို ေမွ်ာ္တလင့္လင့္နဲ႔ပါ။ ဒါလည္းမဆိုးပါဘူး။ အားမတန္ခ်ိန္မွာ မာန္ေလးနည္းနည္းေလွ်ာ့ထားသလိုေပါ့၊ တခ်ိဳ႕ လည္း ၿခိဳးၿခံေခၽြတာေရး အစီအစဥ္ေလးေတြဆြဲလို႔။ ဒါလည္း ေကာင္းတာပါပဲ။ ရွိတာေလးနဲ႔ဝေအာင္စား ဆိုတဲ့ အစဥ္အလာဆိုဆံုးမမႈကေန ေသြဖည္ မသြားေသးဘူးလို႔ ယူ စရာပါ။ က်ေနာ္ကလည္း ဒီကို မုန္႔ေဝခ်ိန္နဲ႔လြဲၿပီး တုတ္ေဝခ်ိန္နဲ႔တည့္တည့္တိုး ေရာက္သူဆိုေတာ့ “မုန္႔ေဝခ်ိန္ ေရႊထီးေဆာင္း ဇာတ္လမ္း” ေတြ ျပန္ၾကားရတယ္။ ဝမ္းသာတာေပါ့။ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြ ေကာင္းစားခဲ့တာဘဲဟာ။ ဒုကၡသည္(အစစ္)ေတြအေနနဲ႔ ေရာက္လာၾကၿပီး၊ ဒီလိုႏိုင္ငံမွာ ကိုယ္ပိုင္အိမ္နဲ႔၊ ကားေကာင္းေကာင္းနဲ႔၊ အလုပ္ခိုင္ခိုင္နဲ႔ ေနႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္မွမလြယ္ပဲကိုး။ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြထဲက တခ်ိဳ႕ေနႏိုင္တာျမင္ေတာ့ ပီတိျဖစ္ မိတယ္။ “တုတ္ေဝခ်ိန္၊ ဗိန္းေဗာင္းတိုက္သံ” ေတြကိုေတာ့ မေရာက္လာခင္ကတည္း နားစြန္နားဖ်ားေတြၾကားခဲ့ရပါတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းလည္း ေဆာက္နဲ႔ထြင္းခံခဲ့ရပါတယ္။ အေမရိကန္အေနနဲ႔ “ကိုင္သမွ်ေျမ ေရႊျပန္ျဖစ္ဖို႔” ကို သိပ္ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ ေရာက္လာသူဆိုေတာ့ ေနသာေျဖသာရွိပါတယ္။ ၾကာေတာ့ “မုန္႔ေဝခ်ိန္အလြမ္းဇာတ္”ေတြ ျပန္ က တာျမင္ရင္ အထည္ႀကီးပ်က္ ပ်က္ျပေနလားလို႔ ေတြးမိခ်င္လာတယ္။ တခါတခါ စိတ္အခ်ဥ္ေတာင္ နည္းနည္း ေပါက္မိတယ္။ ေျပာေတာ့ မေျပာမိခဲ့ပါဘူး။ “ဟိုတုန္းကမ်ား - ကားဆို ဇီးရိုး မိုင္းေလ့ဂ်္မွ။ (Zero Mileage ဆိုတာက ကားအသစ္က်ပ္ခၽြတ္ကို ေျပာတာပါ။ သူမ်ားစီးၿပီးသား တပတ္ရစ္ေတြမသံုးဘူးဆိုတဲ့ သေဘာ)။ “ပစၥည္းဆိုရင္လည္း ဘယ္အမွတ္တံဆိပ္မွ” တို႔ …“ေစ်းဝယ္ရင္ ဘယ္ကုန္တိုက္ ႀကီး ေတြမွ” တို႔ …“အျပင္ထြက္စားရင္လည္း ဘယ္ဆိုင္မွာမွ” …“ကိုယ့္အိမ္နဲ႔ကိုယ္ေနတာ၊ အပတ္မင့္န္ေတြမွာမေနဘူး” တို႔ …ဘာတို႔ ညာတို႔ေပါ့ေလ။ အဲဒါေတြ ၾကားမိေတာ့ “အေျပာဝံ့လွပါလား”လို႔ေတာ့ ေတြးမိပါတယ္။ လက္ထဲရွိတဲ့ေငြယားေလးနဲ႔၊ ဘဏ္ကအတိုးနဲ႔၊ ေခ်းယူလိုက္တာေလးနဲ႔ေပါင္းၿပီး လက္ငင္း ေပးတန္သေလာက္ေပးထား၊ က်န္တာကို လစဥ္အရစ္က်ေလးသြင္းၿပီး ေနလိုက္ရင္၊ (အလုပ္ကလည္း ၿမဲေနမယ္ဆိုရင္ေပါ့ေလ) … ဘယ္ေလာက္ဆို ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေလးနဲ႔ေနႏိုင္ၿပီ။ စမတ္က်က်ေလးျဖစ္သြားၿပီ … ဆိုတဲ့ အိပ္မက္လွလွေလးေတြ တိမ္ ျဖစ္သြားတာျမင္ရေတာ့ - စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ကား ဖိုး၊ အိမ္ဖိုးေတြမေပးႏိုင္ေတာ့လို႔ ကားေတြ အိမ္ေတြျပန္အပ္ရလိုက္ရတာကို ဘဝတခုစာအပ်က္အမွတ္နဲ႔ “သိမ္ငယ္သံ” ေတြၾကားေတာ့ ဘာေျပာရမွန္း မသိ သလိုျဖစ္မိတယ္။ လူမည္း မိသားစုတစု အဲသလိုႀကံဳရတဲ့ဒဏ္မခံႏိုင္လို႔ ဆိုၿပီး တမိသားစုလံုး သတ္ေသသြားၾကတဲ့အေၾကာင္း တီဗီထဲၾကားလိုက္ေတာ့ ဒီလူေတြ ဒို႔ေလာက္ခံႏိုင္ရည္မရွိဘူးလို႔ ႀကံဖန္ေတြးမိတယ္။ ဒီကို ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ေရာက္လာ ေရာက္လာ၊ အလုပ္သမားေတြအျဖစ္နဲ႔ စက္ရံုအလုပ္ရံုေတြမွာ လုပ္ကိုင္ေနၾကရသူေတြရဲ႕ လုပ္ငန္းခြင္အေျခအေနနဲ႔ အလုပ္ကရတဲ့ခံစားခြင့္၊ အလုပ္ေၾကာင့္ရရွိလာတဲ့အက်ိဳး … စတာေတြမွာလည္း ထိုင္းက ဗမာအလုပ္ သမားေတြနဲ႔ေရာ၊ ဗမာျပည္က ဗမာအလုပ္သမားေတြနဲ႔ေရာ မတူပါဘူး။ ႏိုင္းယွဥ္ခ်က္အရ ေျပာၾကေၾကးဆိုရင္ေတာ့ ဒီမွာက အပံုႀကီးသာပါတယ္။ တနာရီကို ၈ ေဒၚလာေလာက္ရတဲ့ အလုပ္ကေလးတခုေလာက္ ပံုမွန္ရသြားၿပီ၊ ၿမဲသြားၿပီဆိုရင္ ကားေလးတစီးေလာက္ေတာ့ အရစ္က်ေခ်တဲ့ စနစ္နဲ႔ဝယ္လို႔ ရသြားၿပီ။ (ကားဆိုတာကလည္း ဒီမွာေတာ့ မရွိမျဖစ္လူ႔အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းပါ)။ အပတ္မင့္န္ ေကာင္းေကာင္းေလးေတြမွာ ေရပူေရေအးနဲ႔ ေလပူေလေအးနဲ႔ (ဒါလည္း ရာသီဥတုလိုအပ္ခ်က္အရ) ေနၿပီး၊ ပံုမွန္ေလး စားလို႔ေသာက္လို႔ ေနႏိုင္ေနပါၿပီ။ ေနာက္ၿပီး အလုပ္ကအေျခအေနမေကာင္းလို႔ အနားေပးလိုက္တယ္ (Lay off ေပါ့ေလ) ဆိုရင္လည္း အလုပ္လက္မဲ့ေၾကးေလးေလွ်ာက္ၿပီး စားေနလို႔ရေသးတယ္။ ဒီလို Lay off စားေနခ်ိန္မွာ အစိုးရက အိမ္လခ၊ မီးလခ(လွ်ပ္စစ္ခ) ေထာက္ပံ့ေပးတဲ့ ရံုးေတြသြားၿပီး ေလွ်ာက္ၾကမယ္ဆိုလည္း တစိတ္တပိုင္းေတာ့ ရေနၾကေသးတယ္။ ပညာအခံရွိသူေတြက်ေတာ့ (လူရည္ေလးလည္း လည္မယ္ဆိုရင္) Lay-off စားခ်ိန္ဆို ေက်ာင္းေလးဘာေလး တက္လိုက္ရင္၊ ပညာသင္ေခ်းေငြတို႔၊ ေထာက္ပံ့ေၾကးေလးတို႔နဲ႔ ဖူဖူလံုလံုေလး ရွိၾကပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္အတြင္းမွာ ေနာက္ထပ္ အလုပ္သစ္ျပန္ရွာရင္း၊ စားလို႔ေနလို႔ ရေနေသး ပါတယ္။ ဆိုလိုတာက - အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္တာခ်င္းအတူတူ ပူစရာေတာ့ နည္း ေသးတယ္၊ ဆင္းရဲတာခ်င္းအတူတူ ကိုယ္ပိုင္ကားေလးနဲ႔ဆင္းရဲတယ္၊ အႏွိမ္ခံရတာခ်င္းအတူတူ လူလို႔ေတာ့အသိအမွတ္ျပဳ ခံၾကရေသးတယ္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ ကိုယ့္ေျမမဟုတ္ေပမယ့္ ရပ္ေနလို႔ရေသးတယ္။ ကိုယ့္ေရမဟုတ္ေပမယ့္ အဝေသာက္လို႔ရတယ္။ ကိုယ့္ေလမဟုတ္ေပမယ့္ အဆုတ္ေတြျပည့္ သြားေအာင္ ရႈရိႈက္ခြင့္ရွိတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ လြတ္လပ္တဲ့ေကာင္းကင္တခုေအာက္ကေန မနက္ျဖန္ေတြကို မစားရဝခမန္း ယံုလို႔ ရေနပါေသး တယ္။ ဆံုးရႉံးစရာက်န္ေသးတဲ့ ဆံုးရႉံးမႈေတြကို ႀကံဳေနခ်ိန္ေတြမွာ၊ ဆံုးရႉံးစရာ ဘာမွမက်န္ေတာ့ေအာင္ ဆံုးရႉံးေနရသူေတြဘက္ကို ငဲ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ - “မုန္႔ေဝခ်ိန္ အလြမ္းဇာတ္” ေတြကိုေရာ၊ “တုတ္ေဝခ်ိန္ ဗိန္းေဗာင္းတိုက္သံ”ေတြကိုပါ တဝက္တပ်က္၊ ဥပကၡာစိတ္နဲ႔ “နားအဝင္ယဥ္တတ္လာၿပီ” လို႔သာ … ။ ။

read more

သက္ရွိမိုင္း၊ သက္ရွိသမိုင္းႏွင့္ မိုင္းတပ္သားမ်ားအေၾကာင္း(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

က်ေနာ္ စစ္ေျမျပင္အဂၤ်င္နီယာတက္ေတာ့ သင္ရတဲ့အထဲမွာ အျခားဘာသာရပ္ေတြအျပင္ “မိုင္းႏွင့္ေထာင္ေခ်ာက္” “ေဖါက္ခြဲဖ်က္ဆီးေရး” “စစ္ေျမျပင္ခံစစ္ႏွင့္အတားအဆီး” ဆိုတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြလည္း ပါပါတယ္။ မိုင္းတလံုးခ်င္းစီမွာအသံုးျပဳထားတဲ့ ခလုပ္အမ်ိဳးအစားအလိုက္ နင္းမိုင္း တိုက္မိုင္း ႂကြမိုင္းဆိုၿပီးအလြယ္ေခၚတဲ့လူသတ္မိုင္းေတြ၊ ေဖါက္ဖြဲစက္နဲ႔ေဖါက္ခြဲရတဲ့ ေရွ႔ထြက္မိုင္းလို မိုင္းမ်ိဳးေတြအပါအဝင္၊ ေရေအာက္မွာနဲ႔ေရမ်က္ႏွာျပင္နားမွာကပ္ၿပီးေထာင္တဲ့ ေရျမႈတ္မိုင္း၊ ယဥ္ေတြ ကိုေထာင္တဲ့ တင့္ဖ်က္မိုင္းေတြအေၾကာင္း၊ ျဖဳတ္နည္းတပ္နည္း၊ မိုင္းကြင္းမ်ားခင္းက်င္းနည္း၊ ရွင္းနည္း စတာေတြကိုအေသးစိတ္သင္ရပါတယ္။ ေနာက္ ေထာင္ေခ်ာက္မ်ားအေၾကာင္း ေပါက္ကြဲေစတတ္တဲ့ ပစၥည္းေတြနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး ေထာင္ေခ်ာက္လုပ္နည္းေတြ၊ ေဖါက္ခြဲဖ်က္ဆီးေရး (တံတားခ်ိဳးတာ၊လမ္းဖ်က္တာ) စတာေတြ။ ေနာက္ေတာ့ စစ္ေျမျပင္ခံစစ္စခန္းေတြ တည္ေဆာက္ပံု၊ ခံစစ္တခုခ်င္းစီရဲ႔အေရးပါမႈအလိုက္ အတားအဆီးစီစဥ္ပံုေတြသင္ရပါတယ္။

အရပ္အေခၚ “မိုင္းေထာင္တယ္” ဆိုတာဟာ မိုင္းတပ္သားေတြေျပာတဲ့ “အသက္သြင္းျခင္း” ျဖစ္ပါတယ္။ မကၠနစ္ဇင္(Mechanism) ဆိုမယ့္ ခလုပ္ပိုင္း၊ Spark လို႔ေျပာတဲ့ မီးပြင့္ေခါင္း၊ အစပ်ိဳးေဖါက္ခြဲေပးမယ့္ ဒီတိုေနတာ (Detonator) (ယမ္းအံုႀကီးတဲ့မိုင္းေတြမွာ အားျမွင့္ယမ္း (Primer) ဆိုတာထပ္ပိုးရပါေသးတယ္) နဲ႔ ယမ္းအံုဆက္စပ္ၿပီး၊ နင္းရင္၊ တိုက္ရင္ နင္းၿပီးျပန္ႂကြရင္ေပါက္ကြဲေအာင္ တပ္ဆင္ေပးရတာျဖစ္ပါ တယ္။ အဲဒါနဲ႔ေျပာင္းျပန္လုပ္တာကိုေတာ့ အရပ္အေခၚ ”မိုင္းျဖဳတ္တယ္”ျဖစ္ၿပီး၊ မိုင္းတပ္သားေတြကေတာ့ “သက္မဲ့လုပ္ျခင္း”လို႔ ေျပာပါ တယ္။ အသက္လည္းသြင္းလိုက္တယ္ ခလုပ္ကိုလည္းျဖဳတ္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္မိုင္းကမကြဲဘူး ဆိုရင္ေတာ့ “မိုင္းအ” လို႔ေခၚပါတယ္။

စာေတြ႔နဲ႔လက္ေတြ႔ကိုေပါင္းတဲ့သင္ခန္းစာစတဲ့ ပထမဆံုးေန႔က နည္းျပဆရာအၾကပ္ႀကီးေပးခဲ့တဲ့ ပထမဆံုးလက္ခ်ာကေတာ့… “မိုင္းတလံုး ေထာင္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ မိုင္းအလံုးေရသိန္းခ်ီၿပီခင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒါဟာ မိုင္းကြင္းတခုခင္းက်င္းတာျဖစ္တယ္လို႔မွတ္ရမယ္။ မိုင္းကြင္းတခုကို ခင္းၿပီဆိုတာနဲ႔ မခင္းခင္မွာအရင္ဆံုး မင္းတို႔ခံယူထားရမွာက (တစ္)မိမိကိုယ္ကို အႏၱရာယ္မျဖစ္ဖို႔ (ႏွစ္)မိမိလူမ်ားကို အႏၱရာယ္မျဖစ္ဖို႔ (သံုး) ရန္သူကိုထိခိုက္ေစဖို႔ျဖစ္တယ္ဆိုတာပဲ။ စစ္ေျမျပင္မွာ မိုင္းတပ္သားဟာ သူ႔ကိုယ္သူအႏၱရာယ္မျဖစ္မခ်င္း သူဟာ မိုင္းကြင္းေတြခင္းေန ရွင္းေနလို႔ရေသးတယ္။ သူ႔လူေတြကို အႏၱရာယ္မျဖစ္မခ်င္း သူဟာ အျပစ္တင္ခံရတာနဲ႔အေရးယူခံရတာကေနလြတ္တယ္။ အဲဒီ ၂ ခ်က္ကေန ကင္းေနမွ မိုင္းတပ္သားဟာ ရန္သူကိုထိခိုက္ေအာင္လုပ္လို႔ ရေနမွာျဖစ္တယ္ဆိုတာပဲ” ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္တပ္ကထြက္ၿပီးေနာက္ တပ္နဲ႔ေဝးသြားသလို မိုင္းေတြနဲ႔လည္းလွမ္းသြားပါၿပီ။ အဲဒီတုန္းက သင္တန္းမွာနည္းျပဆရာအၾကပ္ႀကီး ေပးခဲ့တဲ့လက္ခ်ာကိုလည္း မွတ္ေနစရာမလိုေတာ့တဲ့ အတူတူဆိုၿပီး ေမ့သလိုလိုေတာင္ထားလိုက္ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ တိုက္ဆိုင္တယ္ပဲဆိုမလား မေျပာတတ္ပါ။ တရက္ မိတ္ေဆြတေယာက္နဲ႔ အြန္လိုင္းမွာဆံုပါတယ္။ သူက လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကိုယံုၾကည္သလို တစံုတရာျဖတ္ သန္းမႈလည္းရွိခဲ့သူပါ။ က်ေနာ္က လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးမဟုတ္တဲ့ အျခားနည္း နာေတြကိုယံုၾကည္ၿပီး ေထာင္တြင္းဘဝကိုျဖတ္သန္းလာသူပါ။ မတူတဲ့လမ္းကေနနဲ႔တူညီတဲ့ပန္းတိုင္ကို အေရာက္သြားၾကမယ္လို႔ရည္ရြယ္ခဲ့ၾကေပမယ့္ အခုေတာ့ သူေရာက်ေနာ္ပါ တတိယႏိုင္ငံေတြမွာ အေျခခ်ေနၿပီး တပိုင္တႏိုင္ႏိုင္ငံေရးဆိုတာေလးနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ့္ကိုေခၽြးသိပ္ေနသူေတြျဖစ္ေနပါၿပီ။ သူနဲ႔က်ေနာ္အြန္လိုင္းမွာ ျပည္တြင္းအေျခအေနနဲ႔ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္း ဆိုတာေတြေျပာျဖစ္ ပါတယ္။ ျပည္တြင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျပည္တြင္းႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနၾကသူေတြမွာ အမ်ိဳးအစား ၂ မ်ိဳးရွိတယ္လို႔ သူျမင္ေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ တမ်ိဳးက “ေပၚတင္ႏိုင္ငံေရး”။ ေနာက္တမ်ိဳးက “ငုတ္လွ်ိဳးႏိုင္ငံေရး” လို႔ ဆိုပါတယ္။ အစဥ္အဆက္ေျပာဆိုသံုးစြဲလာခဲ့ၾကတဲ့ “ဥပေဒတြင္းဥပေဒပ” တို႔ “ေျမေပၚ(အိုဂ်ီ)၊ေျမေအာက္ (ယူဂ်ီ)” တို႔ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရေတြကိုသံုးခ်င္ဟန္ မရွိလို႔ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ “ေပၚတင္ႏိုင္ငံေရး”မွာ အုပ္စုလိုက္ၿပီးရွိေၾကာင္း ေရြးေကာက္ပြဲဝင္လႊတ္ေတာ္တက္မယ့္အစု၊ ေရြးေကာက္ပြဲအသိ အမွတ္မျပဳ ဝင္လည္းမဝင္ န.အ.ဖကလည္း ဘယ္လိုထိရမွန္းမသိေသးတဲ့အစု၊ လူမႈေရးမ်က္ႏွာစာနဲ႔ႏိုင္ငံေရး လကၡဏာေဆာင္အစု၊ ကေလး စစ္သားနဲ႔အဓမၼလုပ္အားေခါင္းစဥ္ေအာက္က သူ႔လူကိုယ့္လူ သိပ္မကြဲတဲ့အစုနဲ႔တကိုယ္ေတာ္လႈပ္ရွားေနၾကသူအစုေတြျဖစ္ၿပီး၊ “ငုတ္လွ်ိဳးႏိုင္ငံ ေရး” မွာေတာ့ ဗ.က.သလို ေက်ာင္းသားအစုေတြ၊ သ႑န္စံုအမည္စံုနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ဆန္႔က်င္ေရး လုပ္ေနၾက တဲ့ေပ်ာက္ၾကားလူငယ္အစု၊ နည္းပညာအေျခခံအင္တာနက္ကေန အတြင္းအျပင္ခ်ိတ္ဆက္ လံႈ႔ေဆာ္သူမ်ားအစုေတြပါေၾကာင္း အၾကမ္းဖ်ဥ္းဆိုႏိုင္တယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ ျပႆနာက အမ်ိဳးအစား ၂ မ်ိဳးစလံုးမွာ လုပ္ရကိုင္ရတာ အကန္႔အသတ္အလြန္ႀကီးသလို အက်ပ္အတည္းလည္း ရွိေနတယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။
(ျဖည့္စာ-- က်ေနာ္က သူ အမ်ိဳးအစားသတ္မွတ္ပံုနဲ႔ အစုအဖြဲ႔ခြဲျဖန္႔ျပပံုေတြကိုေတာ့ သူ႔အျမင္သာျဖစ္လို႔ ဘာမွမျငင္းခံုျဖစ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ အျဖန္႔အခြဲအစုေတြထဲက “ကေလးစစ္သားနဲ႔ အဓမၼလုပ္အားေခါင္းစဥ္ေအာက္က သူ႔လူကိုယ့္လူသိပ္မကြဲတဲ့အစု” ဆိုတာနဲ႔ပတ္သက္ လို႔ေတာ့ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတာ့ ေနာက္မွေရးမယ္လို႔ ေတြးထားပါတယ္)
သူက အဲဒီလို အကန္႔အသတ္နဲ႔အခက္အခဲေတြ ဘယ္လိုဘယ္ေလာက္ပဲရွိရွိလုပ္ရမယ့္အလုပ္ကိုေတာ့ လုပ္ေနၾကရဦးမွာပဲလို႔ဆိုၿပီး -------“ေပၚတင္ျဖစ္ျဖစ္ ငုတ္လွ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ကြာ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ၿပီးသား မူအတိုင္းေတာ့သြားရမွာပဲ။ အဲဒီလမ္းေပါက္ဖို႔ လုပ္ဟန္နဲ႔နည္းနာေတြလည္း ရွိေနၾကတာပါပဲ။ လုပ္လည္းလုပ္ေနၾကတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခုတေလာ ငါေတြးမိေနတာေလးတခုရွိတယ္ကြ။ အဲဒါက လုပ္ဟန္နည္းနာေတြနဲ႔လည္းမဆိုင္ပါဘူး။ လုပ္တဲ့ေနရာမယ္ ဘယ္လိုခံယူမႈထားမလဲဆိုတာပါ။ ဘယ္လိုခံယူမႈမ်ိဳးနဲ႔လုပ္မလဲဆိုတာပါ။ မင္းကို အဲဒါေျပာမလို႔-“ ဆိုၿပီး “မင္းစဥ္းစားၾကည့္ေလ။ လုပ္ေနတဲ့သူက သူကိုယ္တိုင္ေထာင္ထဲ ေရာက္မသြားဖို႔အေရးႀကီးတယ္။ ေထာင္ထဲေရာက္သြားရင္ ဘာမွ လုပ္မရေတာ့ဘူး။ ေထာင္ထဲကေနဘာမွလုပ္လို႔မရဘူး။ ျပည္တြင္းမွာႏိုင္ငံေရးကို ေထာင္မက်ေအာင္ လုပ္တတ္ဖို႔လိုမယ္။ အနိမ့္ဆံုး ေထာင္က်ေတာ့မယ့္အေပါက္တိုးမိရင္ ေရွာင္တတ္တိမ္းတတ္ဖို႔ လိုမယ္။ ေနာက္တခုက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာ့ ေထာင္မက်ဘူးကြာ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လူေတြ ေထာင္ထဲေရာက္သြားျပန္တယ္ဆိုလည္း မနိပ္ျပန္ဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ အျပင္မွာရွိေနပါရဲ႔။ ကိုယ့္လူေတြက အတြင္းမွာဆိုျပန္ရင္လည္း ဘာမွလုပ္မရျပန္ေတာ့ဘူးေလကြာ။ သမင္တေကာင္ေမြးဖို႔ မလြယ္ေပမယ့္ က်ားစားဖို႔ကေတာ့လြယ္တယ္မဟုတ္လား။ ကိုယ္လည္း အထဲမေရာက္ ကိုယ့္လူေတြလည္း အျပင္မွာရွိမွ လုပ္စရာရွိတာလုပ္လို႔ရမယ္မဟုတ္လားကြ။ ဆိုေတာ့ကြာ တစ္က ကိုယ္ေထာင္ထဲ မေရာက္ေရး။ ႏွစ္က ကိုယ့္လူေတြေထာင္ထဲမေရာက္ေရး။ သံုးကမွ ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာ ဆက္လုပ္ႏိုင္ေရးေပါ့ကြာ”
က်ေနာ့္ သူနဲ႔စကားေျပာရင္း မိုင္းနည္းျပအၾကပ္ႀကီးရဲ႔ ပထမဆံုးေန႔က ပထမဆံုးေပးခဲ့တဲ့လက္ခ်ာအျပင္ အဲဒီေန႔ကေပးခဲ့တဲ့ ဒုတိယ လက္ခ်ာကို သတိရမိလိုက္ပါတယ္။ သူ႔ ဒုတိယလက္ခ်ာက….
“ငါကမင္းတို႔ကို မိုင္းကြင္းခင္းက်င္းတဲ့အခါမွာ ခံယူထားရမယ့္သေဘာထားေတြကို အေရးပါမႈအလိုက္ အမွတ္စဥ္ထိုးၿပီး ၁-၂-၃ ဆိုၿပီး ေျပာသြားတယ္။ တကယ္လည္း ဒါက မိုင္းတပ္သားတေယာက္အေနနဲ႔ ခံယူထားရမယ့္သေဘာတရားပဲ။ ဆိုေတာ့ လက္ေတြ႔မွာေရွ႔တန္း စစ္ေျမ ျပင္ေတြေရာက္တဲ့အခါမယ္ တခ်ိဳ႔မိုင္းတပ္သားေတြက အမွတ္စဥ္တစ္နဲ႔ႏွစ္ကိုေသာက္တလြဲေတြးၿပီး ေသာက္တလြဲေလွ်ာက္လုပ္ကုန္ တာေတြလည္းတကယ့္ကိုရွိတယ္။ မိုင္းခင္းရင္းကိုယ့္ကိုျပန္ထိမွာေၾကာက္ေတာ့ မိမိအႏၱရာယ္မျဖစ္ေရးနဲ႔ မိမိလူေတြအႏၱရာယ္မျဖစ္ေရးဆိုတာကို ကာဗာလုပ္ၿပီး မိုင္းကိုအသက္မသြင္းေတာ့ ဘူး။ ေထာင္ေတာ့ေထာင္လိုက္တာပဲ။ မိုင္းအလံုးလိုက္ႀကီးကိုေျမႀကီးေပၚမွာ ေထာင္ထားလိုက္တာ။ အသက္သြင္းတာမဟုတ္ဘူး။ အသက္မရွိတဲ့မိုင္းဟာ က်ည္ဆံမရွိတဲ့ေသနတ္ေလာက္ေတာင္ အသံုးဝင္တာမဟုတ္ဘူး။ ေသနတ္ကမွ က်ည္မရွိေပမယ့္ရိုက္လို႔ေတာ့ရေသးတယ္။ ဆိုေတာ့ အဲသလိုလုပ္တာရဲ႔အက်ိဳးဆက္ကဘာျဖစ္လာသလဲ။ တစ္တခ်က္ မိမိကိုယ္ကိုယ္လည္း အႏၱရာယ္ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ႏွစ္တခ်က္ မိမိလူေတြကိုလည္းအႏၱရာယ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ သံုးတခ်က္ ရန္သူကိုလည္း ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ခံစစ္စခန္းမွာ အဲသလိုမိုင္းကြင္းမ်ိဳးရွိတာနဲ႔မရွိတာဘာမွမထူးဘူး။ အတူတူပဲလို႔မင္းတို႔ကထင္မယ္။ မတူဘူး၊ ထူးတယ္၊ ဘာမိုင္းကြင္းမွ မရွိတာထက္ အဲသလိုမ်ိဳး မိုင္းကြင္းရွိေနတာက အႏၱရာယ္ပိုႀကီးေၾကာင္း ငါ့အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ယွဥ္ၿပီးေျပာျပမယ္။ ငါ မိုင္းတပ္သားဘဝနဲ႔ ရင္ဆိုင္ကုန္းတခုကိုေရာက္တယ္။ ငါ့ေရွ႔ကလူက ငါ့ကိုအဲဒီခံစစ္ရဲ႔အတားအဆီးေတြနဲ႔ မိုင္းကြင္းေတြ ကို ေျမပံုေတြနဲ႔ပဲလႊဲသြားတာ။ ငါ့မွာေရာသူ႔မွာေရာ ေျမျပင္ကိုစစ္ေဆးၿပီးမွလႊဲေျပာင္းလက္ခံလုပ္ဖို႔ အခ်ိန္မရလိုက္ခဲ့ဘူး။ တပ္ေတြအခ်ိန္းအေျပာင္းလုပ္ၿပီး ေနာက္ေန႔မနက္လင္းအားႀကီးအခ်ိန္မွာ အတြင္းဘက္တတိယခံစစ္စည္းရိုးတိုင္ေတြကို ေလာင္ခ်ာနဲ႔လွမ္းပစ္သံၾကားေတာ့မွ ကင္းသမားကလန္႔ႏိုးၿပီး အတြဲလိုက္ဆြဲခ်လိုက္ေတာ့မွ တစခန္းလံုးလန္႔ျဖန္႔ၿပီးႏိုးကုန္ၾကတာ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္က်သြားၿပီ။ ရန္သူက ဘန္ကာေတြကိုေတာင္ၿဖိဳေနၿပီ။ ဘာမွျပန္လုပ္ခ်ိန္မရေတာ့ဘူး။ အားလံုးေခြးေျပးဝက္ေျပး ေျပးႏိုင္လို႔လြတ္လာတာ။ ေနာက္ေတာ့ စခန္းကိုျပန္တိုက္တယ္။ ျပန္ရတယ္။ အဲဒီညကက်တဲ့ ကင္းသမားေတြ အကုန္လံုးအေရးယူခံလိုက္ရတယ္။ ငါ့ကို ဗ်ဴဟာမႉးက မိုင္းေတြ ဘာေၾကာင့္မကြဲတာလဲ။ ရန္သူကစနစ္တက်ျဖဳတ္သြားႏိုင္ခဲ့လို႔သာ စခန္းရဲ႔ေနာက္ဆံုးခံစစ္ေျခကို ကပ္လာႏိုင္တာ ဟုတ္မဟုတ္ေခၚေမးၿပီး မိုင္းကြင္းေတြကို ျပန္စစ္ခိုင္းတယ္။ ငါ ျပန္စစ္ေတာ့မွ ဘယ္မိုင္းမွအသက္ သြင္းထားတာမရွိတာေတြ႔တယ္။ ေတြ႔တဲ့အတိုင္း အစီရင္ခံလိုက္တယ္။ လႊဲေျပာင္း လက္ခံလုပ္စဥ္က ေျမျပင္ကိုစစ္ေဆးၿပီးမွ လုပ္ခဲ့တာမဟုတ္တဲ့အတြက္ ငါလည္းအေရးယူခံရတယ္။ အသက္ရွိေနတဲ့မိုင္းတလံုးဟာ သက္ရွိကင္းသမားတေယာက္ထက္စိတ္ခ်ရတယ္။ လူကမွ ပင္ပန္းရင္ ကင္းငိုက္တတ္တယ္။ မိုင္းက ဘယ္ေတာ့မွမငိုက္ဘူး။ ေသနတ္တလက္က်ည္ထြက္ဖို႔ဆိုတာ ပစ္သူလိုတယ္။ အသက္ရွိေနတဲ့မိုင္းက ကြဲဖို႔လူမလိုဘူး။ သက္မဲ့မိုင္းဟာ ဘာမွအသံုးမဝင္ဘူး။ ခံစစ္ေတြမွာ မိုင္းဟာ လူထက္စိတ္ခ်ရတဲ့ကင္းသမားပဲ။ မိုင္းကိုစိတ္ခ်ၿပီး ကင္းသမားဟာ ကင္း ငိုက္တတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကင္းစစ္ဆိုတာထားရတာပဲ။ ငါက ကင္းသမားကင္းငိုက္တာကို အျပစ္မရွိဘူးလို႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ကင္းသမားလည္းလူပဲ။ မိုင္းက ကင္းစစ္မလိုဘူး။ ဆိုေတာ့ မိုင္းကိုစိတ္ခ်ၿပီး ကင္းသမားကငိုက္တယ္။ ငိုက္ေတာ့ မိုင္းကသက္မဲ့မိုင္းျဖစ္ေနတာ။ မိုင္းအျဖစ္သြားတာမဟုတ္ဘူး။ ဆိုေတာ့ ရန္သူက အတြင္းစည္းထဲအထိ လံုလံုၿခံဳၿခံဳေရာက္လာတယ္။ သိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေနာက္က်ကုန္ၿပီ။ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘာမိုင္းကြင္းမွမရွိထားဘူးဆိုတာကို ကင္းသမားကႀကိဳသိထားရင္ ဘယ္လိုလုပ္ငိုက္ရဲမွာလဲ။ မင္းတို႔စဥ္းစားၾကည့္။ ကင္းသမားဆိုတာ ရန္သူဝင္တိုက္ရင္ အရင္ဆံုးေသရမယ့္ သူ။ သူကင္းငိုက္ရင္ သူဟာအရင္ဆံုးေသလူပဲ။ သူမေသေရးအတြက္ေတာ့ သူစဥ္းစားမွာပဲ။ ေအး..အဲဒါပဲ။ မိမိကိုယ္ကိုအႏၱရာယ္မျဖစ္ေရး မိမိလူေတြအႏၱရာယ္မျဖစ္ေရးဆိုတဲ့ကာဗာနဲ႔ မိုင္းကြင္းကိုအသက္မသြင္းရဲရင္ အစကတည္းက မိုင္းတပ္သားမလုပ္တာအေကာင္းဆံုးပဲ။ အဲသလိုမိုင္းကြင္းမ်ိဳးနဲ႔ အဲသလို မိုင္းတပ္သားေတြရွိေနတာထက္ မရွိတာကမွ ပိုေကာင္းေသးတယ္” ဆိုတာပါပဲ။
က်ေနာ္စိတ္က အက်ဥ္းေထာင္အသီးမွာရွိေနတဲ့၊ ၂ ေထာင္ေက်ာ္မိုင္းတပ္သားေတြဆီေရာက္သြားတယ္။ ရန္သူကိုထိေရးအတြက္ မိုင္းေတြ အသက္သြင္းရင္း မိုင္းထိမွာမေၾကာက္ၾကသူေတြ။ ကိုယ့္လူကိုကာကြယ္ရင္း ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္မွာ အထိအရွေတြရွိတာမွန္ေပမယ္ ရန္သူကို အတြင္းစည္းထဲအထိ အေရာက္မခံခဲ့ၾကသူေတြ။ သက္ရွိမိုင္းေတြနဲ႔ကင္းသမားကို ႏိုးၾကားေစခဲ့ၾကသူေတြ။ တစခန္းလံုးကို မိုင္းကြင္းရဲ႔ ေနာက္မွာလံုၿခံဳေစခဲ့သူေတြ။ ကိုယ့္အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး မိုင္းခင္းေနၾကသူေတြ။ သက္ရွိမိုင္းေတြရဲ႔ သက္ရွိသမိုင္းေတြ။ အစကတည္းက မိုင္းတပ္သားလုပ္ဖို႔ စာရင္းေပးသြင္း သူေတြျဖစ္ေၾကာင္းေတာ့ မိတ္ေဆြကိုေျပာျပျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

read more

သာမန္အခ်ိန္မွာသာမန္ျပည္သူျဖစ္ခ်င္သူ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

အခုတေလာလူေျပာအမ်ားဆံုးျဖစ္မည္ထင္သည့္ ျပည္တြင္းသတင္းမွာ ျပည္သူ႔စစ္မႈထမ္းဥပေဒ အေၾကာင္းျဖစ္ဖို႔မ်ားမည္။ ကမၻာႀကီး ရြာျဖစ္သြားၿပီ၊ ကမၻာႀကီး ျပားသြားၿပီ၊ ကမၻာမႈျပဳျခင္းျဖစ္ေနၿပီ စသည္ျဖင့္ ေျပာဆိုသံမ်ားေထာင္းလေမာင္းထမည္မွ်ပင္ထထ၊ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာဆိုသည္ႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ကား ထိုအေကာက္အယူမ်ားမွန္ကန္ေၾကာင္း ေထာက္ျပႏိုင္စရာ “အေရြ႔” မ်ားမ်ား စားစားမယ္မယ္ရရ ဘာတခုမရွိေသးသည္မွာ ေသခ်ာဆဲပင္ျဖစ္သည္။ အင္တာနက္ႏွင့္ေခတ္သစ္ နည္းပညာမ်ားက ႏိုင္ငံတို႔၏နယ္နမိတ္တို႔ကိုျဖဳတ္ခ်လိုက္ၿပီဟု ဘယ္သို႔ပင္ဆိုဆို သက္ဆိုင္ရာအစိုးရတို႔က သူတို႔မၾကည့္ေစ မျမင္ေစခ်င္သည့္ အင္တာနက္ဝက္ဘ္ဆိုက္မ်ားကို ကန္႔ထား ပိတ္ထား ဆို႔ထားေန သည္မွာလည္း အထင္အရွားပင္ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံတို႔၏ နယ္နမိတ္မ်ား၊ စည္းမ်ား ဖ်က္ခ်လို႔ မရႏိုင္ေသး။ ႏိုင္ငံအခ်ိဳ႔ဆိုလွ်င္ ၿခံစည္းရိုးပင္ခတ္လိုက္ေသး၏။ ဘာတတ္ႏိုင္သနည္း။ ဘာမွမတတ္ႏိုင္။ သူ႔အေျခအေန သူ႔အက်ိဳးအေၾကာင္း အဆက္အစပ္တို႔ အထင္အရွားရွိေနသည္မွာလည္း မ်က္ျမင္ပင္ျဖစ္ သည္။ ႏိုင္ငံတို႔၏ “အခ်ဴပ္အျခာအာဏာႏွင့္နယ္နမိတ္စည္းမ်ား” ရွိေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။ ဖ်က္လို႔မရႏိုင္ေသး၊ ဖ်က္လို႔မျဖစ္ႏိုင္ေသး။

ႏိုင္ငံသားတိုင္းစစ္မႈထမ္းရမည္ဆိုျခင္း ဥပေဒအေၾကာင္းေျပာလွ်င္ ႏိုင္ငံတကာႏႈန္းစံတန္ဖိုးေတြႏွင့္ ခ်ိန္ၾကည့္ၾကရမည္ထင္သည္။ ႏိုင္ငံတကာစံဆိုသည့္ အထိုင္ေပၚမွေျပာမွလည္း ၿခံဳမိမည္ထင္၏။ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ႏိုင္ငံသားတိုင္းစစ္မႈထမ္းရန္လိုသည္ ဆိုသည့္ဥပေဒမ်ားရွိတတ္ၾကသည္။ ဥပေဒဆိုသည့္အတိုင္း ျခြင္းခ်က္မ်ားလည္းရွိ၏။ မထူးဆန္း။ ထိုသို႔ဆိုက ဒါဆိုလွ်င္ ဒီကိစၥဟာ “စကားလုပ္ေျပာေနစရာအေၾကာင္းမရွိဘူးလား” ဟု ေတြးစရာရွိပါမည္။ စကားလုပ္စရာ ရွိပါသည္။  ႏိုင္ငံတကာစံမ်ားအေၾကာင္းထက္ ဗမာျပည္၏လက္ရွိထုတ္ျပန္လိုက္သည့္ စစ္မႈထမ္း ဥပေဒအေၾကာင္း၊ ထိုဥပေဒလိုအပ္/မလိုအပ္။ ဘာေၾကာင့္ ထိုဥေဒထုတ္ျပန္ရ အက်ိဳးဆက္ဘာေတြျဖစ္ စသည္တို႔ကား မေျပာမျဖစ္ေျပာရမည့္ကိစၥျဖစ္သည္ဟု ယူဆမိသည္။

ႏိုင္ငံသားတိုင္းစစ္မႈထမ္းရန္လိုအပ္သည္ ဆိုသည့္ဥပေဒကို ယင္းတို႔၏ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံ ဥေဒမ်ားတြင္ ျပ႒ာန္းထားေသာသက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံတို႔သည္ ယင္းႏိုင္ငံသားတို႔အား အၿမဲတမ္းအခ်ိန္ျပည့္ စစ္သည္ေတာ္မ်ားအျဖစ္ ကာလအကန္႔အသတ္ျဖင့္ ပံုမွန္တပ္မေတာ္မ်ားတြင္ အမႈထမ္းခိုင္းျခင္းမွာ အလြန္နည္းပါး ပါသည္။ “ကမၻာႏွင့္ခ်ီ၍ စစ္ရိပ္စစ္ေငြ႔မ်ားသန္းလာခ်ိန္၊ တႏိုင္ငံကတႏိုင္ငံကို က်ဴးေက်ာ္စစ္ျပဳရန္ စစ္ျပင္ခ်ိန္၊ တႏိုင္ငံငံ၏ က်ဴးေက်ာ္စစ္အားတြန္းလွန္ရန္ ခုခံစစ္ျပင္ခ်ိန္” စသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ကား အစိုးရတို႔သည္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပါျပ႒ာန္းခ်က္ဆိုသည့္ ဝွက္ဖဲအားထုတ္သံုး ၾကရေတာ့သည္။ သာမန္အခ်ိန္တြင္ သာမန္ျပည္သူတို႔ သတိပင္မထားမိသည့္အခ်က္ျဖစ္၏။

ကမၻာေပၚတြင္အကန္႔အသတ္ႏွင့္ျဖစ္ေနသည့္ စစ္ပူရာေဒသမ်ားရွိေနသည္ မွန္ေသာ္လည္း တကမၻာ လံုးႏွင့္ခ်ီ၍ စစ္ျဖစ္မည့္အလားအလာမ်ား လက္ေတြ႔တြင္ မရွိေသးပါ။ ဗမာျပည္သည္ ကမၻာ့အစိတ္ အပိုင္းျဖစ္ပါသည္။ ကမၻာႏွင့္ခ်ီ၍ စစ္ပူေနျခင္းမရွိေသးသလို စစ္ရိပ္စစ္ေငြ႔မ်ားလည္းမေတြ႔ရေသးပါ။ ကမၻာစစ္ႀကီး ဆိုသည့္လွန္႔လံုးျဖင့္ ထိုဥပေဒျပ႒ာန္းရမည့္အခ်ိန္မဟုတ္ပါ။ မေရာက္ေသးပါ။ မလိုပါ။

ဗမာျပည္၏ပကတိအေျခအေနအရ တိုင္းတပါးကိုက်ဴးေက်ာ္စစ္ဆင္ႏႊဲရန္ အေၾကာင္းတရားအရေရာ လက္ေတြအေနအထားအရေရာ ဘာမွျပစရာမရွိပါ။ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္လည္း ျပမရပါ။ စစ္အင္အား၊ နည္းပညာ၊ စစ္ေရးေလ့က်င့္မႈတို႔တြင္လည္း တိုင္းတပါးအားက်ဴးေက်ာ္ခ်င္ဦးေတာ့ အဖက္ဖက္မွာ နိမ့္ေနေသးသည္။ အရည္အေသြးျပည့္ဝသည့္ေခတ္မီတပ္မေတာ္ မျဖစ္ေသး။ ေခတ္မီတပ္မေတာ္မ်ားႏွင့္မယွဥ္ႏိုင္ေသး။ ထို႔အတြက္ တိုင္းတပါးအား က်ဴးေက်ာ္ရန္ဟူ၍ စစ္သားသစ္စုေဆာင္းစရာ၊ ထိုဥပေဒျပ႒ာန္းစရာအေၾကာင္းမျမင္ပါ။ မရွိပါ။မလိုပါ။

ပတ္လည္ႏိုင္ငံမ်ားကျဖစ္ျဖစ္ အေဝးတိုင္းျပည္မ်ားကျဖစ္ျဖစ္ ဗမာျပည္အားက်ဴးေက်ာ္စစ္ ဆင္ႏႊဲရန္ စစ္ျပင္ေနသည့္ လကၡဏာဘာတခုမွမရွိ။ ထိုႏိုင္ငံမ်ားမွ ေငြေၾကး၊ နည္းပညာ၊ အရင္းအႏွီး၊ ႏိုင္ငံျခား တိုက္ရိုက္ရင္းႏွီးျမဳတ္ႏွံမႈမ်ားသာ ဒလေဟာဝင္လာေနသည္။ စစ္ဝင္လာျခင္းမရွိ။ ထို႔အတြက္ ခုခံစစ္အတြက္၊ “အမ်ိဳးသားေရးတို႔၊ အခ်ဴပ္အျခာအာဏာကိုကာကြယ္ရန္တို႔” ဆိုၿပီးစစ္သားသစ္ သိမ္းသြင္းယူစရာမလိုအပ္။ တပ္တိုးခ်ဲ႔ရန္မလိုအပ္။ ေနာက္တခုကလည္း သန္း ၅ဝ ေသာျပည္သူအတြက္ စစ္တပ္အင္အား ယခုထက္ပိုရွိေနလည္း “အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီၫြတ္မႈ” မရွိလွ်င္ ဘာမွလုပ္မရ။ ဘယ္ေတာ့မွတြန္းလွန္မရ။ အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီၫြတ္မႈအတြက္ အေကာင္းဆံုးျပယုဂ္မွာ ဗမာ့မ်ိဳးခ်စ္တပ္မေတာ္၏ အစပင္ျဖစ္သည္။ ဘီအိုင္ေအကို ဗိုလ္ေတဇဦးေဆာင္ၿပီးဝင္လာခ်ိန္က ဗမာျပည္တြင္ “အမ်ိဳးသားအၿမဲတမ္းမေတာ္” မရွိ။ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စား ကိုယ့္လက္နက္ကိုယ္ရွာၿပီး စစ္သားျဖစ္လာသူေတြသာမ်ား၏။ အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီၫြတ္မႈျဖင့္သာ လြတ္လပ္ေရးရယူႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

အျမင္တခ်ိဳ႔က ယခုလုပ္ေဆာင္ခ်က္အား န.အ.ဖ လက္ထက္တြင္ တပ္အင္အားေတြတိုးခ်ဲ႔လာသည္။ တပ္ေတြမွာ နံပတ္ေတြသာတိုးလာေသာ္လည္း ဖြဲ႔စည္းပံုမျပည့္၊ တပ္သားအင္အားႏွင့္အရာရွိ အခ်ိဳးအစားကမညီ ထို႔ေၾကာင့္ တပ္ဖြဲ႔စည္းပံုျဖည့္ရန္ႏွင့္ အခ်ိဳးမညီသည္ကိုညီေအာင္လုပ္ျခင္းျဖစ္သည္၊ “ဖြဲ႔စည္းပံုျပည့္ေရးႏွင့္အခ်ိဳးညီေရး” ေလာက္သာ လုပ္ျခင္းျဖစ္သည္၊ ထို႔ထက္မပို ဟုဆိုသည္။ သည့္ထက္ပိုမေတြးခ်င္တာလား မေတြးမိတာလားမေျပာတတ္။ ထိုမွ်ႏွင့္ အေတြးရပ္သြားသည္မွာလည္း မသင့္ဟုထင္သည္။

ေနာက္အျမင္တခုက မၿငိမ္းေသးသည့္ျပည္တြင္းစစ္ကို စစ္ျဖင့္အၿပီးၿငိွမ္းရန္(တနည္းေျပာရလွ်င္ အျပဳတ္တိုက္ရန္) တပ္အင္အားတိုးခ်ဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ႀကီးထြားလာမည့္တပ္အင္အားႀကီးျဖင့္ “ျပည္တြင္း စစ္ကိုအျပဳတ္တိုက္ၿပီး န.အ.ဖ က ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တည္ေဆာက္ျပရန္” ရည္ရြယ္ျခင္းျဖစ္သည္ ဟု ဆိုသည္။ စစ္ပြဲကို သို႔မဟုတ္ စစ္ပြဲတပြဲကို စစ္ျဖင့္အႏိုင္တိုက္၍ရပါသည္။ စစ္ပြဲႏိုင္ရံုမွ်ျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကိစၥၿပီးေျမာက္သြားသည္ဟု အဓိပၸါယ္မထြက္ပါ။ စစ္ပြဲေနာက္တြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္မ်ား တသီႀကီး ရွိေနပါသည္။ စစ္မတိုင္မီ (သို႔မဟုတ္) စစ္အတြင္း (သို႔မဟုတ္) စစ္အၿပီးတြင္ စားပြဲဝိုင္းေဆြးေႏြးမႈမ်ားျဖင့္ မွ်မွ်တတအေပးအယူမ်ား ရွိရပါမည္။ ထိုသို႔မဟုတ္မူကား စစ္ပြဲေနာက္စစ္ပြဲလိုက္ ေနပါလိမ့္မည္။

ေနာက္အျမင္တခုက “ႏိုင္ငံသားတိုင္းစစ္ပညာတတ္ေျမာက္ထားဖို႔” လိုသည္။ တတ္ထားလွ်င္ေကာင္းသည္။ စစ္ျဖစ္လွ်င္ “ေရာ့ေသနတ္” ဆိုၿပီးေပးလိုက္ရံု ျဖင့္ပြဲၿပီးသည္ ဟုဆိုသည္။ စစ္ပညာတတ္ေျမာက္ထားလွ်င္၊ သင္ယူထားႏိုင္လွ်င္၊ သင္ေပးထားႏိုင္လွ်င္ေကာင္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ “စစ္ပညာတတ္ေျမာက္ထားရန္ လိုျခင္း”ႏွင့္“မျဖစ္မေနစစ္မႈထမ္းခိုင္းျခင္း”တြင္ ကြာျခားခ်က္ေတြအမ်ားႀကီးရွိသည္။ မတူ။ ယခုကိစၥက စစ္ပညာသင္ေပးျခင္း၊ သင္ယူျခင္းမဟုတ္။ မျဖစ္မေနစစ္မႈထမ္းခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။ ကြဲကြဲျပားျပား ရွိရန္၊ ျမင္ရန္လိုမည္ထင္သည္။

သို႔ဆိုလွ်င္ ဘာေၾကာင့္ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီဥေဒကိုတိုးတိုးတိတ္တိတ္ ထုတ္ျပန္ရသနည္း။ စဥ္းစားစရာ ရွိလာၿပီျဖစ္သည္။ န.အ.ဖ အေနျဖင့္ ႏိုင္ငံသားတိုင္းကို ေသနတ္ကိုင္ထားသည့္ (သို႔မဟုတ္) ပစ္တတ္ ခတ္တတ္သည့္သူမ်ား(တနည္း စစ္သားမ်ား) အျဖစ္မခံႏိုင္ပါ။ စစ္သားဆိုသည္မွာ အမိန္႔နာခံျခင္းဆိုသည္ႏွင့္ အေသတုတ္ထားခံရသည့္ လူသားမ်ားျဖစ္သည္။ လူခ်င္းလည္းအတူတူ၊ သူေရာကိုယ္ပါေသနတ္တလက္စီ ကိုင္ထားတာလည္းအတူတူ၊ အဘယ္ေၾကာင့္ အျခားသူတေယာက္၏စကားကို အျခားသူတေယာက္က အသက္ေပး၍လိုက္နာေနၾကရသနည္း။ ထို အရာသည္ “အမိန္႔နာခံျခင္း” ပင္ျဖစ္သည္။ မိမိဆႏၵအေလွ်ာက္ စစ္သားျဖစ္လာသူႏွင့္ မထမ္းမေနရအမိန္႔ေၾကာင့္ စစ္သားျဖစ္ရသူမွာ အလြန္ျခားနားပါသည္။ ဆႏၵအေလွ်ာက္စစ္သားလုပ္သူမွာ စစ္သားမျဖစ္မီကပင္ စစ္သားျဖစ္လွ်င္ဘယ္လိုေနရ က်င့္ႀကံရမည္ကို ႀကိဳေတြၿပီးသား ျဖစ္ေနတတ္သည္။ တနည္းေျပာရလွ်င္ အပိုးက်ိဳးၿပီးသား။ အမိန္႔နာခံလိုစိတ္ေမြးၿပီးသား မ်ားျဖစ္ေနသည္။ မထမ္းမေနရေၾကာင့္ စစ္သားျဖစ္ရသူမွာကား ထိုသို႔မဟုတ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအပိုးခ်ိဳးမထား၊ အမိန္႔နာခံရန္အဆင္သင့္မျဖစ္။ အမိန္႔နာခံလို စိတ္လည္းမရွိတတ္။

သို႔အတြက္ စစ္သားျခင္းအတူတူမွန္ေသာ္လည္း ကိုင္တြယ္ရပံုမွာျခားနားလာသည္။ ခဲြျခားကိုင္တြယ္ရသည္။ တတန္းတည္းထားလို႔မရ။ မျဖစ္။ သည္ေတာ့ မထမ္းမေနရစစ္သားကို အမိန္႔ဆိုသည့္ ႀကိဳးျဖင့္ ေနရာတကာမွာခ်ဳပ္လို႔မရ။ အေလွ်ာ့အတင္းရွိရသည္။ ထားရသည္။ ကိုင္ရတြယ္ရ ခက္လာသည္။ ေသစမ္း သတ္စမ္းဟူ၍ အမိန္႔ျဖင့္ထိန္းခ်ဳပ္ခိုင္းေစရသည့္နယ္ပယ္တြင္ “အမိန္႔နာခံေရး/မနာခံေရး”ဆိုသည္ထက္ ႀကီးေသာျပႆနာဆိုသည္မွာမရွိ။ သည္ေတာ့ တပ္တြင္းမွာ ျပႆနာေတြတက္လာသည္။ ေလ်ာ့တိေလ်ာရဲေတြျဖစ္လာသည္။ အာဏာဖီဆန္တာေတြ အမိန္႔မနာခံတာေတြျဖစ္လာသည္။ သည္မွာတင္ အမိန္႔ဆိုသည္ႀကိဳးသည္ ေကာင္းေကာင္းမၿမဲႏိုင္ေတာ့။ စစ္တပ္သည္ စစ္တပ္ႏွင့္မတူေတာ့။ န.အ.ဖသည္ သူစိတ္တိုင္းက်ထူေထာင္သည့္တပ္အား ထို အျဖစ္မ်ိဳးအေရာက္မခံႏိုင္။ အေရာက္ခံလို႔မရ။ “စစ္တပ္ျဖင့္ထူေထာင္ထားသည့္အာဏာ” သည္ စစ္မိန္႔အတိုင္းမသြားေတာ့လွ်င္ အာဏာလက္ဆုပ္ေျပမည္။ န.အ.ဖက အာဏာလက္ဆုပ္ေျဖခ်င္သူမဟုတ္။

န.အ.ဖ ျပခ်င္သည္က ၂ ခု ျဖစ္မည္။ သူ႔စိတ္တိုင္းက်ေရြးေကာက္ပြဲလည္းၿပီးၿပီ။ သူလိုခ်င္တာလည္း ရၿပီ။ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္သူတိုင္းကလည္း ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုကိုသစၥာထားပါမည္ဟု အတိအလင္းေျပာၿပီးၿပီ။ စစ္တပ္ကတိုက္ရိုက္လာမည့္ စစ္ဗိုလ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြလည္း လႊတ္ေတာ္ထဲဝင္ရန္အသင့္ျဖစ္ၿပီ။ အကုန္အစင္ၿပီးၿပီလားဆိုေတာ့မၿပီးေသး “ငါတို႔ေနာက္ကိုဒီအတိုင္းလုပ္သြားေတာ့မယ္” ဆိုသည္ကို ခ်ျပထားရဦးမည္။ ဤတြင္ ယခုဥပေဒေရးၿပီး တိုးတိုးတိတ္တိတ္ခ်ျပထားရသည္။ “မင္းတို႔ လႊတ္ေတာ္ထဲကေကာင္ေတြက၊ ငါတို႔ေရးေပးလိုက္တာကို ဥပေဒျဖစ္လာေအာင္လုပ္၊ အတည္ျပဳျပ႒ာန္းေပး၊ မင္းတို႔ခ်င္း နည္းနည္းပါးပါးျငင္းစရာ ခုန္စရာျဖစ္မွာေလးေတြ မသိမသာေလးထည့္ေပးထားမယ္။ အဲဒါေလးေတြကို ျငင္းၾကခုန္ၾကေပါ့၊ ၿပီးရင္ျဖဳတ္လိုက္ကြာ၊ လူၾကားလည္းေကာင္း အျမင္လည္းတင့္တယ္ တာေပါ့၊ ေနာက္ေနာင္လည္း ဒီအတိုင္းသြားၾကတာေပါ့” ဆိုသည္ကို လုပ္ျပျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါက “အနာဂတ္ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္တြင္ တပ္မေတာ္၏အမ်ိဳးသားေရးဦးေဆာင္မႈက႑” ဆိုသည္မွာ ဒီအတိုင္းပင္ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမည္ဆိုသည္ကို ႏိုင္ငံေရးလက္ဦးမႈယူၿပီး အစီအစဥ္ရွိရွိ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိရွိ၊ ေျခလွမ္းရွိရွိ လုပ္ျပျခင္းျဖစ္သည္။

ေနာက္တေၾကာင္းက န.အ.ဖ အေနျဖင့္ ေျမာက္ကိုးရီးယားလို “စစ္တပ္ပထမတိုင္းျပည္” တည္ေဆာက္ မည္ဆိုလွ်င္ စစ္သားမ်ားအားတိုင္းျပည္၏ ကုန္ထုတ္စြမ္းအားစုထဲတြင္ပါဝင္ေစရမည္။ တၿပိဳင္နက္တည္းတြင္ စစ္သားသည္ စစ္သားလည္းျဖစ္ အလုပ္သမားလည္းျဖစ္ေနရမည္။ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ တိုင္းျပည္သည္ စစ္ဝန္ ကိုအထမ္းရသက္သာ၏။ စစ္အင္အားႀကီးထြားျခင္းဆိုသည္မွာ စစ္သည္မ်ားကိုမွီခိုေနရသည့္ မိသားစုဝင္ မ်ားပါႀကီးထြားလာျခင္းျဖစ္သည္။ စစ္သားမ်ား ႏွင့္ယင္းတို႔၏မိသားစုမ်ားသည္ ကုန္ထုတ္စြမ္းအားစုတြင္ မပါပါက တိုင္းျပည္အတြက္ “ဝန္ထံု႔ဝန္ပို” ျဖစ္သည္။ ေရရွည္မွာမထမ္းႏိုင္။ ဝန္ပိၿပီးၿပိဳမည္။ ထိုသို႔လည္း အၿပိဳမခံႏိုင္၊ သူတပ္သားေတြကိုလည္း အလုပ္သမားအျဖစ္မခံႏိုင္သည့္ န.အ.ဖ အေနျဖင့္ အျခားတလမ္းကို စဥ္းစားလာရသည္။ ဤလမ္းမွာ တိုင္းသူျပည္သားတိုင္း စစ္သားျဖစ္ေရးမဟုတ္။ စစ္သားမ်ားႏွယ္ စစ္မိန္႔မွန္သမွ် နာခံရမည့္၊ နာခံရသည့္၊ နာခံတတ္သည့္အရပ္သားမ်ား ေမြးျမဴေရး ျဖစ္လာသည္။ “စစ္မိန္႔နာခံသည့္ျပည္သူမ်ားတိုင္းျပည္” ကိုထူေထာင္လိုျခင္းျဖစ္သည္။

ဤအေၾကာင္း ၂ ရပ္အတြက္ ဤဥေဒကို ဤအခ်ိန္အတြင္း လက္သိပ္ထိုးျပ႒ာန္းလိုက္ျခင္းျဖစ္မည္ဟုထင္၏။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ (၁၊ ၂၃၊ ၂၀၁၁)

read more

အိုးေဝမွအိုးေဝ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

အိုးေဝ မွ အိုးေဝ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)
မေလးရွားေရာက္ မိတ္ေဆြတဦးက “အိုးေဝ” အမည္ျဖင့္ ဂ်ာနယ္လ္တေစာင္ထုတ္ေနေၾကာင္း၊ သူ႔ဂ်ာနယ္အတြက္ က်ေနာ့္စာမူ လိုခ်င္ ေၾကာင္းေျပာလာ၏။ ေရးေပးမည္ဟုေျပာလိုက္မိသည္။ ေျပာၿပီးခါမွ ဘာအေၾကာင္းေရးရင္ေကာင္းမလဲဟုေတြးမိ၏။ ထိုအခါ “အိုးေဝ” “အိုးေဝ” ဆိုသည့္အသံက အသိအာရံုတြင္ပဲ့တင္ထပ္လာ၏။
“အိုးေဝ”..သည္ “အိုးေဝ”မ်ိဳးဆက္သာျဖစ္ရေပမည္။
ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးအေၾကာင္းေျပာလွ်င္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုေအာင္ဆန္း၏ပံုရိပ္သည္ လြတ္လပ္ေရးႏွင့္တထပ္တည္းက်၏။ ကိုေအာင္ဆန္းအေၾကာင္းေျပာလွ်င္ “အိုးေဝမဂၢဇင္း”ပါလာမည္။ “အိုးေဝမဂၢဇင္း” အေၾကာင္းေျပာလွ်င္ ဦးညိဳျမပါလာမည္။ ဦးညိဳျမအေၾကာင္း ေျပာလွ်င္ The hell hound at large “ငရဲေခြးႀကီးလြတ္ေနၿပီ” ပါလာမည္။ ငရဲေခြးႀကီးလြတ္ေနသည္အေၾကာင္းေျပာလွ်င္ ေခါင္းစုတ္ဖြား အဝတ္အစားဘိုသီဘတ္သီ ခံုဖိနပ္သံတဂြပ္ဂြပ္ မ်က္ႏွာမံႈေတေတႏွင့္အယ္ဒီတာ့စားပြဲက ကိုေအာင္ဆန္း၊ ဒုတိယေက်ာင္းသားသပိတ္ႀကီးႏွင့္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ပံုရိပ္မ်ားအစီအရီက်လာ၏။ ထိုပံုရိပ္မ်ားအေၾကာင္းေျပာလွ်င္ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး၊ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး၊ အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈအဆက္ဆက္ႏွင့္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပဲြမ်ားပါလာ၏။ ထိုအရာမ်ားက သမိုင္းေခတ္၏ ေဖ်ာက္မရ ေမ့မရသည့္ကြင္းဆက္မ်ား။
ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲေခၚသံႏွင့္အလံကိုင္မ်ား၏မီးရႉးသန္႔စင္ရာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ “သမဂၢမဂၢဇင္းအိုးေဝ”။ “အိုးေဝ” အယ္ဒီတာကိုေအာင္ဆန္း။
“အိုးေဝအယ္ဒီတာ”၏စာေပခရီးအစသည္(ေရနံေခ်ာင္းအမ်ဳိးသားေက်ာင္းသားဘဝကစခဲ့သည္ဟုဆုိရမည္။ ေရနံေခ်ာင္းအမ်ဳိးသားေက်ာင္း၌ ေက်ာင္းစာေစာင္တေစာင္ထုတ္ေဝရာ ေက်ာင္းသားေမာင္ေအာင္ဆန္းသည္ အယ္ဒီတာအျဖစ္တာဝန္ယူခဲ့ရသည္။ ပထမ ဦးစြာေဖာ္ျပျခင္း ခံရသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ေဆာင္းပါးမွာမူ ဘာသာျပန္ေဆာင္းပါးျဖစ္သည္။ ၁၉၃၃ ခုႏွစ္ ႏုိဝင္ဘာလထုတ္ “ဂႏၳေလာကမဂၢဇင္း” တြင္ပါ ရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ “ပဲခူးကေဝ” ကေလာင္အမည္ႏွင့္ေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္သား ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ပဲခူးေဆာင္ တြင္ေနသည့္အတြက္ “ပဲခူးကေဝ”ဟူ၍ ကေလာင္အမည္ယူခဲ့ျခင္းလား…မေျပာတတ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏စာေပခရီးတြင္ “အယ္ဒီတာ” အျဖစ္က ပိုမို၍ေက်ာ္ၾကားထင္ရွားခဲ့သည္ဟုဆိုရမည္။ ၁၉၃၆ တြင္ “အုိးေဝမဂၢဇင္း” ၌ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ကိုေအာင္ဆန္းသည္ အယ္ဒီတာ့တာဝန္ယူရ၏။ ကိုေအာင္ဆန္း အယ္ဒီတာအျဖစ္တာဝန္ယူထုတ္ေဝသည့္ “အုိးေဝ”မဂၢဇင္းတြင္ “ယမမင္း” အမည္ျဖင့္ “ဆရာညဳိျမ” ၏ “ငရဲေခြးႀကီးလြတ္ေနၿပီ” (The Hell Hound At Large) အမည္ရွိေဆာင္းပါးတပုဒ္ပါလာ၏။ တကၠသိုလ္အာဏာပိုင္မ်ားက ေဆာင္းပါးရွင္ကုိအေရးယူရန္ ေဆာင္းပါးရွင္၏အမည္ရင္းကို အယ္ဒီတာကိုေအာင္ဆန္းထံေမး၏။ အယ္ဒီတာ့က်င့္ဝတ္အရ ေဆာင္းပါးရွင္ အမည္ထုတ္ေဖာ္၍ မေျပာႏုိင္ေၾကာင္း ကိုေအာင္ဆန္းကျငင္းပယ္လုိက္၏။ ေက်ာင္းအာဏာပို္င္ မ်က္ႏွာျဖဴႀကီးမ်ားကမေက်နပ္ၾက။ ဤတြင္ အယ္ဒီတာကိုေအာင္ဆန္းကုိ အေရးယူရန္လံု႔လျပဳလာၾက၏။ ကိုေအာင္ဆန္းအား ေက်ာင္းမွထုတ္ရန္အထိပင္ႀကိဳးပမ္းလာၾက၏။ ဤမွ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဒုတိယေက်ာင္းသားသပိတ္ႀကီးအထိ။ ကိုလိုနီစနစ္ဆန္႔က်င္ေရး အမ်ဳိးသားလႈပ္ရွားမႈႀကီးက ႀကီးမားျမင့္တက္ခဲ့၏။ ထုိႏွစ္တြင္ထုတ္ေဝသည့္ “အိုးေဝ”မဂၢဇင္းအတြဲ - ၆၊ အမွတ္ ၁ တြင္ အယ္ဒီတာ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ဤသို႔ ေခါင္းႀကီးကိုေရး၏။
“ငါ့အား ဖံုးလႊမ္းထားေသာလကြယ္သန္းေခါင္ ဤေမွာင္မိုက္တြင္းမွေန၍ အႏိုင္မခံအရႈံးမေပးတတ္ေသာ ငါ၏စိတ္ကို ဖန္ဆင္းေပးသည့္ နတ္သိၾကားတို႔အား ငါ ေက်းဇူးဆိုပါ၏။
ေလာကဓံတရားတုိ႔၏ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာလက္ဆုတ္တြင္းသို႔ က်ေရာက္ေနရေသာ္လည္း ငါကားမတုန္လႈပ္၊ မငိုေၾကြး၊ ကံတရား၏ ႐ိုက္ပုတ္ျခင္းဒဏ္ခ်က္တုိ႔ေၾကာင့္ ငါ့ဦးေခါင္းသည္ ေသြးသံတုိ႔ျဖင့္ရဲရဲနီ၏။ ညႊတ္ကား မညႊတ္။
ဤေဒါသေလာဘတုိ႔ ႀကီးစိုးရာဌာန၏အျခားမဲ့၌ကား ေသျခင္းတရားသည္ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ငံ့လင့္လ်က္ရွိ၏။ သုိ႔ေသာ္ ငါကား မတုန္လႈပ္ သည္ကိုသာ ေတြ႔ရအံ့။ ေနာင္ကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ်မေၾကာက္သည္ကိုသာ ေတြ႔ရအံ့။
သုဂတိသို႔သြားရာတံခါးဝသည္ မည္မွ်က်ဥ္းေျမာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ယမမင္း၏ ေခြးေရပုရပုိက္၌ ငါ့အျပစ္တုိ႔ကိုမည္မွ်ပင္မ်ားစြာ မွတ္သားထား သည္ျဖစ္ေစ ငါကား ဂ႐ုမျပဳ၊ ငါသာလွ်င္ ငါ့ကံ၏ အရွင္သခင္ျဖစ္၍ ငါသာလွ်င္ ငါ့စိတ္၏ အႀကီးအကဲျဖစ္ေလသည္”
(ဒဂုန္တာရာ၏ စာလံုးေဆးစက္ ကတၱီပါကားလိပ္ႏွင့္ပန္းႏုေရာင္အို အယ္ဒီတာ့စားပြဲ…မွ)

က်ေနာ္က အိုးေဝအေၾကာင္းျပန္ေတြးမိ၏။ ထိုမွ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ အယ္ဒီတာကိုေအာင္ဆန္း၊ ထိုမွ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ ထိုမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ထိုမွ ထူထုေခါင္းေဆာင္၊ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္၊ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးဗိသုကာ ထိုမွ အာဇာနည္ အျဖစ္က်ဆံုးသြားခဲ့ရသည့္ ဦးေအာင္ဆန္း။
၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၄ ရက္။
အတြင္းဝန္႐ုံး။
အတြင္းဝန္႐ုံးအတြင္းရွိ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္အေဆာက္အဦေရွ႔ဝရန္တာတြင္မတ္တပ္ရပ္ရင္း သူတုိ႔တေတြ စကားေျပာေနၾက၏။ သူတုိ႔ တေတြဟူသည္ကား..ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ဳိ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၊ ဆရာေမာင္ထင္၊ ဆရာမင္းသုဝဏ္ႏွင့္ ဦးခင္ေဇာ္တုိ႔ ျဖစ္၏။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဘန္ေကာက္လံုခ်ည္ နံ႔သာေရာင္၊ ပိုးအကၤ်ီရင္ေစ့ႏွင့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္သားသားနားနား။ သူတုိ႔စကားဝုိင္းက စာေပ၊ အႏုပညာႏွင့္ယဥ္ေက်းမႈအေၾကာင္းမ်ားျဖစ္သည္။
“လြတ္လပ္ေရးရရင္ ႏိုင္ငံေရးကထြက္ၿပီး ပညာေရးနဲ႔ယဥ္ေက်းမႈေတြေလ့လာမယ္။ အာရွအေရွ႕ေတာင္ပုိင္းမွာလွည့္ၿပီး ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ေလ့လာခ်င္တယ္”
ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ဳိက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိေျပာ၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက စိတ္အားထက္သန္စြာႏွင့္စကားေျပာလွ်င္…သူ၏ ႏႈတ္ခမ္းသည္ အနည္းငယ္ “ေထာ္”၍ သြားတတ္၏။
“က်ေနာ္လည္း ႏိုင္ငံေရးကထြက္မွာပါပဲဆရာ။ ထြက္ၿပီးေတာ့ စာေရးမယ္ႀကံတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ ဘာသာျပန္ေတြ အမ်ားႀကီးလုိတယ္။ ဘုိင္အိုဂရပ္ဖီ (အတၳဳပတၱိစာေပ)ေတြလည္းလိုတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ မေရးၾကသလဲမသိဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဗမာအက၊ ဗမာ့ဂီတေတြဟာ ဟိုဘက္က လွည့္လာတာေတြရွိတယ္။ ဒါေတြကိုစံုစမ္းရမယ္။ အာရွတုိက္သားေတြတဦးနဲ႔တဦး ဘယ္လုိဆက္စပ္မႈရွိတယ္ဆိုတာ ေလ့လာရမယ္။ က်ေနာ္လည္း အႏုပညာသမားပါပဲဆရာ”
ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ဳိႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုိ႔က သူတုိ႔လုပ္ေဆာင္လိုၾကသည့္ စာေပယဥ္ေက်းမႈအႏုပညာရည္မွန္းခ်က္မ်ား ေဆြးေႏြးေနၾက၏။ ထုိစဥ္က..သူတုိ႔သည္ ေနာင္ ၅ ရက္အၾကာ၌ ဤအေဆာက္အဦႀကီးအတြင္း၌ပင္ အၾကမ္းဖက္သမားတစု၏ လုပ္ႀကံ သတ္ျဖတ္ျခင္း ခံရမည္ကို မသိၾက။ ေတြးထင္၍ပင္ မထား….။
(ဒဂုန္တာရာ၏ စာလံုးေဆးစက္၊ ကတၱီပါကားလိပ္ႏွင့္ပန္းႏုေရာင္အို အယ္ဒီတာ့စားပြဲ…မွ)
သမိုင္းတြင္ “အကယ္၍” ဆိုသည္မွာမရွိမွန္းလည္းသိပါ၏။ သို႔ေသာ္ “အလုပ္ႀကံသာမခံခဲ့ရရင္” ဂႏၳေလာကမဂၢဇင္း ပဲခူးကေဝမွ စခဲ့သည့္ကေလာင္သည္ အယ္ဒီတာကိုေအာင္ဆန္းအျဖစ္မွ်ႏွင့္ ခ်ဴပ္ၿငိမ္းသြားမည္မဟုတ္သည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ က်ေနာ္တို႔ “အိုးေဝ” မ်ိဳးဆက္မ်ား၏ အသိပညာဘဏၰာတိုက္တြင္ သမိုင္းစာေပ၊ ဘာသာျပန္၊ အထုပၸတၱိ၊ သုတႏွင့္ရသ စာေကာင္းေပမြန္မ်ား ယခုထက္ ျပည့္စံုႂကြယ္ဝေနလိမ့္မည္မွာလည္းေသခ်ာပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းလုပ္ႀကံခံလိုက္ရျခင္းသည္ က်ေနာ္တို႔အတြက္ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဆံုးရံႉးျခင္းမွ်မက ျမန္မာစာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ သမိုင္းတခုပါ တပါတည္းဆံုးရံႉးရျခင္းျဖစ္၏။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ
(မူရင္းကဗ်ာဆရာ ဓါတ္ပံုနဲ႔လက္ေရးမူပါပို႔လိုက္တယ္။ ထည့္သံုးခ်င္လည္းသံုးလို႔ရေအာင္)


William Ernest Henley (August 23, 1849 - July 11, 1903) was a British poet, critic and editor.
Invictus
Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll.
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

William Ernest Henle

read more

၅က်ပ္တန္ဝါးရမ္း၊ သခင္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ကမ္းသစ္တပင္အေၾကာင္း(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

ေဇဗီးယား (Xavier) ဟူသည့္အမည္ကို က်ေနာ္ ၅ တန္း ၆ တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ေလာက္တြင္ စတင္ၾကားဖူးသည္ထင္၏။ေနာက္ပိုင္းက်မွ သူႏွင့္တြဲ၍ ဟသၤာခရိုင္တို႔ဗမာအစည္းအရံုးညီလာခံ၊ ဇလြန္ၿမိဳ႔၊ ေဒါင့္ႀကီးတရားပြဲ၊ ခ်င္းျပည္နယ္အေရးမေဟာရ၊ ကာကြယ္ေရးဥပေဒ၊ ဦးဝမ္းမသူးေမာင္၊ က်ံဳမေငး သခင္တင္ေမာင္၊ သခင္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ၅က်ပ္တန္ဖမ္းဝရမ္း စသည့္ သမိုင္းပံုရိပ္ႏွင့္ေခတ္ၿပိဳင္ ဇာတ္ေကာင္မ်ားကို တစတစသိခြင့္ရလာခဲ့၏။ ေဇဗီးယားကိုမူ မ်က္ေျချပတ္သြား၏။

လူအခ်ိဳ႔အၾကား ၅ က်ပ္တန္ဝရမ္းႏွင့္စပ္၍ အျမင္မတူသည္မ်ားလည္း ၾကားရဖူး၏။ မစၥတာေဇးဗီးယား၏လက္ေထာက္ ျမန္မာပုလိပ္အရာရွိ တဦးက “စတိေလာက္ေငြျဖင့္ ဖမ္းဝရမ္းထုတ္လွ်င္ လူစိတ္ဝင္စားမွာမဟုတ္။ စိတ္မဝင္စားလွ်င္ ဟိုးေလးတေက်ာ္မျဖစ္။ ဟိုးေလးတေက်ာ္မျဖစ္လွ်င္ လြတ္ေရးလြယ္၏။ အႏၱရာယ္နည္း၏” ဟု ေတြးၿပီး ေဇးဗီးယားအားအႀကံျပဳသည္ဆို၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ေအာင္ဆန္းသည္ ၅ က်ပ္တန္ ဝရမ္းေျပးျဖစ္ရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ေအာင္ဆန္းလြတ္၏ဟု ဆိုသည္။

တခ်ိဳ႔က ေဇဗီးယားက ေအာင္ဆန္းလိုေခါင္းေဆာင္ကို နာမ္ႏွိမ္လိုသျဖင့္၊ ေအာင္ဆန္းသည္ ၅ က်ပ္သာတန္သည့္ဝရမ္းေျပး၊ ေသာက္ေရး လုပ္စရာမလို ဆိုၿပီး “ခ်ိဳး” ခ်င္စိတ္ သက္သက္ျဖင့္ ထို ဖမ္းဝရမ္းထုတ္ျခင္းျဖစ္၏ဟု ဆိုသည္။ ဖမ္းမိျခင္း မမိျခင္းထက္ “မင္းတို႔ေခါင္းေဆာင္ ၅ က်ပ္ ထက္ပိုမတန္” လုပ္ျပခ်င္ျခင္းက အဓိကဟုဆိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၅က်ပ္တန္ဖမ္းမိန္႔ျဖင့္ ေအာင္ဆန္းခမ်ာဝရမ္းေျပးရရွာ၏ဟု ဆိုသည္။

“၅က်ပ္ျဖင့္ျဖစ္ေစ၊ ၅ သိန္းျဖင့္ျဖစ္ေစ ဖမ္းမိန္႔မထုတ္သင့္” ဟု မစၥတာေဇးဗီးယားအားအႀကံျပဳခဲ့သူ တဦးတေလရွိခဲ့သည္ဟု မၾကားမိဖူးပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဇဗီးယားကို က်ေနာ္လူခ်င္းေတြ႔ ေမးျမန္းၾကည့္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ သူဘယ္ေရာက္လို႔ဘယ္ေပါက္၊ ဘာျဖစ္လို႔ဘာျဖစ္မွန္းကား အစရွာမရေတာ့။ ေခတ္မ်ားျခားသြားၿပီ။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္မ်က္ေျချပတ္ခဲ့ရသူ..ေဇဗီယား၊ က်ေနာ္ေတြ႔ခ်င္သူ..ေဇဗီးယားအား ေတြ႔မယ့္ေတြ႔ေတာ့ အေမရိကားမွာ။ ထိုဝရမ္းႏွင့္ စပ္သည့္ အခ်ိတ္အဆက္တခ်ိဳ႔ လည္း သူႏွင့္အတူေတြ႔ျပန္၏။

၁၉၅၉ ခုႏွစ္တြင္ Taplinger Publishing Co., Inc. New York,USA မွ လြတ္လပ္ၿပီးဗမာျပည္၏ ဒုတိယေျမာက္သမၼတ ေဒါက္တာ ဆာဘဦး၏ ကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိျဖစ္ေသာ My Burma ဆိုသည့္စာအုပ္ကိုထုတ္ခဲ့၏။ ယင္းစာအုပ္၏ စာမ်က္ႏွာ ၁၄၄ ႏွင့္ ၁၅၁ တြင္ သူ႔ကိုျပန္ေတြ႔ရ၏။ “The police official who was the harshest of all was Xavier, an Anglo-Indian born in Burma. He started life as a planter in Moulmein, where he figured as the accused in a sensational murder case. The charge against him was that he tortured one of his employees to death by first smearing him with jaggery and later forcing him to sit night and day for several days on an anthill so the ants could crawl over him and bite him. The man eventually died of exhaustion. Xavier was tried by a judge of the chief Court in Rangoon with European jury. He was found not guilty and acquitted. Not long after he blossomed forth as an Inspector of Police in Rangoon Police Force. He soon acquired a reputation as a fine detective and a good criminal investigator………… စသည္ျဖင့္ တမ်က္ႏွာသာသာခန္႔ေရးထား၏။ ၿခံဳ၍ျပန္ေသာ္ “ေဇဗီးယားသည္ ပုလိပ္အရာရွိမ်ားအနက္ အၾကမ္းဆံုးေကာင္ျဖစ္၏။ အဂၤလိပ္-အိႏၵိယကျပား ျမန္မာျပည္ေပါက္။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာၿခံစိုက္ၿပီး ဘဝစခဲ့။ ဟိုးေလး တေက်ာ္ျဖစ္ခဲ့သည့္ လူသတ္မႈတခုမွာ တရားခံစြပ္ဆြဲခံရသူ။ ၿခံအလုပ္သမားတေယာက္ကို ထန္းလွ်က္ရည္သုတ္ႀကိဳးတုတ္ၿပီး ပုရြက္ဆိတ္အံုေပၚ ရက္ အၾကာႀကီးတင္ထားၿပီးႏွိပ္စက္။ ေနာက္ဆံုး ထိုလူထိုဒဏ္ျဖင့္ ေသရ။ သူ႔အား ရန္ကုန္မွတရားသူႀကီးခ်ဳပ္က ဥေရာပသားဂ်ဴရီလူႀကီးမ်ားျဖင့္တရားစီရင္။ အျပစ္မရွိဆိုကာ ကြင္းလံုးကၽြတ္လြတ္။ သိတ္မၾကာမီ ရန္ကုန္ပုလိပ္အဖြဲ႔တြင္ အင္စပက္ေတာ္ျဖစ္လာ။ ရာဇဝတ္မႈစံုေထာက္ေကာင္းတဦးအျဖစ္ ေက်ာ္ေစာ လာ။ သူႏွင့္သူ႔အထက္အရာရွိ အလက္ဇန္းဒါးတို႔အား ရန္ကုန္ျမစ္တြင္းေသာင္းက်န္းေနသည့္ ဆန္ခိုးဂိုဏ္းတခုအား ႏွိမ္နင္းရန္အထက္မွတာဝန္ေပး။ သိတ္ မၾကာလိုက္ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ဟုဆိုသူအား လက္ရဖမ္းမိ။ ထိုသူ႔အိမ္တက္ရွာ။ သက္ေသျပစရာဘာမွမေတြ႔။ မီးခံေသတၱာထဲမွ ေငြတသိန္းေက်ာ္ကို သိမ္းယူ ခဲ့။ အမႈရံုးတင္ခ်ိန္တြင္ ထိုေငြမ်ားအား သက္ေသအျဖစ္မတင္။ ေငြေတြဘယ္ေရာက္သြားလဲေမးေတာ့ အမႈစစ္ေနတုန္း အကုန္သံုးပစ္လိုက္ရသည္ဟု မ်က္ႏွာ ေျပာင္တိုက္ၿပီး ခပ္တည္တည္ႏွင့္ထြက္ဆို။ ရံုးေတာ္ကိုမေထမဲ့ျမင္ျပဳမႈေၾကာင့္ ရာထူးက်ရင္က်၊ မက်ရင္ ႒ာနတြင္းအေရးယူခံရမည္ဟု လူအမ်ားက ထင္ေန ၾက။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔မဟုတ္ အမႈၿပီးေတာ့ဘာမွ်မျဖစ္သည့္အျပင္ ရာထူးပင္တက္သြား”

ဆက္၍ စာမ်က္ႏွာ ၁၄၅ တြင္…. It was Xavier who was the District Superintendent of Police in charge of Yamethin District when U Saw and police started taking repressive measure against the Thakins. He issued a warrant of arrest against Thakhin Aung San, prominent student leader, for the alleged incitement to a breach of the peace. The warrant could not be executed, as Thakhin Aung San could not be found in the Yamethin District; whereupon Xavier issued a proclamation offering a small reward to anyone who could give information leading to his arrest. He offered a small reward partly to disgrace Thakhin Aung San and partly to make it appear that Thakhin Aung San was not a young leader worth bothering too much about. He evidently did not realize then that Thakhin was already on his way to Japan as one of Thirty Comrades who would come back soon at the head of a large army as the Liberator of Burma. ၿခံဳ၍ ျပန္လွ်င္ “ဂဠဳန္ဦးေစာႏွင့္ပုလိပ္မ်ားက သခင္မ်ားအားႏွိပ္ကြပ္စဥ္တြင္ ေဇးဗီးယားက ရမည္းသင္းခရိုင္ရာဇဝတ္ဝန္။ ထင္ရွားသည့္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ေအာင္ဆန္းအား ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရးကိုပ်က္ျပားေအာင္ လူထုအားေသြးထိုးသည္ဟုဆိုကာ ဖမ္းဝရမ္းထုတ္၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေအာင္ဆန္းက ရမည္းသင္းတြင္ မရွိေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုဖမ္းဝရမ္းလည္းအရာမထင္ေတာ့။ ဤတြင္ သူက ေအာင္ဆန္းကိုဖမ္းမိရန္ သတင္းေပးႏိုင္သူအား မျဖစ္စေလာက္ဆုေငြေလး ေပးမည္ဟု ေၾကညာျပန္၏။ သတင္းေပးႏိုင္အား ဤမျဖစ္စေလာက္ဆုေငြေပးမည္ဟုထုတ္ျပန္ျခင္းမွာ တပိုင္းအားျဖင့္ ေအာင္ဆန္းအား သိကၡာက်အသေရ ပ်က္ေစရန္ ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တပိုင္းမွာ ေအာင္ဆန္းသည္ ဆုေငြအမ်ားႀကီးထုတ္ ဖမ္းေနရေလာက္ေအာင္မတန္။ အပင္ပန္းခံလုပ္ထိုက္စရာမလိုသူ ဟု ဆိုျခင္း။ သူ လံုးလံုးမသိလိုက္သည္က ထိုအခ်ိန္မွာ ေအာင္ဆန္းက ဗမာျပည္တြင္မရွိေတာ့..ဂ်ပန္သို႔ခရီးႏွင္ ႏွင့္ၿပီဆိုျခင္းျဖစ္၏”

စာမ်က္ႏွာ ၁၅၁ တြင္ ဦးဘဦးႏွင့္ေဇဗီယားလူခ်င္းဆံုခန္း။ စကၤာပူခံတပ္က်ၿပီ။ အဂၤလိပ္တို႔ေျခ မကိုင္မိလက္မကိုင္မိ။ အေျခအေနမေကာင္း။ ရန္ကုန္ရွိ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ခံအစိုးရ ေျပးေပါက္ရွာခ်ိန္၊ ဦးဘဦးလည္း သူ႔ဆရာသမားမ်ားနည္းတူ ျပည္သူကိုထားၿပီး ကိုယ္လြတ္ရုန္းရေတာ့မည္။ ရန္ကုန္ကေန ပုသိမ္ကိုသြား မိဘမ်ားကိုေခၚ၊ ေျမာင္းျမမွခယ္မႏွင့္သားသမီးမ်ားသြားေခၚကာ ကသာတြင္ေျပးႏွင့္ေနသည့္ ဟိုက္ကုတ္အဖြဲ႔ႏွင့္သြားေပါင္းရန္ စီမံကိန္းဆြဲ၏။ ေနာက္ဆံုးခယ္မႏွင့္ကေလးမ်ားေခၚၿပီး ကသာသြားဖို႔ ဟသၤာတေရာက္လာ။ ထိုအခ်ိန္က ဂ်ပန္မ်ား စစ္ေတာင္းျမစ္ေျခနားကပ္ေနေလၿပီ။ ၿဗိတိသွ်ႏွင့္သူ႔ မင္းခစားမ်ားအတြက္ ေနာက္က်သည့္ဖေနာင့္သစၥာေဖါက္။

ဟသၤတကေနဆက္ထြက္ရန္ျပင္။ သေဘၤာမရွိ။ ကူသူကယ္သူမဲ့။ ျမန္မာလူမ်ိဳးအေရးပိုင္ (Deputy Commissioner) တဦးအား အကူအညီေတာင္း။ ဆင္ေျခဆင္လက္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးၿပီးျငင္း။ ဒါနဲ႔ေနာက္ဆံုး ေဇးဗီးယားႏွင့္ေတြ႔။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေဇးဗီးယားက ဟသၤာတခရိုင္ရာဇဝတ္ဝန္။ ….. District Superintendent of Police who happened to be the Xavier I have already mentioned was very helpful. He managed to get a launch belonging to the Irrawaddy Flotilla Company ………………...when we left, we were soon followed by another launch. On requiring I found out that it was the launch of the Deputy Commissioner of Henzada. I was very annoyed: he could have carried me and my children in his boat, for his destination was the same as mine. Later I learned why he did not want to take us. Soon after we passed Prome, The Deputy Commissioner was called back by Mr. Swithinbank, and on making inquiries I found that he had failed to hand over to Mr. Swithinbank Government treasure worth several lakhs, although directed to do so. However, the District Superintendent of Police, Mr. Xavier, according to reports, did succeed in getting away with some Government treasure on board his launch. Several Deputy Commissioners from Delta similarly managed to abscond with Government treasure. Some of them who were not Burmans went over to India, where a few got into trouble criminally. Burman Deputy Commissioners who were suspected of misappropriating Government treasure were never employed again, either during time of the Japanese occupation or after liberation. ၿခံဳ၍ျပန္ေသာ္… “သေဘၤာထြက္လာၿပီး သိတ္မၾကာခင္ မွာ ေနာက္သေဘၤာတစီးလိုက္လာ။ ေမးျမန္းၾကည့္မွ ခုနအကူအညီေပးဖို႔ျငင္းခဲ့သည့္ ျမန္မာအေရးပိုင္၏ သေဘၤာျဖစ္ေန။ “သြားရမယ့္ခရီးလည္းအတူတူ..ဘာေၾကာင့္ ငါနဲ႔ငါ့ကေလးေတြကို တပါတည္း မေခၚရတာလဲ” ဟု ေတြးၿပီးစိတ္ပ်က္မိ။ ေနာက္ေတာ့မွ ဘာ့ေၾကာင့္ ငါတို႔ကို သူမေခၚပါလိမ့္ သေဘာေပါက္။ ျပည္ၿမိဳ႔ကိုျဖတ္ၿပီးမၾကာလိုက္ မစၥတာ ဆြစ္သင္းဘင့္က သူ႔ကိုျပန္ေခၚ။ အေၾကာင္းက အစိုးရဘ႑ာတိုက္မွ ေငြသိန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ျပန္အပ္ဖို႔ၫႊန္ၾကားထားရက္ႏွင့္ မအပ္ပဲသုတ္လာခဲ့ သည့္အတြက္။ သို႔ေသာ္ ေဇဗီးယားကား အစိုးရဘ႑ာမ်ား သေဘၤာႏွင့္တိုက္ၿပီး လြတ္ေျမာက္သြားေၾကာင္း အစီရင္ခံစာမ်ားအရသိရ။ ထိုသို႔ မင္းဘ႑ာကိုယ့္ဟာမွတ္ခဲ့သည့္ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚေဒသမွ ျမန္မာမဟုတ္သည့္ အေရးပိုင္မ်ားက အိႏၵိယသို႔လစ္ၾက၏။ လြတ္သူလြတ္၊ ရာဇဝတ္သင့္သူသင့္ၾက၏။ အလားတူျပဳခဲ့ သည့္ ျမန္မာအေရးပိုင္မ်ားကား ဂ်ပန္ေခတ္တြင္လည္းေကာင္း လြတ္လပ္ေရး ေခတ္တြင္လည္းေကာင္း ရာထူးေနရာျပန္အခန္႔မခံရေတာ့ေပ”

က်ေနာ္ေျခရာေကာက္၍ရသမွ် ေဇဗီးယားကားဤတြင္ေပ်ာက္ျပန္၏။
ေဒါက္တာဘဦးကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိကိုဖတ္ရင္း ကံ့ေကာ္ေတာမ်ိဳးေအာင္ ၏ “အလိုက္သင့္ေမာင္ဘဦး” ကို သတိရမိ၏။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

read more

အေခါက္အေပြး၊ အေသြးအေရာင္ႏွင့္ေစ့ထားသည့္တံခါး (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

အေခါက္အေပြး၊ အေသြးအေရာင္ႏွင့္ေစ့ထားသည့္တံခါး (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)
က်ေနာ္စစ္သင္တန္းတက္ေတာ့စက္ပစ္ကြင္းဆင္းရ၏။ ကိုက္သံုးရာအကြာတြင္ ေလးေပပစ္မွတ္ကိုေထာင္ထားၿပီး
တေယာက္ကို က်ည္ဆံ ၅ေတာင့္ႏုန္းျဖင့္ ပစ္မွတ္၏ဗဟိုခ်က္တည့္တည့္ကို ပစ္ခိုင္းျခင္း။ ၅ေတာင့္လံုး မွန္ေအာင္ပစ္ႏိုင္သူအား “က်ည္စု” ဆု ေပး၏။ ၅ေတာင့္လံုး မွန္သူမ်ားလည္းရွိ၏။ ဗဟိုကိုထိတန္သေလာက္ထိၿပီး ေလးေပပစ္မွတ္၏ အျခားေနရာ မ်ားကို ထိသည္မ်ားလည္းရွိ၏။ ရည္ရြယ္ခ်က္က “ဗဟိုခ်က္ကို ပစ္ရန္ႏွင့္ထိေရး”။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ ဥေရာပသမဂၢႏွင့္ႏိုင္ငံအခ်ိဳ႔က န.ဝ.တ၊ န.အ.ဖ စစ္အုပ္စုထိပ္သီးမ်ား၊ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္မ်ား၊ ယင္းတို႔၏ ပုလင္းတူဗူးဆို႔မ်ားအေပၚ ပစ္မွတ္ထားၿပီး စီးပြားေရးအပိတ္အဆို႔ အဟန္႔အတားလုပ္ထားသည္ကို လူတိုင္းသိၿပီး သားျဖစ္၏။ ထိုတြင္ ယင္းတို႔၏ႏိုင္ငံျခားဘဏ္မ်ားရွိ ေငြသားႏွင့္အျခားအပ္ႏွံထားသည့္ပစၥည္းမ်ားပါ ထုတ္မရေတာ့။

န.အ.ဖက ထိုလုပ္ေဆာင္မႈကို “စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈ” ဆိုသည့္ေဝါဟာရျဖင့္ လူထုအားမိႈင္းတိုက္၏။ ဗူးလံုး နားမထြင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထား၏။ လူထုနားတြင္ “စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈ” ဟုၾကားလိုက္သည္ႏွင့္ စိတ္တြင္ “ငါတို႔ကိုပိတ္ဆို႔ ထားတာပါလား” ခံစားေစလိုရင္းျဖစ္၏။ သေဘာက “ဗဟိုခ်က္အားခ်ိန္၍ ပစ္ျခင္းႏွင့္ထိေရး” ကို “ေလးေပပစ္မွတ္အား ပစ္ျခင္းႏွင့္ထိေရး” ျဖစ္သေယာင္ ဝါဒျဖန္႔ျခင္း။

တေလွ်ာက္လံုး သူတို႔ကိုင္ထားသည့္ မီဒီယာမ်ားမွ “စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔တာ တို႔မမႈပါ” ဟုကေယာင္ ကတမ္း ေအာ္သံမ်ားညံေန ေအာင္ၾကားရသလို၊ တဖက္မွလည္း “စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ႀကီး ဘယ္ေလာက္ပ်က္စီး” ဟုေျပာေနျပန္၏။ မည္သို႔ နားလည္ရ မည္နည္း။ မမႈသူသည္ နာက်င္သည္ဟုၿငီးတြားၿပီး ပ်က္စီးပါၿပီဟုမေျပာ။

“တိုင္းျပည္ႀကီးပ်က္စီး”ေနသည္မွာလည္းမွန္၏။ “စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈ” အလုပ္ခံထားရသည္လည္းမွန္၏။ သို႔ေသာ္ “စီးပြားေရးပိတ္ ဆို႔မႈႏွင့္တိုင္းျပည္ႀကီးပ်က္စီးျခင္း” ကိုတတြဲတည္းၾကည့္ပါက“လံုးရိုက္သည့္အျမင္ႏွင့္ေဝဝါးသည့္ေကာက္ခ်က္” သာထြက္မည္။ ၁၉၆၂မွ ၁၉၈၈ အထိ ဗမာျပည္ကို ဘယ္သူမွစီးပြားေရးအပိတ္အဆို႔မလုပ္။ မရွိ။ တခ်ိန္က အေရွ႔ေတာင္ အာရွတြင္ အႂကြယ္ဝဆံုးတိုင္းျပည္သည္ ဘာေၾကာင့္ ၁၉၈ဝ ဝန္းက်င္ေရာက္ေတာ့ “ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈအနိမ့္ဆံုးႏိုင္ငံ” စာရင္းဝင္သြားရသနည္း။ တိုင္းျပည္ႀကီးပ်က္စီးရ၏။ မည္သူ ဖ်က္ဆီးသနည္း။

ဒီဘက္ေခတ္ ႏွစ္ ၂ဝ က်ေတာ့ ဘာေၾကာင့္အပိတ္အဆို႔ေတြ ႀကံဳလာရသနည္း။ ဒီဘက္ေခတ္ အႏွစ္ ၂ဝ ခရီးတြင္ တိုင္းျပည္ႀကီး ပို၍ယိုယြင္းပ်က္စီးလိုက္လာသည္မွာ ေျပာစရာမရွိ။ ျပည္ပထြက္အလုပ္လုပ္ၾကရသူမ်ား၊ တတိယႏိုင္ငံတြင္ အေျခခ်ေနရသူမ်ား၊ ျပည့္တန္ဆာမ်ား၊ အိမ္ေဖၚမ်ား၊ ဒုစရိုက္မႈမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား၊ အဓမၼလုပ္အားေပး၊ ကေလးစစ္သား၊ ေပၚတာ၊ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ရသူမ်ား၊ ေရာဂါဘယမ်ား၊ မူးယစ္ေဆးဝါး၊ တေၾကာ့ျပန္ျပည္တြင္းစစ္ စသည္တို႔ႏွင့္ လံုးလည္လိုက္ေနကာ အဆင္းေရာအခ်င္းပါ အဖ်က္ဆီးခံေနရ၏။ ခါးမလွဝမ္းမဝ။ ႏိုင္ငံႏွင့္လူမ်ိဳး၏ဥပဓိ (Identity of nation and nationality) ျမင္မေကာင္းေအာင္ပံုပ်က္ရ၏။ မည္သူဖ်က္သနည္း။

ယခု သူတို႔ လမ္းျပေျမပံုေနာက္ဆံုးေျခလွမ္း ၿပီးလုၿပီ။ ယခင္က သူတို႔ေျပာခ်င္သည့္စကားကို သူတို႔ႏႈတ္ကထြက္ရ၏။ ယခု သူတို႔ စကားအတြက္ပါးစပ္အငွားလည္းရၿပီ။ လႊတ္ေတာ္တြင္းက အငွားပါးစပ္တို႔ကိုေျပာခိုင္း၏။ ေျပာလည္းေျပာ၏။ ပါးစပ္အငွားႏွင့္ေျပာတာက “တာ” ပိုသြားမည္ကိုလည္းသိ၏။ သူတို႔တုန္းက “တို႔မမႈပါ” ႏွင့္ “တိုင္းျပည္ႀကီးပ်က္ စီး” ေလာက္ပဲ ေျပာလို႔ရသည္။ ေျပာလို႔ေကာင္းသည္။ အငွားပါးစပ္ႏွင့္က်ေတာ့ “တို႔မမႈပါ” ထဲ့ေျပာလို႔မေကာင္း။ မျဖစ္။ ဆိုေတာ့ “ဘာမွမထိေရာက္ပါ” “လူထုသာနာသည္” ဆိုၿပီး ျပင္ေျပာခိုင္းရ၏။

လူထုက အခုမွေကာက္ကာငင္ကာ “ထ”နာျခင္းမဟုတ္။ ၆၂ ခုကတည္းက နာလာသည့္ အနာေဟာင္း အနာေဆြး။ ေသြးတိတ္ဖို႔ခက္၏။ အနာ၏ဇစ္ျမစ္ကိုသိသိႏွင့္ ေဆးခ်က္မွန္ကိုမေပးပဲ ေရမန္းဆီမန္း ဥံဳဖြအပ္ခ်ေလာင္း င္းျဖင့္မရ။ ေနာက္တခ်က္က မထိေရာက္ဆိုျခင္း။ မွန္၏။ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈ တခုတည္းျဖင့္ ႏိုင္ငံတခု၏စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရးအေဆာက္အဦတခုလံုး ေျပာင္းလဲသြားရသည့္သာဓက ကမၻာေပၚ တြင္မရွိခဲ့။ ေခါင္းေဆာင္တို႔၏ ႏိုင္ငံေရးေရခ်ိန္ႏွင့္အဆံုးအျဖတ္၊ လူထု၏လိုက္ပါႏိုင္မႈ၊ ႏိုင္ငံတကာအခင္းအက်င္းႏွင့္အေျခအေန စသည္တို႔ ကို ပိတ္ဆို႔မႈႏွင့္ေပါင္းစပ္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္သာ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ရ၏။

၅ ေတာင့္လံုးမမွန္သျဖင့္ မထိေရာက္ဟု ေျပာလို႔မျဖစ္။ မထိေရာက္ဆိုလွ်င္ ဘာလို႔အခ်ိန္ကုန္လူပန္းအာေညာင္းခံကာ “ရုပ္ေပးပါ၊ ရုပ္ေပးပါ” ဟု အငွားပါးစပ္တို႔က တစာစာေအာ္ၾကရသနည္း။ ရွင္းပါသည္။ အေရာင္အေသြး အေမႊး အေတာင္တူသည့္ငွက္မ်ား အုပ္စုဖြဲ႔ပ်ံသန္း ၾကျခင္းျဖစ္၏။

ပိတ္ထားတာကိုဖြင့္ေပးပါဟု ေအာ္ေနျခင္းသည္ လက္ေတြ႔ႏိုင္ငံေရး၏ ပကတိလိုအပ္ခ်က္မဟုတ္။ အေထြေထြလြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားလႊတ္ေပးရန္၊ ေတာတြင္းကျပန္လာလိုသူမ်ား ေဘးသီရန္မချပန္လာႏိုင္ရန္၊ ၊ အခ်ိန္ကာလတခုသတ္မွတ္ၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ားလုပ္ရန္သာ လက္ေတြ႔၏ေတာင္းဆို လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္၏။ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ ဖြင့္ေပးပါ ေျပာစရာမလို။ ေစ့ထားသည့္တံခါး အလိုလိုပြင့္၏။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

read more

ေခတ္ျမစ္ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

ေခတ္ျမစ္ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)
“ျမစ္တျမစ္ျမစ္”ကို ပထဝီေပၚတင္ၾကည့္လွ်င္ သည္ျမစ္ႀကီးဘယ္ကစ။ ဘယ္တုန္းကစ။ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့။ ဘယ္လိုစီးဆင္းသြား။ ဘယ္ၿမိဳ႔ဘယ္ရြာ ဘယ္ေနရာေတြျဖတ္စီး။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္ေလာက္က်ယ္ ဘယ္ေလာက္က်ဥ္း။ ဘယ္ေလာက္ရွည္လို႔ ဘယ္ လိုဆံုး စသည္မ်ားထြက္လာမည္။

“ျမစ္”ကို ေခတ္ေပၚတင္ၾကည့္လွ်င္ သည္ျမစ္ႀကီးနဲ႔အတူ ဘာသမိုင္းေတြေမြးဖြားခဲ့။ ဘာသမိုင္းေတြ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းခဲ့။ ဘာသမိုင္းေတြ စီးဆင္းခဲ့။ ဘာသမိုင္းေတြ စီးဆင္းဆဲ စသည္မ်ားျမင္လာမည္။

“ျမစ္တျမစ္”ကို ပထဝီေပၚတင္ၾကည့္သည္မွာ ျမစ္၏ရုပ္ပိုင္းသေဘာကို ထုတ္ယူလို၍ျဖစ္ၿပီး၊ “ျမစ္” ကို “ေခတ္”ေပၚ တင္ၾကည့္သည္မွာ ေခတ္၏ “အေရြ႔သေဘာ”ကို ျမင္လို၍ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ “ပထဝီသေဘာျမစ္”သည္ “ေခတ္သေဘာျမစ္” လိုမဟုတ္။ မတူႏိုင္။ တူလို႔မျဖစ္။ တူလို႔လည္းမရ။ “ပထဝီျမစ္”တြင္ အစရွိ၏။ အဆံုးရွိ၏။ “ေခတ္ျမစ္” က ထိုသို႔မဟုတ္။ လူ႔သမိုင္းရွိသေရြ႔ တည္၏။ သမနိရွည္၏။

ေခတ္တေခတ္သည္ ျမစ္တျမစ္မဟုတ္။ ေခတ္ကိုက ျမစ္ျဖစ္၏။ ျမစ္တြင္ဇာတိရွိ၏။ ဇာတိတြင္ ေရတစက္ျဖင့္ခ်က္ျမဳတ္ရ၏။ ခ်က္ ႁမႈတ္ရာမွေခါင္းခ်ရာခရီးတြင္ လက္တက္ေပါင္းမ်ားစြာကိုလက္ခံၿပီး စည္စည္ပင္ပင္ရွင္သန္စီးဆင္း၏။ စီးဆင္းရာတေလွ်ာက္တြင္ ေၾကသည့္ ေနရာေၾက၍ၾကမ္းသည့္ေနရာၾကမ္း၏။ ေၾကေၾကၾကမ္းၾကမ္းစီးဆင္းရင္း ေကြ႔ေကြ႔ ေကာက္ ေကာက္လည္းရွိရ၏။ မေကြ႔မေကာက္လွ်င္ ျမစ္ မျမည္ေတာ့။ တခါတရံတြင္ျမစ္သည္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ျမန္ျမန္ စီးလိုသျဖင့္ ျမစ္က်ိဳးအင္းမ်ားထားခဲ့ၿပီး ဆက္ထြက္ရတတ္ေသး၏။ ျမစ္မွန္လွ်င္ တကမ္းၿဖိဳၿပီးတေသာင္ ထြန္းေပးရ၏။ ေသာင္ထြန္းရင္း ကၽြန္းလည္းေဖၚရ၏။ ေပၚသည့္ကၽြန္းတိုင္းလည္း ႏံုးတင္ေျမႏုမဟုတ္တတ္။

ျမစ္တြင္ ျမစ္ဗီဇသေဘာရွိ၏။ ထိုဗီဇသေဘာသည္ ဇာတိတြင္ျပ၏။ ဇာတိျပရင္းဇာတိခ်ဳပ္ရ၏။ ဇာတိမခ်ဳပ္ခင္ ဇာတ္ရုပ္ေဖ်ာက္၏။ ဇာတ္ရုပ္ေပ်ာက္ျမစ္တျမစ္သည္ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးခ်န္ခဲ့ၿပီးမွ ပင္လယ္ဝတြင္ေခါင္းခ်၏။ ေခါင္းခ်ရံုျဖင့္ “ဝိဉာဥ္” ကင္းၿပီဟုမဆိုႏိုင္။ ျမစ္၏ဝိဉာဥ္ သည္ အလ်ဥ္စီးဆင္းေနသည့္ေရျဖစ္၏။ ေရမခမ္းသေရြ႔ျမစ္မကန္း။

ဧရာဝတီသည္ “ျမစ္” ျဖစ္၏။ “ျမစ္တျမစ္”မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ “ေခတ္”လည္းျဖစ္၏။ သူ႔ဝိဉာဥ္အလ်ဥ္သည္ မကန္းေသး။ သူ႔ဝိဉာဥ္တြင္ ေခတ္အလ်ဥ္တို႔အားသယ္ပိုးထားဆဲ။ ဧရာဝတီႏွင့္အတူ ေခတ္တို႔ စီးဆင္းေနဆဲ။

ျမစ္၏ေခါင္းခ်ရာတြင္ ပင္လယ္ကိုသေႏၶတည္၏။ ျမစ္ေပါင္းစံုဂေဟဆက္ရာမွ ပင္လယ္ကိုဖြားျမင္လာ၏။ သူက ေရစီးညင္သာသည့္ျမစ္ ေရစီးၾကမ္းသည့္ျမစ္ဟု မခြဲျခားပဲ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴေထြးေပြ႔ယူ၏။ “ျမစ္ယဥ္” “ျမစ္ရိုင္း” အားလံုးကို သူ႔ထံတြင္ေရာေႏွာခိုင္းၿပီး၊ ျမစ္တိုင္း၏ သမိုင္းကိုလည္း လက္ခံသိမ္းဆည္းေပးထားေသး၏။ “ျမစ္” သည္ “ေခတ္”ဟုဆိုလွ်င္ “ပင္လယ္”သည္ “ေခတ္တို႔၏သမိုင္း”။ ဗီဇသေဘာ အရပင္လယ္သည္ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးဟန္ ရွိေသာ္လည္း ဝန္းက်င္၏ေစ့ေဆာ္ေမွာက္လွန္မႈေၾကာင့္ တခါတရံတြင္ လိႈင္းထန္၏။

လူ႔သမိုင္းသည္ လိႈင္းထန္၏။ အေကာင္းႏွင့္အဆိုး၊ အက်ိဳးႏွင့္အျပစ္၊ အႏွစ္ႏွင့္အကာ၊ အာဏာႏွင့္ဖီဆန္မႈ၊ ဖိစီးမႈႏွင့္ တြန္းလွန္မႈ၊ ဓမၼႏွင့္အဓမၼ၊ အသစ္အေဟာင္းပဋိပကၡ စသည္တို႔ျဖင့္ ေျဗာင္းဆန္ေနသည့္ ျမစ္တစင္းျဖစ္၏။ အစဥ္စီးဆင္းရင္း အဆက္မျပတ္ရွင္သန္ေန၏။ ေခတ္ဆိုသည့္ျမစ္သည္ “သမိုင္းေခတ္”မ်ားအားေက်ာပိုးၿပီး “ေခတ္တို႔၏သမိုင္း” သိမ္းဆည္းရာ ပင္လယ္သို႔မ်က္ႏွာမူ၏။ တေရြ႔ေရြ႔စီးဝင္ ေန၏။ ပင္လယ္ေရာက္လွ်င္ သမိုင္းေခတ္မ်ားဆံုမည္။ စံုလည္းစံုမည္။ သမိုင္းေခတ္မ်ား ဆံုလွ်င္၊ တစံုလံုးကိုျမင္ရ၏။ “ေခတ္ျမစ္”ႏွင့္ စီးေနဆဲတြင္ သမိုင္းကိုျဖတ္ၾကည့္ပါက “ေခတ္တျဖတ္အျမင္” သို႔မဟုတ္ “ျမစ္တျဖတ္အျမင္”ျဖင့္သာ တင္းတိမ္စရာရွိ၏။

သမိုင္းကို “ေခတ္တျဖတ္ (သို႔) ျမစ္တျဖတ္အျမင္” သက္သက္ႏွင့္ေကာက္ကိုင္ၾကည့္ပါမူ ယူစရာ “သင္ခန္းစာ” တခုတည္းကိုသာ ေျပးျမင္မိ၏။ အမွန္က ေခတ္တိုင္းတြင္ ယူစရာ “သင္ခန္းစာ”မ်ားရွိသလို “နမူနာ”မ်ားလည္းရွိ၏။ သင္ခန္းစာယူျခင္းမွာ ေကာင္းသည့္အရာ ျဖစ္၏။ “ေနာင္ကို..အရင္လိုမမွားဖို႔”ျဖစ္၏။ နမူနာမယူႏိုင္လွ်င္ ႏႈန္းစံတန္ဖိုးခ်ိန္ဆဖို႔ တိုင္းစရာမရွိသလိုျဖစ္တတ္၏။ “အရင္လို..ေနာင္ကို လည္းမွားတတ္” စရာရွိေသး၏။

ပင္လယ္ေရာက္မွ တစံုလံုးကိုျမင္ရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ပင္လယ္ေရာက္မွတစံုလံုးကိုၾကည့္ရမည္ဟုမဆိုလို။ ျမစ္တျဖတ္အျမင္ကို ပင္လယ္ေပၚလွမ္းတင္ၾကည့္ႏိုင္ပါမူ “သင္ခန္းစာ” ေရာ “နမူနာ” ပါ ခပ္ေရးေရးေတာ့ျမင္ႏိုင္စြမ္းမည္ထင္၏။
(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

read more