လိင္တူႏြယ္မယ္သာကီနဲ႔မင္းေစာလူးကိုခိုးတဲ့ည(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

လိင္တူႏြယ္မယ္သာကီနဲ႔ ေစာလူးမင္းကိုခိုးတဲ့ည (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ) ခု အေအးမွတ္က ေရခဲမွတ္ေအာက္ ၁၉ ဒီဂရီတဲ့။ ၁၁ နာရီေလာက္က်ရင္ေတာ့ ေရခဲမွတ္ အထက္ ၉ ျပန္ေရာက္မယ္..တဲ့။ ဒီေန႔အတြက္ ပိတ္တဲ့ေက်ာင္းေတြ၊ ေက်ာင္းခ်ိန္ ၂ နာရီေနာက္ဆုတ္ေတြမွ မနည္းပါပဲ။ ရာဇဝတ္မႈအက်ဴး လြန္ခံရသူေတြအေရးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ပါရ္ဒူးယူနီဗာစတီးက ေက်ာင္းသူမတစ္ေယာက္ အိမ္လာၿပီး သူသိခ်င္တာေလးေတြးေမးဖို႔ ခ်ိန္းထားတယ္။ အဲ့ဒါၿပီးရင္ ထမင္းဖိုးအတြက္ စိတ္ေရာဂါကုေဆးရံုသြားၿပီး စကားျပန္လုပ္ရမယ္။ ဒီေလာက္အေအးႀကီးထဲ နွင္းကလည္းထုတက္ေအာင္ထူေနတဲ့ၾကားက အျပင္ထြက္ရဦးမွာေတြးၿပီး ေသြးပါခဲခ်င္လာတယ္။ ခနေနေတာ့ ျပည္နယ္သတင္းဝင္လာတယ္။ ဒီည အင္ဒီယားနားပိုးလစ္မွာ လိင္တူခ်စ္သူမ်ားလက္ထပ္ထိမ္းျမားခြင့္ကိစၥ စကားစစ္ထိုးပြဲႀကီး ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲရွိတယ္..တဲ့။ အေမရိကန္က ျပည္နယ္အခ်ိဳ႔မွာ လိင္တူခ်င္းလက္ထပ္ထိမ္းျမားခြင့္ ဥပေဒနဲ႔ျပဳေပးၿပီးသားရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ျပည္နယ္ေတြကေတာ့ အျပတ္အသတ္ကိုဆန္႔က်င္ေနၾကတာပါ။ အထူးသျဖင့္ ရီပတ္ဗလီပကင္(ဒီမွာေတာ့ ကန္ဆားဗတစ္ဗ္ေတြလို႔ေခၚတယ္)ေတြႀကီးစိုးတဲ့ျပည္နယ္ေတြမွာ ဆန္႔က်င္ရံုတင္မက တိုက္ပါတိုက္ခိုက္ေနၾကတာရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ျပည္နယ္ကေတာ့ ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ျပည္နယ္အစိုးရနဲ႔လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အေျခအတင္ျငင္းခုန္ ေနၾကတာၾကာပါၿပီ။ ဟိုေန႔ကဆို ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အဲ့ဒီအေရးလႈပ္ရွားေနသူေတြပါဝင္ထိုင္ၿပီး အမတ္မင္းေတြေျပာ ဆိုေနတာ ထိုင္နားေထာင္ေနတာျမင္လိုက္ရတယ္။ သိတ္ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေတြမဟုတ္ေတာ့ ဥပေဒျဖစ္သြားမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းသူခန္႔မွန္းၾကပါတယ္။ ဒါဆို အင္ဒီယားနားျပည္နယ္က လိင္တူခ်စ္သူေတြ အဖို႔ေတာ့ သတင္းေကာင္းလို႔ဆိုရမယ္။ ဥပေဒျပဌာန္းၿပီးသားျပည္နယ္ေတြကို ခနေရႊ႔၊ ဟိုမွာလက္ထပ္ တရားဝင္ျဖစ္ၿပီဆိုမွ ဒီျပန္လာ၊ အတည္တက်ျပန္ေနလုပ္ရတဲ့ ကုန္က်စားရိတ္နဲ႔အခ်ိန္ေတြ အကုန္ သက္သာသြားေတာ့မွာကိုး။ ဘာသာေရးအရ၊ မိသားစုေတြ(မိန္းမနဲ႔ကေလးေတြအေပၚ)တည္ၿပီး ပိုက္ဆံရွာတဲ့စီးပြားေရးလုပ္ငန္းသဘာဝအရ၊ အေမြဆက္ခံခြင့္ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းျပခ်က္အရ၊ ဘာအေၾကာင္းမွမယ္မယ္ရရမရွိပဲ လူသားခ်င္း လိင္မတူရံု၊ လိင္တူခ်င္းျမတ္နိုးစံုမက္ရံုကိုျပႆနာလုပ္ၿပီး ခြဲျခားဆက္ဆံလိုမႈအရဆန္႔က်င္ေနသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒးရွိတဲ့ၾကားကပဲ အတည္ျပဳၿပီးတဲ့ျပည္နယ္ေတြ တိုးတိုးလာေနတာျမင္ရပါတယ္။ က်ေနာ့္သေဘာကေတာ့ သူတို႔လည္းအျခားသူမ်ားလို နိုင္ငံသားေတြ၊ နိုင္ငံအတြက္အခြြန္ထမ္းေနၾကသူေတြပဲ။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအက်ိဳးစီးပြား ဖ်က္ဆီးေနၾကသူေတြမွမဟုတ္တာပဲ။ သူတို႔ဘဝ၊ သူတို႔အခ်စ္၊ သူတို႔စံုမက္ျမတ္နိုးမႈ၊ သူတို႔ဇီဝကမၼသေဘာအလုပ္လုပ္ပံု၊ သူတို႔သံေယာဇဥ္ေတြကို စာနာနားလည္ရံုမက ကန္႔ကြက္စရာဘာအေၾကာင္းမွလည္း မရွိပါဘူး။ ေရႊျပည္ႀကီးမွာလို ဗမာအမ်ိဳးသမီးေတြ ဘယ္လင္မ်ိဳးပဲယူရမယ္တို႔၊ ဘယ္လင္မ်ိဳးမယူရဘူးတို႔၊ သူတို႔ရဲ့ခ်စ္သူ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ေထာင္ဘက္ကို လူေယာက္်ားေတြ ဒါမွမဟုတ္ ဘုန္းႀကီးဆိုသူေတြက ျပဌာန္းေပးခိုင္းမယ့္ဥပေဒ အတိုင္း နာခံေရြးခ်ယ္ရမယ္ဆိုတဲ့သေဘာ ေျပာဆိုလႈပ္ရွားလုပ္ကိုင္ေနတာေတြကိုသာ ေအာ့လံုးနာၿပီး စက္္ဆုပ္ရြံရွာဖြယ္ ေလာကအညစ္အေၾကးေတြလို႔ ျမင္တာပါ။ လူသားတစ္ဦးနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွာ၊ သံေယာဇဥ္အေႏွာင္အဖြဲ႔မွာ၊ လိင္စိတ္သာယာေပ်ာ္ေမြ႔မႈမွာ အာသားအေရာင္ က်ား-မ ဘာသာ လူမ်ိဳးစတာေတြဝင္လာၿပီ၊ ေနွာင့္လာၿပီဆိုမွ အမုန္းတရားနဲ႔အာဃာတမီးေတြေတာက္ၿပီး မိမိတင္မက ေလာကကိုပါေလာင္ၿမိဳက္ေစတာပါပဲ။

ခုန လိင္တူခ်စ္သူေတြလက္ထပ္ထိမ္းျမားမႈနဲ႔စပ္လို႔ ျပည္နယ္အေျခ အေနေလးေျပာရင္း ေရႊျပည္ႀကီးကဗမာအမ်ိဳးသမီးထုရဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ လိင္မႈကိစၥနဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးဘဝေတြအေပၚ ေယာက္်ားႀကီးစိုး၊ ဘုန္းႀကီးခ်ယ္လွယ္မဟဲ့ဆိုတဲ့ မ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒအေၾကာင္း နည္းနည္းေျပာခဲ့ပါတယ္။ ခ်က္ျခင္းဆိုသလိုပဲ ေရႊျပည္ႀကီးကလိင္တူခ်စ္သူမ်ားအေရး ဦးေဆာင္ႀကိဳး ပမ္းေနသူ (ကိုယ္တိုင္လည္းလိင္တူခ်စ္သူ)တစ္ဦးက က်ေနာ့္အယူအဆရဲ႔တပိုင္းကို နွစ္ႏွစ္ကာကာေထာက္ခံၿပီး တပိုင္းကိုျပတ္ျပတ္သားဆန္႔က်င္ေၾကာင္း မက္ေဆ့ဂ်္နဲ႔ေျပာပါတယ္။ ေထာက္ခံတဲ့အပိုင္းက သူတို႔အေပၚစာနားလည္းေပးနိုင္ၿပီး သူတို႔အေရးကို  လူသိရွင္ၾကားတခုတ္တရေျပာေပးတာေၾကာင့္လို႔ဆိုပါတယ္။ ဆန္႔က်င္တဲ့အေၾကာင္းက သူလည္း မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိတဲ့ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာကိုေစာင့္ေရွာက္သူျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္လို႔ဆိုပါတယ္။ သူ႔ လိင္တူခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွာလည္း အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ရွိတဲ့အေၾကာင္း၊ လိင္တူစံုမက္ၾကတာခ်င္းအတူတူ သူက လူမ်ိဳး ဘာသာ တူသူကိုမွ ေရြးခ်ယ္ထားေၾကာင္း စတာေတြလည္း အေတာ္ပ်စ္ပ်စ္နွစ္နွစ္ေျပာျပ ပါတယ္။ မက္ေဆ့ဂ်္နဲ႔ဆိုသူျဖစ္လို႔ သူ႔ပရိုက္ေဗစီကိုအေလးထားၿပီး ဘယ္သူဘယ္ဝါေတာ့ ေျပာလို႔မျဖစ္ပါ။ သူက လိင္တူခ်စ္သူမ်ားအေရးကို ေရႊျပည္ႀကီးမွာဥပေဒျပဌာန္းၿပီး တရားဝင္ျဖစ္ေရးအတြက္ လႈပ္ရွားခ်င္ေၾကာင္းနဲ႔ အဲ့လိုလႈပ္ရွားမယ္ဆို ျပည္ပေရာက္ျမန္မာျပည္သားေတြ(က်ေနာ္အပါအဝင္ ကူညီလိုသူေတြ)ကပါ ဝိုင္းဝန္းေျပာဆိုေပးၾကေစခ်င္ေၾကာင္းလည္းေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္က လိင္တူလက္ထပ္ေရးဥပေဒကိစၥက ေနာက္မွျဖည္းျဖည္းလုပ္ပါ ခုေလာေလာဆယ္မွာ ေရႊျပည္ႀကီးက လူတခ်ိဳ႔ရဲ႔ လိင္ခြဲျခားဆက္ဆံမႈနဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔အေပၚျမင္တဲ့အျမင္ေတြေလ်ာ့ပါသြားေအာင္ အရင္လုပ္ေစခ်င္ေၾကာင္းျပန္ေျပာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔အခု အဲ့ဒီအျမင္ေတြပါးသြားေတာင္ တျဖည္းျဖည္းေတာ့ နိုင္သေလာက္လုပ္ေနတဲ့အေၾကာင္းေျပာၿပီး ဘယ္ပံုလုပ္တာ လူၾကားထဲ ပိုေရာက္မယ္ထင္လဲလို႔ ေမးပါတယ္။ က်ေနာ္က ခင္ဗ်ားတို႔ ဟိုတယ္လ္ေတြ ခန္းမေဆာင္ႀကီးေတြမွာ မီဒီယာေတြနဲ႔ေတြ႔ၿပီး ေျပာတာေတြလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ေခတ္ပညာတတ္ လူလတ္တန္းစားအလႊာက စာနာစိတ္ရွိမယ္ထင္ရသူေတြကိုခ်ဥ္းကပ္ၿပီး သင္တန္းေပးတာေတြ၊ ေရးခိုင္းေျပာခိုင္းတာေတြ လုပ္တာလည္းေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရပ္ကြက္ထဲအထိေရာက္ဖို႔ဆို ရပ္ထဲရြာထဲအထိ ဆင္းၾကည့္မွ ရမယ္ထင္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ေတာနယ္ရြာေတြက ေက်းလက္လယ္သမားေတြနဲ႔ ၿမိ့ဳျပဆင္းရဲသား အလႊာေတြအထိဆင္းၿပီး ေဟာတာေျပာတာရွင္းျပတာ၊ စာနာနားလည္စိတ္ရေအာင္လုပ္တာမ်ိဳးေတြ လုပ္ၾကည့္ပါလားလို႔ ျပန္ေျပာျဖစ္တယ္။ သူက အဲ့သလိုသြားလုပ္ရင္ က်ဳပ္တို႔ကြဲသြားမွာေပါ့။ အဲ့ဒီလူေတြ အလႊာေတြထဲမွာ က်ဳပ္တို႔ကို ေမာင္မစၥကေတြ အေျခာက္ေတြ နပုန္းပ႑ဳတ္ေတြ ဘုရားဆုပန္မရသူေတြ ဘုန္းႀကီးဝတ္ခြင့္မရွိတဲ့သူေတြ ဘာညာနဲ႔နည္းမ်ိဳးစံုသံုးၿပီး ဆန္႔က်င္ခြဲျခားတဲ့ အလြန္အကၽြံဘုန္းႀကီးေတြရဲ႔ အေဟာအေျပာေတြကို နားေယာင္ယံုၾကည္ၿပီး က်ဳပ္တို႔ကိုလက္ခံဖို႔ မလြယ္ဘူးဗ်လို႔ေျပာျပန္တယ္။ က်ေနာ္လည္း ဒီေလာက္ဆို ေတာ္ေလာက္ၿပီယူဆလို႔ စကားစျဖတ္ရင္း တုတ္ထမ္းေျပာရတဲ့ ပုဂံရာဇဝင္ထဲက က်န္စစ္သားေစာလူးမင္းကို ငရမန္ကန္းလက္ကကယ္ဖို႔ သြားခိုးတဲ့ညအေၾကာင္း ေတြးေနမိတယ္။

read more

ပူးတြဲအာမခံခ်က္၊ ေရႊမူဝါဒနွင့္ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရး(တူေမာင္ညိဳ)

ပူးတြဲအာမခံခ်က္၊ ေရႊမူဝါဒ ႏွင့္ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရး(တူေမာင္ညိဳ) (၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖဝါရီ ၁၁ ရက္)
အမ်ားေမွ်ာ္လင့္္စိတ္ဝင္စားေနခဲ့ၾကသည့္ ဒီခ်ဳပ္ပါတီႏွင့္ ၈၈ ၿငိမ္းပြင့္မ်ား၏ “ ပူးတြဲသေဘာထားေၾကညာခ်က္”ထြက္လာခဲ့ၿပီ။
“ပူးတြဲသေဘာထားေၾကညာခ်က္”ကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ဒီခ်ဳပ္ပါတီႏွင့္ ၈၈ ၿငိမ္းပြင့္ေတြက “လမ္းမေပၚထြက္ၿပီး ဆႏၵျပပြဲေတြမလုပ္ပါဘူး၊ လမ္းေပၚဆႏၵျပပြဲ မေပၚေပါက္ေအာင္လည္း အတူတကြထိန္းသိမ္းသြားၾကမည္ဆုိတဲ့ ပူးတြဲအာမခံခ်က္ကို သမၼတ(ဗိုလ္)ဦးသိန္းစိန္ ႀကံ့ဖြံ႔အစုိးရထံ အခုိင္အမာ အာမခံေၾကာင္း တစ္ဖက္သတ္ သတင္းစကားပါးတဲ့သေဘာျဖစ္တယ္”လို႔ သေဘာေပါက္နားလည္မိပါသည္။ “ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း” ႀကိဳတင္ၿပီး (ႏုိင္ငံေရးပါတီႏွင့္ CSO) ပူးတြဲ အာမဘေႏၱခံေနျခင္းဟုလည္းျမင္ပါသည္။

ဤသုိ႔ တစ္ဖက္သတ္လုိက္ေလ်ာ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းျပလုိက္လွ်င္ “၂ဝဝ၈အေျခခံဥပေဒ”ကို ရွဥ့္လည္းေလွ်ာက္သာ ပ်ားလည္းစြဲသာ ျပင္ဆင္ႏုိင္မည့္ အလားအလာသည္ ေနလိုလလို ေပၚထြက္လာလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ယူဆထားပံုေပၚပါသည္။ သုိ႔ပါ၍ ဤမွ်အစြမ္းကုန္လုိက္ေလ်ာ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းျပေနျခင္းျဖစ္မည္ဟု ယူဆပါသည္။

အရွိကိုအရွိတုိင္းျမင္တယ္ဆုိၿပီး “၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒ”ေဘာင္ထဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ဒီခ်ဳပ္ပါတီ ဝင္ေရာက္သြားျခင္းသည္ (နဝတ-နအဖ) စစ္အုပ္စုအတြက္ ႀကီးမားသည့္ရလဒ္ႀကီးတစ္ခုပင္ျဖစ္ပါသည္။ “က်မ္းက်ိန္ေရး”နွင့္ပတ္သက္ၿပီး ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီႏွင့္စစ္တပ္ထဲတြင္ စုိးရိမ္မႈ ဒီဂရီခဏတာမွ် ျမွင့္တက္ခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ပုိင္း “လက္ပံေတာင္းအေရးအခင္း”တြင္ ထင္ထားသည္ထက္ ပိုမို အျမတ္ထြက္ခဲ့သျဖင့္ တြက္ေခ်ကုိက္ပါသည္။ အသံုးခ်ခံမည့္သူႏွင့္ အသံုးခ်ခ်င္သူတုိ႔ အခ်ိတ္အဆက္မိေနပါသည္။
ဆံုးရႈံးျခင္းကိုရင္ဝယ္ပုိက္ရသူမ်ားမွာ လက္ပံေတာင္းေဒသခံျပည္သူမ်ားႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေပၚထားရွိခဲ့ၾကသည့္ သူတုိ႔၏ ယံုၾကည္ေလးစားအားကိုးမႈပင္ ျဖစ္သည္။ အက်ိဳးအျမတ္တနင့္တပိုးကို ပူးတြဲရရွိသြားၾကသူမ်ားမွာ ႀကံ့ဖြံ႔အစုိးရ၊ ဦးပုိင္ႏွင့္ဝမ္ေပါင္ကုမၸဏီ တို႔ပင္ျဖစ္ပါသည္။

ယခုလည္း ပုဒ္မ ၅၉(စ)ကို ခၽြင္းခ်က္ျပဳ၍ ျပင္ေပးၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား သမၼတ သုိ႔မဟုတ္ ဒုတိယသမၼတေနရာေပးလိုက္လွ်င္ ရရွိလာႏုိင္မည့္ အက်ိဳးႏွင့္အျမတ္ကို ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီႏွင့္စစ္တပ္က စနစ္တက်တြက္ခ်က္ၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ အစားထုိးမည့္ စာသားပင္အသင့္ရွိေနပံု ေပၚပါသည္။၂ဝဝ၈အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရးကလည္း ယခုအခ်ိန္ထိ ဗိုလ္ေရႊမန္းဆင္ထားသည့္အကြက္တုိင္း ေရြ႔ေနသျဖင့္ စိတ္ပူစရာ သိပ္မရွိလွ။ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရးဆုိသည္မွာ ႀကံဖြံ႔ပါတီ၏လက္ခုပ္ထဲကေရျဖစ္သည္။

“၁ဝ၉ ဦးပူးေပါင္းေကာ္မတီ” သည္ ပုဒ္မ ၅၉(စ)အပါအဝင္ မျပင္ဆင္လိုသည့္ ပုဒ္မ(၇)ခုကိုေဖာ္ျပ၍ ပြဲဦးထြက္ေအာင္ပြဲကို ပီျပင္ပုိင္ႏုိင္စြာ ကျပအသံုးေတာ္ခံခဲ့ၿပီ။ ထုိ႔အျပင္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ႏုိင္ေရး အေကာင္အထည္ေဖာ္မႈေကာ္မတီ “၃၁ဦး ေကာ္မတီ”သုိ႔ တာဝန္ လႊဲေျပာင္းေပးခဲ့ၿပီ။ “၃၁ ဦးေကာ္မတီ”ဆိုသည္မွာလည္း “၁ဝ၉ ဦးပူးေပါင္းေကာ္မတီ”ကဲ့သုိ႔ပင္ ဦးနႏၵေက်ာ္စြာ၊ ဦးျမညိမ္း၊ ဦးေအးေမာက္ တုိ႔သာ စိတ္ႀကိဳက္ခ်ယ္လွယ္ၾကမည္ျဖစ္ၿပီး၊ ဗိုလ္ေရႊမန္း တစ္လက္ကိုင္ေကာ္မတီသာျဖစ္သည္။

“၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒ”ကို လႊတ္ေတာ္တြင္းနည္းတစ္ခုတည္းျဖင့္သာ ျပင္ဆင္မည္ဆိုလွ်င္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၊ႀကံ့ဖြံ႔အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္ႏွင့္စစ္တပ္တို႔ အလိုက်အေျဖသာ ထြက္ၿမဲထြက္ေနမည္။ သုိ႔တည္းမဟုတ္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၊ ႀကံ့ဖြံ႔အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္ႏွင့္စစ္တပ္တုိ႔က ခြင့့္ျပဳသေလာက္သာ ျပင္ဆင္ႏုိင္ပါလိမ့္မည္။

“ပုဒ္မ ၅၉(စ) အပါအဝင္ မျပင္ဆင္လိုသည့္ ပုဒ္မ ၇ ခု” အား ဇန္နဝါရီလ ၃၁ ရက္ေန႔ လႊတ္ေတာ္သုိ႔တင္သြင္းခဲ့သည့္ “၁ဝ၉ဦးေကာ္မတီ” အစီရင္ခံစာ၌ ေဖာ္ျပခဲ့ျခင္း၊ ပုဒ္မ ၅၉ (စ)မျပင္သင့္ဘူးဟု (တစည)ပါတီက အတိအလင္းထုတ္ေျပာျခင္း၊ ေဒၚခင္ဝုိင္းၾကည္ႏွင့္ေနမ်ိဳးေဝ တို႔၏ ပုဒ္မ ၅၉(စ)ေထာက္ခံေဟာေျပာပြဲ၊ ျပင္ဆင္ေရးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီထဲတြင္ သူႏွင့္ဥကၠ႒ႀကီးဗိုလ္ေရႊမန္းႏွစ္ဦးသာရွိသည္ ဟူသည့္ သူရဦးေအာင္ကုိ၏ ႏွပ္ေၾကာင္းေပးေနမႈ စသည့္ျဖစ္ရပ္မ်ားသည္ အေၾကာင္းမဲ့မဟုတ္ေခ်။
လႊတ္ေတာ္တြင္း အဆံုးအျဖတ္မွန္သမွ်တြင္ မဲအမ်ားဆံုးရသူက အႏုိင္ရစတမ္းမဟုတ္ပါလား။ ဗိုလ္ေရႊမန္းသည္ လႊတ္ေတာ္နာယကႀကီး ျဖစ္သျဖင့္ မဲေပးစရာမလိုေခ်။ လႊတ္ေတာ္တြင္းဖြဲ႔သမွ် ေကာ္မတီတိုင္းတြင္ အမ်ားစုမွာ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီႏွင့္ကာခ်ဳပ္၏ စစ္သားအမတ္မ်ားက အမ်ားစုျဖစ္ၿမဲျဖစ္သည္။ သုိ႔အတြက္ ဘာမွ်မႈစရာမရွိေခ်။ လႊတ္ေတာ္တြင္း အဆံုးအျဖတ္မွန္သမွ်သည္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၏လက္ခုပ္ထဲ၌သာရွိသည္။
ေနာက္ဆံုးဖြဲ႔ထားသည့္ “၃၁ ဦးေကာ္မတီ”၌ပင္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီကအမ်ားစုျဖစ္ကာ အဖြဲ႔ဝင္ထက္ဝက္ေက်ာ္တက္ေရာက္လွ်င္ အစည္းအေဝး ထေျမာက္ၿပီး၊ တက္ေရာက္သည့္ေကာ္မတီဝင္မ်ား၏ မ်ားရာဆႏၵမဲျဖင့္ဆံုးျဖတ္ရမည္ဟု ဗိုလ္ေရႊမန္းလက္မွတ္ျဖင့္ ေဖေဖၚဝါရီလ(၃)ရက္ေန႔ ရက္စြဲျဖင့္ထုတ္ျပန္ခဲ့သည့္ လႊတ္ေတာ္ရံုးအမိန္႔ေၾကာ္ျငာစာအမွတ္ (၂ဝ/၂ဝ၁၄)ေဖၚျပထားသည္။

ဗိုလ္သိန္းစိန္၊ ဗိုလ္ေရႊမန္း၊ ဗိုလ္မင္းေအာင္လိႈင္တို႔ ပူပင္စိုးရိမ္ေနသည္မွာ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပ “ျပည္သူ႔အင္အား”ျဖင့္ေဆာင္ရြက္လာမည့္ နည္းပင္ျဖစ္သည္။ “ကၽြန္မတို႔ လက္နက္အင္အားမသံုးဘူး၊ အၾကမ္းဖက္မႈမသံုးဘူး၊ ျပည္ပအင္အားမသံုးဘူး၊ ကၽြန္မျပည္သူ႔အင္အားပဲ သံုးမယ္လုိ႔ ကၽြန္မရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျပာပါရေစ”ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေျပာေနသည္မဟုတ္ပါလား။ ဘယ္လို အေျခအေနနဲ႔ ရင္ဆုိင္လာရတဲ့ ဘယ္လိုအခ်ိန္ခါမ်ိဳးမွာ “ျပည္သူ႔အင္အား”ကို သံုးမယ္လို႔ေတာ့ျဖင့္ တိတိက်က်ထုတ္မေျပာဖူးေသးပါ။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေျပာေနသည့္ ကိုယ့္ကို မေကာင္းလုပ္ေသာ္လည္း အေကာင္းႏွင့္သာတုန္႔ျပန္မည့္ တရားရွိသည့္လူေကာင္းမ်ား၏ “ေရႊႏွင့့္ထုထားသည့္မူဝါဒ”ကိုေတာ့ျဖင့္ ဗိုလ္သိန္းစိန္၊ ဗိုလ္ေရႊမန္း၊ ဗိုလ္မင္းေအာင္လိႈင္တို႔က ႏွစ္သက္လိုလားၾကမွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ထုိမူဝါဒသည္ သူတုိ႔အတြက္ အတုိင္းမသိ ေရႊမိုးေငြမိုးရြာသြန္းၿဖိဳးေစမည့္တုန္႔ျပန္မႈပင္ မဟုတ္ပါလား။ ဗိုလ္သိန္းစိန္၊ ဗိုလ္ေရႊမန္း၊ ဗိုလ္မင္းေအာင္လိႈင္တို႔အတြက္ ေရႊမိုးေငြမိုးရြာသြန္းၿဖိဳးၿပီဆိုလွ်င္ ျပည္သူမ်ားအတြက္ ေသြးနဲ႔မ်က္ရည္ပင္လယ္ေဝ ေစေတာ့မည္သာ ျဖစ္ပါသည္။

read more

ျပည္ေထာင္စုေန႔နဲ႔စပ္လို႔ ၂ဝ၁၃ ဇန္နဝါရီတုန္းက ေခတ္ေမာင္းစာေစာင္အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္

ျပည္ေထာင္စုေန႔နဲ႔စပ္လို႔ ၂ဝ၁၃ ဇန္နဝါရီတုန္းက ေခတ္ေမာင္းစာေစာင္ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္

ေခတ္ေမာင္း အတြဲ၂၊ အမွတ္၁၊ ဇန္နဝါရီ ၂ဝ၁၃ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္
ျပည္ေထာင္စုေန႔လို႔ သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ ပင္လံုစာခ်ဴပ္ ခ်ဴပ္ဆိုခဲ့တဲ့ ေန႔ ၂ဝ၁၃ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၂ရက္ေန႔မွာ ၆၆နွစ္ျပည့္ၿပီ။ ၆၆နွစ္ျပည့္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုေန႔ဟာ နိုင္ငံေတာ္က သူ့ရဲ့ ခ်ဳပ္အျခာကို တိုင္းရင္းသားေတြကလည္း ေထာက္ခံပါတယ္ဆိုၿပီး အသားယူေဖာ္ျပၿပီး က်င္းပမွာကလဲြၿပီး က်န္တဲ့အဓိပၸာယ္ မရိွနိုင္။ ျပည္ေထာင္စုဆိုတဲ့အဓိပၸာယ္၊ ျပည္နယ္ေတြ တိုင္းရင္းသားေတြစုစုစည္းစည္းရိွၾကတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ဟာ ျပည္ေထာင္စုေန႔ရဲ့အနွစ္သာရ မဟုတ္ေတာ့တာ ၁၉၆၂ကတည္းက စတြက္မယ္ဆိုရင္ ၅၁နွစ္ရိွၿပီ။

ျပည္ေထာင္စုေန႔မွာ တိုင္းရင္းသားေတြစုစုစည္းစည္းရိွပါတယ္လို႔ေျပာမယ့္အစား တိုင္းရင္းသားေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စုထဲမွာ ဒုတိယတန္းစားအနိွမ္ခံေတြအျဖစ္ ေနရတယ္။ သူတို႔နယ္ေျမေတြကို စစ္တပ္ကဘယ္လို႔ အဓမၼစိုးမိုးဖို႔ႀကိဳးစားၾကတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို အက်ယ္တဝင့္ ေၿပာဆိုေရးသားျပီး အနိွမ္ခံေတြအတြက္ သူတို႔အခြင့္အေရးေတြရဖို႔ၾကိဳးစားေပးသင့္တယ္။ အထူးသျဖင့္ သူတို႔ကို ျပည္ေထာင္စုထဲမွာ သူတို႔ဆက္ေနေစခ်င္ေသးရင္ သူတို႔အသံကိုနားေထာင္ျပီး သူတို႔လိုခ်င္တာရဖို႔ဝိုင္းၾကိဳးစားေပးသင့္တယ္။ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကို အုပ္ခ်ဴပ္သူေတြ အာဏာအတြက္လက္တလံုးျခားျပစားတဲ့ပဲြၾကီးအျဖစ္ က်င္းပတာကေန ရပ္ဖို႔ေကာင္းျပီ။

၆၆နွစ္ျပည့္တဲ့ျပည္ေထာင္စုေန႔ဟာ တျခားနွစ္ေတြနဲ႔ မတူ၊ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္နဲ႔ ျပည္ေထာင္စုအနွစ္သာရကေန ျမန္မာနိုင္ငံ ထင္ထင္ရွားရွားေသြဖည္လာတဲ့ နွစ္ျဖစ္တယ္။ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ မဖဲြ႔ဘူးလို႔ျငင္းခဲ့တဲ့ ေကအိုင္အိုကို ၂ဝ၁ဝကေန ဖိနိွပ္ျခိမ္းေျခာက္လာတဲ့ ျမန္မာစစ္တပ္နဲ႔၊  ျမန္မာစစ္တပ္ကို ၾသဇာရိွေနနိုင္တဲ့ ျမန္မာလႊတ္ေတာ္က ေကအိုင္အိုကို လြတ္လပ္ျပီးကာလေနာက္ပိုင္းမွာ အျပင္းထန္ဆံုး စစ္ဆင္မႈေတြထဲကတခုနဲ႔ ထိုးစစ္ဆင္ေနတဲ့အခိ်န္ျဖစ္တယ္။

ကခ်င္ေတြဟာ ျမန္မာေတြနဲ႔ ျပည္ေထာင္စုထဲမွာေနမယ္လို႔ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းကို ကတိေပးခဲ့ၾကတယ္။ ပင္လံုစာခ်ဴပ္မွာ လက္မွတ္ ထိုးခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔အပါအဝင္ တျခားတိုင္းရင္းသားေတြရဲ့ေထာက္ခံမႈနဲ႔ ျမန္မာနိုင္ငံဟာ လိုခ်င္တဲ့နယ္ေျမေတြအားလံုးပါဝင္တဲ့ လြတ္လပ္တဲ့နိုင္ငံအဆင့္ကိုရခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ တိုင္းရင္းသားေဒသေတြနဲ႔ တိုင္းရင္းသားေတြကို ျမန္မာေခါင္းေဆာင္ေတြ အထူးသျဖင့္ ၁၉၆၂ေနာက္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ မ်က္ကြယ္ျပဳခဲ့တယ္။

ေလာေလာဆယ္ ၂ဝဝ၈ ဖဲြ႔စည္းပံုနဲ႔ တိုင္းရင္းသားေတြကို အစိုးရက အက်ပ္ကိုင္အနိုင္က်င့္တယ္။ ၂ဝဝ၈ဖဲြ႔စည္းပံုထဲက နိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားသူေတြဟာလည္း သူတို႔ရဲ့နိုင္ငံေရးမူနဲ႔လုပ္ရပ္မွန္တယ္ဆိုတာသက္ေသထူေထာင္ဖို႔ ၂ဝဝ၈ဖဲြ႔စည္းပံုျပင္ပက ကိုယ္ပိုင္အခ်ဴပ္အျခာအာဏာ ဆက္လက္ထိန္းထားလိုတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြကို စစ္လိုလားတဲ့လူေတြအျဖစ္ပံုေဖာ္တယ္။ သယံဇာတေတြကိုမက္လို႔ စစ္ပဲြမျဖစ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေနၾကသူ၊ ေသြးဆာေနတဲ့လူေတြအျဖစ္ ပံုေဖာ္တယ္။

ဖိနိွပ္သူနဲ႔ အဖိနိွပ္ခံေတြရဲ့ျပႆနာေတြထဲမွာ စကားလံုးျပႆနာပါတယ္။ ဘာသာစကားျပႆနာပါတယ္။ ဖိနိွပ္သူေတြက ဖိနိွပ္ခံရသူေတြအတြက္ နာမည္အၿမဲတမ္းထြင္တယ္။ သူတို႔ေပးတဲ့နာမည္ တြင္ေနဖို႔ ဖိနိွပ္သူေတြဘက္က မီဒီယာအပါအဝင္ တျခားအက်ိဳးေဆာင္ေတြကလည္း ဝိုင္းလုပ္ေပးၾကတယ္။ ျမန္မာစစ္တပ္နဲ႔ ေကအိုင္အိုကိစၥမွာ ကခ်င္ေတြကို ေသြးဆာသူ၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရးစားပဲြကို ေက်ာခိုင္းသူ၊ ျပည္သူ႔လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေတြကို ဖ်က္ဆီးသူ၊ အဖ်က္သမားလို႔ ဝိုင္း သရုပ္ေဖာ္ေနၾကတာ ဖိနိွပ္သူေတြရဲ့လုပ္ရပ္ကို တရားထူေထာင္ဖို႔သာမက၊ ဖိနိွပ္ခံေနရသူေတြဟာ သူတို႔ရဲ့နိုင္ငံေရးနဲ႔တဉီးခ်င္း အိုင္ဒန္တတီ၊ ကိုယ္ဘာလဲဆိုတာလဲဆိုတာကို တည္ေဆာက္ခြင့္မရေအာင္ စကားလံုးကအစ ဝိုင္း ခ်ဴပ္ကိုင္ကန္႔သတ္လိုက္တာျဖစ္တယ္။

နိုင္ငံေတာ္ကို တိုင္းရင္းသားေတြကေထာက္ခံတယ္ဆိုတဲ့အဓိပၸာယ္ေဖာ္ေဆာင္ဖို႔အတြက္နဲ႔ေတာ့ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကိုခုတံုးမလုပ္ဖို႔ ေခတ္ေမာင္းက ေျပာခ်င္တယ္။ ၆၆ နွစ္ျပည့္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကိုလည္း ကခ်င္တိုင္းရင္းသားေတြအပါအဝင္ ေသြးဆာသူျမန္မာစစ္တပ္ထဲက လက္ေအာက္တပ္သားေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ့မိသားစုေတြအတြက္ ဝမ္းနည္းေၾကကြယ္ဖြယ္ေန႔အျဖစ္သာ အသိအမွတ္ျပုေအာက္ေမ့သင့္တယ္။

ယူတာက https://www.facebook.com/linayehtin/posts/10201102402792950

read more

႐ုိင္းစုိင္းေမာက္မာေသာ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးကို သမၼတက ဘယ္လိုဆံုးမ မလဲ (တူေမာင္ညိဳ)

႐ုိင္းစုိင္းေမာက္မာေသာ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးကို သမၼတက ဘယ္လိုဆံုးမ မလဲ (တူေမာင္ညိဳ) (၂၀၁၄ ခုႏွစ္၊  ေဖေဖဝါရီ ၁ ရက္)

ဗိုလ္အုန္းျမင့္ေျပာစကားေတြက ရုိင္းစုိင္းၿပီး ေမာက္မာလွတယ္။

ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၊ ႀကံ့ဖြံ႔အစုိးရ၊ ႀကံ့ဖြံ႔လႊတ္ေတာ္တို႔ရဲ႕အရင္းခံသေဘာထားကို ဖြင့္ဟေဖာ္ထုတ္ျပလိုက္တာလဲျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္သိန္းစိန္ ေျပာေျပာေနတဲ့ “ႏုိင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈသစ္’’ဆုိတာရဲ႕ လက္ေတြ႔သေဘာကို  ဗိုလ္အုန္းျမင့္ေျပာစကားေတြက ထင္ထင္႐ွား႐ွား သက္ေသျပသလုိက္ပါၿပီ။

“အေျပာင္းအလဲ’’ ဆုိတဲ့တံခါးကို ဟလိုက္ေတာ့ ရုိင္းစုိင္းေမာက္မာသူေတြဟာ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးေတြအျဖစ္ ပြဲထြက္လာခဲ့ၾကၿပီး၊ တၿပိဳင္နက္ထဲ ျမန္မာႏုိင္ငံအႏွံ႔အျပားမွာ “လူမ်ိုးေရး၊ ဘာသာေရးအေရၿခံဳ အၾကမ္းဖက္သတ္ျဖတ္မႈေတြ’’ေပၚေပါက္လာပါတယ္။

ဒီအခ်က္ဟာ “ယေန႔အေျပာင္းအလဲ”ရဲ့ထင္သာျမင္သာအရွိဆံုးအခ်က္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဗိုလ္သိန္းစိန္တုိ႔၊ ဗိုလ္ေရႊမန္းတုိ႔က ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၊  ႀကံ့ဖြံ႔အစုိရ၊ ႀကံ့ဖြ႔ံလႊတ္ေတာ္တို႔ကို “ဗိုလ္ေဇာ္မင္း၊ ဗိုလ္လွေဆြ၊ ဗိုလ္အုန္းျမင့္’’တုိ႔ိလို လူစားေတြဖြဲ႔စည္းထားတာပါ။

လွ်ပ္စစ္ဝန္မင္းဗိုလ္ေဇာ္မင္း က ဧရာဝတီျမစ္ဆံုအေရးကိစၥန႔ဲပတ္သက္ၿပီး “ဘယ္ေတာ့မွေနာက္မဆုတ္ဘူး၊ ဆက္လုပ္မွာျဖစ္ပါတယ္”လုိ႔ ေမာက္ေမာက္မာမာေျပာခဲ့သူပါ။

လႊတ္ေတာ္အမတ္ဗိုလ္လွေဆြကေတာ့ “ဒီတုိင္းေခၚေနတာမလာရင္၊ (က်ည္ဆံ) “ဘူးလက္”နဲ႔ ေခၚမယ္”လုိ႔ ေသနတ္စကားေျပာသူ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗိုလ္အုန္းျမင့္ေျပာစကားေတြက ပိုၿပီး ေမာက္မာမုိက္မဲပါတယ္။ အားကိုးႀကီးႀကီးမားမားရွိလို႔လည္း ဒီလိုေျပာရဲတာပါ။ “ဘယ္ ႏုိင္ငံေရးသမားကိုမွ ဂရုမစုိက္ဘူး --- နယ္တကာလွည့္ပါးရုိက္လာတာ --- ဘယ္ႏုိင္ငံေရးပါတီမွလည္းမေၾကာက္ဘူး၊ ေစာ္ကားတဲ့အေကာင္ တြယ္မွာဘဲ။ ပါးစပ္နဲ႔တြယ္လုိ႔မရရင္ အခ်ဳပ္ထဲထည့္မွာပဲ၊ တုိင္ခ်င္တဲ့ေနရာ တုိင္လို႔ရတယ္”တဲ့။

ယခုလို တရားမဲ့ၿပီး ေမာက္မာေစာ္ကားလွတဲ့လူရမ္းကားေတြကို “ဂ်င္းတဲလ္မင္းမ်ားရဲ့ေရႊနဲ႔ထုထားတဲ့မူဝါဒ”နဲ႔တုန္႔ျပန္လုိ႔ အလုပ္ျဖစ္ႏုိင္ပါ့ မလား။ သက္သက္စိတ္ကူးယဥ္သလိုမ်ားျဖစ္ေနမလား။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆုိတာ လေရာင္ေအာက္မွာလမ္းေလွ်ာက္တာ မဟုတ္သလုိ၊ ဇာပန္းထိုးတဲ့အလုပ္မ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။

မၾကာေသးခင္ကပဲ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ကာခ်ဳပ္ဗိုလ္မင္းေအာင္လႈိင္ေျပာတဲ့မိန္႔ခြန္းဆုိတာကို မွတ္မိၾကအံုးမွာပါ။ ကာခ်ဳပ္ ကလည္း ခပ္မုိက္မုိက္ပဲေျပာပါတယ္။ ဗိုလ္ေအာင္မင္းတုိ႔လို ေထြလီကာလီေတြ၊ လိမ့္လံုးပတ္လံုးေတြမေျပာဘဲ။ ဒဲ့ဒုိးေျပာပါတယ္။

“ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္တယ္ဆိုတာ အာဏာခြဲေဝေပးဖုိ႔မဟုတ္ပါဘူး”တဲ့။ မရွင္းပါလား။

ဒီလိုရွင္းျပတ္ေနေပမယ့္ လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားက “ေတာ္လွန္ေရး” ဆုိတဲ့စကားလံုးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး  သတ္ပံုမွားခ်င္ ေနၾကတယ္။ ေနရာတကာ မသံုးနဲ႔လို႔လည္း ေျပာသံၾကားရပါတယ္။ “ေတာ္လွန္ေရး”ဆိုတဲ့စကားလံုးက ျခင္ေထာင္ထဲမွာ သံုးရမယ့္စကားလံုး မဟုတ္တာေတာ့ လူတုိင္းသိၾကပါတယ္။

တစ္ဖက္မွာ ဗိုလ္သိန္းစိန္၊ ဗိုလ္ေရႊမန္း၊ ဗိုလ္ေအာင္မင္းတုိ႔က အေပ်ာ့ဆြဲေၾကာင္ေခ်းလံုးေလးေတြနဲ႔ ႏွပ္ေၾကာင္းေပးၿပီး၊ အျခားတစ္ဖက္ မွာေတာ့ “ဗိုလ္ေဇာ္မင္း၊ ဗိုလ္လွေဆြ၊ ဗိုလ္အုန္းျမင့္’’တို႔လို လူရမ္းကားေတြက ေမာက္မာရုိင္းစုိင္းတဲ့စကားေတြေျပာၾကေဟ့လုိ႔ တာဝန္ေပး ေစခုိင္းထားပံုေပၚပါတယ္။  ဒီလိုအေပ်ာ့/အမာအျဖစ္ တမင္ပံုေဖာ္ေနတာကို ႏုိင္ငံေရးအျမင္ခ်ိနဲ႔ ႏုံခ်ာသူအခ်ိဳ႔က ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီထဲက “အကြဲ” အျဖစ္ ရႈျမင္သံုးသပ္ေနၾကပါတယ္။ သူတုိ႔ခ်င္းအာဏာႏွင့္ဘ႑ာ စားခြက္လုၾကတဲ့အကြဲမ်ိဳး မရွိတာမဟုတ္ပါဘူး။ စစ္အုပ္စုရဲ့ဘံုအက်ိဳးစီးပြားအေပၚမွာေတာ့ သူတုိ႔ဟာ “ဘယ္သူခြဲခြဲ ဒုိ႔မကြဲ အၿမဲစည္းလံုးမည္”ဆုိတဲ့အတုိင္း ညီညြတ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ “၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ”အေပၚသူတုိ႔ခ်င္းခ်င္းမကြဲလြဲၾကပါဘူး။ “ပုဒ္မ ၅၉ (စ)” မျပင္ဆင္ခ်င္ၾကတဲ့အခ်က္အေပၚမွာ သူတုိ႔ ညီၾကပါတယ္။ ႀကံ့ဖြ႔ံပါတီရဲ့ မုိက္ေဖာ္ဆုိးဘက္ေနာင္ေတာ္ျဖစ္တဲ့ (တစည)ပါတီသည္ပင္ “ပုဒ္မ ၅၉ (စ)”မျပင္ေရးမွာ တသေဘာတည္းရွိေနတယ္မဟုတ္ပါလား။

ဒါေပမယ့္တခ်ိဳ႔ဆုိရင္ ဗိုလ္ေအာင္မင္းေလမိၿပီး ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆုိး ၊ အသံဝင္၊ သလိပ္ကပ္ ျဖစ္ေနၾကရရွာပါတယ္။ ေရာဂါ ဘယ္ေလာက္ထိ ကၽြမ္းေနၿပီလည္းဆုိရင္  ဗိုလ္ေအာင္မင္းရဲ့ေျပာစကားေတြ၊ ႏႈတ္ကတိေတြကုိ “လက္မွတ္ေရးထုိးၿပီးျဖစ္သကဲ့သို႔”မွတ္ယူရမယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ သူတို႔အတြက္ ကုရာနတၱိ ေဆးမရွိပါ။

က်ားသစ္ဟာ သူ႔အေရခြံေပၚကအစက္အေပ်ာက္ေတြကို ဖံုးကြယ္ထားလို႔မရသလုိပါပဲ။ ယေန႔ ဗိုလ္ေဟာင္း/ဗိုလ္သစ္ စစ္အုပ္စုေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ့အက်င့္စရုိက္နဲ႔မူလဗီဇကို ဖံုးကြယ္ထားလုိ႔မရပါဘူး။ သူတုိ႔လုယူထားတဲ့အာဏာနဲ႔ဘ႑ာဆုိတာကို ထိပါးလာတာနဲ႔အမွ် ဟန္ေဆာင္ လွည့္ဖ်ားဖံုးကြယ္ထားတဲ့ သူတုိ႔ရဲ့အဆိပ္ေတြ၊ အစြယ္ေတြ၊ ေျခသည္းလက္သည္းေတြကို ေျဗာင္ထုတ္ျပလာ မွာပါပဲျဖစ္ပါတယ္။ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၊ ႀကံ့ဖြံ႔အစိုးရ၊ ႀကံ့ဖြံ႔လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ဗိုလ္အုန္းျမင့္လိုလူစားေတြအမ်ားအျပားရွိပါတယ္။

႐ုိင္းစုိင္းေမာက္မာေသာ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးဗိုလ္အုန္းျမင့္ ကို သမၼတ(ဗိုလ္) ဦးသိန္းစိန္ ဘယ္လိုဆံုးမ မလဲ။ ရုိင္းစုိင္းေမာက္မာေသာ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီး ဗိုလ္အုန္းျမင့္ကို ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္နယက၊ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီဥကၠ႒ (ဗိုလ္) ဦးေရႊမန္းက ဘယ္လိုအေရးယူမလဲ။

ညြန္း -Unity Weekly News ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၃၊ အမွတ္ (၅) ၊ ၁ ေဖေဖၚဝါရီ ၂၀၁၄

read more

၂ဝ၁၄ ေဖေဖာ္ဝါရီအဆန္းက တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

၂ဝ၁၄ ေဖေဖာ္ဝါရီအဆန္းက တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

ဒီေန႔ ေဖေဖာ္ဝါရီဆန္းၿပီ။ လင္းအားႀကီးအခ်ိန္။ အိမ္ေနာက္ၿခံစပ္အဆံုး ေရဒီယိုစေတရွင္ေလးက မီးေရာင္ေတြလင္းလို႔။ အျပင္မွာ နွင္းေတြက အေတာ္ထူထူထဲထဲ။ ဇနီးသည္က ညကတည္းက “မနက္ျဖန္စေနေန႔..ရံုးသြားစရာမလိုဘူး၊ ေနဖင္ထိုးတဲ့အထိအိပ္မယ္”လို႔ ဗမာလိုေျပာၿပီး အိပ္ေနတုန္း။ ဖင္ထိုးစရာေနက ဒီေန႔ ထြက္မယ္မထင္ဘူး။ အျပင္မွာ နွင္းက ဒီေလာက္ထူေနတာ။ ကြန္ျပဴတာေရွ႔ထိုင္ရင္း အခန္းတံခါး မွန္ျပဴတင္းကေနျဖတ္ဝင္လာတဲ့ ၾကက္ဖႀကီးနွစ္ေကာင္အခ်ီအခ်တြန္သံကို က်ေနာ္က ဗမာလို ေအာက္အီးအီးအြတ္လို႔ အပီအျပင္ၾကား ရတယ္။ ၾကက္တြန္သံၾကားတိုင္း ေရႊျပည္ႀကီးကိုလြမ္းသလို အလြမ္းလည္းေျပတယ္။ အေမရိကန္မွာ မနက္တိုင္းၾကက္တြန္သံၾကားရတာ နည္းတဲ့ကုသိုလ္မဟုတ္ဘူးလို႔ မိတ္ေဆြတစ္ဦးကေျပာဖူးတယ္။ ၁ဝ ရက္ေန႔ က်ေနာ့္ေမြးေန႔။ အသက္ ၄ဝ တုန္းက ေထာင္ထဲမွာ ေမြးေန႔ တစ္ႀကိမ္လုပ္ဖူးတယ္။ ခု ေနာ္ေဝေရာက္ေနတဲ့ ကိုယဥ္မင္းဦး(ဗူးသီး) ခု ရန္ကုန္က ကိုစိုးထိုက္(ေမ်ာက္ႀကီး) တို႔ ေႁမွာက္ေပးတာလည္း ပါသလို ခု ၈၈ ၿငိမ္း/ပြင့္က ကိုအံ့ဘြယ္ေက်ာ္(ဘြယ္ႀကီး)က လက္ဘက္ရည္ေလး ေသာက္ၾကေသးသေပါ့ ေျပာတာလည္းပါပါတယ္။ ဘြယ္ႀကီးလက္ဘက္ရည္ကေတာ့ တသက္စာမေမ့ေအာင္စြမ္းတယ္ စြဲတယ္။ မနက္ခင္းမွာ ၂ တိုက္စာ ပဲကုလားဟင္းခ်က္၊ ေန႔လည္မွာေတာ့ လက္ဘက္ရည္ခ်စ္သူေတြအဖို႔ လန္ဒန္စီးကရက္တစ္လိပ္က်၊ လက္ဘက္ရည္အက်ဂိတ္ဆံုးတစ္ခြက္စီ၊ ညလည္းက်ေရာ အခန္းဝက သံတိုင္ေပၚလက္ေထာက္ရင္း “ေႏြလည္အိပ္မက္”ကိုဆိုၿပီး ၄၁ နွစ္သားျဖစ္သြားတယ္။ ခု ၅၁ နွစ္သားျဖစ္ၿပီ။ ေမြးေန႔မွာ ဘာလုပ္မယ္ မေတြးထားေသးဘူး။ စိတ္ကူးထားတာက ၿမိ့ဳနဲ႔ ၁၆ မိုင္ေလာက္ေဝးတဲ့ေနရာက အေမရိကန္ကို ကနဦးအေျခခ်လာတဲ့ ဂ်ာမန္ႏြယ္ဖြားေတြ (ဒီမွာေတာ့ Amish လို႔ေခၚတယ္)ေနတဲ့ရြာႀကီးတရြာကို သြားမလားေတြးေနတယ္။ အရင္လည္း ၿမိ့ဳနီးခ်ဳပ္စပ္က သူတို႔ရြာေတြအႀကိမ္ႀကိမ္ ေရာက္တယ္။ တခါမွ စာမေရးျဖစ္ဘူး။ ရိုက္ထားတဲ့ပံုေတြကေတာ့ အမ်ားသား။ အေမရိကန္မွာ လွ်ပ္စစ္မီးမသံုးတဲ့၊ ေရနံဆီမီးအိမ္နဲ႔ဖေယာင္း တိုင္ပဲထြန္းတဲ့၊ ေဆာင္းတြင္းနဲ႔ေအးတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ Heater မသံုးပဲ ထင္းတံုးဆိုက္မီးလင္းဖိုႀကီးေတြနဲ႔ အိမ္ထဲေနတဲ့၊ ကားမေမာင္းတဲ့၊ လယ္ကိုျမင္းနဲ႔ပဲထြန္တဲ့၊ ဓါတ္ေျမၾသဇာမသံုးတဲ့၊ ဘာစက္ကိရိယာမွအသံုးမျပဳပဲ စိုက္ပ်ိဳးေမြးျမဴေရးနဲ႔ အသက္ဘဝ တည္ေဆာက္တဲ့၊ တယ္လီဖုန္းမသံုးတဲ့၊ ဓါတ္ပံုရိုက္ရင္မႀကိဳက္တဲ့(ခြင့္ေတာင္းၿပီးမွရိုက္ရတဲ့) အခ်င္းခ်င္းကလြဲလို႔ ဘာသာျခားလူမ်ိဳးျခားကို လက္မဆက္တဲ့ (သာကီေတြလို ေမာင္ႏွမခ်င္းေတာ့ျပန္မယူပါ)၊ အိမ္ကိုလက္နဲ႔ေဆာက္တဲ့၊ ေဆးအျဖဴပဲသုတ္တဲ့၊ ေက်ာင္းကို အျမင့္ဆံုး အထက္တန္းေလာက္ အထိပဲတက္တဲ့၊ ကားဆို ဘာကားမွမရွိတဲ့၊ ႏြားေခ်း ျမင္းေခ်းနံ႔ရတဲ့၊ ရႊံ႔နံ႔ဗြက္နံ႔ရတဲ့၊ ၾကက္တြန္သံၾကားရတဲ့ ေကာက္ရိုးနံ႔/ရိုးျပတ္နံ႔ရတဲ့ ဖားလက္တက္ေအာ္သံ ပုရစ္သံ ပုဇဥ္းရင္ကြဲသံ၊ ျမင္းဟီသံ၊ ႏြားသိုးတြန္သံ၊ ႏြားမေအာ္သံ၊ သိုး/ဆိတ္ေအာ္သံေတြၾကားရတဲ့ လူ႔အစုေတြ ေနတဲ့ရြာႀကီးပါ။ အေမရိကန္တျပည္လံုး ျပည္နယ္ ၆ ခုေလာက္မွာ အဲ့ဒီ စက္မႈေခတ္မတိုင္မီလူမႈသ႑န္နဲ႔ေနထိုင္ၾကတဲ့ အားမစ္ရွ္လို႔ေခၚတဲ့ ဂ်ာမန္အႏြယ္ေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အင္ဒီယားနားျပည္နယ္က အဲ့ဒီ ၆ ျပည္နယ္ထဲက တစ္ျပည္နယ္ပါ။ သူတို႔အစား အေသာက္ေတြ က်ေနာ္ႀကိဳက္တယ္။ သူတို႔ဟင္းသီးရြက္မွာ ပိုးသတ္ေဆးမျဖန္းဘူး ဓါတ္ေျမၾသဇာနဲ႔မသီးမပြင့္ဘူး။ သူတို႔ႏြားနို႔ ဒိန္ခဲ ေထာပတ္စတာေတြက အိမ္မွာလုပ္တဲ့လက္လုပ္ အိမ္တြင္းျဖစ္သဘာဝအတိုင္း၊ သူတို႔ေျပာင္းဖူးကခ်ိဳလွတယ္။ သူတို႔ ဂ်ံဳနဲ႔လုပ္တဲ့မုန္႔မွန္သမွ် အစားအစာမွန္သမွ်မွာ ဆိုးေဆးမပါဘူး ဓါတုေဗဒပစၥည္း ၾကာရွည္ခံပစၥည္းမထည့္ဘူး။ မီးေသြးမီး ထင္းမီးနဲ႔ဖုတ္တဲ့ အိမ္ဖုတ္ေပါင္မုန္႔ေႏြးေႏြး အိအိပြပြႀကီးေတြက ေမႊးၿပီးအရသာရွိလွတယ္။ ေထာပတ္ဆမ္းထားတဲ့ အာလူးေထာင္းျပဳတ္ေခ်က အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ သြားရည္ က်စရာ။ ပဲသီးစိမ္းေတာင့္ျပဳတ္၊ အမဲအစိုကင္၊ ဝက္ေပါင္ေျခာက္အီအီ၊ ငံၿငိၿငိဝက္သားဆားနယ္အိုးကင္းပူတိုက္၊ ငါးၾကင္းလိုအေကာင္ႀကီး ဆားေလးသုတ္ကာ ဝါးသီတံထိုးၿပီးအေကာင္လိုက္ႀကီး ေျပာင္းဖူးရိုးေျခာက္မီးနဲ႔ကင္ ငရုပ္ေကာင္းမႈန္႔ေလးျဖဴးၿပီး ဖဲ့ကာရြဲ႔ကာစားၾက၊ ညေန ခ်ိန္ဆိ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္ထိုင္ကာ ဂ်ာမန္လက္ဘက္ရည္ခ်ိဳေလး က်ိဳက္ကာက်ိဳက္ကာ။ ဝိုင္ခ်ိဳကေလး ၿမံဳ့ကာၿမံ့ဳကာ၊ သူတို႔အသားငါးက အသားတိုးေဆးေႂကြးၿပီးေမြးတာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ တည္တဲ့စပ်စ္ဝိုင္လို ဝိုင္ခ်ိဳရည္က အနံ႔သင္းသင္းနဲ႔ ခ်ိဳခ်ိဳအီအီ ရီရီေဝေဝ။ ဆံပင္အုပ္ ေခါင္းဖုံးအျဖဴေလးေတြနဲ႔ ဇာပန္းထိုးေခါင္းစည္းပုဝါေလးေတြနဲ႔ ပခုန္းေဖါင္းလက္ရွည္ လက္ေကာက္ဝတ္စည္းအကႎ်ရွည္နဲ႔ မိန္းကေလးႀကီး ငယ္ေတြဟာ ျဖဴဆြတ္တဲ့အသားအေရ ပန္းဆီေရာင္ေျပးေနတဲ့မ်က္နွာ အျပာေရာင္ၾကည္ေတာက္ေနတဲ့မ်က္ဝန္းအစံုနဲ႔ ဂါဝန္ပြပြဖါးဖါးရွည္ရွည္ ႀကီးေတြနဲ႔ လွခ်င္တိုင္းလွလို႔သာေနတယ္။ လူတဖက္သားရင္ထဲအထိေဖါက္အၾကည့္ခံရသလို စူးရွရွ တည္တည္ၾကည္ၾကည္မ်က္လံုးျပာျပာနဲ႔ မုတ္ဆိတ္ေမြး ပါးသိုင္းေမႊးနဲ႔ ေခါင္းမွာ လင္ကြန္းေဆာင္းတဲ့ဦးထုတ္ဆန္ဆန္ ဦးထုတ္ရွည္နဲ႔၊ ကိုယ္မွာ ရိုးရာကိုယ္က်ပ္အကႌ်အတြင္းမွာခံလို႔ လည္မွာအစည္းနဲ႔ ဥေရာပဝတ္စံုနဲ႔ က်က်နနခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ အမ်ိဳးသားႀကီးငယ္ေတြဟာ ခုနေျပာတဲ့ အမ်ိဳးႀကီးငယ္ေတြနဲ႔ ညေနညေနဆို ရြာလည္လမ္းနဲ႔ ရြာပတ္လမ္းေတြတေလွ်ာက္ ဘာဂီလို႔ေခၚတဲ့ ျမင္းတစ္ေကာင္ဆြဲကေန ၆ ေကာင္ဆြဲအထိႀကီးတဲ့ ျမင္းယဥ္ေတြစီးလို႔ ေလၫွင္းခံထြက္လာၾကပလားဆို အေမရိကန္ေႏြဦးေပါက္ရာသီကို အလွစံုေစတဲ့ပန္းခ်ီကားပဲ။ ပန္းေတြအၿပိဳင္ပြင့္ၾက၊ သစ္ပင္ေတြ ပုရစ္နုသစ္ ေတြနဲ႔ သစ္ဖူးသစ္ဦးနံ႔ထြက္လာၾက၊ ေျမျပင္မွာ ျမဴခိုးတေဝေဝနဲ႔ ေျမသင္းနံ႔ေလးေတြ ထြက္လာၾက။ လမ္းမထက္က ျမင္းခြာသံ တေျဖာင္းေျဖာင္းတေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႔႔။ ဘဂၤလားကၽြဲထက္ႀကီးေတြထက္ ႀကီးလည္းႀကီးျမင့္လည္းျမင့္တဲ့ ျမင္းႀကီးေတြနဲ႔ လယ္ထြန္ရင္း ထယ္ခြဲရင္း ပါးေစာင္မွာေဆးတံခဲလို႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီၾကမ္းနဲ႔ ထြန္ထံုးထြန္တံေနာက္က ေယာက္က်ားသားႀကီးေတြ လွမ္းေတြ႔တဲ့အခါ ဟိုင္းလို႔ လွမ္းေအာ္ႏႈတ္ရင္း ၾကက္စာဝက္စာ စဥ္းေနေကၽြးေနတဲ့အမ်ိဳးသမီးႀကီးေတြျမင္တဲ့အခါ ဟဲလိုလို႔ နႈတ္ဆက္ရင္း၊ လမ္းမေတြေပၚေျပးလႊား ကစားေနတဲ့ကေလးေတြေတြ႔တိုင္း ေဟးလို႔ႏႈတ္ဆက္ရင္းနဲ႔ သူတို႔ရြာဓေလ့မွာ ကိုယ္ပါ ေရာေပ်ာ္ေမြ႔ရတယ္။ ဒီေမြးေန႔ သြားျဖစ္ရင္ ျပန္ေရးမလားေတြးတာပါပဲ။ ခုေတာ့ ဗူးသီး ေမ်ာက္ႀကီး ဘြယ္ႀကီးဆိုတဲ့ သီးတစ္သီးနဲ႔ ႀကီး(၂)ႀကီးအျပင္ ဒုကၡအတူ အနွိပ္စက္အတူ ခံေဖာ္ခံဘက္ေတြအားလံုးကို ကိုသတိရလွတယ္။

(ေမြးလမွာ ေရာက္တတ္ရာရာ)

ေဆးဝါးအသစ္ေတြထုတ္လုပ္ၿပီး တိရိစၦာန္ေတြနဲ႔စမ္းသပ္တာကို ခါးခါးသီးဆန္႔က်င္တဲ့ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြအေမရိကန္ႀကီး ဖ်ားလည္းဖ်ားေရာ ပဋိဇီဝေဆးေတြခ်ည္းမွီဝဲတာ ဘာလို႔တုန္းေမးေတာ့ ဒီေဆးအစမ္းခံခဲ့ရတဲ့ေကာင္ေတြက ေသလည္းေသကုန္ပါၿပီ ကိုယ္မသံုးလည္း ဒီေကာင္ ေတြျပန္ရွင္လာမွာမွ မဟုတ္ေတာ့တာ”ဆိုတာမ်ိဳး၊ သူ႔အသက္သတ္တာ အကုသိုလ္တရားလို႔တြင္တြင္ေျပာတဲ့ကိုယ္ေတာ္ ေထာင္ထဲမွာ ဝမ္းလည္းကိုက္ေရာ ေသာက္လိုက္တဲ့ပဋိဇီဝေဆး။ ေပ်ာက္လည္းေပ်ာက္ေရာ ေနာက္မကိုက္ေအာင္ဆိုကာ လက္ေဆးပိုးသတ္ေဆးရည္ မျပတ္သံုးတာကို ပါဏာတိပါတာကံထိုက္/မထိုက္ ဘယ့္နွယ္ဆိုမလဲကိုယ္ေတာ္ဆိုေတာ့ “အဲ့ဒီပိုးေၾကာင့္ ဟုတ္ခ်င္မွလည္းဟုတ္မွာပါကြာ ဝမ္းကိုက္တာက၊ ဟုတ္တယ္ဆိုလည္း အဲ့ဒီပိုးက သက္ရွိဟုတ္/မဟုတ္ ေထာင္ကလြတ္မွ အဘိဓမၼာထဲေမႊေနွာက္ရွာၾကည့္ရဦးမယ္”ဆိုတာ မ်ိဳး၊ မိေက်ာင္းေတြအသတ္ခံရတာသနားတယ္။ မိေက်ာင္းမုဆိုး၊ မိေက်ာင္းသားေရပစၥည္းထုတ္လုပ္မႈနဲ႔ မိေက်ာင္းသားေရထည္သံုးစြဲမႈ အျပင္းအထန္ဆန္႔က်င္တဲ့အေမရိကန္မ ဘာလို႔ နြားသားေရလက္ေပြ႔အိပ္ ကိုင္သလဲေမးၾကည့္ေတာ့”မိေက်ာင္းသားေရမဟုတ္ဘူးေလ” ဆိုတာမ်ိဳးေတြေတြ႔တိုင္း ေၾသာ္..လို႔သာ မွတ္ခ်က္ျပဳမိတယ္။ (ေၾကာင္သူေတာ္မ်ားကိစၥ)

ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ဟာ ပိုက္ဆံမေပးရတဲ့ ဆိုရွယ္မီဒီယာပါ။ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးယူရတဲ့ စာမ်က္နွာပါ။ ရည္ရြယ္ခ်က္အေထြေထြနဲ႔ သံုးစြဲသူအမ်ိဳးမ်ိဳးပါ။ စိတ္ဝင္စားစရာနဲ႔ စိတ္ဝင္စားေစရာလည္း အကြဲကြဲအျပားျပားပါ။ သန္ရာနဲ႔ျမန္ရာေတြမွာလည္း အခ်ိန္နဲ႔အရွိန္မတူပါ။ မတူတဲ့ဆန္႔က်င္ဘက္ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ လူေတြလည္း တပံုတမပါ။ အေၾကာင္းအရာတူကိုစိတ္ဝင္စားေတာင္ ေရခ်ိန္မတူၾကပါ။ အထက္ေအာက္၊ ေဒါင္လိုက္ အလ်ားလိုက္၊ အျပားလိုက္အဝိုင္းလိုက္ ဘာတစ္ခုမွ မရွိတဲ့ေနရာပါ။ မိမိအလိုအတိုင္း ထိုက္သေလာက္ျဖစ္တဲ့ရပ္ဝန္းပါ။ စိတ္ဝင္စားရာ၊ စိတ္သန္ရာကိုသာလုပ္ရမွာပါ လုပ္ၾကတာပါ။ ကိုယ့္စကားအႀကိဳက္တူ စိတ္ဝင္စားသူမ်ားရင္မ်ားသေလာက္ လူေတြဖတ္ၾကမွာပါ။ အႀကိဳက္ မတူသူကေတာ့ ေရွာင္မွာပါ။ မေတာ္တဆ ဖတ္မိေတာင္ ေျပာင္းျပန္ေျပာမွာပါ။ ေျပာမဝရင္ ဆဲမွာပါ။ အဲ့သလို အေျပာခံရလို႔ အဆဲခံရလို႔ ယမ္းပံုမီးက်ျဖစ္တယ္ဆို ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္စိတ္ဝင္စားတာ သူစိတ္မဝင္စားရေကာင္းလား ျငဴစူမယ္ဆို ဥပေဒနဲ႔မျပဌာန္းထားတဲ့ ဆိုရွယ္မီဒီယာ က်င့္ဝတ္ Ethic of Social Media နဲ႔ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ အဟပ္က်/မက်ျပန္ေတြးဖို႔သာ စိတ္ေစာေနမိ။ (ေျပာရေကာင္းလားအၿငိဳအျငင္မ်ားသူေတြကိစၥ)

က်ေနာ္ ေျပာေနတာေတြဖတ္မိၿပီး ေျပာခ်င္ရင္ေျပာပါ(ဆဲခ်င္စိတ္ေပါက္လာလို႔) ဆဲခ်င္ရင္ ဆဲပါဆိုၿပီး အၿမဲလိုလိုေျပာပါတယ္။ အဲ့လိုေျပာလို႔ ”သေဘာထားႀကီးတယ္”တို႔၊ ”ဒီမိုကေရစီပဲ” တို႔၊ ”သေဘာမတူဘူး ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားလြတ္လပ္ခြင့္ကို က်ေနာ္အသက္ေပးကာကြယ္မယ္” တို႔ ဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္မထြက္သလို လက္ေတြ႔မွာ က်င့္လည္းမက်င့္သံုးပါဘူး။ လိုသေလာက္တုန္႔ျပန္ပါတယ္။ ေျပာတာဆိုတာ ဆဲတာျပဳတာလည္း (လုပ္ခ်င္သူအတြက္)အလုပ္ပါပဲ။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔က်ေတာ့လည္း ခုလို ေရးေနေျပာေနတာကို လုပ္စရာလို႔ျမင္ၿပီး လုပ္ေနတာပါပဲ။ တပါးသူ မထိခိုက္ေအာင္ေျပာပါဆို ေျပာစရာကိုမရွိတာပါ။ ေျပာမွပဲဗ်ာ ထိခိုက္ေတာ့မေပါ့။ မထိခိုက္ေအာင္ဆို ဘာမွမလုပ္ပဲေနရံုသာရွိေတာ့မေပါ့။ နွစ္သက္လိုလားအပ္သူကို ခ်ီးမြမ္းအားေပးေထာက္ခံသလို မနွစ္သက္မလိုလားအပ္သူကို ျပစ္တင္ရႉတ္ခ်ဆန္႔က်င္မွာပါပဲ။ နွစ္သက္လို လားအပ္/မအပ္ကိုလည္း ယံုၾကည္ရာမွာတူသူ ရပ္ခံခ်က္ျခင္းတူသူဆိုတဲ့ ဘက္သေဘာေပၚအေျခခံၿပီးဆံုးျဖတ္တာပါ။ မက္ေဆ့ဂ်္နဲ႔ နွစ္ကိုယ္ၾကားဆဲေတာ့ လူသိမနည္းဘူးလားဗ်ာ။ နာေအာင္ဆို လူမ်ားမ်ားသိဖို႔လိုတယ္မထင္ဘူးလား။ Comment နဲ႔ အားမရရင္ Status ။ ဒါနဲ႔မွ မလံုေလာက္ေသးရင္ Notes နဲ႔ေရးၿပီးေျပာပါ ဆဲပါဗ်။ ဘာျဖစ္လဲ က်ေနာ္လည္း လူသိရွင္ၾကားေျပာေနေသးတာပဲဟာ မိတ္ေဆြလည္း အရပ္တကာသိေအာင္ ဆဲေပါ့။ လူၾကားေကာင္းပါတယ္။ (ပါ့စ္ဝါ့ဒ္ဝင္နိႈက္တာတို႔ ဝင္ဖ်က္တာတို႔ေတာ့မလုပ္နဲ႔ဗ်ာ။ တခါတခါထိရင္ ျပန္ျပန္ ဆယ္ရတာ အခ်ိန္ကုန္တယ္ဗ်)

(အဆဲသန္သူတို႔ကိစၥ)

က်ေနာ္လူပ်ိဳေပါက္ေလာက္က ေထာက္ၾကန္႔ အနာႀကီးေရာဂါေဆးရံုဝင္းအေနာက္က အနာႀကီးေရာဂါသည္ေတြေနတဲ့ရြာထဲမွာ ျခေတာင္ပို႔ကေန မိႈအႀကီးႀကီးေတြေပါက္တယ္။ ေတာင္ပို႔က လူႀကီးရင္စိုု႔ေလာက္ျမင့္ၿပီး ေတာင္ပို႔အေျခနားကေနကပ္ၿပီး ေပါက္တာ။ တပြင့္တပြင့္ စေကာအေသးစားသာသာပဲ။ ၅ ပြင့္ေလာက္ရွိမယ္မွတ္တယ္။ ေဖြးဆြတ္ေနတာပဲ။ တစ္ပြင္းခ်င္းစီသတ္သတ္မဟုတ္ဘူး။ ပင္စည္ရိုးတစ္ခုထဲကေန ပတ္လည္ေဘးဘက္ကို အထပ္လိုက္ပြင့္ၿပီး တက္သြားတာ။ အေတာ္လွတယ္။ ၾကည့္ရ အျမင္ဆန္းတယ္။ ဆန္းေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း တေယာက္စကားတေယာက္နား ပ်ံ႔သြားတယ္။ ေကာလဟလေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးထြက္လာတယ္။ စစျခင္းေတာ့ အိမ္ရွင္ေတြလည္း သာမန္ပဲ။ ေနာက္ လူေျပာလည္းမ်ားလာေရာ။ ျခေတာင္ပို႔ကို ရာဇမတ္ကာတယ္၊ အတြင္းထဲမွာ သဲျဖဴခင္းတယ္၊ ရွန္ပန္းစအနီအျဖဴေတြခ်ည္တယ္၊ နံ႔သာျဖဴ ကရမက္ရည္ေတြေလာင္းတယ္။ ဆြဲႀကိဳးေတြလက္ေကာက္ေတြ ဖလားထဲစိမ္ၿပီး ေရႊရည္ ေငြရည္ေလာင္းတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အိပ္မက္ေပးတာေတြ ဘာေတြပါ ပါလာတယ္။ ဆိုင္းဝိုင္းေတြ အုန္းပြဲငွက္ေပ်ာပြဲေတြပါ ပါလာျပန္တယ္။ လည္ပင္းမွာ ေယာဂီေရာင္နဲ႔ အျဖဴေရာင္ပိတ္စပတ္လူေတြက ဘာေတြလဲမသိဘူး ပါးစပ္ကတတြတ္တြတ္ရြတ္ၿပီး ဖလားထဲကအရည္ေတြထဲ သေျပခက္ေတြနွစ္လိုက္ လာၾကည့္တဲ့လူေတြေပၚ ပက္လိုက္ဖ်န္းလိုက္လုပ္တယ္။ လူေတြ မ်ားသထက္မ်ားမ်ားလာတယ္။ ဘုန္းႀကီးေတြ လည္း မနည္းမေနာပဲ။ သကၤန္းတဖါးဖါးနဲ႔ မေမာနိုင္မပန္းနိုင္ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးပဲ။ ထိုးေဆးပုလင္းခြံေလးေတြထဲ အဲ့ဒီျခေတာင္ပို႔ေျမမႈန္ေလး ေတြထည့္ ရာဘာေဖါ့ဆို႔ေလးဆို႔ၿပီး လဘ္ေကာင္းတယ္ဘာညာေျပာၿပီး သာသနာျပဳရန္အလႉေငြဆိုၿပီးေရာင္းတာ လက္မလည္ေအာင္ေရာင္း ရတယ္။ ျခေတာင္ပို႔ရာဇမတ္ကာအထဲမွာလည္း ပိုက္ဆံေတြေရာ ဆြဲႀကိဳးေတြ လက္ေကာက္ေတြ နားကပ္ေတြ လက္ဝတ္လက္စားေတြမွ တေန႔တေန႔ သစ္ရြက္ေၾကြသလိုကို တလစပ္က်ေနတာ။ အိမ္ရွင္ေတြလည္း ေငြကို သဲ့ယူသလိုကို ရေနတာ။ ေနာက္လည္းက်ေရာ မိႈႀကီးရဲ့ ပင္စည္မွာ ဘုရားမ်က္နွာေတာ္ေပၚတယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္ကေရာ။ ပင္စည္ရင္း ေျမႀကီးနားကပ္ေပၚတာဆိုေတာ့ ေလးဘက္ေထာက္ဖင္ကုန္းၿပီး ပါးနဲ႔ေျမႀကီးအပ္ၾကည့္မွ ျမင္ရတာ။ ျမင္ရတယ္ဆိုေပမယ့္ သဲသဲကြဲကြဲေတာ့မဟုတ္ဘူး။ မိႈပြင့္အရိပ္က်ေနေတာ့ ခတ္ေမွာင္ေမွာင္။ မ်က္ခံုး လိုလို နွာတန္လိုလိုဟာေလးေတြ ေရးေရးေလာက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားမ်က္နွာေတာ္အစစ္၊ ဘုရားမ်က္နွာေတာ္အစစ္ဆိုၿပီ အံ့ဘနန္းေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္။ လူေတြလာတာမွ ဘုရားပြဲထက္စည္တယ္။ ေငြေတြလႉတာမွ အထပ္လိုက္အထပ္လိုက္ပဲ။ ေထာက္ၾကန္႔ရဲစခန္းကရဲေတြလည္း လာေစာင့္ေပးတယ္ေျပာၿပီး အိမ္ရွင့္ၿခံေနာက္ဖက္မွာ အနီေရာင္အရက္ေတြ တေနကုန္မူးေနတာပဲ။ ေဘးပန္းအိမ္ေတြကလည္း ကြမ္းယာေဆး လိပ္ စီးကရက္ အခ်ိဳရည္ ရွန္ပန္းနီျဖဴ သေျပခက္ စပယ္ပန္းစတာေတြ ဆိုင္ခင္းေရာင္းၾကတယ္။ အေတာ္ေရာင္းရတယ္။ ေပ်ာ္ေတာင္ေပ်ာ္ စရာႀကီး။ ေနာက္ေတာ့ သိတ္မၾကာဘူး။ ေထာက္လွမ္းေရးဆိုလား စသံုးလံုးဆိုလား လူေတြလာတယ္။ ေမးတယ္ျမန္းတယ္။ မိႈႀကီးကို စစ္ေဆးတယ္။ လာတဲ့လူေတြကို ရြာဝင္လမ္းကေန မသြားဖို႔တားတယ္။ တားေတာ့ ”ဘုရားလာဖူးတာမတားနဲ႔” ”ကုသိုလ္ေရးေတာင္ ဝန္တို သူေတြ”ဘာညာနဲ႔ ပိုဆိုးကုန္တယ္။ ေနာက္ဆံုး မိႈႀကိီးကိုႏႈတ္ ျခေတာင္ပို႔ၿဖိဳခ် ရာဇမတ္ေတြခြာၿပီး မိႈအေျခမွာ ဂ်ံဳကိုအေရာင္နဲ႔နယ္ၿပီးကပ္ထား တဲ့မ်က္နွာေတာ္ဆိုတာကို အနီးကပ္ဓါတ္ပံုေတြေရာ ဓါတ္ခြဲခန္းစစ္ေဆးခ်က္ေတြေရာနဲ႔ရွင္းလိုက္ေတာ့မွ ပြဲကျပတ္သြားတယ္။ အိမ္ရွင္လည္း ရန္ကုန္ၿမိ့ဳထဲ ေတာအရက္ေမွာင္ခိုသြင္းတဲ့ ဂ်ပန္တပတ္ရစ္ဒတ္ဆန္းကား ၂ စီးစာစုမိသြားတယ္။ ဘယ္သူမွေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ၾကပါဘူး။ ေတာ္ေတာ့ေတာ္ေသးတယ္ အဲ့ဒီေခတ္က ဗမာျပည္မွာ ခ်ဲထီဆိုတာမေပၚေသးလို႔။ ေပၚမ်ားေပၚလို႔ကေတ့ ဒိုင္ေတြေထာလိုက္ၾကမယ့္ျဖစ္ျခင္း၊ ေတာ္ေတာ့ေတာ္ေသးတယ္ အဲ့ဒီေခတ္က အေရၿခံဳဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မို႔ ဒါမ်ိဳးဆို နည္းနည္းနွိပ္ကြပ္ေဖာ္ရေသးတယ္။ ဒီဘက္ေခတ္ဆို နိုင္ငံေတာ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေခၚေနတဲ့ေကာင္ေတြ သြားအားေပးၾကမွာ။

ေျပာခ်င္တာက ခုတေလာ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ဖြတ္ထြက္မွေတာင္ပို႔မွန္းသိတဲ့သူ သိသြားၾကတာမွန္ေပသိ တခ်ိဳ႔မ်ား ဖြတ္ႀကီးတေကာင္လံုး ေတာင္ပို႔ထဲဝင္ေနတာေတြ႔ရက္နဲ႔ ဘုရားမွတ္ၿပီး ကုန္းဦးခ်တုန္း။ ပန္း ေရခ်မ္း ကပ္တုန္း၊ ရွန္ပန္းစေတြ ခ်ည္တုန္း၊ ေရႊရည္ေငြရည္ ေလာင္းတုန္း။

(ဖြတ္ဝင္တာေတာင္ေတာင္ပို႔မွန္းမသိသူတို႔ကိစၥ)

read more