Wednesday, August 21, 2013

ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မွာေျပာတဲ့ တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မွာေျပာတဲ့ တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)
သူက မွားခဲ့မိပါတယ္..ခြင့္လႊတ္ပါဆိုရင္ေတာင္ ခြင့္က ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ တေယာက္တည္းလႊတ္ရမယ့္ကိစၥ 
မဟုတ္ဘူး။ လႊတ္လို႔ရမယ့္ကိစၥ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ေယာက္တည္းအေပၚ က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ျပစ္မႈ မဟုတ္ဘူး။ အမ်ားနည္းတူခံရတာမွန္ေပမယ့္ ကိုယ့္တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ "ကြက္"လႊတ္တာပါဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွေျပာစရာမရွိဘူး။ ခုဟာက ကိုယ့္တစ္ေယာက္တည္းကိစၥ မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္တခုက သူက ခြင့္လႊတ္ပါလို႔မေျပာတဲ့အျပင္ သူ"မွန္တာလုပ္ခဲ့တာ ဥပေဒနဲ႔အညီလုပ္ခဲ့တာ လုပ္ထိုက္လို႔လုပ္ခဲ့တာ"လို႔ အတိအလင္းဆိုေနတဲ့ၾကားက ခင္ဗ်ားက ခြင့္လႊတ္ပါတယ္ဆိုေတာ့ ဘာလဲ။ သူ႔ ခြင့္အလႊတ္လိုခ်င္လို႔ ခြင့္လႊတ္ပါရေစဆိုတာလား။ အသားလိုလို႔အရိုးေတာင္းတဲ့ ခြင့္လႊတ္မႈမ်ိဳးလား။ ၾသဂုတ္ ၂၁၊ ၂ဝ၁၃

”နိုင္ငံေရးဆိုတာ ရန္သူကိုမိတ္ေဆြလုပ္တာ”လို႔ဆိုတဲ့ ရပ္ခံခ်က္နဲ႔ ေသသည္အထိရွင္သြားခဲ့သူက သူမိတ္ေဆြလုပ္ေရးေတြးတဲ့ ”ရန္သူ”ထံမွာ ဒူးေထာက္ခဲ့တာ အညံ့ခံခဲ့တာ လက္နက္ခ်ခဲ့တာမေတြ႔ရပဲ ေတာ္လွန္ေရးလို႔အသံေကာင္းဟစ္ခဲ့ၿပီး မိမိေတာ္လွန္ေရးကိုအေစာဆံုးစြန္႔ခြာခဲ့သူ၊ သူေတာ္လွန္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့သူ႔ရန္သူဆီဒူးေထာက္အညံ့ခံရံုတင္မက အလုပ္အေၾကြးျပဳဖို႔အေရး အသနားပါခံေနတဲ့သူရဲ့အျဖစ္ကိုေတြ႔ေတာ့ နည္းနည္းမင္သက္မိတယ္။ ပိုဆိုးတာက အဲ့ဒီေတာ္လွန္ေရးသမားဆိုသူက ဘယ္လိုမွ ျပန္ေခ်ပ ေျဖရွင္းခြင့္မရွိေတာ့တဲ့လူကို ထိုးနွက္ပုတ္ခတ္ေနတာပဲ။ ေခတ္ကိုက ေထာင္ထဲမွာတန္းစီးလုပ္ၿပီး သခင္အားရကၽြန္ပါးဝလုပ္ခဲ့တဲ့ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းတို႔၊ ကိုယ့္ကိုမတရားေထာင္ခ်မယ့္တရားသူႀကီးကို လက္အုပ္ေလးခ်ီအသနားခံသလို အျပစ္မရွိသူလိုအျပဳအမူနဲ႔ဦးတင္ခဲ့တဲ့ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းတို႔လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတို႔ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးတို႔ဆိုၿပီး ခတ္တည္တည္နဲ႔ ေၾကာင္သူေတာ္တရားေဟာခြင့္ရထားၾကတာကိုး။ ၾသဂုတ္ ၂၀၊ ၂၀၁၃

ခုတေလာ အဖတ္ဘက္လည္ေနတာမ်ားတယ္ဗ်။ အေရးက်ဲသြားတယ္ဗ်ာ။ မေရးျဖစ္တာပဲ ခတ္ေကာင္းေကာင္း ေျပာရမလားထင္တာပဲ။ နဂိုကမွ မိတ္ေဆြကနည္းရတဲ့အထဲ။ ရွင္နည္းရာ လူထြက္တဲ့အဂၢေတြကလည္း ခုတေလာ ေပါေပါလာသလိုပဲ။ ရွိစုမဲ့စုမိတ္ေဆြေလးေတြနဲ႔ ျငင္းၾကခုန္ၾက အႀကိတ္အနယ္ အသည္းအသန္ေတြေျပာၾကဆိုၾက၊ ရန္လည္း ခဏခဏျဖစ္ၾကတာမွန္ေပမယ့္ ရန္သူေတာ့ျဖစ္မသြားၾကဘူး။ ရန္ပဲျဖစ္တယ္ ရန္သူမျဖစ္ၾကဘူး။ ရန္သူကိုမိတ္ေဆြလုပ္လို႔ရတာ/မရတာ ခဏထား။ မိတ္ေဆြကိုေတာ့ ရန္သူဘယ္ေတာ့မွမလုပ္ဘူး။ ရန္သူနဲ႔မိတ္ေဆြျဖစ္ဖို႔ မိတ္ေဆြကိုရန္သူ မလုပ္ဘူး။ မျဖစ္ရင္ေန။ မိတ္ေဆြနဲ႔ရန္သူျဖစ္ေပးမွ ရန္သူနဲ႔မိတ္ေဆြျဖစ္ရမယ္ဆိုတာမ်ိဳးက် ဘဝကိုက လက္ခံလို႔မရတာပါ။ ရန္ျဖစ္လို႔မိတ္ေဆြနဲ႔မိတ္ပ်က္ရင္သာပ်က္မယ္ ရန္ဘက္ေတာ့အျဖစ္မခံနိုင္ပါခင္ဗ်ား။ ၾသဂုတ္ ၂၀၊ ၂၀၁၃

ဒီဘိတ္ကာလ္ခ်ားရယ္၊ ခရစ္တစ္ကယ္လ္သင္းကင္းရယ္၊ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရယ္၊ ကက္ပယ္စတီရယ္ စတာေတြအပါအဝင္ ကာလေပၚစကားလံုးေတြ ထည္လဲသံုးတတ္မွပဲ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ရတာလိုလို၊ နိုင္ငံေရးသမားျဖစ္ရတာလိုလို၊ အန္ဂ်ီအိုေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ရတာလိုလို၊ ေခတ္မီမွာလိုလိုျဖစ္ေနတဲ့ေခတ္မွာ ဘာကိုမွ မမွီလိုက္ရတဲ့ေခတ္၊ ဘာအမွီကိုမွ မခိုလိုက္ရတဲ့ေခတ္ကိုေရာက္တဲ့အခါ ေခတ္မီေရးက ဘာျဖစ္မလဲ။ ေခတ္မီေရးကို ဘာအဓိပၸါယ္နဲ႔ဖြင့္မွာလဲဗ်ာတို႔။ အမွန္ကေတာ့ အဲ့စကားလံုးေတြက ဒီမွာ မဲျပာပုဆိုးျဖစ္သြားတာ၊ ဆီသည္မလက္သုတ္ျဖစ္သြားတာ ၾကာၿပီ။ ဒီမွာမွ မဟုတ္ပါဘူး မဲေဆာက္မွာေတာင္ ေခတ္မရွိေတာ့တဲ့စကားလံုးေတြျဖစ္ကုန္ပါၿပီ။
ၾသဂုတ္ ၂၁၊ ၂၀၁၃

၂၀၁၅ လြန္ ဗမာ့နိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္း ဘယ္လိုရွိမယ္ေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ ဘာလို႔လဲဆို ၂၀၁၅ မတိုင္ခင္ ဘာေတြျဖစ္မယ္ဆိုတာေတာင္ မမွန္းနိုင္ေသးလို႔ပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ခု ေရႊျပည္ႀကီးထဲ သူ႔ထက္ငါအလုအယက္ပြဲဝင္ခံေနၾကတဲ့ ျပည္တြင္းကလူေတြေခါင္းတင္ေပးၿပီး ျပည္ပအလႉရွင္ေငြေတြနဲ႔
လည္ပတ္ေနၾကတဲ့အန္ဂ်ီအိုေတြက သူ႔ေငြေတြကို သူ႔လူေတြလက္ထဲျပန္ေရာက္ဖို႔ တနည္းေျပာရရင္ သူ႔ ရင္းနွီးျမွဳတ္နွံမႈကို အျမတ္နဲ႔တကြျပန္ေဖာ္ရမယ့္အခ်ိန္ျဖစ္မွာေတာ့ျမင္ေနရပါၿပီ။ အဲ့ဒီအခါ ခု ျပည္တြင္းေခါင္းေဆာင္လူေတြက အျမင့္ဆံုးရာထူးရံုးအုပ္ႀကီးအမည္ခံ ဘံုကၽြန္ျဖစ္မယ့္ကိန္းပါ။ အခုတြင္က်ယ္ေနသူတခ်ိဳ႔လည္း လူေလ်ွာ့တဲ့အထဲပါ၊ တခ်ိဳ႔လည္း အရက္ဝယ္ၾကက္ဖမ္းျဖစ္ၾကမွာပဲ။ ဒါလည္း ဆန္းတဲ့ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါ။ လူခ်င္းဘယ္ေလာက္ရင္းနွီးရင္းနွီးရင္းနွီး ေငြေၾကးျမွဳတ္နွံမႈမွာ အရင္းအနွီးသာ အခရာျဖစ္တာကိုး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က် ဝပ္ေရွာ့ပ္တို႔၊ ဆီမီနာတို႔၊ ထရိန္နင္တို႔စတဲ့ေဝါဟာရေတြေနရာမွာ ဘာေတြ အစားထိုးလာမလဲ။ ၾသဂုတ္ ၂၁၊ ၂၀၁၃

မေသခင္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေတြ႔သြားခဲ့ခ်င္သူလည္း ေသတာၾကာၿပီ ေတြ႔မသြားရဘူး။ မေသမခ်င္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ရွင္ခဲ့သူလည္း ေသျပန္ၿပီ ေတြ႔မသြားရဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစင္န္တာေရာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပြဲစားေတြကေတာ့ ေတြ႔တယ္ေျပာတာပဲ။ ဘာလဲေတာ့ မသိဘူး။ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုႀကီးရဲ့ဖိုးသက္ရွည္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားႀကီးက ကမၻာ့အၾကာဆံုးစစ္သက္ရွည္စစ္မက္သူေတြကို နွစ္သက္တယ္လို႔၊ သေဘာက်စရာေကာင္းတယ္တို႔၊ ယံုတယ္တို႔ တစ္ခြန္းမွမေျပာခဲ့တာဟာ ”မူ”မွာ ေရေမ်ာကမ္းတင္မျဖစ္ဘူးဆိုတာရဲ့ျပယုဂ္ပဲလို႔ေတြးမိတယ္။ ၾသဂုတ္ ၂၁၊ ၂၀၁၃

ရန္သူနဲ႔စကားေျပာျခင္းတို႔ ရန္သူနဲ႔လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ျခင္းတို႔ စတဲ့စာမ်ိဳးေတြဖတ္ဖူးတယ္ဗ်။ ရန္သူနဲ႔ပေရာပယီလုပ္ျခင္းတို႔ ရန္သူနဲ႔ပလီပလာ လုပ္ျခင္းတို႔ မဖတ္ဖူးေသးဘူး။ ဖတ္ေတာ့ ဖတ္ရမယ္ထင္တာပဲ တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့။ ၾသဂုတ္ ၂၁၊ ၂၀၁၃

က်ေနာ္က Army Reform ဆိုၿပီး ဘိုလို အလြယ္ေျပာမိတာဗ်ာ။ ဗမာလိုဆို တပ္ျပဳျပင္ေရးလို႔သံုးတာ ပိုေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ ျပန္လည္ျပင္ဆင္တာတို႔ဘာတို႔ဆိုၿပီး စကားလံုးရွည္ေနတာထက္ တပ္ျပဳျပင္ေရးဆိုတာကို ပိုနွစ္သက္ပါတယ္။ တခုခု တေနရာရာမွာယြင္းေနတာကို ျပန္တည့္တာ ျပင္တာ ျပန္ပံုစံခ်တာ စတဲ့သေဘာေတြပါ ပါမယ္ထင္တာပါပဲ။ ထားပါေတာ့။ အဲ့သလိုေျပာေတာ့ တေယာက္ကေမးတယ္ "တပ္ျပဳျပင္ေရးဆိုတာ ဘာလဲ"တဲ့။ "စစ္တပ္ကို စစ္တပ္ေနရာျပန္ပို႔တာလို႔ပဲ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ"ဆိုေတာ့ သူက "စစ္တပ္ေနရာဆိုတာက ဘာလဲ" တဲ့ဗ်။ က်ေနာ္က "တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရး၊ ဥပေဒျပဳေရးစတာေတြဟာ စစ္တပ္ေနရာ မဟုတ္ဘူးဗ်ာ၊ ဆိုေတာ့ စစ္တပ္ေနရာဘာလဲ ခင္ဗ်ားဘာသာေမးၾကည့္ ေျဖၾကည့္ပါလား" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ Unfriend လုပ္လိုက္တယ္ဗ်ိဳ႔။ ကဲ..ခင္ဗ်ားေရာ ေမးမၾကည့္ ေျဖမၾကည့္ခ်င္ဘူးလားဗ်ာ။ Unfriend အလုပ္ခံရမွာ Block အလုပ္ခံရမွာစိုးဘူးဆိုရင္ေတာ့။

ခုပဲ မိတ္ေဆြတေယာက္က လွမ္းေျပာတယ္။ ”ဆရာ (ဒဂုန္)တာရာ စိုးရိမ္ရတယ္”တဲ့။ လြတ္လပ္္ေရးေခတ္မ်ိဳးဆက္ ဖိုးသက္ရွည္၊ သက္ရွိသမိုင္း၊ အဘိဓမၼာနဲ႔ဘဝ တစ္သားတည္းက်ေအာင္ေနသူ။ ခုထိ ရွည္သမ်ွအသက္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရး၊ ေလာကအမြန္ဝါဒ စသည္တို႔ျဖင့္သာ ေမြ႔ေလ်ာ္သူ။ မဆံုးပါးေစခ်င္တာမွန္ေပမယ့္ ျပန္က်န္းမာလာပါေစလို႔ ဆုမေတာင္းလိုပါ။ အနာအက်င္ေဝဒနာ အသက္သာဆံုးနဲ႔၊ ေနာက္ဆံုးဝင္သက္နဲ႔ ထြက္သက္အထိ သတိရွိရွိနဲ႔၊ ခ်စ္သူေတြအနားမွာထားၿပီး ေအးေအးၿငိမ္းၿငိမ္း ထြက္သြားနိုင္ပါေစ။ (ဆရာ တာရာနဲ႔ပတ္သက္လို႔) ၾသဂုတ္ ၁၆၊ ၂ဝ၁၃

ေယာဂီတဘက္ေလးပတ္လို႔ လက္အုပ္ေလးခ်ီလို႔ မ်က္လံုးေလးမွိတ္လို႔ က်ံဳ႔က်ံဳ႔ယံု႔ယံု႔ေလးထိုင္လို႔ (တျခားလည္းရွိဦးမွာပါ) စတာေတြနဲ႔ မယ္ယဥ္ေက်းေလးေတြလို႔တင္စားၿပီး ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိ လိုက္ၾကတာ က်ေနာ္တို႔ေခတ္မွာ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႔ ျပားသြားတာ ”သားကိုသခင္ လင္ကိုဘုရား” ထိျဖစ္ကေရာပဲ။ အဲဒီအထိ ျပႆနာမရွိဘူးပဲထား။ ဘယ္က်ေတာ့ရွိလာသလဲဆို သခင္က ဘိန္းစားျဖစ္ ေထာင္က်၊ ဘုရားက အရက္မူးၿပီးမယားရိုက္တဲ့အိမ္ဦးနတ္၊ တေပေပ တဖါးဖါးနဲ႔ အဲ့ဒီအေမ အဲ့ဒီမယား ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဒဏ္ပိေသေတာ့ အသုဘမွာ သူ႔အေဖက ”မိုက္လံုးႀကီးတဲ့သမီးေပမယ့္ မိခင္ေကာင္း မယားေကာင္းေတာ့ ပီသေပရဲ့”လို႔ မွတ္ခ်က္ေပးတာၾကားရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ေနာက္သမီးတစ္ေယာက္လည္း ေက်ာက္အဖိခံရျပန္တယ္။ အမွန္က ေက်ာက္ပိေသတဲ့ မိန္းမသားေတြ မိခင္ေတြပါ။ (မယ္ယဥ္ေက်းေလးေတြနဲ႔ စပ္လို႔) ၾသဂုတ္ ၁၆၊ ၂ဝ၁၃

သူနဲ႔က်ေနာ္ ၁၉၈၉-၉၁ တုန္းက အင္းစိန္ေတာရမွာဆံုခဲ့တယ္။ ”ခင္ဗ်ား က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔အေပၚဘယ္လိုျမင္သလဲ”လို႔ သူ႔နိုင္ငံေရးေဆာင္ရြက္မႈနဲ႔ သူတို႔ခ်ည္းသက္သက္ဖြဲ႔ထားတဲ့ သူတို႔အဖြဲ႔အစည္းအေၾကာင္း က်ေနာ့္သေဘာထား ေမးဖူးတယ္။ ”စစ္အာဏာရွင္စနစ္အေပၚ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ခင္ဗ်ားအဖြဲ႔အစည္းက ဘယ္လိုသေဘာထားသလဲ ဆိုတဲ့အေပၚပဲ တည္မယ္ထင္တယ္ဗ်” လို႔ ေဝေဝဝါးဝါး ျပန္ေျဖမိတယ္။ သူနဲ႔သူ႔အဖြဲ႔ရဲ့ နိုင္ငံေရးရပ္ခံခ်က္ကိုမႀကိဳက္တာမွန္ေပမယ့္ ေထာင္ထဲေရာက္ေနသူေတြဆိုေတာ့ ေျပာရမွာ အားနာမိတာလည္း ပါမလားပဲ။ ခုတခါျပန္ဆံုတယ္။ ဟိုတုန္းေမးခြန္းကိုပဲ ခုလည္းျပန္ေမးတယ္။ ထူးျခားတာက အဖြဲ႔အစည္းအမည္ေျပာင္းသံုးလိုက္တာပါပဲ။ သူတို႔အဖြဲ႔အစည္းအမည္မဟုတ္ေတာ့ပဲ သူတို႔နဲ႔တေဇာင္းေစးနဲ႔မ်က္ေခ်းျဖစ္ခဲ့တဲ့အဖြဲ႔ကလူေတြနဲ႔ျပန္ေပါင္းၿပီးဖြဲ႔ထားတဲ့အဖြဲ႔အမည္ကို တင္ၿပီးေမးတာပါ။ အဲ့ဒီအဖြဲ႔က နွစ္ဖြဲ႔ေပါင္းသြားတယ္ဆိုဆို တြဲသြားတယ္ေျပာေျပာ ေျပာလို႔ရတဲ့အဖြဲ႔ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ေရပန္းလည္း အေတာ္စားဟန္ရွိပါတယ္။ခုဆို သူလည္း အဲ့ဒီအဖြဲ႔မွာ အေရးပါ အရာေရာက္သူျဖစ္ေနၿပီ။ က်ေနာ္ကလည္း ျပန္ေျဖတယ္။ ”တည္မယ္ထင္တယ္ဗ်” ေနရာမွာ ”တည္ပါတယ္”လို႔
တိတိလင္းလင္းေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ အားမနာမိဘူး။ သူက နိုင္ငံေရးနဲ႔အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း တထပ္တည္းက်သူျဖစ္သြားလို႔ပါ။ ေခတ္စကားနဲ႔ အဂၤလိပ္လိုေျပာရရင္ Professional Politician ျဖစ္သြားသူဆိုပါေတာ့။ က်ေနာ့္အေျဖ တူေနတာသြားေတြ႔ေတာ့ နွစ္ေယာက္လံုး ၿပံဳးမိၾကတယ္။ သူကေတာ့ေျပာတယ္ ”နိုင္ငံေရးဆိုတာ ဒီလိုပါပဲဗ်ာ”တဲ့။ သူ႔စကားသူ နားလည္/မလည္ေတာ့ မေျပာတတ္။ က်ေနာ္ေတာ့ နားအလွည့္မခံရေအင္ မနည္းႀကိဳးစားယူရတာပါပဲ။ ၾသဂုတ္ ၁၆၊ ၂ဝ၁၃

ဘယ္သူေတာ့ သမၼတျဖစ္ေလာက္ရဲ့။ ဘယ္သူျဖစ္ရင္ တိုင္းျပည္ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္လာမွာပဲ ဘာညာနဲ႔ ၂၀၁၅ ႀကိဳ နဲ႔ ၂၀၁၅ လြန္ ကို ေမ်ွာ္ေတြးၿပီး ဗမာ့နိုင္ငံေရးသုခမိန္ေတြရဲ့ ေဟာကိန္းထုတ္သံေတြ ပိုပိုက်ယ္ေလာင္လာတာ သတိထားမိပါတယ္။ က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ ဘယ္သူ သမၼတျဖစ္ျဖစ္ပါ စစ္တပ္ကို(ေသနတ္ေျပာင္းကို)အမိန္႔မေပးနိုင္သေရြ႔ စစ္အုပ္စုရဲ့နာခံေတာ္အျဖစ္နဲ႔ နိုင္ငံေရးအရိုးထုတ္ရမွာလို႔ထင္ပါတယ္။ (သမၼတနဲ႔စပ္လို႔) ၾသဂုတ္ ၁၆၊ ၂ဝ၁၃

မတရားသင္းဥပေဒကို ကိုလိုနီေခတ္ဦး ၁၉၀၈ ခုနွစ္က စျပဌာန္းခဲ့တာ။ အဲ့ဒီေနာက္ အနွစ္ (၄၀) အၾကာမွာ တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးရတယ္။ ေရွ႔ နွစ္(၄၀)အတြင္း အဲ့ ဥပေဒျပဌာန္းခဲ့သူက အဲ့ဥပေဒကိုင္ၿပီး ဘယ္တစ္သင္းတစ္ဖြဲ႔ကိုမွ မတရားသင္းအျဖစ္ မေၾကျငာခဲ့ဘူး။ အဲ့ဥပေဒ ပုဒ္မနဲ႔အေရးယူခံခဲ့သူ အေရအတြက္ဟာလည္း ဒီဘက္ေခတ္အဆက္ဆက္၊ အစိုးရအဆက္ဆက္ေတြနဲ႔ယွဥ္လိုက္ရင္ ေျပာပေလာက္ေအာင္ မရွိဘူး။ အမ်ိဳးသားအစိုးရေတြတက္လာၿပီးမွ အေၾကျငာခံလိုက္ရတဲ့မတရားအသင္းေတြနဲ႔ အဖမ္းခံလိုက္ရတဲ့လူပုဂၢိဳလ္ေတြဆိုတာ ေၾကာက္ခမန္းလိလိပဲ။ ဆိုေတာ့ အဲ့ဥပေဒဟာ လြတ္လပ္တဲ့တိုင္းျပည္တခုမွာ ရွိကိုမရွိသင့္တဲ့ မရွိရမယ့္ဥပေဒပဲ။ ဖ်က္ပစ္ရမယ့္ဥပေဒပဲ။ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တကယ္သြားခ်င္ရင္ အာဏာရသူက အဲ့ဥပေဒကိုဖ်က္ေပးရမွာျဖစ္သလို မဖ်က္ေပးဘူးဆိုရင္ ဖ်က္ေပးဖို႔ပဲေတာင္းဆိုရမယ္လို႔ျမင္တယ္။ လႊတ္ေတာ္တြင္းနည္းထက္ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပလူထုနည္းနာနဲ႔သာ ႀကိဳးပမ္းလုပ္ေဆာင္ရမယ့္ကိစၥ လုပ္မွရမယ့္အေရးလို႔ျမင္တယ္။ ”က်ေနာ္တို႔ကို မတရားသင္းကေနဖ်က္ေပးပါ”လို႔ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ”မတရားသင္းဥပေဒကို ဖ်က္ေပးပါ”လို႔ ေတာင္းဆိုသံေတြနဲ႔အတူ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြ မၾကာခင္မွာ မ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္ရေတာ့မယ္လို႔ ေတြးေနမိတယ္။ ၾသဂုတ္ ၁၀၊၂၀၁၃

မနက္ အိပ္ယာကအထမွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဂ်ိဳးကူသံလိုလိုၾကားတယ္။ ဒါနဲ႔ အျပင္ထြက္ၿပီးၾကည့္ေတာ့ ေဘးအိမ္ၿခံစပ္ကသစ္ပင္ေပၚမွာ ကူေနတဲ့ငွက္ကေလးေတြ႔တယ္။ ဂ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အသံက ဗမာဂ်ိဳးနဲ႔အေတာ့္ကိုဆင္တယ္။ အံ့ေရာပဲ။ ေဘးအိမ္က အမ်ိဳးသမီးကလည္း က်ေနာ္ေမာ့ၾကည့္ေနတဲ့ သူတို႔သစ္ပင္ေပၚၾကည့္ရင္း ”ဟိုေန႔က ေဒါင္း (၂) ေကာင္ လာသြားေသးတယ္။ ၿခံထဲေလွ်ာက္ေတာင္သြားေနေသးတာ”လို႔ေျပာတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ေဒါင္းတို႔ ဂ်ိဳးတို႔ဆို ကိုယ့္သေကၤတရုပ္ေတြနဲ႔ကိုယ္ အလိုလိုေနရင္း စိတ္ကစြဲၿပီးသားဆိုေတာ့ သူ႔ကို ေျပာမိတယ္ ”ငါက ေဒါင္းဆိုလည္း ခြပ္ေဒါင္းမွ ဂ်ိဳးဆိုလည္း ျဖဴမွ ပိုႀကိဳက္တယ္”လို႔။ သူမ်က္ခံုးပင့္သြားတယ္။ ဂ်ိဳးျဖဴဆိုတာ သူနားလည္ေပမယ့္ ခြပ္ေဒါင္းေတာ့ သူမသိဘူး။ က်ေနာ္ထင္တာက အေမရိကန္ေဒါင္းေတြ မခြပ္ၾကလို႔လား ဒါမွမဟုတ္ ေဒါင္းေတြ အေမရိကန္မွာ မခြပ္ၾကတာလား ဒါမွမဟုတ္ အေမရိကန္မွာ ခြပ္ေဒါင္းမရွိတာလား။ ေတြးစရာေတြနဲ႔။ ၾသဂုတ္ ၁၀၊ ၂၀၁၃

အခု ရွစ္ေလးလံုးေငြရတုမွာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းေတြကိုဖိတ္တယ္။ တက္တယ္။ တက္ညီလက္ညီ ဆင္ႏႊဲတယ္။ စက္တင္ဘာ (၁၈)ရက္ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ စစ္အာဏာသိမ္းေငြရတုပြဲႀကီး ခ်ိမ္ု့ခ်ိမ့္သဲ လုပ္မ်ားလုပ္ခဲ့ၿပီး (စစ္ဗိုလ္ေတြ အဲ့သလိုပြဲကို လူထုၾကားခ် က်င္းပရေလာက္ေအာင္ေတာ့မညံ့တာေသခ်ာသည္) ဖိတ္မ်ားဖိတ္လို႔ကေတာ့ ဘယ္သူေတြတက္မလဲ။ တခါ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ (အဲ့အခ်ိန္ထိ ခံမ်ားခံခဲ့လို႔) ေငြရတုက်ေတာ့ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကိုဖိတ္မလဲ။ ဘယ္သူေတြတက္မလဲ။ မျဖစ္နိုင္တာေတြေတြးတယ္လို႔ မထင္ပါ။ ခု ရွစ္ေလးလံုးေငြရတုဆိုၿပီး ခုလို က်င္းပဖို႔ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္သူေတြးမိၾကပါသလဲ။ ျဖစ္နိုင္မယ္လို႔ ဘယ္သူထင္ခဲ့ၾကပါသလဲ။ ၾသဂုတ္ ၁၀၊ ၂၀၁၃



Sunday, August 18, 2013

အေမ့ေမြးေန႔မွာေျပာတဲ့ က်ေနာ့္အေၾကာင္း (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ-ၾသဂုတ္ ၁၈၊ ၂ဝ၁၃)

0 comments
အေမ့ေမြးေန႔မွာေျပာတဲ့ က်ေနာ့္အေၾကာင္း (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ-ၾသဂုတ္ ၁၈၊ ၂ဝ၁၃)
က်ေနာ့္တြင္ ေမြးေန႔နွင့္စပ္၍တကူးတကန္႔ သိပ္မရွိလွ။ က်ေနာ့္ဘဝတြင္ ေမြးေန႔သည္ အျခားေန႔မ်ားနွင့္မျခား ကုန္လြန္ျဖတ္သန္းသြား၏။ (၅ဝ)ေျမာက္ေမြးေန႔တြင္ လူမွန္းသိတတ္စမွစကာ မဆံုးခင္အထိ ေတြးမိျမင္မိႀကံဳမိျဖတ္မိသမွ် လူေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ အေတြးေတြကိုေရးမည္ဟု အားခဲကာေရးေသာ္လည္း တစ္ပုဒ္နွင့္ ထန္ကုန္သြား၏။ ဆက္မေရးျဖစ္ေတာ့။ စိတ္သြားၿပီးကိုယ္မပါလို႔ပဲ သေဘာထားရမွာလိုလို။ ေနာက္တခုက ကိုယ့္ေမြးေန႔မွာ သူမ်ားေမြးေန႔အေၾကာင္း နည္းနည္းပါးပါးေရးဖူး၏။ သိတ္မည္မည္ရရေတာ့မဟုတ္။ ခုေတာ့ အေမ့ေမြးေန႔မွာ က်ေနာ့္ေမြးေန႔အေၾကာင္းေရးခ်င္လာ၏။

က်ေနာ့္ေမြးေန႔သည္ ၁၉၆၃ ခု၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁ဝ ရက္ (တနဂၤေႏြေန႔)။ ဗမာလူမ်ိဳးတို႔တြင္ ေမြးေန႔နွင့္ေမြးရက္ကို တြဲမွတ္သည့္အေလ့ရွိရံုမက ေမြးေန႔ေပၚတည္ကာ လူ၏စိတ္သေဘာမေနာ၊ စရိုက္နွင့္ကံၾကမၼာတစိတ္တပိုင္းပါ ေပၚနိုင္ေဖာ္နိုင္သည္ဟု ”ယံုၾကည္စြဲ”ရွိတတ္ၾက၏။ ဥပမာ ေသာၾကာသား စကားမ်ား၊ သားဦးစေနမီးလိုေမႊ စသည္မ်ားျဖစ္၏။ တခါ အခ်ိန္။ ဘယ္အခ်ိန္လဲ ေနတက္ေရတက္လားဆိုသည္ကရွိေသး၏။ ထို အခ်ိန္အပိုင္းအျခားတို႔ကလည္း ေမြးေနရွင္၏စရိုက္အေပၚထင္ဟပ္သည္ဟု ယံုၾကသည္မဟုတ္လား။ ထိုကိစၥတို႔ကို “ေန႔စြဲ” စြဲသည္ဟု ဆိုရမည္လားမေျပာတတ္။ အေမရိကန္ေတြက်ေတာ့ တမ်ိဳး။ ေမြးရက္ကိုသာမွတ္၏။ ေမြးေန႔ကို မမွတ္။ ေရတက္ေနတက္ေတြလည္း မရွိ။ ဘာေန႔ေမြးလဲေမးလွ်င္ မသိသူမ်ား၏။ ကိစၥမရွိ။ ခရစ္သကၠရာဇ္က်သည့္အတိုင္း တနွစ္တႀကိမ္ မပ်က္မကြက္ႏြဲၾက၏။ အကုန္အက်လည္း နိုင္သေလာက္ခံတတ္ၾက၏။ က်ေနာ္က်ေတာ့ အသက္ (၄ဝ)မွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ေမြးေန႔ကို ေထာင္ထဲတြင္လုပ္ဖူး၏။ သည့္အရင္က မလုပ္စဖူး။ ခုလည္း မလုပ္ျဖစ္။ ေနာင္လည္း လုပ္ျဖစ္စရာအေၾကာင္း သိတ္မရွိလွ။ အေမလည္း ဒီေရာက္မွ နွစ္တိုင္းမပ်က္ ေမြးေန႔အလုပ္ခံရေတာ့၏။ အရင္က သည္လိုမဟုတ္။ ခုလုပ္ေပးသည့္ သူ႔ေမြးေန႔ေတြမွာ သူ႔ေျမးေလးနွင့္ ၿပံဳးၿပံဳးေပ်ာ္ေပ်ာ္ျမင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔လည္း စိတ္ခ်မ္းသာ၏။

ျမန္မာတြင္ ေန႔နမ္အလိုက္အမည္မွည့္သည့္ စနစ္ရွိ၏။ နံမည္ၾကည့္ၿပီး ဘာေန႔သားလဲမွန္းလို႔ရသလို ရဟန္းေတြၾကေတာ့ ဘြဲ႔အမည္ၾကည့္တာနွင့္ ဘာေန႔ဖြားမွန္း တန္းကနဲေျပာနိုင္၏။ ခုေတာ့ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ျမန္မာတို႔က အမည္လွေရးနွင့္ႀကီးပြားေအာင္ျမင္ေရး ေရွ႔တန္းအတင္ မ်ားေတာ့ ေန႔နမ္အလိုက္အမည္ေပးစနစ္ကို ဘယ္နွရာခိုင္ႏႈန္းအထိဆက္သံုးေနေသးလဲမေျပာတတ္။ က်ေနာ္တို႔ေမာင္နွမေတြက အမည္ေန႔ကိုက္နမ္ကိုက္ တစ္ေယာက္မွမရွိသလို အေမကိုယ္တိုင္လည္း ေန႔ကိုက္နမ္ကိုက္မဟုတ္။ အေမ့အမည္က ေဒၚၾကည္။ လူက ဗုဒၵဟူးသမီး။ က်ေနာ္တို႔လည္း မိဘတို႔ မွဲ႔တတ္သလိုမဲွ႔ခဲ့ၾကသည့္အမည္မ်ားနွင့္ ယခုအထိ။ က်ေနာ္ အေမရိကန္နိုင္ငံသားေျဖတာ ေအာင္ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးလုပ္သည့္အရာရွိက အမည္ေျပာင္းခ်င္သလား ဟုေမး၏။ က်ေနာ္က မေျပာင္းခ်င္သျဖင့္ မေျပာင္းခဲ့။ မိဘတို႔မွဲ႔ခဲ့သည့္ အမည္ျဖင့္သာ ေနခ်င္ေသခ်င္၏။ ေန႔နမ္ မကိုက္လည္း ကိစၥမရွိ။ မေျပာင္းခ်င္၊ ေရွ႔မွာလည္း ထပ္မဆက္ခ်င္။ တျခားနိုင္ငံသားျဖစ္သြားလည္း ဒီအတိုင္းပဲေနခ်င္၏။ အေမရိကန္ေတြမွာေတာ့ ေန႔နမ္ကိုက္တာမကိုက္တာ မသိ။ ရွိလည္း မရွိ။ သူတို႔မွာ (ဖခင္နွင့္လင္သား) မ်ိဳးရိုးအမည္ျဖင့္အမည္မွဲ႔သည့္စနစ္၊ ဆက္ခံသည့္စနစ္ မဟုတ္လား။ က်ေနာ္တို႔လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ေတာ့ လက္ထပ္ထိမ္းျမားေရးအရာရွိက က်ေနာ့္ဇနီးအား အမည္ေျပာင္းမလားေျပာေတာ့ မေျပာင္းပါဘူးဟုျပန္ေျဖ၏။ သည္တြင္ အရာရွိက ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္နွင့္မ်က္ခံုးပင့္ကာ ပခုန္းတြန္႔၏။ က်ေနာ္တို႔ ကလည္း ျပန္ၿပံဳးျပျဖစ္၏။ ရွင္းေတာ့ ျပမေနခ်င္။ ျပဖို႔လည္းမလိုဟု ထင္၏။ အမွန္က က်ေနာ္လည္း မိဘေပးခဲ့သည့္အမည္ကို မေျပာင္းခ်င္သလို ဇနီးကိုလည္း သူ႔အမည္ျဖင့္သာေနေစ့ခ်င္၏။ အဲ့ဒီအေၾကာင္း အေမ့ကိုေျပာျပေတာ့ လက္ကနဲတခ်က္ၿပံဳး၏။ အေမ့စိတ္ထဲ ဘယ္လိုရွိမည္မဆိုနိုင္ေသာ္လည္း မ်က္နွာၾကည့္ရသည္ကေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာစရာပင္။

ေနာက္တခုက အေမရိကန္ေရာက္ ျမန္မာလူႀကီးမ်ားအတြက္ သားသမီးေတြက ေမြးေန႔လုပ္ေပးေတာ့ ဘယ္နွစ္နဲ႔လုပ္ရမည္လဲကလည္း ေခါင္းစားစရာ။ လူႀကီးတခ်ိဳ႔က သူတို႔ေမြးေန႔ကို ဗမာနွစ္နဲ႔မွတ္ၾက၍ျဖစ္၏။ အဂၤလိပ္နွစ္နွင့္ဗမာနွစ္က ဘယ္ေလာက္ၾကာမွတစ္ခါထပ္သလဲ က်ေနာ္လည္း မေျပာတတ္။ လူငယ္ေတြကေတာ့ လြယ္လြယ္ပဲ အဂၤလိပ္နွစ္ျဖင့္လုပ္ေပးလိုက္၏။ လူႀကီးေတြစိတ္ထဲ ထိုေန႔သည္ သူတို႔အမွန္တကယ္ေမြးဖြားခဲ့သည့္ေန႔ဟုလက္ခံဖို႔ အင္တင္တင္ျဖစ္သလား မေျပာတတ္။ အေမ ဒီ စေရာက္သည့္နွစ္က အေမ့ေမြးေန႔ကို အဂၤလိပ္နွစ္ျဖင့္ လုပ္ေပး၏။ ဘာမွေတာ့မေျပာ။ သို႔ေသာ္ သူ႔ေမြးေန႔အၿပီး တေန႔ က်ေနာ္နွင့္နွစ္ေယာက္ထဲရွိခိုက္ “ဒီေန႔အေမ့ေမြးေန႔ေလ” ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲက်င္ကနဲျဖစ္ကာ ထိခိုက္ရ၏။ သူ႔ေမြးေန႔ကို ဗမာလိုပဲလုပ္ေပးေစခ်င္သလားဟုေတြးမိကာ မ်က္ရည္လည္မိ၏။ တခါတေလ တခ်ိဳ႔က ေမြးေန႔ေမးလွ်င္ အေမ ဗမာလိုျပန္ျပန္ေျဖတတ္ကို ခုမွသေဘာေပါက္ၿပီး စိတ္ထဲမေကာင္းသလိုျဖစ္၏။

ခု အေမ့အသက္ (၈၁)နွစ္ရွိၿပီ။ အေမ့ေမြးေန႔သည္ (၁၂၉၄)ျပာသိုလဆုတ္(၁)ရက္။ တခါတေလက် အေမက “ျပာသိုလျပည့္ေက်ာ္ (၁)ရက္လို႔ေျပာလည္း ရတယ္”ဟု ဒီက ကေလးေတြကိုေျပာျပတတ္၏။ ဒီက ကေလးတခ်ိဳ႔က ျပာသိုလလည္းမသိ။ လဆုတ္(၁)ရက္ကို လျပည့္ေက်ာ္(၁)ရက္ဟု ေခၚရေကာင္းမွန္းလည္း မသိ။ မသိလို႔လည္း ဘာမွမျဖစ္။ အျပစ္လည္းဆိုစရာမရွိ။ ေလာေလာဆယ္မွာ ကိစၥက အႀကီး ႀကီး မရွိေသး။ က်ေနာ္ကသာ “ဒီနွစ္ေတာ့ အေမ့ေမြးေန႔ကို ဗမာလိုပါလုပ္ေပးဦးမွ”ဆိုကာ ေတြးေနမိ၏။ အေမလည္း နွစ္သက္မည္ထင္၏။ အေမ့ဘဝလက္က်န္နွစ္တို႔တြင္ တနွစ္(၂)ႀကိမ္ေမြးေန႔လုပ္ေပးရန္ ေမာင္နွမေတြတိုင္ပင္ရမည္။ မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ (ၾသဂုတ္ ၁၈ ရက္ ၂ဝ၁၃)

Thursday, August 15, 2013

ဗကပ အသက္ (၇၄) နွစ္ ျပည့္ခဲ့ၿပီ (ဗကပ (ဗဟို) ထုတ္ျပန္ခ်က္)

1 comments
ဗကပ အသက္ (၇၄) နွစ္ ျပည့္ခဲ့ၿပီ (ဗကပ (ဗဟို) ထုတ္ျပန္ခ်က္)

(၁) (၁၉၃၉) ေရာက္မွ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ထူေထာင္နိုင္ခဲ့သည္။ မိမိပတ္ဝန္းက်င္တိုင္းျပည္မ်ားက ၁၉၂၁ဝ-၂၁ တြင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ထူေထာင္နိုင္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း မိမိက (၁၉)နွစ္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ထူေထာင္နိုင္ခဲ့သည္။ မာ့က္စ္လီနင္ဝါဒကို သူမ်ားနည္းတူ မိမိတို႔သည္ ေစာေစာကတည္းက ေလ့လာခဲ့ၾကပါသည္။ ရုရွားေအာက္တိုဘာေတာ္လွန္ေရးေအာင္ပြဲခံၿပီးကတည္းက မိမိတို႔သည္ ေလ့လာေရးအစုအဖြဲ႔မ်ား ဖြဲ႔စည္းၿပီးေလ့လာခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းအခ်က္(၂)ခုေၾကာင့္ မထူေထာင္နိုင္ခဲ့ပါ။

(၂) ထိုအေၾကာင္းအခ်က္(၂) ခုမွာ…
(က) ဗမာျပည္သည္ (၁၉၃၇)က်မွ သီးျခားတိုင္းျပည္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ အရင္ကေတာ့ အိႏၵိယ(ကုလားျပည္)၏ လက္ေအာက္ခံ “ျပည္နယ္ခြဲ” အျဖစ္ အဂၤလိပ္က ထည့္ထားတာ ခံေနရသည္။ ဘဂၤလားျပည္နယ္၏လက္ေအာက္ခံ “ျပည္နယ္ခြဲ”ျဖစ္သည္။ တိုင္းျပည္တျပည္မွာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတစ္ခုပဲရွိရမည့္ “မူ”အရ ဗမာျပည္က “ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ” မထူေထာင္နိုင္ခဲ့ပါ။
(ခ) ေနာက္အေၾကာင္းတခုက မိမိတို႔၏ပထဝီတည္ေနရာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ကြန္ျမဴနစ္အင္တာေနရွင္နယ္က ဗမာျပည္ကို အင္ဒိုခ်ိဳင္းနား (ကုလားနဲ႔တရုတ္)ကၽြန္းဆြယ္အတြင္းလို႔သတ္မွတ္ကာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီထူေထာင္ေပးဖို႔ စကၤာပူအေျခစိုက္ဌာနခြဲ(ဗ်ဴရို)သို႔ တာဝန္ေပးခဲ့သည္။ ဌာနခြဲတာဝန္ခံက “ဟိုခ်ီမင္း”ျဖစ္သည္။ သူက ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီထူေထာင္ဖို႔ အဆက္အသြယ္ရွာေတာ့ ရန္ကုန္ေရာက္တရုတ္မ်ားနဲ႔ပဲ အဆက္ရသည္။ ထိုတရုတ္မ်ားမွာ ရွန္ဟဲလူသတ္ပြဲ(ခ်န္ေကရွိတ္ရန္)မွ ထြက္ေျပးလာသူေတြျဖစ္သည္။ ဗမာျပည္တိုင္းရင္းသားမ်ား မဟုတ္ပါ။ သူတို႔က ဗမာျပည္မွာ မာ့က္စ္ဝါဒေလ့လာေရးအစုမ်ားနဲ႔လည္း အဆက္အသြယ္မရွိၾက။ ထို႔ေၾကာင့္ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္မ်ားနဲ႔ပဲ “ရန္ကုန္ေကာ္မတီ” ဖြဲ႔ျဖစ္သည္။ (ထို “ရန္ကုန္ေကာ္မတီ”ကို တရုတ္ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏လက္ေအာက္ခံအျဖစ္ပဲ တေလွ်ာက္လံုးသတ္မွတ္ခဲ့ပါသည္။ “အိုဗာဆီးပါတီ” “ဝွာေခ်ာင္ပါတီ”အျဖစ္ပဲ သူတို႔ရပ္တည္ခဲ့ၾကပါသည္။

(၃) ထိုအေၾကာင္း အခ်က္(၂)ခုက “၁၉၃၇”ေရာက္မွ ပ်က္ပ်ယ္သည္။ ဗမာျပည္က ကုလားျပည္နဲ႔ “၁၉၃၇” က်မွ ခြဲသည္။ ကြန္ျမဴနစ္အင္တာေနရွင္ေနနယ္ကလည္း ဗမာျပည္ကို  “စကၤာပူဗ်ဴရို” လက္ေအာက္မွ ထုတ္ၿပီး  “ၿဗိတိသွ်အင္ပါယာဗ်ဴရို”အတြင္းသို႔ ထည့္သြင္းလိုက္သည္။ ထိုသို႔ျဖင့္  “ဗကပ”ထူေထာင္ဖို႔ လမ္းပြင့္သြားသည္။ (၁၉၃၉)တြင္ ဗကပထူေထာင္နိုင္ခဲ့သည္။

(၄) ထိုသို႔ ပါတီထူေထာင္ေရးေနာက္က်ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ “အက်ိဳးေက်းဇူးႀကီး(၂)ခု”ကို ရရွိခဲ့ပါသည္။
(က) ကြန္ျမဴနစ္ပါတီအင္တာေနရွင္နယ္၏ ကိုလိုနီနဲ႔ကိုလိုနီတပိုင္းတိုင္းျပည္မ်ား၏ေတာ္လွန္ေရး လမ္းေၾကာင္းကိုခ်မွတ္ေပးသည့္ ဆဌမကြန္ျမဴနစ္အင္တာေနရွင္နယ္အမႈေဆာင္အဖြဲ႔၏ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို မိမိတို႔ ေလ့လာနိုင္ခဲ့သည္။ “6th C.I ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ဟုေခၚသည္”
(ခ) ကြန္ျမဴနစ္အင္တာေနရွင္နယ္၏ အေထေထြအတြင္းေရးမႉး၏ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးအေတြးအေခၚနဲ႔ လမ္းၫႊန္ခ်က္ကို ေလ့လာနိုင္ခဲ့သည္။ (ဤအခ်က္က ပိုၿပီးအက်ိဳးျပဳခဲ့ပါသည္။ မထင္မရွား အစုအဖြဲ႔ေလးဘဝကေနၿပီး “ဗကပ”ကို နိုင္ငံေရးအဆင့္ႁမွင့္တင္ေပးခဲ့သည္)

(၅) (၁၉၈၉)တုန္းက တြင္း(၁)ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔က “ကိုးကန္႔-ဝ” ခြဲထြက္ေတြကို “ကြန္ျမဴနစ္ဆိုတာ ကင္ဆာကလပ္စည္းနဲ႔တူတယ္၊ အျမစ္ျပတ္ေအာင္ရွင္းရမယ္၊ အျမစ္မျပတ္ရင္ ျပန္ၿပီးပြားလာလိမ့္မယ္” လို႔ ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ယခု  ပါတီ (၇၄)နွစ္ ျပည့္ခဲ့ၿပီ။  “ဗကပ”ကို “လက္က်န္”ဟု ဘယ္သူေျပာၾကဦးမလဲ။

ဗကပ (ဗဟို)

Monday, August 12, 2013

ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုနဲ႔ပတ္သက္လို႔ (ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း)

0 comments
ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုနဲ႔ပတ္သက္လို႔ (ရဲေဘာ္ ဖိုးသံေခ်ာင္း)
ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဟာ ပါတီတည္ေထာင္တာ အႏွစ္(၄ဝ)ေျမာက္တဲ့ ၁၉၇၉ခုႏွစ္ကစၿပီး ဗမာျပည္မွာ ပါတီစံုစနစ္ေပၚေပါက္ေရးဆိုတဲ့ အယူအဆကို ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းထဲမွာေဆြးေႏြးခဲ့ၾကၿပီး ၁၉၈ဝခုႏွစ္မွာ ဒီလမ္းစဥ္ကို အတည္ျပဳလိုက္ၾကပါတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာ ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြက (၁၃ဝဝ) ျပည့္အေရးေတာ္ပံုတပ္သားမ်ားဆီကို လံႈ႔ေဆာ္စည္း႐ံုးတဲ့စာေတြ ေပးပို႔ပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ရင္းႏွီးသူေတြဆီကို ပုဂၢိဳလ္ေရးသေဘာညွိႏိႈင္းတဲ့စာေတြျဖစ္ပါတယ္။ စာပါအေၾကာင္းအရာကေတာ့ ”ဒီေန႔တိုင္းျပည္ရဲ႕အေျခအေနကို မိမိတို႔လြတ္လပ္ေရးအတြက္တိုက္ပြဲဝင္ လံုးပမ္းခဲ့ၾကစဥ္ကနဲ႔ႏိႈင္းယွဥ္ျပၿပီး စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ကို မတိုက္ဖ်က္ႏိုင္လွ်င္ မိမိတို႔တာဝန္မေက်ေသး၊ မိမိတို႔မေသခင္မွာ စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ကို တိုက္ဖ်က္ပစ္ၾကပါစို႔” လို႔ ေဆာ္ၾသထားတာျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္အားျဖင့္ (၁၃ဝဝ) ျပည့္ႏွစ္အေရးေတာ္ပံုႀကီး အႏွစ္(၅ဝ)ျပည့္ေျမာက္ခ်ိန္မွာ အေရးေတာ္ပံု တစ္ခု ေပၚေပါက္လာေအာင္ လံုးပမ္းၾကဖို႔လို႔ေရးခဲ့ၾကပါတယ္။ စာေတြကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းနဲ႔ဦးႏုအပါ ႏိုင္ငံေရးသမားေဟာင္းႀကီးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဆီကို ပို႔ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေပးစာေတြပါသေဘာထားကို လက္ခံရ႐ွိသူအားလံုးနီးပါးက သေဘာတူၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ ကတက္တက္ႂကြႂကြ တံု႔ျပန္ၾကပါတယ္။ ဦးႏုက “အေရးႀကံဳလာလွ်င္ ေမာင္ႏုကိုေ႐ွ႔ဆံုးက ေတြ႔ေစရမည္”လို႔ ပါးစပ္က ထုတ္ေျပာပါတယ္။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းကေတာ့ “ဒီတစ္ခါေတာ့ သခင္ဗသိန္းတင္တို႔နဲ႔ သေဘာထားခ်င္းကိုက္ညီတယ္”လို႔ သူ႔အတြင္းပိုင္းမွာျပန္ေျပာပါတယ္။ ပမညတေလာကကေတာ့ ဘာမွေျပာသံျပန္မၾကားရပါ။ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကေတာ့ သူရတဲ့စာကို ဗိုလ္ေနဝင္းဆီသြားျပပါတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပါတီက အရင္က ေက်ာင္းသားသမဂၢေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းေတြ၊ အလုပ္သမားသမဂၢေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းေတြ၊ စာေပအႏုပညာသည္ေတြဆီကို စာတိုက္ကေန ပို႔စကဒ္ေတြပို႔ၿပီး လံႈ႔ေဆာ္ျပန္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံေရးလုပ္မရလို႔ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ကင္းကြာေနရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ သမဂၢေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းေတြ စာေပအႏုပညာ႐ွင္ေတြကို ႏိုင္ငံေရးျပန္လုပ္ၾကဖို႔ ႏိႈးေဆာ္တဲ့သေဘာပါ။
တပါတည္းမွာပဲ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းကလည္း ဒီစိတ္ဓာတ္၊ ဒီဦးတည္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ငန္းေတြလုပ္ၾကပါတယ္။
အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို သယ္ေဆာင္သြားတာကေတာ့ ျပည္သူလူထုႀကီးပါပဲ၊ အဓိကဇာတ္ေကာင္ဟာ ျပည္သူလူထုႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေရးေတာ္ပံုႀကီးမွာ ျပည္သူလူထုႀကီး တခဲနက္ပါဝင္လို႔လည္း ဒီအဆင့္ထိႀကီးက်ယ္ခဲ့၊ သမိုင္းဝင္ခဲ့၊ ဂုဏ္ေျပာင္ႀကီးျမတ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကေတာ့ ကိုယ္သန္တဲ့၊ ကိုယ္ႏိုင္တဲ့အခန္းက တတ္စြမ္းသမွ်ပါဝင္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
အေရးေတာ္ပံုႀကီးေပၚေပါက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ၿမိဳ့ေတြမွာျပည္သူလူထုအေပၚစစ္ဆင္ေနတဲ့တပ္အင္အား ေလ်ာ့ပါးသြားေစဖို႔ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္က စစ္ေရးလႈပ္႐ွားမႈေတြလုပ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခုျဖတ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႔က အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဗကပတပ္ေတြ ဘာလို႔ၿမိဳ့ေတြထဲကို ဝင္မလာတာလဲ။ လာရင္ လူထုကႀကိဳဆိုၾကမွာလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ အျပစ္တင္တဲ့သေဘာလည္းေဆာင္ပါတယ္။ ေျပာတဲ့လူေတြက စစ္ေရးသေဘာကို သိပ္နားမလည္လို႔ေျပာတာပါ။ အဲဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ အစိုးရဟာ ၿမိဳ့ကာကြယ္ေရးေတြကို ပိုၿပီးတင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္လုပ္ေလ့ ႐ွိပါတယ္။ ၿမိဳ့သိမ္းဖို႔ မလြယ္လွပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အေသေနရာယူထားတဲ့ရန္သူထက္ လႈပ္႐ွားေနတဲ့ရန္သူကိုေခ်မႈန္းေရးလုပ္တဲ့နည္းကို ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။
အထင္႐ွားဆံုးတိုက္ပြဲႀကီးႏွစ္ခုက ႐ွမ္းျပည္နယ္အေ႐ွ႔ပိုင္း မိုင္းယန္းကိုဝိုင္းထားၿပီး စစ္ကူလာတဲ့အစိုးရတပ္ေတြကိုေခ်မႈန္းတာနဲ႔ ႐ွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္း တာမိုးညဲ ကုန္းဆာအနီးမွာ တပ္မ(၉၉)ကစစ္ေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းကို ေခ်မႈန္းတာေတြလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ မိုင္းယန္းတိုက္ပြဲမွာ အစိုးရက တပ္မ(၈၈)၊ (၅၅)နဲ႔ ရပခတို႔က တပ္ကူေတြလႊတ္ခဲ့ၿပီး အဲဒီတပ္ကူေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔တပ္ေတြကေခ်မႈန္းတာ အဓိကလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တင္ေအာင္ျမင့္ဦးပါ ဒဏ္ရာရ သြားတဲ့ဒီတိုက္ပြဲစဥ္ေတြထဲမွာ အစိုးရတပ္က အရာ႐ွိေတြ အမ်ားဆံုး က်ဆံုးဒဏ္ရာရတယ္လို႔ေျပာရင္ ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ေျမာက္ပိုင္းကတာမိုးညဲ၊ ကုန္းဆာ တိုက္ပြဲမွာေတာ့ စစ္ေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းလံုး တစ္ေယာက္မွမလြတ္ပဲ စစ္ေၾကာင္းမွဴး- ဒုရင္းမွဴးဗိုလ္မွဴးလွျမင့္အပါ လူ(၂ဝ)ေက်ာ္ကို သံု႔ပမ္းဖမ္းမိပါတယ္။
ဆိုလိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔တတ္ႏိုင္သမွ် လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာပါ။
႐ွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးကို ပံုဖ်က္ဖို႔ႀကိဳးစားတယ္ဆိုတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သတိျပဳမိပါတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ၾကသူေတြထဲမွာ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ အရင္ကတည္းက ဆန္႔က်င္ဘက္ကရပ္ၿပီး လူထုကိုတိုက္ခိုက္ခဲ့သူေတြျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ အခုက်မွ ကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ပံုဖ်က္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အနည္းစုကေတာ့ ဘာမွတကယ္ မသိ၊ မမီလိုက္ပဲ ရမ္းေရး၊ ရမ္းေျပာေနၾကသူေတြျဖစ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အျမင္မွာေတာ့ ႐ွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးရဲ့သမိုင္းဝင္အခန္းနဲ႔ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္မႈကို အသိအမွတ္ျပဳႏိုင္ဖို႔ဆိုရင္-
၁။ ဒီအေရးေတာ္ပံုႀကီးရဲ့ေနာက္ခံအေနအထားကို သေဘာေပါက္နားလည္ရပါမယ္။ အဲဒီတုန္းကတိုင္းျပည္အေျခအေနနဲ႔ အဲဒီအရင္က တိုက္ပြဲအဆက္ဆက္ရဲ့ျဖစ္စဥ္ေတြကို သေဘာေပါက္အသိအမွတ္ျပဳရပါမယ္။ လူထုႀကီးပါဝင္မႈကို အသိအမွတ္ျပဳရပါမယ္။
၂။ ဒီကေန႔အထိ ဗမာျပည္မွာျဖစ္ေပၚေနတာေတြဟာ အေရးေတာ္ပံုႀကီးရဲ့အဆက္ေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာကို အသိအမွတ္ျပဳရပါမယ္။
၃။ ဒီအေရးေတာ္ပံုႀကီးအတြင္းမွာ က်ဆံုးသြားသူအားလံုး- တစ္ေယာက္မက်န္- ဘယ္သူမွ မေတာ္တဆ က်ည္မွန္လို႔က်ဆံုးခဲ့ၾကတာမဟုတ္ဘူး၊ စစ္အစိုးရက တမင္သတ္ျဖတ္လို႔ ေသခဲ့တယ္ဆိုတာကို မေမ့ဖို႔လိုပါတယ္။
၄။ ဒီကေန႔ အစိုးရလုပ္ေနတာေတြဟာ ဒီအေရးေတာ္ပံုႀကီးရဲ့ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္၊ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို ေ႐ွာင္လႊဲဖို႔ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္ဖို႔လိုပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ျပည္သူလူထုကို အေရးေတာ္ပံုႀကီးရဲ့အခန္းကို မျပတ္႐ွင္းျပေန၊ အေရးေတာ္ပံုႀကီး မၿပီးဆံုးေသးေၾကာင္း မျပတ္သတိေပးေနဖို႔ လိုပါတယ္။
႐ွစ္ေလးလံုးသမိုင္းကိုျပည့္ျပည့္စံုစံု၊ မွန္မွန္ကန္ကန္ မွတ္တမ္းတင္ဖို႔ဆိုတာ အမွန္ပဲလိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအေရးေတာ္ပံုႀကီးကို နည္းမ်ိဳးေပါင္းစံုၿဖိဳခြဲခဲ့ စစ္အုပ္စုရဲ့အေမြကိုဆက္ခံထားသူေတြ အာဏာရေနသေ႐ြ႔ ႐ွစ္ေလးလံုးမွာ တက္တက္ႂကြႂကြပါဝင္ခဲ့တဲ့အင္အားစုအားလံုးမပါဝင္ႏိုင္ေသးသေ႐ြ႔ ျပည့္စံုဖို႔မလြယ္ဘူး ထင္ပါတယ္။
ေလးစားလ်က္
ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း

Friday, August 9, 2013

၁၉၈၈လူထုလႈပ္ရွားမႈတြင္ျပည္သူ႔အသံကို ထင္ဟပ္ေစခဲ့သည့္ ဘီဘီစီသတင္းေထာက္ခရစၥတိုဖာဂန္းနက္(စ)နွင့္ ေတြ႔ဆံုျခင္း -

0 comments
၁၉၈၈လူထုလႈပ္ရွားမႈတြင္ျပည္သူ႔အသံကို ထင္ဟပ္ေစခဲ့သည့္ ဘီဘီစီသတင္းေထာက္ခရစၥတိုဖာဂန္းနက္(စ)နွင့္ ေတြ႔ဆံုျခင္း -
၈၈၈၈ ေငြရတုနွစ္ပတ္လည္အခ်ိန္အခါသို႔ နီးကပ္လာသည္နွင့္အမွ် အမ်ားစုက ထိုခမ္းနားစိတ္လႈပ္ရွားစရာအျဖစ္အပ်က္မ်ားကိုျပန္လည္ သံုးသပ္ကာ (မ်က္ေမွာက္နိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲမ်ားအတြက္) ၈၈၈၈ လႈပ္ရွားမႈ၏ အနက္သက္ေရာက္မႈနွင့္ ထိေရာက္အေရးပါမႈတို႔ကို ျပန္လည္ဆန္းစစ္လာၾကေပသည္။ အမ်ားစုမွာ ၈၈၈၈ လႈပ္ရွားမႈကို မွတ္မိရန္ သို႔မဟုတ္ ဂရုျပဳအေလးမူမိရန္ လြန္စြာငယ္ရြယ္ေနၾကေပ ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ယေန႔ျမန္မာနိုင္ငံရွိ လူတိုင္းလူတိုင္း၏ဘဝမ်ားသည္ ထိုေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ၏ရလဒ္ေၾကာင့္ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံုကြဲျပား ခဲ့ၿပီဆိုသည္မွာမူ သံသယျဖစ္ဖြယ္မရွိပါေခ်။ ၈၈ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ျမန္မာနိုင္ငံကိုထာဝရေျပာင္းလဲေစခဲ့ၿပီ။ သို႔ရာတြင္ ျမန္မာ့နိုင္ငံေရးသမိုင္းတြင္ သမိုင္းဝင္အခန္းက႑ဍမွပါဝင္ခဲ့ဖူးသူတစ္ဦးကို ထိုေခတ္အခါက လူအမ်ားကအမွတ္ရဆဲရွိေနပါေသးသည္။ ထိုသူမွာ တိုးရစ္ဗီဇာျဖင့္ ထိုင္း၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နိုင္ငံတို႔မွ ရန္ကုန္သို႔ တစ္ႀကိမ္မက တိတ္တဆိတ္ဝင္ေရာက္လာကာ ဘီဘီစီေရဒီယိုအစီအစဉ္ အတြက္ ၈၈၈၈ လႈပ္ရွားမႈသတင္းမ်ားကိုတင္ဆက္ေပးခဲ့သူ ခရစၥတိုဖာဂန္းနက္စ္ စChrisopher Gunness ပင္ျဖစ္ပါသည္။ သူ၏သတင္းေပးပို့ခ်က္မ်ားကို သန္းနွင့္ခ်ီေသာျမန္မာနိုင္ငံသားမ်ားက ခံုမင္မက္ေမာစြာနားေထာင္ခဲ့ႀကျပီး ၈၈၈၈ လႈပ္ရွားမႈ၏ အသက္ေသြးေၾကာသဖြယ္ အေရးပါခဲ့ေလသည္။

သူသည္ ၁၉၈၈ ေနာက္ပိုင္း ၂၅ နွစ္လံုးလံုးျပည္ဝင္ခြင့္တားျမစ္ခံထားရေသာ နာမည္ပ်က္စာရင္းတြင္ပါဝင္ခဲ့သျဖင့္ ျမန္မာနိုင္ငံသို႔ ထပ္မံ ေရာက္လာနိုင္ျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ သို႔ရာတြင္ ယခုအခါ ကုလသမဂၢဌာနတစ္ခုတာဝန္ျဖင့္ ေဂ်ရုစလင္သို႔ေရာက္ရွိေနေသာ ခရစၥတိုဖာဂန္းနက္စ္ကို ပဲ့တင္သံက ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခဲ့ပါသည္။ ယခုေဖာ္ျပမည့္အင္တာဗ်ဴးမွာ ပဲ့တင္သံဂ်ာနယ္သို႔ သူ ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပသည့္ သူ တစ္ကိုယ္ရည္ ပုဂၢလိကဖြင့္ဟခ်က္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

ေမး။ ၁၉၈၈ မွာ ျမန္မာနိုင္ငံကို ဘာလို႔လာခဲ့တာလဲ။ ဘယ္တုန္းက ေရာက္ခဲ့တာလဲ။
ေျဖ။ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာနိုင္ငံကို ၁၉၈၈ ဇူလိုင္ ၂၂ ရက္မွာလာခဲ့တာပါ။ အေၾကာင္းကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းက မဆလပါတီညီလာခံကို extraordinary အထူးညီလာခံဆိုၿပီးေခၚလိုက္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို နည္းနည္းထူးဆန္းတယ္လို႔ထင္တယ္။ ေရွ့ပိုင္းမွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့အျဖစ္ အပ်က္ေတြကလည္းရွိေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ဘီဘီစီကအယ္ဒီတာက ျမန္မာနိုင္ငံမွာ တစ္ခုခုထူးထူးျခားျခား ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ကိစၥ ျဖစ္လာေတာ့မယ္လို႔ခံစားရတယ္။ ၁၉၈၇ ၾသဂုတ္တုန္းက အဲဒီစက္ဆုပ္ဖြယ္အာဏာရွင္ကပဲ နိုင္ငံပိုင္ေရဒီယိုနဲ႔တီဗီမွာ အမွားေတြ လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္လို႔ ဝန္ခံထားတာလည္းရွိတယ္ေလ။ သူက ဘယ္လိုမ်ား နွိမ့္ခ်နိုင္တာပါလိမ့္။ ၁၉၈၇ စက္တင္ဘာမွာက်ေတာ့ ၂၅ က်ပ္တန္၊ ၃၅ က်ပ္တန္၊ ၇၅ က်ပ္တန္ေတြကို တရားမဝင္ေၾကညာခဲ့တာမွာ သာမန္လူအမ်ားစုက အေတာ္ႀကီးထိခိုက္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တပ္မေတာ္ကေတာ့ ႀကီးပြားေနၿပီေလ။ လူေတြက ေဒါသထြက္ေနခ်ိန္မွာ လက္နက္မဲ့ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ မတ္နဲ႔ဇြန္လမွာ လူသတ္သမားဆန္ဆန္ သတ္ျဖတ္နွိပ္ကြပ္ခဲ့တဲ့လံုထိန္းေတြကို မုန္းလာၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီကိစၥေတြအတြက္ အစိုးရရဲ့တရားဝင္စံုစမ္းေရး ေကာ္မတီကထုတ္ျပန္ေပးတာေတြကလည္း ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အတိုင္း မွင္ျဖဴအုပ္ေပးလိုက္သလိုပဲမို႔ လူထုရဲ့မခံခ်င္စိတ္ေတြ ပိုမိုႀကီးထြား  လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဦးေနဝင္းထံေပးတဲ့ ဦးေအာင္ႀကီးရဲ့ သူမတူစာတစ္ေစာင္ကလည္း ျပုျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုထားတာပါ။ အဲဒီျဖစ္ရပ္ေတြက လန္ဒန္မွာရွိတဲ့ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္စားပြဲကေနၾကည့္ေတာ့ အေျပာင္းအလဲရဲ့အနံ႔အသက္ကို ရသလိုျဖစ္ၿပီး ရန္ကုန္ကို လူကိုယ္တိုင္ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ သက္ေသထူၿပီးျဖစ္ေနပါတယ္။ အေၾကာက္တရားနဲ႔ စက္ဆုပ္ရြံရွာမႈေတြဟာ ရန္ကုန္ေလထုထဲမွာ ဖမ္းဆုပ္ကိုင္တြယ္လို႔ေတာင္ ရေနသလိုပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ဘယ္သူကမွ ဒီ အေမ့ခံေျမေပၚမွာ အေျပာင္းအလဲ ေလေျပကေန အေျပာင္းလဲတကာ့အေျပာင္းလဲဆံုး ဟာရီကိန္းမုန္တိုင္းႀကီးျဖစ္လာေတာ့မယ္လို႔ ဘယ္လိုသိနိုင္ခဲ့မွာပါလိမ့္။

ေမး။ ၁၉၈၈ မွာ ခရစၥအတြက္ အေရးအႀကီးဆံုးအခိုက္အတန္႔က ဘယ္အခ်ိန္ပါလဲ။
ေျဖ။ စကၠန္႔နဲ႔အတိအက်ကို ေျပာနိုင္ပါတယ္။ ၁၉၈၈၊ ၈ လပိုင္း၊ ၈ ရက္ နံနက္ ၈ နာရီ ၈ မိနစ္ပါပဲ။ အဲဒီေန႔က ျမန္မာနိုင္ငံအတြက္ အမ်ိဳးသားေရးဆိုင္ရာ ကိုယ္ပိုင္အနက္ဖြင့္နိုင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ (moment of national self definition) အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျမန္မာနိုင္ငံက လူထုကသူတို႔အေနနဲ့ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ဆံုးျဖတ္ဖို႔ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အိပ္မက္မက္ခဲ့ရတာေတြ တကယ္ျဖစ္လာနိုင္ေခ်ရွိတယ္လို႔ သေဘာေပါက္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၇ ရက္ပဲ ဗီဇာရတာမို႔ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ကိုထြက္သြားခဲ့ရၿပီး ၾမိဳ့ေတာ္ ဒက္ကၠာမွာရွိတဲ့ ရွရင္တန္ေဟာ္တယ္မွာပဲ ဘီဘီစီရံုးခန္းသေဘာထားၿပီး ျမန္မာနိုင္ငံသတင္းေတြကို ျပင္ဆင္ထုတ္လႊင့္ခဲ့ရပါတယ္။ ၈ ရက္ ၈ လ၊ ၈၈ မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကခ်ိတ္ခဲ့တဲ့လူေတြနဲ႔ အခ်ိန္အတိအက်ခ်ိန္းထားတာမို႔ ဖုန္းဆက္ဖို႔ေစာင့္ရင္း စိတ္ေတြ လႈပ္ရွားေနခဲ့ ပါတယ္။ ဒီလိႈင္းေတြတက္လာသလိုကို စိတ္လႈပ္ရွားခဲ့ရတာကို မွတ္မိေနပါတယ္။ အေထြေထြသပိတ္ႀကီးစေတာ့ ရန္ကုန္ၿမို့ဳရဲ့ လမ္းမ်ားေပၚမွာနဲ႔ ၿမိဳ့ရြာအသီးသီးရဲ့လမ္းေတြေပၚမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵထုတ္ေဖာ္ၾကတဲ့လူေတြ သန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ျပည့္နွက္ေနခဲ့တယ္ေလ။ ျမန္မာ့လူထုဟာ သူတို႔ရဲ့ကိုယ္ပိုင္ပန္းတိုင္အတြက္ ခ်ီတက္တဲ့ေခတ္ကိုေရာက္သြားသလိုပါပဲ။

ေမး။ ၁၉၈၈ နဲ႔ပတ္သက္ရင္ ဘယ္အရာကို မ်က္စိထဲမွာ ခုထိ တိတိက်က်ျမင္ေယာင္ေနေသးလဲ။
ေျဖ။ ဒီေန႔ထိ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ ဝဲလည္လွည့္ေနေသးတာကေတာ့ ျမန္မာ့လူထုရဲ့သူရသတၱိ၊ တီထြင္ဉာဏ္နဲ႔ဟာသဉာဏ္ေတြကို ထင္ဟပ္တဲ့ပံုရိပ္သြင္ေတြအမ်ားႀကီးေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ တိုင္းရင္းသားေဒသတစ္ခုက အသက္ခပ္ႀကီးႀကီးေရွ့ေနတစ္ေယာက္ရဲ့ ရဲရင့္လွတဲ့အင္တာဗ်ဴးအေျဖေတြေပါ့။ (သူ႔ခြင့္ျပဳခ်က္မယူနိုင္လို႔ နာမည္မေဖာ္ျပနိုင္ေပမယ့္ သူ႔ကို တကယ္ေက်းဇူးတင္ေနပါတယ္) ၿပီးေတာ့ စစ္တပ္ကအာဏာသိမ္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က အေမရိကန္သံတမန္တစ္ေယာက္နဲ႔ ဖုန္းလိုင္းေပၚမွာရွိေနခဲ့တယ္။ SLORC ဆိုတဲ့ အတိုေကာက္ေဝါဟာရကို စၾကားၾကားခ်င္းပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ (အဂၤလိပ္ေဝါဟာရ Slaught လို ) အသံထြက္တဲ့အတိုင္း အနက္မွာ သတ္ျဖတ္နွိပ္ကြပ္မယ့္သေဘာကို ပက္ပက္စက္စက္ႀကီးထင္ဟပ္တဲ့ အတိုေကာက္စကားလံုးပါလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ အဲဒီ အတိုေကာက္ရဲ့ဖြင့္ဆိုခ်က္ နိုင္ငံေတာ္ေအးခ်မ္းသာယာေရးနဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေကာင္စီဆိုတာမွာလည္း နိုင္ငံေရးေလာ္မာမႈသမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အင္မတန္ေရွ့ေနာက္မညီ ကေမာက္ကမတြဲဘက္ထားတဲ့စကားစုဆိုတာမ်ိဳး ခံစားရပါတယ္။

ေမး။ ေက်ာင္းသားဘယ္နွစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔ခဲ့ပါလဲ။ ခုထိမွတ္မိေနတဲ့သူ ဘယ္သူေတြရွိပါလဲ။ ဘာလို႔မွတ္မိေနတာပါလဲ။ သူတို႔နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ခရစၥကို ဆြဲေဆာင္နိုင္ဆံုးက ဘာျဖစ္မလဲ။ သူတို႔ရဲ့တက္ႂကြေနတဲ့စိတ္ေတြလား၊ ပုန္ကန္လိုေနတဲ့စိတ္ေတြလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူတို့ရဲ့လႈပ္ရွားမႈ အစီအစဥ္ စီစဉ္မႈေတြလား။
ေျဖ။ ေက်ာင္းသားဘယ္နွစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔ခဲ့လဲဆိုတာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စုစုေပါင္းေတာ့ အေယာက္ ၂၀ မေက်ာ္ဘူး ထင္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဘီဘီစီနဲ႔စကားမေျပာခ်င္ၾကတာ နားလည္ေပးနိုင္စရာပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ အုပ္စုတစ္စု ကေတာ့ သူတို႔ရဲ့သတၱိ၊ ေဒါသ၊ အစြမ္းအစေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔စကားေျပာဖို႔ ေပၚထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္Strand ဟိုတယ္မွာ တည္းေနတုန္း တစ္ေန႔ေတာ့ အိပ္ခန္းျပန္ေရာက္ခ်ိန္ ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ စာတစ္ေစာင္ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ စာထဲမွာ ဟိုတယ္အျပင္ဘက္ ေနရာတစ္ခုမွာ ဘယ္အခ်ိန္အတိအက် ကားနဲ႔လာေခၚမယ္ဆိုတာ ပါပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ခ်ိန္းတဲ့အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္လိုက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိတာကေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ရဲ့အခန္းတစ္ခုထဲ ေရာက္သြားပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက အသံတိုးတိုးနဲ႔ပဲသူတို႔ခံစား ရသမွ်နွိပ္စက္ဖိနွိပ္မႈေတြကို ေျပာျပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဓိကအံ့အားသင့္ေစခဲ့တာကေတာ့ သူတို႔ရဲ့အျပစ္မဲ့မႈနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ တပ္မေတာ္သားေတြနဲ႔ယွဉ္လိုက္ရင္ ကိုယ္ခႏၶာႀကံ့ခိုင္မႈ လံုးဝအားနည္းလြန္းေနတဲ့ သူတို႔ရဲ့ပံုပန္းသ႑ာန္ေတြပါပဲ။ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ္လွန္ေရးကို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲလို့ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး ရိုးအ ၾကေသးတာပဲလို႔ ေတြးမိခဲ့ပါတယ္။ သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူတို႔ကိုျမင္မိတာကေတာ့ လႈပ္ရွားမႈထဲမွာနွစ္ျမဳပ္ၿပီး သတၱိလည္းရွိ၊ စိတ္ဓာတ္လည္းပိုင္းျဖတ္ထားၾကသလို ေမွ်ာ္လင့္တာေတြကလည္း တကယ့္ကိုစံျပျဖစ္လြန္းသလို ထူးဆန္းတာက အေကာင္းလည္းျမင္လြန္း ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ လူသတ္တပ္မေတာ္ႀကီးနဲ႔ရင္ဆိုင္ေနတဲ့သူတို႔အတြက္ အရမ္းကာေရာကို စိုးရိမ္ေၾကာက္လန္႔ ခဲ့တာပါ။

ေမး။ ၁၉၈၈ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကို ဘယ္လိုထင္ပါသလဲ။ ျမန္မာ့သမိုင္းအတြက္ အေရးပါတဲ့လႈပ္ရွားမႈလား။ ဒါမွမဟုတ္သိပ္အေရးပါခဲ့တာ မ်ိုးမရွိလို့ထင္လား။
ေျဖ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလႈပ္ရွားမႈဟာ ျမန္မာ့သမိုင္းသာမက အာရွေဒသတြင္းသမိုင္းမွာပါ ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႔မရေအာင္ လံုးဝဥႆံု အေရးပါတယ္လို႔ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒီေန႔ျမန္မာနိုင္ငံမွာျဖစ္ေနတာေတြဟာ ဒီလႈပ္ရွားမႈကေန အေျခတည္ခဲ့တာပါ။ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ၈၈ လႈပ္ရွားသူအားလံုးဟာ ျမန္မာနိုင္ငံမွာဒီမိုကေရစီ၊ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာႂကြယ္ဝခ်မ္းသာတဲ့အနာဂတ္ကို အာမခံနိုင္သြားေအာင္ သူတို့ရဲ့ဘဝေတြကို ရင္းခဲ့ၾကပါတယ္။ အသက္ေတြကို နွင္းခဲ့ၾကပါတယ္။ အေျပာင္းအလဲဟာ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့အေနအထားကိုမေရာက္ေသးေပမယ့္ ေနာက္လာတဲ့ မ်ိဳးဆက္ဟာ ၁၉၈၈ လႈပ္ရွားမႈမ်ိဳးဆက္အေပၚမွာ ေက်းဇူးေတြ အမ်ားႀကီးတင္ရွိေနတာပါ။ သူတို႔က တကယ့္သူရဲေကာင္းေတြပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ သူတို႔ရဲ့သတၱိနဲ႔ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာေတြဟာ အားက်စရာအတုယူစရာျဖစ္ရတဲ့အတြက္ကိုပဲ ေမ့လို႔မရနိုင္ပါဘူး။ ကမၻာ့အေနအထားကိုၾကည့္ၿပီး အာရွမွာရွိခဲ့တဲ့စစ္ေအးနိဂံုးကို သံုးသပ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားထုႀကီးဟာ ၂၀ ရာစုမွာေရာ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာပါ ေနရာမွန္တစ္ခု အခိုင္အမာရသင့္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္။ ဒီ ၁၉၈၈ လႈပ္ရွားမႈဆိုတာ တရုတ္ျပည္တီယန္မင္ လႈပ္ရွားမႈထက္ ၁ နွစ္ေစာၿပီး အင္ဒိုနီးရွားက ဆူဟာတိုကိုျဖဳတ္ခ်တဲ့လႈပ္ရွားမႈထက္ ၁ဝ စုနွစ္တစ္ခုလံုးလံုး ေစာတယ္ဆိုတာကိုမေမ့ၾကပါနဲ႔။ ၈၈ လႈပ္ရွားမႈနဲ႔ေက်ာင္းသားထုဟာ အာရွနိုင္ငံေရးမွာကို သမိုင္းဝင္ေျခရာတစ္ခု၊ လမ္းတစ္လမ္းေဖာက္ထြက္ခဲ့တာပါ။ ၁၉၈၆ ခုနွစ္က ဖိလစ္ပိုင္မွာ မားကို႔စ္ကိုျဖဳတ္ခ်ခဲ့တာ ျပည္သူ႔အာဏာနဲ႔ဆိုတာ မွန္သင့္သေလာက္မွန္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ကြယ္မွာ မားကို႔စ္နဲ႔ သူ႔ရဲ့ခရိုနီေတြကိုတြန္းခ်ခဲ့တာ စူပါပါဝါျဖစ္တဲ့အေမရိကလို႔ဆိုရမွာပါ။ အဲဒါနဲ႔ယွဉ္ရင္ ျမန္မာဟာဘယ္သူနဲ႔မွလည္း အခ်ိတ္အဆက္မရွိခဲ့ပါဘူး။ မဆလစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြရဲ့ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားမႈဟာ တကယ္ေတာ့ အထီးက်န္လႈပ္ရွားမႈပါ။ ႀကိဳတင္ႀကံစည္ျပင္ဆင္ခဲ့တာမ်ိဳးလည္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ အေနာက္နိုင္ငံေတြကပိတ္ဆို႔မႈေတြနဲ႔အေရးယူတဲ့အခ်ိန္မွာ အာဆီယံနဲ႔တရုတ္လိုအိမ္နီးခ်င္းေတြက အာဏာရွင္အစိုးရကို ဝိုင္းအားေပးခဲ့ၾကတာမ်ိုးပဲရွိတာမို့ ဘယ္သူ႔အကူအညီမွ ဟုတ္တိပတ္တိမရခဲ့တဲ့ ၈၈ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈဟာ သူရဲေကာင္းဆန္တယ္လို႔လည္း ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကမၻာနဲ႔အဝွမ္းကအာဏာရွင္ေတြရဲ့ထံုးစံအတိုင္း ထိတ္လန္႔ဖြယ္တံု႔ျပန္မႈေတြ အပါအဝင္ အခက္အခဲမွန္သမွ်ကို ေတာင့္ခံခဲ့ရတဲ့ ဒီလႈပ္ရွားမႈဟာ အာရွမွာရွိတဲ့ဖိနွိပ္ခံလူထုကို ရိုက္ခတ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔နိုင္ငံရဲ့အာဏာရွင္ကို အံတုျပီး နိုင္ငံအနာဂတ္အေျပာင္းအလဲကိုလည္း ပံုေဖာ္ေပးနိုင္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကမၻာ့စစ္ေအးေခတ္ဟာ ဥေရာပမွာ စတင္ၿပီးဆံုးခဲ့တာမဟုတ္ဘဲ အာရွမွာဦးစြာၿပီးဆံုးခဲ့တာပါ။ အဲဒီစစ္ေအးနိဂံုးမွာ ၈၈ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈဟာ ေရွ့တန္းတစ္ေနရာက ပါပါတယ္။ ဒီလိုေျပာတာ ေျမွာက္ပင့္ေျပာသလို ေလက်ယ္သလိုျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကအဲဒီလိုကိုယံုၾကည္ပါတယ္။

ေမး။ ၁၉၈၈ လႈပ္ရွားမႈမွာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့အခန္းက႑ကို ဘယ္လိုျမင္သလဲ။ ဦးနု၊ ဦးေအာင္ႀကီး၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္စတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ယွဉ္ရင္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ဆိုသူေတြက နယ္ရုပ္ေလးေတြေလာက္ပဲျဖစ္ခဲ့လား။ ဒါမွမဟုတ္ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့လဲ။
ေျဖ။ ကမၻာရဲ့ ဒီေန႔အေျခအေနကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ရင္ေတာင္ နိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲအခန္းက႑ကို အသိအမွတ္မျပဳဘဲေနဖို႔ မျဖစ္နိုင္ပါဘူး။ လူႀကီးနိုင္ငံေရးသမားေတြဆိုတာကေတာ့ လူငယ္ေက်ာင္းသားေတြထြင္ခဲ့တဲ့ နိုင္ငံေရးေျခရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ မေလွ်ာက္နိုင္ခ်ိန္မွာ ဆက္ၿပီးတက္ေလွ်ာက္ေပးဖို႔ ျဖစ္လာတာမ်ိဳးရွိပါတယ္။ ၁၉၈၈ မွာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ေခါင္းေဆာင္မႈမွာ အဓိက ေသာ့ခ်က္လိုျဖစ္တဲ့လကၡဏာသြင္ျပင္ကေတာ့ သူတို႔ရင္ဆိုင္ရတဲ့ၾကမ္းတမ္းနွိပ္စက္မႈေၾကာင့္ တစ္ျခားလႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔ ကြဲျပားျခားနားလြန္းသလို ရုတ္တရတ္ေပၚထြက္လာတာမ်ိဳးလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ေကာင္းေကာင္းလည္း အနက္မဖြင့္ထားနိုင္ပါဘူး။ (ဘယ္လိုလႈပ္ရွားမႈမ်ိဳးပါလို႔ ဖြင့္ဆိုရွင္းျပဖို႔ ခက္တာမ်ိဳးေပါ့။ ဒါ လည္း တကယ့္ကိုအမွန္ပါ) တကယ္ေတာ့ အဲဒီလိုျဖစ္တာကိုက ေက်ာင္းသားေတြကို ပိုၿပီးထိထိေရာက္ေရာက္ စြမ္းနိုင္ေစခဲ့တယ္လို႔ဆိုရမွာပါ။ (ရယ္စရာလိုေတာ့ ျဖစ္မွာေပါ့။) ဒါေၾကာင့္ပဲ ဒီလႈပ္ရွားမႈႀကီးက ရပ္လို့မရေတာ့တာေလ။ ျမန္မာ့ေက်ာင္းသားေတြမွာ ေခါင္းေဆာင္အစုအဖြဲ႔ဆိုတာ အတည္တက် အာဏာပိုင္ဖြဲ႔စည္းပံုမ်ိဳးလံုးလံုးမရွိဘဲ အခ်ိန္ရဲ့လိုအပ္ခ်က္နဲ႔အမွ် ေျပာင္းလဲေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ပထဝီအေနအထားအလိုက္လည္းျပန္႔က်ဲၿပီး စုစည္းဖို႔ခက္ျပန္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူေတြ၊ သူငယ္ခ်င္း ေတြကိုခြဲခြာၿပီး လႈပ္ရွားမႈဆက္လက္အသက္ဝင္ေအာင္ နယ္စပ္ကိုထြက္ခြာလာခဲ့တဲ့ မိုးသီးဇြန္တို႔လို ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း ထည့္တြက္ရပါမယ္။ ၈၈ ေက်ာင္းသားေတြဟာ နယ္ရုပ္ေလးေတြလိုျဖစ္ခဲ့လားဆိုတာကေတာ့ ဘယ္သူ႔ရဲ့နယ္ရုပ္ ျဖစ္ရမွာလဲ။ ဘယ္သူကမွ သူတို႔ကိုအဲဒီလိုေျပာနိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႔ေတြ႔ေနရတဲ့အေျပာင္းအလဲေတြဟာ သူတို႔ကပဲစခဲ့တာပါ။ အခုထိလည္း သူတို့ဟာအႀကံသစ္ဉာဏ္သစ္ေတြကို သယ္ေဆာင္ေနပါတယ္။ ျမန္မာ့လက္ရွိနိုင္ငံေရးဘဝမွာေပၚထြက္လာတဲ့ အျပန္အလွန္ထိန္းေက်ာင္းမႈဆိုတာကိုလည္း ေစာင့္ၾကည့္ထိန္းေက်ာင္းေပးေနပါတယ္။ (ခ်က္စ္စကားနဲ႔ေျပာရင္ ခ်က္ေနပါတယ္ေပါ့) ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႔ရဲ့လႈပ္ရွားမႈကို တကယ့္ကိုခမ္းနားစြာျမင္မိပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ေတာ့ ၁၉၈၈ ဇူလိုင္လ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာရွိစဥ္္တုန္းက သူဟာ လူထုျမင္ကြင္းထဲကို မေရာက္လာခဲ့ေသးပါဘူး။ ေနာက္တစ္လအၾကာ ေရႊတိဂံုမိန္႔ခြန္းေျပာေတာ့မွ သူကလူထုၾကားကိုေရာက္လာတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ ရုတ္တရတ္ထျဖစ္လာတဲ့လႈပ္ရွားမႈထဲပါရာကေန အစီအစဉ္တက်ျဖစ္ၿပီး စုစည္းတဲ့နိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈႀကီးအျဖစ္ကူးေျပာင္းရာမွာ အေရးပါတဲ့အခန္းက႑ကပါဝင္ခဲ့တာကိုေတာ့ ျငင္းလို႔မရနိုင္ပါဘူး။ ဦးနုနဲ႔ ဦးေအာင္ႀကီးတို႔လိုလူႀကီးေတြကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လိုပါပဲ။ ျပည္တြင္းလႈပ္ရွားမႈအေနအထားကေန ျပည္ပကပါ စိတ္ဝင္စားသြားေအာင္၊ အေရာင္ပိုထြက္လာေအာင္ ကူညီရာမွာအေရးပါခဲ့ပါတယ္။

ေမး။ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ၈၈ မွာ တကယ့္ေခါင္းေဆာင္အစစ္ေတြဆိုရင္ ဘယ္သူက ၈၈၈၈ ဆိုတာကိုဦးေဆာင္ခဲ့လဲ။ ကိုမင္းကိုနိုင္လား၊ ကိုကိုႀကီးလား၊ ကိုမင္းေဇယ်လား၊ ကိုေဌးႂကြယ္လား။
ေျဖ။ ၁၉၈၈ လႈပ္ရွားမႈကို ဘယ္သူကဦးေဆာင္ပါတယ္လို႔ေျပာဖို႔ေတာ့ ခက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ လႈပ္ရွားမႈဟာ သူ႔ အလိုလို ေပၚထြက္လာၿပီး ေခါင္းေဆာင္မႈဟာ အေကာင္အထည္သေဘာထက္ လွိုင္းအေရြ႔သေဘာ ဆန္ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေတြ အမ်ားႀကီး ေပၚထြက္ခဲ့ၿပီး အားလံုးဟာ အေရးႀကီးတဲ့အခန္းက႑ေတြမွာ သူမတူ အေရးပါခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလိုျဖစ္လို႔ကို လႈပ္ရွားမႈက ထိေရာက္ခဲ့တာလို႔ ေျပာရမလိုပါပဲ။ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ဟာ ဆယ္စုနွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္သူေတြကိုနွိမ္နင္းခဲ့ပါတယ္။ စစ္တပ္မွာ အၿမဲတမ္းမွန္တဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုကေတာ့ ေနာက္ဆံုးစစ္ပြဲေတြကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကိုယ္တိုင္ တိုက္တယ္ဆိုတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၈၈ မွာေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာေက်နပ္ေနတဲ့ ျမန္မာ့အာဏာရွင္အစိုးရဟာ ရုတ္တရက္ဆိုသလိုရန္သူ အသစ္တစ္မ်ိဳးကိုရင္ဆိုင္လာရၿပီး သူတို႔ဘာသာသူတို႔ အရံႈးမရွိနိုင္လို႔ေတြးထင္မႈေတြနဲ႔တိမ္းမူးလာျပန္ပါတယ္။ ဒီရန္သူအသစ္ကေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုးေျပာင္းလဲေနတာပါ။ အမ်ိဳးစံုပံုကလည္း အသေခ်ၤအနနၱေပါ့။ ၿမိဳ့ေပၚက ပညာတတ္လူတန္းစားေတြေလ။ သူတို႔ကို စိတ္ဓာတ္ၾကေနၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာလည္း မထင္ရွားေပမယ့္ စိတ္တူကိုယ္တူ လူငယ္ေတြစုဖြဲ႔ထားတဲ့အုပ္စုက ဦးေဆာင္ပါတယ္။ သူတို႔အားလံုးကို ေတာေရာၿမိဳ့ပါလူထုႀကီးက အျပည့္အဝအားေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလို ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ ေပၚထြက္လာတဲ့အခါ ေသြးႀကီးသေလာက္ လူထုအေရးေၾကာင့္ၾကမဲ့တဲ့စစ္တပ္ဟာ ေတြေဝစျပဳလာပါတယ္။ ဒီလိုေပၚထြက္လာတာဟာ မေတာ္တဆပဲျဖစ္လာတာလား။ ေသခ်ာစီမံခဲ့တာမ်ားလားရယ္လို႔ေပါ့။ ဒီလိုေျပာနိုင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သက္ေသေတြအမ်ားႀကီးပဲရွိပါတယ္။ ဥပမာ ဦးစိန္လြင္ဟာ သမၼတအျဖစ္ ၁၈ ရက္ပဲလုပ္ၿပီး ရာထူးကဖယ္ရွားခံလိုက္ရတာဟာ စစ္တပ္အေနနဲ႔ ေယာက္ယက္ခတ္လာတာကိုျပတာ။ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္နဲ႔ ေရြးထုတ္ခန္႔လိုက္ျပန္တဲ့ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ကလည္း စစ္အစိုးရမတက္ခင္ အခ်ိန္ပိုင္းေလးပဲခံလိုက္ျပန္တာပါ။ စစ္တပ္မွာ ေက်ာင္းသားေတြေခါင္းေဆာင္တဲ့ဆႏၵျပမႈကို ဘယ္လိုကိုင္တြယ္ရမယ္ ဆိုတာ အရိပ္အႁမြက္ေလးေတာင္ ေသခ်ာမသိခဲ့ပါဘူး။ အျဖစ္အပ်က္ေတြေပၚလာတိုင္း သူတို႔ေရႊ႔သမွ်ေတြကလည္း မွားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ လႈပ္ရွားမႈထဲမွာပါဝင္ခဲ့တဲ့ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္၊ က်ားမ မေရြးအားလံုးကို သူတို႔ရဲ့အံ့မခန္းသတၱိေတြအတြက္ အမွတ္ရေနမွာပါ။

ေမး။ ၁၉၈၈ မွာတုန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့အခန္းက႑ကိုေရာ ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။ အဲဒီအခ်ိန္က သူ့အေပၚ ပထမဆံုးနဲ႔ေနာက္ဆံုးအျမင္ကို ေျပာျပေပးပါလား။
ေျဖ။ ၁၉၈၈ လႈပ္ရွားမႈေတြတစ္ဝက္က်ိဳးတဲ့အထိ သူက အတိုက္အခံရယ္လို႔ မျဖစ္လာခဲ့ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ့ရဲ့အခန္းက႑က ေရတြက္လို႔ရနိုင္တာမ်ိဳးမဟုတ္သလို အခုထိလည္း ဆက္ၿပီးရွိေနပါေသးတယ္။ သူက အရင္ကေရာအခုပါ ထူးခၽြန္ထင္ရွားလြန္းခဲ့တဲ့ ျပယုဂ္တစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သူနဲ႔ လူခ်င္းမဆံုခဲ့ဖူးသလို သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့သတင္းလည္း မတင္ဆက္ဖူးသေလာက္ပါပဲ။ သူ့အခန္းက႑က လႈပ္ရွားမႈေတြကို ေက်ာင္းသားေတြက စတင္လုပ္ေဆာင္ၿပီးေနာက္ပိုင္းမွ စတင္လာတာျဖစ္ပါတယ္။

ေမး။ ၂ဝဝ၇ လႈပ္ရွားမႈထက္စာရင္ ၁၉၈၈ လႈပ္ရွားမႈမွာ လူထုပိုၿပီးပါခဲ့တဲ့အေပၚေရာ ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။
ေျဖ။ ၂ဝဝ၇ တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္မွာမဟုတ္လို႔ ေျဖရေတာ့ ခက္ပါတယ္။ ၂ဝဝ၇ မွာ လူထုက စစ္အစိုးရရဲ့ ေနရာကြက္က်ားေပမယ့္ အခ်ိန္ျပည့္ ဆက္တိုက္ခံရလြန္းလို႔ ေၾကာက္ရြံ႔ေနၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္။ မနၱေလးမွာျဖစ္ခဲ့တာတို့ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြကို ဆက္ဆံတာတို႔က နမႈနာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ၈၈ ကိုပဲေျပာေျပာ ၂ဝဝ၇ ကိုပဲၾကည့္ၾကည့္ အဓိကက်တဲ့အခ်က္ကေတာ့ ငယ္ငယ္ႀကီးႀကီး ျမန္မာလူထုႀကီးတစ္ရပ္လံုးက တစ္ျခားနိုင္ငံကလူထုေတြခံစားေနရသလို ဒီမိုကေရစီနဲ႔စီးပြားေရး ဆိုင္ရာအခြင့္အေရးေတြကိုရရွိဖို႔နဲ႔ လြတ္လပ္ခြင့္ရဖို႔ အင္မတန္မွလိုခ်င္ဆႏၵရွိေနၾကတာပါပဲ။ ျမန္မာလူထုဆိုတာ လူသားမ်ိဳးႏြယ္အားလံုးနဲ႔ဘာမွမကြာျခားပါဘူး။ သူတို႔ခံစားခဲ့ရတာက နွစ္ကာလအလြန္ရွည္ၾကာလွပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ႂကြယ္ဝၿပီး သိကၡာလည္းရွိ၊ ၿငိမ္းလည္းၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့အနာဂတ္ ရွိေစခ်င္လွပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ အဲ့ဒီအေနထားအလို႔ငွာ ႀကိုးစားခဲ့ၾကေတာ့ ၁၉၈၈ သူရဲေကာင္းမ်ားကိုမေမ့သင့္ပါဘူး။

ေမး။ ၈၈၈၈ လႈပ္ရွားမႈနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ခရစၥရဲ့ခံစားခ်က္နဲ႔အေတြ႔အႀကံဳကို ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းပံုေဖာ္ျပရရင္ ဘယ္လိုျဖစ္မလဲ။
ေျဖ။ ပထမဆံုးေတာ့ ၁၉၈၈ မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအဖိုးမျဖတ္နိုင္ေလာက္ေအာင္ကူညီေပးခဲ့ရာက ေထာင္က်ခဲ့ရသူေတြ၊ လြတ္လပ္ၿပီးက်န္သူေတြ၊ ေသဆံုးခဲ့သူေတြ၊ ရွင္က်န္သူေတြအားလံုး အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္သလို ေလးစားဂုဏ္ျပဳေၾကာင္း ေျပာပါရေစ။ သူတို႔မပါဘဲနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘာဆိုဘာမွလုပ္နိုင္ခဲ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ၁၉၈၈ က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တင္ဆက္နိုင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ျမန္မာလူထုေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႔ရဲ့ဘဝနဲ႔ လြတ္လပ္မႈေတြအထိခိုက္ခံျပီး အင္တာဗ်ဴးေပးခဲ့ၾက၊ သံုးသပ္ခ်က္ေတြေျပာေပးခဲ့ၾကတာေၾကာင့္ပါ။ အထူးသျဖင့္ ရခိုင္လူမ်ိုးစကားျပန္တစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေန႔ကို ၁၈ နာရီနႈန္းနဲ႔ သံုးလတိုင္တိုင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အလုပ္အတူ လုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၈၈ လႈပ္ရွားမႈမွာ သူ႔အခန္းက႑ဘယ္ေလာက္အထိႀကီးမားတယ္ဆိုတာ သူ႔ဖာသာသိေနတဲ့ အေရွ့ၾကယ္ ကို ေရာေပါ့။ သူတို႔ရဲ့ေက်းဇူးကိုေတာ့ ဟိုတုန္းကတည္းကေရာ အခုထိပါမေမ့နိုင္ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ စစ္အစိုးရက လုပ္ႀကံခဲ့တဲ့ ဒ႑ာရီျဖစ္တဲ့ ခရစၥတိုဖာဂန္းနက္စ္ေၾကာင့္ ၈၈ လႈပ္ရွားမႈျဖစ္လာရတယ္ဆိုတာကို ပယ္ဖ်က္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီစြပ္စြဲမႈကိုၾကည့္ရင္ အေတြ႔အႀကံုမရွိေသးတဲ့ အသက္ ၂ဝ ေက်ာ္သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္က လူထု ၄၅ သန္းကို ႂကြလာေအာင္လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ျဖစ္မွ မျဖစ္နိုင္တာဘဲ။ တကယ့္အေၾကာင္းအရင္းကေနလည္း ေသြဖီေစပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဂတိလိုက္စားၿပီး ရုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းလွတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားကို ၂၆ နွစ္ၾကာေအာင္ေဒါသထြက္ေနခဲ့တဲ့လူထုဟာ ေပါက္ကြဲလုျဖစ္ေနခဲ့တာေၾကာင့္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခဲ့သမွ်အားလံုး ကေတာ့ အေျခအေနကိုအမွန္အတိုင္းေတြ႔ျမင္နိုင္ေအာင္ မွန္ေထာင္ျပလိုက္တဲ့သေဘာပါပဲ။ တကယ့္သူရဲေကာင္းေတြကေတာ့ သူတို႔ ေတြ႔ျမင္ရတဲ့အရာေတြအေပၚမွာ ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို သတၱိရွိရွိ စိတ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပိုင္ပိုင္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကတဲ့ ျမန္မာလူထုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာသာေရးကိုင္းရိႉင္းသူမဟုတ္ေပမယ့္ သမၼာက်မ္းစာထဲကအေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းကို သတိရမိပါတယ္။ သင္ဟာ အမွန္တရားကိုသိရမယ္။ အမွန္တရားက သင့္ကိုလြတ္လပ္ေစမယ္ ဒီစကားက ၁၉၈၈ မွာေရာ အခုအထိပါ ျမန္မာနိုင္ငံအတြက္မွန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးကေတာ့ ျမန္မာလူထုဟာ သူတို႔နည္းသူတို႔ဟန္နဲ႔ သူတို႔ ၁၉၈၈ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းသြားမွာပါ။ လူသားသိကၡာနဲ႔တရားမွ်တမႈဆိုတာ ခြဲျခားလို႔ရတာမွ မဟုတ္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျမန္မာလူထုဟာ သူတို႔ကိုယ္ပိုင္သိကၡာနဲ႔တရားမွ်တမႈရရွိေအာင္ ဘယ္လိုရွာသင့္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ေဆးညြန္းေတာ့မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာလူထုမွာသာ သိကၡာမရွိဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို့ လူသားအားလံုးရဲ့သိကၡာဟာလည္း နိမ့္က်ေနဦးမွာပဲဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သံသယ မရွိပါဘူး။
ပဲ့တင္သံဂ်ာနယ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္ -
http://www.8888peopletoday.net/

၈၈မုုိင္ရႉခင္း (သစ္ေကာင္းအိမ္)

0 comments
၈၈မုုိင္ရႉခင္း

ျမင္ကြင္းကုုိ
နတ္သံနဲ႔
ရီမစ္လုုပ္ထားတဲ့
စစ္ခ်ီသီခ်င္းနဲ႔စဖြင့္တယ္

ျမင္ကြင္းက
လက္ဖ်ံရိုးထဲကေဖာက္ထြက္လာတဲ့
ေလာက္တေကာင္နဲ႔စဖြင့္တယ္

ျမင္ကြင္းက
မင္းနႏၵာႀကိမ္လံးသံၾကားရင္
ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ထဲကေတာင္
အလန္႔တၾကားႏုုိးထ
အရွင့္ေျခေတာ္ရင္းဆီဦးခိုက္ဖို႔အေရာက္သြားတဲ့
ငမိုးရိပ္ရဲ့သစၥာေစာင့္သိမႈနဲ႔စဖြင့္တယ္

၈၈မိုင္င္ရႉခင္းမွာ
ခံစစ္ကုန္းေတြတလံုးၿပီးတလံုး
အေပါင္ဆံုးလု႔႕

၈၈မိုင္ရႉခင္းမွာ
နာယကပလႅင္ထက္
ေအာင္နက္ေတာင္နတ္လမ္းေဂြ႔ခ်္နဲ႔ေဟာင္လို႔
၈၈မိုင္ရႉခင္းမွာ
ကြင္းျပင္ထဲ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလင္းတေတြဝဲလို႔

၈၈မိုင္ရႉခင္းမွာ
က်ီးကန္းတအုပ္
ေခြးေသေကာင္ပုပ္ကို
ေရစုန္မွာေဖာင္လုပ္စီးလို႔

၈၈မိုင္ရႉခင္းမွာ
ရန္သူကဝါရွင္တန္ဒီစီအထိတက္သိမ္းထားၿပီး
သူရဲေကာင္းေတြကကမၻာလွည့္လို႔
သူေတာ္ေကာင္းေတြကေရႊတိဂံုဘုရားဖူးထြက္လို႔


၈၈မိုင္ရႉခင္းမွာ
ေတာင္ကြယ္ေနစြယ္ခ်ိန္တိမ္အိုတိမ္မင္းေတြ
လူသတ္ကုန္းကို ျပခန္းေစာင့္လုပ္လို႔

ေဂ်ာ့ဆိုးေရာစ္နဲ႔သားမ်ားကုမ႑ီမွာ
သုမနေက်ာကအေရျပားကို
တလက္မခ်င္းလွီးျဖတ္
ဆယ္လီဗ်စ္တီေတြကလက္မွတ္ထိုးေရာင္းလို႔

ဆိုင္းသံဗံုသံေတြေအာက္မွာ
အတိတ္ကိုလူသတ္အေလာင္းေဖ်ာက္လို႔
ပစၥဳပၺန္ငရဲပ်က္ကိုတိတ္တိတ္ပုန္းကိုယ္ဝန္ဖ်က္လို႔
အနာဂတ္ကိုလက္ျပန္ႀကိဳးတုပ္
အေနာက္မုခ္ကထုတ္လို႔

၈၈မိုင္ရႉခင္းကေန
တပ္ေတာ္ဦးဆီေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့
ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြကေန
ဖက္ဆစ္တပ္မေတာ္ႀကီး
အမ်ားျပည္သူသေဘာမတူ
အမိန္႔အာဏာဟူသမွ်ဖီဆန္ၾကကေန
မီးေလာင္ဗံုးမဟုုတ္ဘူးမီးခိုးဗံုး

၈၈မိုင္ရႉခင္းကေန
တပ္ေတာ္ဦးဆီေမွ််ာ္ၾကည့္ေတာ့
ေမွ်ာ္ရလွခ်ည္လား
ေညာင္ရမ္းမင္းမွသည္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
ေမွ်ာ္ရလွခ်ည္လား
ေရနန္းယာဥ္သာသေဘၤာၿပီးေတာ့
စၾကာဝေတးဘုုရင္ရဲ့ဗံုးႀကဲေလယာဥ္
ေမွ်ာ္ရလွခ်ည္လား
၁၉၉ဝ မွသည္
၂၀၁၅
ေမွ်ာ္ရလွခ်ည္လား


စုတ္ၿဖဲထားတဲ့လက္ထပ္စာခ်ဳပ္တေစာင္လို
က်ကြဲသြားတဲ့ေထြးခံတလံုးလို
အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ
၈၈မိုင္ရႉခင္းရဲ႕အနာတရေျမပံုကို
တစခ်င္းဆက္စပ္ၾကည့္မိေတာ့
သမိုင္းပါမက
ပထဝီဝင္ပါေကြးလို႔


သစ္ေကာင္းအိမ္

(၃။ ၾသဂတ္စ္။ ၂၀၁၃)