Saturday, September 20, 2014

ဆြန္ယက္ဆင္၏ အေရးသုံးပါး (ဘိုဘိုလန္းစင္)

0 comments
အမ်ိဳးသားစည္းလုံးေရး
ဒီမိုကေရစီေရး
စားဝတ္ေနေရး
ဗမာျပည္မွာ လူမ်ိဳးစုံဘာသာစုံေဆြးေႏြးပြဲ ဝပ္ေရွာ့ဆိုတာေတြ တက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔ေတြ ႀကီးမွဴးလုပ္တာပါ။ အဲဒီမွာ တိုင္းရင္းသားစုံဘာသာစုံက လူငယ္ လူႀကီးအစုံအလင္ သိရ ေျပာဆိုရဖူးပါတယ္။ အဲဒိကတခါ ႏိုင္ငံျခားမွာ ဒီလိုမ်ိဳး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစခန္းသြင္းပြဲေတြ သြားတက္ရပါတယ္။ အဲဒိတိုင္းျပည္မွာ လူမ်ိဳးဘာသာက ဗမာျပည္လိုပဲမ်ားျပားေတာ့ အဓိကရုဏ္းေတြဖိႏွိပ္မႈေတြျဖစ္ခဲ့ေလေတာ့ ေဘးဆီးရန္ကာ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြ အဖြဲ႔အစည္းေတြလည္း ေတာ္ေတာ္စုံေနပါပီ။ သူတို႔ဆီက ပညာတတ္လူငယ္အမ်ိဳးသမီးေတြကလည္း ဒီအေရးကို အေတာ္ထက္ထက္သန္သန္ ေျပာႏိုင္ၾကတာေတြ႔ရပါတယ္။ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ပုံေျပာင္းပီး ႏိုင္ငံတကာနဲ႔အထိအေတြ႔ဆိုတာေတြသိပ္မ်ားလာေတာ့ သူတို႔ဆီမွာ ဒီလိုအဓိကရုဏ္းေတြျဖစ္တာနည္းလာပီး ခြဲျခားႏွိမ္ခ်မႈဆိုတာ ရွက္ရမွန္းသိလာတဲ့လကၡဏာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မြတ္ဆလင္ႏိုင္ငံႀကီးေပမယ့္ အေတာ္သည္းခံ လြတ္လပ္ခြင့္က်င့္သုံးႏိုင္ၾကတယ္။
က်ေနာ္တို႔ဆီမွာလည္း အရင္က ပတ္သက္စရာမရွိတဲ့အသုိင္းအဝုိင္း လူမ်ိဳးစုံစကားေျပာခိုင္း နာၾကည္းမႈေတြဖြင့္ေျပာၾကေတာ့ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈတမ်ိဳးရွိလာတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါကလည္း ပြဲပီးမီးေသပါပဲဆိုလည္း ဟုတ္ႏိုင္တာပဲ။ ေန႔စဥ္ဘဝမွာ ဒီလိုခြဲျခားမႈေတြ ဆင္ျခင္ရပ္တန္႔သြားဖို႔က အစိုးရနဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခုလုံးပါဝင္လာမွ ျဖစ္တာကိုး။ အန္ဂ်ီအိုတခ်ိဳ႔နဲ႔နီးစပ္တဲ့အသုိင္းအဝုိင္းေလးေတြ စာဖတ္တဲ့လူစုေတြမွာေလာက္ကြက္ကြက္မွာ က်င့္သုံးႏိုင္တာက တကယ့္ ရပ္ကြက္ထဲရြာထဲ ေဖ့စ္ဘုတ္ထဲေရာက္တယ္ မေျပာႏိုင္ပါ။
အဲဒိ ေဆြးေႏြးပြဲေတြဆီေခၚသြားတဲ့ စာေပနယ္ကတခ်ိဳ႔ ျမစ္ဆုံကိစၥမွာ တရုတ္ဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္ရွားတက္ၾကြေနတာျမင္ေတာ့ ရွက္မိပါတယ္။ တို႔လူေတြလည္း မဆင္ျခင္ၾကဘူး၊ မေစာင့္စည္းဘူးလို႔ပဲ ေအာက္ေမ့မိတယ္။ ဒိကိစၥမ်ိဳးဟာ အမုန္းဆန္႔က်င္ေရးနဲ႔ ပီးသြားမွာ မဟုတ္၊ ရပ္တည္ခ်က္မွန္တဲ့ ဘယ္ ႏိုင္ငံျခားေသြးစုပ္မႈမဆို ေဝဖန္တြန္းလွန္တဲ့အေလ့ႏိုးၾကားမွသာ လူမ်ိဳးေရးကြက္ကြက္က ေက်ာ္ျမင္ႏိုင္ၾကမွာပါ။ ဗမာဟာ တရုတ္လိုႏိုင္ငံႀကီးကိုဆန္႔က်င္ေနလို႔ အက်ိဳးအျမတ္ရွိစရာ မျမင္ပါဘူး။ ျပည္တြင္းက တရုတ္လူနည္းစုကိုလည္း မ်ိဳးႏြယ္တူမႈနဲ႔ ပုတ္ခတ္ေနရင္ ဒီလူေတြဟာ ျမန္မာအမ်ားစုနဲ႔ ပိုလို႔ အဟပ္ကြာရုံ ရွိမွာေပါ့။ ဒီအေၾကာင္း အျမင္က်ယ္တဲ့ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ လက္ခံၾကတာပဲ။ ဘန္ေကာက္ ဖိုရမ္မွာ ကန္-တရုတ္ စီးပြားေရးအားၿပိဳင္မႈမွာ ဗမာ ၾကားညွပ္စရာမျဖစ္ဖို႔ ေဒၚစု သတိေပးတာ ၾကည့္ေပါ့။
လူမ်ိဳးေရး ဘာသာေရး ေသြးထိုးပီး အျမတ္ထုတ္တာဟာ ယုတ္ညံ့တဲ့လက်္ာစြန္းသမားေတြလုပ္တဲ့ ေရွးရုိးနည္းႀကီးပါ။ သုိ႔ေသာ္လည္း တိုင္းျပည္က သိပ္နေနေတာ့အခါမ်ိဳးမွာ ဒီလိုအကြက္ေတြေၾကာင့္ အင္မတန္ထိခိုက္ပါတယ္။ စစ္မျဖစ္ခင္ အိႏၵိယလႊမ္းမိုးတဲ့ေခတ္က အဓိကရုဏ္းေတြဟာ စစ္ပီး သူတို႔ၾသဇာက်သြားခ်ိန္မွာေပ်ာက္သြားေပမယ့္ ဒီအမာရြတ္ကို အမုန္းမ်ိဳးခ်စ္စိတ္အေနနဲ႔ တျခားကိုလိုနီလြန္ႏိုင္ငံေတြမွာ လုပ္တတ္သလို ဆြပီး အျမတ္ထုတ္တဲ့ႏိုင္ငံေရးလူတန္းစားက ဆက္သုံးေနပါတယ္။ အိႏၵိယမွာလည္း ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ပါတီေတြ ဒီလို အဓိကရုဏ္းေတြ ေသြးထိုးေနတာပါပဲ။ ဒါကို ဗမာျပည္က ဒီမုိကေရစီသူရဲေကာင္းဆိုသူတခ်ိဳ႔က ေပၚတင္ အမ်ိဳးသားေရးအလံထူလာေတာ့ အတိမ္အနက္သိသူေတြက လာမယ့္ေျခလွမ္းေတြကိုရိပ္မိပီး ပူပန္ၾကပါတယ္။ တိုင္းျပည္တျပည္ဟာ လူမ်ိဳးဘာသာစုံေနေနတာကို အမ်ိဳးသားေရးဆိုပီး အင္အားႀကီးတစုက ခ်ယ္လွယ္လက္ဝါးအုပ္မွာကို ဘယ္လူနည္းစုကမွ လက္ခံမွာမဟုတ္ပါ။ ခုေနမွာ ဟိုလူအုပ္ဒီလူအုပ္ကို စြပ္စြဲတိုက္ခိုက္ေနသူေတြဟာ တျခားလူေတြကိုလည္း ဒီလို စုန္းယုိးဘို႔ဝန္ေလးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။
တိုင္းျပည္လူမ်ိဳးဆိုတဲ့ အေနာက္တိုင္းႏိုင္ငံေရးသတ္မွတ္ခ်က္ေတြကို ကိုလိုနီအေမြလက္ခံရလိုက္တဲ့ႏိုင္ငံသစ္ေတြမွာ ေခတ္ေဟာင္း အစြဲအလမ္းေတြနဲ႔တုပ္ေႏွာင္မိပီး ဒီသတ္မွတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ လူအခ်င္းခ်င္းခြဲျခားကန္႔သတ္ တံဆိပ္ခတ္တာမ်ိဳးဟာ နယ္ခ်ဲ႔ေဟာင္းေတြလုပ္ခဲ့တဲ့ မ်ိဳးစြဲေသြးခြဲမႈမ်ိဳးပါပဲ။ အဘ ဖက္ဆစ္ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးအတြက္ဆိုပီး အေသခံမယ့္ မ်က္ကန္းေလးေတြေပၚလာဘို႔ပဲ ရွိပါတယ္။ အလံ ေျမပုံ သမိုင္းစာအုပ္ ဝတ္စုံ လူမ်ိဳးခြဲျခားေရတြက္ပုံ စတာေတြနဲ႔သတ္မွတ္တဲ့ ေခတ္သစ္ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ပုံသေဘာကိုနားလည္မွ ဘယ္သူေတြကို ဘယ္လိုႏိုင္ငံေရးအကြက္မွာ ဖယ္ထုတ္ႏွိမ္ခ်ခဲ့တယ္ဆိုတာ ျမင္တတ္မွာပါ။ အိႏၵိယမွာ ဇာတ္စနစ္ဟာ ကိုလိုနီေခတ္လြန္မွ ပိုအားေကာင္း ျပင္းထန္လာတယ္ဆိုသလို လူမ်ိဳးေရးၿပိဳင္ဆိုင္မႈဟာလည္း အာရွ အာဖရိက လြတ္လပ္တဲ့ႏိုင္ငံေတြ သြားေပါက္ခ်ိန္မွာ ႀကံဳခဲ့တဲ့ ျပည္တြင္းမၿငိမ္မသက္မႈေတြအျဖစ္ ေပါက္ကြဲလာတတ္ပါတယ္။ ဆက္ပီး ၿမံဳခဲတင္းက်ပ္က်န္ခဲ့တာေတြကလဲ ဗုံးေဟာင္းလို အစရွာသူေတြလက္ခ်က္နဲ႔ ျပန္ပြင့္ထြက္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ထဲ တင္းမာမႈေျပေလ်ာ့ဘို႔မွာ တစုနဲ႔တစု ရန္ေမြး သရဲေမြး ေျခာက္စားေနတာေတြ ရပ္ပီး လူလူခ်င္း လူမ်ိဳးဘာသာ ႏိုင္ငံေရးရပ္တည္ပုံ စတဲ့ေနာက္ခံေတြနဲ႔ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈကင္းတဲ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကိုသြားႏိုင္မွသာ တန္းတူညီမွ် လြတ္လပ္ႏိုင္ၾကမွာပါ။ မဟုတ္ရင္ ခ်ာခ်ီ နိမိတ္ဖတ္ခဲ့သလို သူတို႔မရွိတာနဲ႔ ေသြးေခ်ာင္းစီးတဲ့ဗမာျပည္ ဆက္ျဖစ္တာပဲလို႔ ေျပာႏိုင္တဲ့ လူတန္းစားေတြကို ေခါင္းေပၚတင္ေနရပါလိမ့္မယ္။
တိုင္းရင္းသား ႏိုင္ငံျခားသား လူမ်ိဳးစု ၁၃၅ မ်ိဳး စတဲ့ အုပ္စိုးသူေတြ ဖန္တီးတဲ့ ႏိုင္ငံေရး ဇာတ္သြင္းတာေတြကို ေဝဖန္ပိုင္းျခားတဲ့မ်က္စိနဲ႔ ျမင္တတ္ၾကပါေစ။
ဒီေနရာက ယူပါတယ္။ http://bobolansin.wordpress.com/


၂ဝ၁၄ စက္တင္ဘာ တတိယပတ္ထဲေရးျဖစ္တဲ့ တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(ေခ် ၂ ေခ်ဆိုတာ ကိုယ္ဘာသာလုပ္မရ)
ခုတေလာ မ်က္ေစ့ဒုကၡေပးေနတာနဲ႔ ဘာမွ ဟုတ္တိပတ္တိမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ လုပ္လည္း အာရံုၾကာၾကာစိုက္မရဘူးျဖစ္ေနတာ။ စာဖတ္မယ္ဆိုၿပီး စာမ်က္နွာ ၁၆၃ မ်က္နွာပဲရွိတဲ့ ဆင္ျဖဴကၽြန္းေအာင္သိန္းရဲ့ ျမန္မာ့ရိုးရာပံုျပင္စာအုပ္ပါးေလးေတာင္ တေနကုန္ဖတ္တာ မၿပီးဘူး။ လူကဖတ္ေနရင္း စိတ္က မ်က္ေစ့ဆီပဲ ေရာက္ေရာက္သြားတယ္။ ေဆးေသာက္လည္း ခနပဲခံတယ္။ မ်က္စဥ္းခတ္ေတာ့လည္း မ်က္လံုးထဲေခ်ာ္က်ိက်ိ ေဝေတေတနဲ႔မို႔ စာဖတ္လို႔မရျပန္ဘူး။ ဒါနဲ႔ မထူးဘူးကြာဆိုၿပီး စာအုပ္ကို စင္ေပၚျပန္ထား၊ ညတေရးနိုးကေတြးမိတဲ့အေၾကာင္းခ်ေရးတာ တထိုင္တည္းနဲ႔ၿပီးသြားတယ္။ (ေမ်ာက္အေခ်ာက္ သဂ်ႎင္းတူးျခင္းနွင့္ တိုက္ရာမပါ ေဝစု) အေရးနည္းနည္းအဆက္ျပတ္သြားလို႔လားမသိဘူး စာရိုက္တာမသြက္ဘူး။

ဒီေန႔ေတာ့ ဂၽြန္နီအက္ပယ္လ္စိဒ္ပြဲေတာ္ သြားမယ္ေတြးထားတယ္။ အရင္ ၄ နွစ္ေလာက္က အဲ့ဒီပြဲေတာ္အေၾကာင္း ေဆာင္းပါး(၃)ပုဒ္ဆက္ေရးဖူးပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ မ်က္လံုးအေျခအေနေပၚတည္ၿပီး အဲ့ဒီမွာ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္သံုးမလဲ ဆံုးျဖတ္ရမယ္ထင္တယ္။ ေနပူႀကီး ကြင္းေျပာင္ႀကီးထဲမွာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ပြဲေတာ္ေနရာက သစ္ရိပ္ဝါးရိပ္ေတာ့ရွိေပမယ့္ အမိုးအကာရံုထဲကပြဲမဟုတ္ေတာ့ ပူေတာ့ပူတာပဲ ဖုန္လည္းထူတာပဲ၊ ေခၽြးလည္းၿပိဳက္တာပါပဲ။ တနွစ္တႀကိမ္လုပ္တဲ့ပြဲျဖစ္တာကတေၾကာင္း၊ နွစ္စဥ္က်ေနာ္ေတြ႔ေနၾက အေမရိကန္ဌာေန လူနီရက္အင္ဒီးယန္းအႀကီးအကဲလည္းအႀကီးအကဲ၊
ေဆးဆရာလည္းေဆးဆရာရဲ့သားႀကီးၾသရႆႆ ျဖစ္တဲ့ ဝက္ဝံကေလးဦးလူနီနဲ႔လည္း ေတြ႔ခ်င္ျပန္တယ္။ သူ ရွိေရာရွိေသးရဲ့လား၊ ရွိရင္ေရာ ေနထိုင္ေကာင္းပါ့မလား၊ ေနထိုင္ေကာင္းဦးေတာင္ ဒီနွစ္လာနိုင္ပါ့မလားေတြလည္းေတြးေနတာ မိုးလင္းကတည္းကပဲ။ အင္း..သူလည္း အသက္ႀကီးၿပီမဟုတ္လား။ သူနဲ႔က်ေနာ္ ေျပာခဲ့သမွ်စကားေတြထဲမွာ က်ေနာ့္ရင္ထဲ တစ္သက္စာၿငိသြားတဲ့စကားက "လူမ်ိဳးတမ်ိဳးလံုးအေပၚမွာ က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ရာဇဝတ္မႈကို လက္စားေခ်တာပဲပဲျဖစ္ျဖစ္ သင္ပုန္းေခ်တာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူတစ္ေယာက္က ဒါမွမဟုတ္ လူတစုစုကလုပ္လို႔ မရဘူး"ဆိုတာပါပဲ။ က်ေနာ္က သူ႔ကို မင္းတို႔ရက္ဒ္အင္ဒီးယန္းေတြအေပၚ လူျဖဴေတြက်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့အမႈေတြအတြက္ မင္းစိတ္ထဲမွာ လက္စားေခ်လိုစိတ္ ဒါမွမဟုတ္ သင္ပုန္းေခ်လိုစိတ္ ဘယ္စိတ္မ်ိဳးရွိသလဲလို႔ က်ေနာ္ေမးတုန္းက သူျပန္ေျဖခဲ့တဲ့စကားပါ။ ရွိေသးတယ္ က်န္းမာေရးေကာင္းေသးလို႔ လာလည္လာတယ္ဆို စကားေလးဘာေလးေျပာၿပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ခဲ့မယ္ေတြးတာပါပဲ။

(လူမ်ိဳးဘာသာအရိုးစြဲ)
တေလာက ဒီေရာက္တာသိတ္မၾကာေသးတဲ့ ဗမာျပည္သား(ပညာတတ္)စံုတြဲတတြဲနဲ႔ေတြ႔ ခရီးသြားဟန္လႊဲေတြ႔မိတယ္။ ေရာက္တတ္ရာရာေျပာၾကရင္း"ဘာကိုးကြယ္လဲ"လို႔ က်ေနာ္နဲ႔အတူပါလာတဲ့အေမရိကန္မိတ္ေဆြကိုေမးေတာ့ ဟိုက ဘာမွျပန္မေျပာပဲ ၿပံဳးပဲေနတယ္။ ကိုယ္ေတာ္က ဒါကိုသေဘာမေပါက္ဘူး "ငါကေတာ့ သာမန္ မိရိုးဖလာဗုဒၶဘာသာပါ၊ ငါ့မိန္းမကေတာ့ Strong ဗုဒၶဘာသာေလ"လို႔ ဆက္ၿပီးေျပာေတာ့ ဟိုလူ မ်က္ေမွာင္ၾကဳပ္သြားတယ္။ ဘာမွေတာ့ ေမးေနေျပာမေနဘူး။

သူတို႔ထြက္သြားေတာ့မွ က်ေနာ္က"ေဆာရီးကြာ သူ ဒီေရာက္တာမၾကာေသးဘူး။ ဒီက ယဥ္ေက်းမႈကိုလည္း သိတ္တီးမိေခါက္မိ မရွိေသးလို႔ေနမယ္"လို႔ မိတ္ေဆြအေမရိကန္ကို ျဖည္ေျပာ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ သူက "ဘာသာ ေမးတာကကိစၥမရွိပါဘူး။ သူ႔မိန္းမက Strong ဗုဒၶဘာသာလို႔ေျပာတာေတာ့ အေတာ္ဆိုးတယ္ကြ။ အဂၤလိပ္စကားေသခ်ာမတတ္လို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ တတ္ရဲ့သားနဲ႔ သူ႔ဘာသာေတာ့လာမထိနဲ႔ မီးပြင့္သြားမယ္လို႔ ၿခိမ္းေျခာက္တာလားမသိဘူးကြ။ သူ႔မိန္းမ ဘာသာေရးေလးနက္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာဆိုရင္ေတာ့ တျခားစကားလံုးသံုးလည္းရတာပါပဲ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အဲ့သလိုေျပာတတ္သူမွာ ဘာသာလူမ်ိဳးအယူသီးတတ္ၿပီး သူတပါးယဥ္ေက်းမႈထဲ မဝင္ဆန္႔တာမ်ိဳးေတြရွိတတ္တယ္"ဆိုၿပီး သူ႔ဖာသာေျပာတာလိုလို က်ေနာ့္ကိုေျပာတာလိုလို ေလေအးေအးနဲ႔ေျပာတယ္။ က်ေနာ္လည္း ေခါင္းပဲညိမ့္ေနမိတယ္။

ပညာတတ္အလယ္အလတ္လႊာက ၿမိ့ဳေနသူေတြေတာင္ ဒီေလာက္ သူတပါးယဥ္ေက်းမႈကို တီးမိေခါက္မိနည္းတယ္ဆို ပညာဗဟုသုတပါးရွားသူေတြ လူေတြ႔တိုင္း "က်ဳပ္တို႔က ဘာလူမ်ိဳး ဘာ ဘာသာေလ"လို႔ အေျပာေလ့ၾကတာ ဘာဆန္းေတာ့မလဲ။ အရိုးစြဲေနၾကသမို႔လား။

(နိုင္ငံၿပိဳရင္ ေငြပါၿပိမလား)
ကမၻာ့သမိုင္းမွာ ၿပိဳကြဲသြားတဲ့ အင္ပါယာႀကီးေတြ နိုင္ငံေတြအမ်ားႀကီးပါ။ ေနာက္ဆံုးနဲ႔အႀကီးဆံုးၿပိဳကြဲတဲ့လူ႔အစုအအစည္းႀကီးဟာ ဆိုဗီယက္ယူနီယံျဖစ္မယ္မွတ္တာပဲ။ ထားပါေတာ့ ႀကီးတာေသးတာ ေနာက္ဆံုးေရွ႔ဆံုးျဖစ္တာေတြ။ က်ေနာ္ သိခ်င္တာက နိုင္ငံေတြအဲ့သလိုၿပိဳကြဲၾကတဲ့အခါ မၿပိဳကြဲခင္က သူတို႔နဲ႔ ကုန္သြယ္စီးပြားဘက္ေတြကို
ေပးရန္ရွိနဲ႔ ရရန္ရွိေႂကြးၿမီေတြကို ဘယ္ပံုရွင္းၾကသလဲဆိုတာပဲဗ်။ ဆိုဗီယက္ႀကီးၿပိဳေတာ့ ရုရွားဆိုတာတခုပဲ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းနဲ႔ ေထာင္ေထာင္မတ္မတ္က်န္တာ။ ဒါေတာင္ သိတ္ဟုတ္လွတာ မဟုတ္ေသးဘူး ၿပိဳကာစကဆို သာေခြယိုင္ဆိုသလိုပဲ။ ဆိုဗီယက္ယူနီယံနဲ႔ ကုန္သြယ္စီးပြားျပဳခဲ့တဲ့ နိုင္ငံ-နိုင္ငံျခင္းေပးရန္ရရန္အေႂကြးေတြ ဘယ္လိုရွင္းခဲ့သလဲ။ ကမၻာ့ဘဏ္လို နိုင္ငံတကာေငြေၾကးရန္ပံုေငြအဖြဲ႔လို ေဒသႀကီးေတြအလိုက္ တိုက္ႀကီးေတြအလိုက္ သီးျခား ေငြေၾကးအင္စတီက်ဴးရွင္န္းႀကီးေတြဆီက
ေခ်းငွားထားတဲ့ေငြေတြကေတာ့ ေလွ်ာ္တန္တာေလွ်ာ္ ေလ်ာ္တန္တာေလ်ာ္တယ္ပဲထားပါ။ ပုဂၢလိကနိုင္ငံေတြက ေခ်းေငြေတြ ေႂကြးၿမီေတြကို အကြဲက်န္နိုင္ငံသစ္ေတြက ဘယ္ပံုေျဖရွင္းခဲ့ၾကသလဲဆိုတာပါ။ ေတြးမိတာက ခုေန တရုတ္ႀကီးၿပိဳကြဲတယ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ သူနဲ႔စီးပြားကုန္သြယ္ဘက္နိုင္ငံေတြဆီကေန တရုတ္ကရရန္ရွိတဲ့အေႂကြးေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ၾကမွာလဲလို႔ ေတြးမိလို႔ပါ။ ေရႊျပည္ႀကီးစစ္ဗိုလ္ယုတ္ေတြလုပ္သလို ခင္ၫြန္႔နဲ႔လုပ္ခဲ့တာ လာေျပာမေနနဲ႔။ ခု ခင္ၫြန္႔မရွိေတာ့ဘူးဆိုၿပီးလုပ္ရင္ေရာ မခက္ပါလား။

(ပယ္ပယ္နယ္နယ္နဲ႔ျပစ္ျပစ္နွစ္နွစ္)
ရယ္စရာေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ဒါေပမယ့္ ရယ္စရာလိုျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ဒီလိုပါ က်ေနာ္ေရးတာေျပာတာေတြဖတ္ၿပီး စာတိုင္းနီးပါးေလာက္ကို မေအနွမ ဘာမွမက်န္ေအာင္ ခ်က္တ္ေဘာက္စ္ကေန မက္ေဆ့ဂ်္ပို႔ပို႔ၿပီး မၾကားဝံ့မနာသာဆဲ့တဲ့သူတေယာက္ကို ဘေလာ့က္ေတာ့မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္ၿပီး အသိေပးတဲ့အေနနဲ႔ သူ႔ကိုေမးၾကည့္တယ္ "ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္ Block ေတာ့မလို႔ဗ်။ ဒါနဲ႔ေနပါဦး မဘေလာ့က္ခင္ ေမးစရာရွိလို႔ ေမးပါရေစ"ဆိုေတာ့ "ဘာလဲ...ေျပာ"တဲ့။ "ခင္ဗ်ား ကြန္မန္႔မွာဝင္မဆဲပဲ ခ်တ္ေဘာက္စ္ကေနဆဲေနလို႔ က်ေနာ္ ခုထက္ထိ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ေသးတာပါ။ ဟိုမွာလာၿပီး အဲ့သေလာက္ဆဲရင္ေတာ့ ထုပ္ျပစ္လိုက္တာၾကာၿပီ။ သူမ်ားေတြျမင္လည္း မေကာင္းသလို က်ေနာ့္မလည္း မေအေတြနွမေတြနဲ႔ေလ။ ဘာျဖစ္လို႔ ခင္ဗ်ား အဲ့သေလာက္ဆဲဆိုေနရသလဲဗ်ာ"ဆိုေတာ့ "မင္းလို မေရးတတ္လို႔ေပါ့ကြ၊ ေရးတတ္မွေတာ့ ပါးစပ္အသနခံၿပီး မင္းလိုေကာင္မ်ိဳးကို ဆဲေနပါ့မလား လခြီးတဲ့မွပဲ"တဲ့။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ဘေလာ့က္မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္ထားတာကို ျပင္လိုက္တယ္။ ဟုတ္သားပဲ က်ေနာ္ေတာင္ သူရိုေသေလးျမတ္လွတဲ့လူေတြ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ေျပာေနေသးတာပဲ သူလည္း က်ေနာ့္ကို ျပစ္ျပစ္နွစ္နွစ္ဆဲခ်င္ေပမေပါ့။


ေရႊစည္းခံုလႉပါ၏ဘုရား (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
ဒဏ္ရာရတုန္းက ဘယ္မ်က္ေစ့ထဲ အစေတြဝင္တယ္။ ဗမာျပည္မွာ စုစုေပါင္း ၃ ႀကိမ္ ခြဲစိတ္ခံရတယ္။ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္မွာ အတြင္းမွန္ဘီလူးထည့္ရတယ္။ အတြင္းမွန္ဘီလူးထည့္တာက ၂ဝဝ၄ ခုနွစ္မွာ။ ေထာင္ထဲကေနအျပင္ထုတ္ၿပီး ကန္ေတာ္ႀကီးေစာင္းက မ်က္ေစ့ေဆးရံုႀကီးမွာလုပ္တာပါ။ ဒီတုန္းက ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္း၊ ေဒၚေမဝင္းျမင့္တို႔နဲ႔အတူ အျပင္ေဆးရံု ထြက္ထြက္ျပေနခ်ိန္ပဲ။ ခုဆို ၁ဝ နွစ္ရွိၿပီ အတြင္းမွန္ထည့္ထားတာ။ မွန္ထည့္လို႔ ျပန္ျမင္ရသလားဆိုေတာ့လည္း အရင္ကထက္ထူးၿပီး မျမင္ရပါဘူး။ အလင္းအေမွာင္၊ ေန႔ညနဲ႔ မ်က္ေစ့ေရွ႔တခုခုလာလႈပ္ျပရင္ ရိပ္ရိပ္-ရိပ္ရိပ္ပဲ ျမင္ေတာ့တယ္။ တခါတေလ ေအာင့္တယ္ မ်က္ရည္ေတြက်တယ္။ ဒီေလာက္ပဲ။ အဲ့ဒီအတိုင္းေနလာတာ၁၉၈၄ ကေန ဒီေန႔အထိ။ မ်က္ေစ့ကေတာ့ နည္းနည္းပါးပါးပံုပ်က္သြားတာကလြဲလို႔ မသိသာဘူး။ ကိုယ္ကေျပာျပမွ သိရမယ့္အေနအထားပဲ။ အတြင္းသိေတြကလြဲလို႔ ဒီမ်က္ေစ့အေၾကာင္း အျခားသူေတြကို မေျပာျဖစ္တာမ်ားတယ္။ ခုေတာ့ ေျပာခ်င္လာတယ္။ မိတ္ေဆြေတြလည္း သိရေအာင္ပါ။

ခုတေလာ ဘာျဖစ္တယ္မသိ။ ခြဲထားတဲ့မ်က္ေစ့က ေအာင့္တယ္နာတယ္၊
တခ်က္ခ်က္ အပ္ဖ်ားေလးနဲ႔ဆြသလို စူးကနဲစူးကနဲက်င္က်င္တက္သြားတယ္
အဲ့သလိုျဖစ္ရင္ လူကပါ ဆိုးကနဲဆတ္ကနဲတြန္႔တြန္႔သြားတာ သတိထားမိတယ္။
တခါတေလ ကိုက္တယ္။ ေခါင္းေနာက္ပိုင္းႀကီးကေန ဦးေနွာက္ကို တေယာက္ေယာက္က လက္နဲ႔လာဆြဲၿပီးညွစ္ေနသလိုလိုလည္း ခံစားရတယ္။ တခ်ိဳ႔ညေတြဆို မအိပ္ရဘူး။ အိပ္ေရးပ်က္တာမ်ားေတာ့ အစားလည္းပ်က္ၿပီး လူလည္း စိတ္နည္းနည္းက်ခ်င္သလိုျဖစ္တယ္။ စိတ္အားေနရင္ လူအားေနရင္ ဟိုေတြးဒီေတြးေတြေတြးျဖစ္မစိုးလို႔ စာဖတ္တာနဲ႔ၿခံအလုပ္လုပ္တာကိုပဲ ဖိလုပ္ေနတယ္။ စာေတာင္မေရးျဖစ္ဘူး။ စာေရးရင္ စိတ္ပိုပိတယ္ မဟုတ္လား။ အထူးသျဖင့္ စစ္ေၾကာေရးနဲ႔ေထာင္ထဲကအေၾကာင္းေတြ ဒဏ္ရာရတုန္းကအေၾကာင္းေတြ ျပန္မေတြးမိေအာင္ စိတ္ထဲဝင္မလာေအာင္ သတိနဲ႔ေနေနရတာပါပဲ။

ေနာက္တခုက အနာအက်င္(ေဝဒနာနုပႆနာပဲထားပါေတာ့)ကို စိတ္နဲ႔တည့္တည့္ၾကည့္ဖို႔ စိတ္ကိုစုၿပီး ဖမ္းမိသြားေတာ့မွ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အနာအက်င္မွတ္ရာကေန စိတ္ကေလးေအးေနၾကည္ေနေအာင္ ကူးသြားၿပီးေနတဲ့နည္းပဲ။ ကူးတယ္ဆိုတာလည္း သတ္သတ္ႀကီး လူကလိုက္ကူးရတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ သူ႔ဟာသူစိတ္က သိမႈကေရြ႔သြားတဲ့သေဘာပဲ။ တခ်ိဳ႔လည္း ဒါကို တရားထိုင္တယ္တို႔ တရားမွတ္တယ္တို႔ ဝိပႆနာရႉတယ္တို႔ ဘာတို႔ညာတို႔ အမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးတပ္ၿပီးေျပာေနၾကတာပဲ။ တခ်ိဳ႔မ်ားဆို နိဗၺန္တို႔ဘာတို႔
သံသရာကလြတ္ေၾကာင္းတို႔ ဆိုတာမ်ိဳးေတြအထိ္ေတာင္ေျပာၾကတာပဲ။ က်ေနာ္ကေတာ့ စိတ္ခြန္အားရဖို႔ စိတ္ကေလးၾကည္ေနေအးေနဖို႔နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ေအးေအးလူလူေလးျဖစ္ေနရငေက်နပ္စရာလို႔ပဲမွတ္ၿပီး လုပ္ပါတယ္။ ေရွ႔ဘဝေနာက္ဘဝနဲ႔ သံသရာဆိုတာယံုၿပီး လုပ္သူေတြလည္း လုပ္ၾကေပါ့။
သူ႔နည္းနဲ႔သူ သူ႔ယံုၾကည္မႈနဲ႔သူ ၾကည္ေမြ႔ေနၿပီးတာပါပဲ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေထာင္ထဲတုန္းက ၇ နွစ္ေလာက္ Meditation လုပ္ခဲ့တဲ့နည္းတူ ခုလည္းျပန္လုပ္ျဖစ္တယ္။ အက်င့္ရွိခဲ့ဖူးေတာ့ စိတ္စုၿပီးတည္ေနေအာင္ထားရတာ သိတ္မခက္လွဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာက အျပင္မွာက ေထာင္ထဲမွာလိုမဟုတ္ဘူး။ မိသားစုကိစၥအျပင္ကိစၥ လူမႈေရးကိစၥ၊ ထမင္းရွာစားရတဲ့ကိစၥ၊ ကိစၥေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ဆိုေတာ့ မဒီေတးရွင္းလုပ္ခ်ိန္ နည္းတာပဲ။
စိတ္ေထြးခ်ိန္ စိတ္ပိခ်ိန္မ်ားၿပီး စိတ္အနားနည္းတာပဲ၊

အေမရိကားကို ၂ဝဝ၈ မွာေရာက္တယ္။ သိတ္မၾကာဘူး ေတာ္ေပ့ဆုိတဲ့ မ်က္ေစ့သမားေတာ္ေတြနဲ႔ေရာ ကၽြမ္းေပ့ဆိုတဲ့မ်က္ေစ့ခြဲစိတ္ဆရာဝန္ႀကီးနဲ႔ေရာ ၃ ႀကိမ္ေလာက္ေတြ႔တယ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးစမ္းသပ္ၾကည့္ရႉၾကၿပီး ေနာက္ဆံုး "မင္းမ်က္ေစ့ကိုခြဲၿပီး အတြင္းမွန္ဘီလူးပဲျပန္လဲလဲ၊ တျခားတနည္းနည္းနဲ႔ပဲ ခြဲခြဲ ျပန္ျမင္ရဖို႔အလားအလာက ၁ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ပဲရွိမယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ ၁ဝ နွစ္ေလာက္ရွိလို႔ ေဆးဝါးသစ္၊ နည္းပညာသစ္၊ ကိရိယာသစ္ေတြေပၚလာလို႔ မင္းမ်က္ေစ့ကိုခြဲၾကည့္ရင္ေတာ့ ျမင္ရင္ျမင္လာနိုင္မွာပါ။ ခုကေတာ့ ဒီ့ထက္ပိုဆိုးမလာေအာင္ မ်က္လံုးပံုပ်က္ပန္းပ်က္ျဖစ္မသြားေအာင္ မ်က္စဥ္း၊ ေသာက္ေဆး စတာေတြနဲ႔ထိန္းထားလို႔ပဲရမယ္" လို႔ေျပာတယ္။ က်ေနာ္က "ဒါဆိုလည္း ကိစၥမရွိဘူး၊ ထားလိုက္ပါေတာ့၊ ခြဲလည္းမေနပါနဲ႔ေတာ့၊ ေနာက္ ၁ဝ နွစ္မွာ ခြဲလို႔ရတယ္ဆိုဦးေတာင္ ငါလည္းအသက္ႀကီးၿပီ။ ခုလည္း ဒီဘက္တလံုးနဲ႔ တကမၻာလံုးကိုျမင္ေနရတာပါပဲ၊ ေကာင္းေသးတဲ့တဘက္ကို ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ဂရုတစိုက္ေလးေနလိုက္မယ္၊ တခုပဲ မေသခင္စပ္ၾကား ေဆးပညာအတြက္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ သုေတသနသေဘာမ်ိဳးလုပ္ဖို႔ ငါ့လိုမ်က္လံုးမ်ိဳးကိုမွ ခြဲဖို႔စိတ္ဖို႔လိုတယ္ဆို အခ်ိန္မေရြးခြဲပါ၊ မေသခင္က ႀကိဳလႉထားမယ္"လို႔ေျပာၿပီး တခါတည္း လက္မွတ္ထိုးေပးခဲ့တယ္။ ဒီေရာက္ၿပီး တပတ္အၾကာ မွတ္ပံုတင္သြားလုပ္တုန္းကလည္း ေသရင္အေလာင္းလႉမယ္(ဒီမွာေတာ့ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းေတြ လႉတယ္လို႔သံုးတယ္)လို႔ တခါတည္းလက္မွတ္ထိုးလႉခဲ့တာပါပဲ။
ခု မ်က္ေစ့ကေတာ့ မေသခင္ေပါ့ေလ။

ခု မေသေသးဘူး။ မ်က္လံုးကိုေဆးပညာအတြက္စမ္းသပ္ခြဲဖို႔ကလည္း မျဖစ္ေသးဘူး။ မ်က္လံုးကေတာ့ ေဖါက္လာၿပီ။ မေန႔ကေတာ့ မ်က္ေစ့ဆရာဝန္ႀကီးနဲ႔ေတြ႔ၿပီးျပဖို႔ အပိြဳင္မင္န္႔ ယူလိုက္တယ္။ ေအာက္တိုဘာ (၁)ရက္ေန႔မွေတြ႔ရမယ္..တဲ့။ လူနာေတြအေတာ္မ်ားေနပံုပဲ။ မတတ္နိုင္ဘူး စိတ္ရွည္ရွည္ေစာင့္ရေတာ့မွာပဲ။ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ ႀကိဳက္တဲ့ပါရဂူႀကိဳက္တဲ့အခ်ိန္ သြားျပရံုပဲ။ ခုက တိုင္းျပည္ကခြင့္ျပဳထားတဲ့ေဆးဝါးကုသခြင့္ (ဒီမွာေတာ့Disability Medicaid လို႔ေခၚပါတယ္)နဲ႔ ဆိုေတာ့။ က်ေနာ္က ဒီ အခမဲ့ေဆးဝါးကုသဝယ္ယူခြင့္ကို မျဖစ္နိုင္လြန္း မတတ္သာလြန္းတဲ့အခါေတြမွသံုးပါတယ္။ ဒါရထားတဲ့ ၆ နွစ္ေက်ာ္မွာ (၈)ႀကိမ္ထက္ေက်ာ္ၿပီး မသံုးဘူး။ သာမန္ဖ်ားတာနာတာနဲ႔ ေတာ္ရံုတန္ရံုကိစၥေတြဆို Over the Counter ေဆးေတြဝယ္ေသာက္၊ ပိုက္ဆံေပးကုလို႔ရတဲ့ ေဈးႏႈန္းခ်ိဳသာေဆးခန္းေတြေျပးတာမ်ားတယ္။ ခုေတာ့ မတတ္နိုင္ဘူး။ မ်က္ေစ့ပါရဂူနဲ႔ေတြ႔တယ္ျပဳတယ္ ခြဲမယ္စိတ္မယ္ တခုခုလုပ္မယ္ဆို ေငြကုန္ေၾကးက်က အမ်ားႀကီးေလ။ ကိုယ္မွမတတ္နိုင္တာ။ ေစာင့္ရမွာပဲ ေအာက္တိုဘာအထိ။ ၾကားထဲ မခံနိုင္ရင္ေတာ့ ေအာင့္အီးခံတန္ခံ၊ ေဆးေသာက္တန္ေသာက္၊ ေဆးခန္းေျပးတန္ေျပးနဲ႔ ႀကိတ္မွိတ္ေစာင့္ရံုပဲ။

ခုလိုေျပာေတာ့ ေရႊျပည္ႀကီးက ထမင္းနပ္မွန္ဖို႔အေရး ဘဝဆင္းရဲဒုကၡခံေနရသူေတြကို အားနာတယ္ မ်က္နွာလည္းပူတယ္။ ကိုယ့္အပူကို အဲ့လိုလူေတြေရွ႔ သြားေျပာရမွာလည္း စိတ္မလံုဘူး။ ဆရာေမာင္ေဆးနီမႈန္႔ ကြမ္းရြက္ျပဳတ္ရည္ အပ္ပုန္းရမ္းကုဆရာ ဥံဳဖြအပ္ခ်ေလာင္း ေရမန္းဆီမန္းထံုးမန္းေတြနဲ႔ ဘဝဒဏ္ရာေတြ စိတ္အနာေတြ ခႏၶာက်န္းမာေရးကို ယံုမွတ္ပံုအပ္ေနရတဲ့အျဖစ္ေတြဟာ နာက်င္ေၾကကြဲစရာ။

မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ ၂ဝ၁၄ စက္တင္ဘာ


Thursday, September 18, 2014

ေမ်ာက္အေခ်ာက္ သဂ်ႌဳင္းတူးျခင္းနဲ႔ တိုက္ရာမပါ ေဝစု(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
အေမရိကန္ဟာ ၂ဝ ရာစုအေနွာင္းနဲ႔ ၂၁ ရာစုအဆန္း ကာလေတြတေလွ်ာက္လံုး သူေမြးတဲ့ေမ်ာက္ သူ႔ျပန္ အေခ်ာက္ခံခဲ့ရတာခ်ည္းပဲ။ ကြန္ျမဴနစ္ရန္ေၾကာက္ၿပီး သူျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့တဲ့တာလီဘန္နဲ႔ အိုစမာဘင္လာဒင္ကေန ဆီးရီးယားက ဘာရွားအယ္လ္အာဆာဒ္ျဖဳတ္ခ်ဖို႔၊ ဆြန္နီရွအာ အင္အားခ်ိန္ခြင္လွ်ာညွိဖို႔၊ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းကေရနံ လက္ဝါးႀကီးအုပ္ထားဖို႔၊ အစၥေရးလ္ကိုကာကြယ္ဖို႔ အစရွိတဲ့အေၾကာင္း မ်ားစြာနဲ႔သူေမြးခဲ့တဲ့ အစၥလမ္ဘာသာဝင္ အာရဗ္အာဏာရွင္ေတြကေန အစၥလမ္မစ္နိုင္ငံေတာ္ IS ဆိုတဲ့ ေမ်ာက္ေတြအထိ။

ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ရင္ၿပီးေရာ ဘာေကာင္ဗိုလ္လုပ္လုပ္မူနဲ႔ နိုင္ငံငယ္ေတြက စစ္အာဏာရွင္ေတြကို က်က်နန ေရေလာင္းေပါင္းသင္ေပးခဲ့တာလည္း အထင္အရွားပဲ။ ျပႆနာက သူေမြးတဲ့ေမ်ာက္ေတြက သူ႔ကိုမေခ်ာက္ခင္ သက္ဆိုင္ရာနိုင္ငံေတြက ျပည္သူေတြကို အေတာမသတ္ဖိနွိပ္တာေတြပဲ။ အဲ့ဒါမ်ိဳးေတြ နိုင္ငံတကာမွာ ဟိုးေလးတေၾကာ္ျဖစ္လြန္းမကျဖစ္ၿပီဆိုမွ သူ႔လူသူျပန္ၿပီး လူၾကားေကာင္းရံု ဟန္႔တာေလာက္ဘာေလာက္လုပ္တာမ်ိဳးပဲ။ သူ႔ျပန္မလွည့္မျခင္း ဒါမွမဟုတ္ လွည့္မယ့္ေျခလွမ္းမျပင္မျခင္း ဘယ္သူ႔ဘာလုပ္လုပ္ ျဖစ္နိုင္သမွ် မ်က္နွာလႊဲေနခဲ့တာခ်ည္းပဲ။ ေနာက္ဆံုး သူ႔လာထိေတာ့မွ ဒီေကာင္ေတြ ဘယ္တုန္းက ဘာေတြမဟုတ္တာလုပ္ခဲ့တယ္တို႔၊ သူ႔ျပည္သူေတြကို ဘယ္ပံုဖိနွိပ္တယ္တို႔၊ ပတ္ဝန္းက်င္နိုင္ငံေတြကို ဘယ္လိုဒုကၡေပးဖို႔ႀကံစည္တယ္တို႔၊ ဘာလက္နက္ေတြစုေဆာင္းေနတယ္တို႔၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ ဘယ့္ေလာက္အႏၱရာယ္ရွိတယ္တို႔ဆိုၿပီး သဂ်ႌဳင္းျပန္ေဖာ္ေတာ့တာပဲ။ ပုတ္သင္ဥဖယ္ၿပီး ေညာင္ျမစ္ခ်ည္း တူးျပေတာ့တာပဲ။ က်ားစီးဖားစီးလုပ္ေတာ့တာပဲ။ အတင္းဝင္တိုက္ျဖဳတ္ခ် ႀကိဳးစင္ပို႔၊ သူ႔စိတ္ႀကိဳက္ ေနာက္အစိုးရတင္ၿပီး၊ ကယ္တင္ရွင္ႀကီး ကမၻာ့ပုလိပ္ႀကီးလုပ္ျပေတာ့တာပဲ။ 

ဒါေတာင္ အရင္ကလို လက္ဖ်ားေငြသီးေနတဲ့ကာလ မဟုတ္ေတာ့လို႔။ အရင္ကဆို အေပးအကမ္းကလည္း ရက္ေရာ၊ ၾသဇာကလည္းေညာင္း၊ မ်က္နွာကလည္းေျပာင္ဆိုေတာ့"ဘယ္သူမွဝင္မပါနဲ႔ ငါ့ဘာသာလုပ္မယ္"ဆိုၿပီး ကုလသမဂၢေရာ၊ ေနတိုးေရာ၊ နိုင္ငံတကာကိုေရာေဘးခ်ိတ္ၿပီး ထင္တိုင္းႀကဲခဲ့တာခ်ည္းပဲ။ လုပ္တိုင္းျဖစ္ခဲ့တာပဲ။ ဆင္သြားလမ္းျဖစ္ခဲ့တာခ်ည္းပဲ။ ခုေတာ့ အထည္ႀကီး ပ်က္စျပဳခ်ိန္မို႔ အရင္ေလာက္ လက္လည္း မဖြာနိုင္ေတာ့သလို စြာလည္းမစြာနိုင္ေတာ့ပဲ ေနတိုးလည္းဝင္ပါဦး၊ ဥေရာပသမဂၢလည္း ၾကည့္မေနပါနဲ႔၊ ေဒသတြင္းနိုင္ငံေတြလည္း တဘက္တလမ္းဝိုင္းၾကဟဆိုၿပီး တျခားသူေတြနဲ႔ဝိုင္းေလွာ္ရတဲ့ကိန္း ဆိုက္ေနတာပဲ။ တဘက္တလမ္းဝင္ကူ မယ္လို႔ဆိုၾကတဲ့နိုင္ငံေတြကလည္း တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ ဘယ္ေလာက္ လူအားေငြအားပါပါ့မယ္လို႔ ကတိကဝတ္ျပဳထားတာမဟုတ္ဘူး။ အျပည့္အဝအားကိုးယံုမွတ္လို႔ မျဖစ္ေခ်ဘူး။

ျပည္တြင္းၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ဘတ္ဂ်က္လိုေငြအႀကီးအက်ယ္ျပတာ၊ နိုင္ငံျခားေႂကြးၿမီ
(အထူးသျဖင့္ တရုတ္ကိုေပးရမယ့္ေႂကြး)၊ အလုပ္လက္မဲ့ျပႆနာေတြနဲ႔ အမယ္ဘုတ္ကယ္သူ႔ခ်ည္ခင္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေငြေၾကးေရာ၊ ဘ႑ာေရာ၊ ကုန္ထုပ္လုပ္မႈနဲ႔ကုန္သြယ္မႈေရာ တကမၻာလံုးနဲ႔ တိုင္ခ်ည္ေဖါက္ခ်ည္ ယက္ရွယ္ထားတာဆိုေတာ့ ကၿဖဲကရုန္းျဖစ္ဦးေတာင္ ဆိုဗီယက္ယူနီယံႀကီးလို ဘုန္းဘုန္းလဲက်သြားဖို႔ေတာ့မရွိဘူး။ ေနာက္တခ်က္က ျဖစ္လာတဲ့ျပႆနာတိုင္းလိုလိုကို သူ႔ပံုစံသူ႔ေဘာင္ထဲက လူတိုင္းရေနတဲ့တစ္ဦးခ်င္းဆိုင္ရာအခြင့္အေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရး၊ နိုင္ငံသားအခြင့္အေရး၊ ဒီမိုကေရစီနဲ႔လြတ္လပ္ခြင့္ စတာေတြနဲ႔ထိန္းညွိၿပီး ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းလို႔ရေနတယ္။ ပံုစံျပရရင္ ကမၻာလွည့္ၿပီး အစၥလမ္အစြန္းေရာက္ေတြကို တိုက္ျပေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပည္တြင္းမွာ ဘယ္ ဘာသာဝင္ကမွ ဘယ္ဘာသာဝင္ကို သေရာ္ေမာ္ကားလုပ္ခြင့္ မေပးဘူး။ ဘာသာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ကို တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈနဲ႔ထိန္းထားတယ္။ လူတခ်ိဳ႔ကသာ ကိုယ္စီရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဘာသာေရးစစ္ပြဲလို႔ အသံထုတ္ေပမယ္ သူကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အဲ့သလို မသမုတ္ဘူး။ ေရနံေၾကာင့္ဆိုတာလည္း မေပၚေအာင္ထိန္းထားနိုင္တယ္။

ျဖစ္ေနတဲ့အေျခအေနေတြကို ျပန္ၾကည့္ရင္လည္း ခု အေရွ႔အလယ္ပိုင္းနဲ႔ အာရပ္ကမၻာမွာ အေမရိကန္နဲ႔ျဖစ္ေနတဲ့ျပႆနာေတြ(စစ္ပြဲေတြ)က ေရနံ(ေလာင္စာ)ကိစၥအရင္းခံတာပဲ။ ကမၻာ့အႏၱရာယ္တို႔၊ ဒီမိုကေရစီနဲ႔လူ႔အခြင့္အေရးကိစၥတို႔၊ တရားမွ်တမႈတို႔ဆိုတာေတြက တိုက္ေကာင္းေအာင္ျပရတဲ့ဆင္ေျခနဲ႔ ကာဗာမွ်သာပဲ။ အေမရိကန္ဟာ ေရနံနဲ႔လွ်ပ္စစ္မီးမရွိရင္ ေနမရတဲ့ျပည္ပဲ။ စစ္ျဖစ္ေနတဲ့ ကမၻာ့ေဒသေတြကလည္း ေရနံတြင္းဖင္ခုထိုင္ထားတဲ့ ေနရာေတြခ်ည္းပဲ။ ရုရွားနဲ႔တရုတ္တို႔လည္း မ်က္ေစ့က်ေနတဲ့အရပ္ေတြပဲ။ ေရနံေဝစု သူတို႔လည္းလိုခ်င္တာပဲ။ ရတန္သေလာက္ရေနတာမွန္ေပမယ့္ အေမရိကန္နဲ႔ဥေရာပရဲ့ ေရနံလက္ဝါးႀကီးအုပ္မႈကို လွန္မရေသးလို႔ ေနေသးသပခ်ံဳထဲက လုပ္ေနၾကတာပဲ။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သူတို႔ေဝစု ခုထက္ပိုယူဖို႔ ျဖစ္မလာနိုင္ဘူးလို႔ ဘယ္သူမွ အာမမခံနိုင္ဘူး။ တိုက္ရာ မပါၾကတာျခင္းအတူတူ ေဝစုယူတဲ့ေနရာမွာ တရုတ္ႀကီးက ရုရွားထက္အရည္လည္တယ္ဆိုရမယ္မွတ္တယ္။ ကဒါဖီမ်ိဳးကန္းေတာ့ လစ္ဗ်ားေရနံတြင္းေတြစီးမိၿပီး ေရနံလုပ္ငန္းမွာ အမ်ားႀကီးရင္းနွီးျမွဳတ္နွံခဲ့တာတရုတ္ပဲ။ ခုလည္းၾကည့္ IS ေတြကိုတိုက္မယ့္ကိစၥမွာ ရုရွားက ကုလသမဂၢမပါပဲလုပ္ရင္ ျပႆနာရွိတယ္ဘာညာေျပာေပမယ့္ တရုတ္ကေတာ့ တုတ္တုတ္ေတာင္မလႈပ္ဘူး။ လူ အမုန္းမခံဘူး။ အေမရိကန္ေတြ ကမၻာလွည့္ၿပီး အၾကမ္းဖက္စစ္ပြဲႏႊဲေနခ်ိန္မွာ တရုတ္က ကမၻာပတ္ၿပီးအျမတ္ရွာေကာင္းေနတာ။ ခုျဖစ္တဲ့စစ္ပြဲမွာ အေမရိကန္ နိုင္နိုင္/မနိုင္နိုင္ ပြဲၿပီးရင္ တရုတ္က အျမတ္ထြက္စရာရွိေနတယ္။ ခုေတာင္ ဟိုဘက္လွည့္ေနေတာ့ သူ႔ရန္အလုပ္ခံရတဲ့ဒဏ္ကေန ခဏတျဖဳတ္ သက္သာေနတာပဲမဟုတ္လား။

ဒီစစ္ပြဲမွာ အေမရိကန္နိုင္ဦးေတာင္(မနိုင္ နိုင္ေအာင္လုပ္မယ္ေတာ့ထင္တယ္) အျမတ္အစြန္းထြက္နိုင္ေျခ အလြန္နည္းတယ္။ အေမရိကန္ လက္နက္ေတြ ျပည္ပနိုင္ငံေတြနဲ႔အေရာင္းအဝယ္ျဖစ္ဖို႔အေၾကာင္း သိတ္မျမင္မိဘူး။ ျပည္တြင္း စစ္လက္နက္ကုမၸဏီႀကီးေတြ(ေလာ့ဟိခ္ မာတင္၊ ေနာ့သေရာ့ပ္ကရူးမင္န္း၊ ဘိုးအင္း စတဲ့)ဆီမွာ ပံုေနတဲ့အေဟာင္းေတြဝယ္ၿပီး ျဖဳန္းေပးတဲ့သေဘာေလာက္ပဲလို႔တြက္ရတယ္။ စြမ္းရည္ျပရင္းေဈးေခၚေၾကာျငာဖို႔ လက္နက္အသစ္အဆန္းသံုးမယ္ ဘာညာလည္း မၾကားမိေသးဘူး။ အေဟာင္းေတြစုပံုရွင္းတယ္ဆိုရင္ စစ္နဲ႔ဆက္စပ္ေနတဲ့ကုမၸဏီေတြလည္ပတ္ႏႈန္း ျပန္သြက္လာမယ္၊ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းေတြျပန္ေပၚလာမယ္၊ အလုပ္လက္မဲ့ျပႆနာ  နည္းနည္းနားပူသက္သာမယ္။ အစိုးရဘ႑ာတိုက္တဲ့ အခြန္အေကာက္နည္းနည္း ဝင္လာမယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါကေနာက္မွ၊ ခုေလာေလာဆယ္က အဲ့ဒီပိုက္ဆံ ဘယ္ကရမလဲဆိုတာပဲ။ 

ကာကြယ္ေရးအသံုးစရိတ္ထဲက ထုတ္သံုးရံုကလြဲလို႔ ဘာရွိမလဲ။ နဂိုကမွ လိုေငြျပေနတဲ့ဘတ္ဂ်က္နဲ႔ အေတာ္အတန္ေဖါင္းပြေနတဲ့ေငြေၾကးကလည္းရွိေနတယ္။ ဒါဆို ဘာလုပ္မလဲ ေရႊထုတ္ေရာင္းမလား၊ ျပည္တြင္းနွစ္ရွည္ေငြေခ်းစာခ်ဳပ္ေတြ ထုတ္ေရာင္းမလား၊ ေငြစကၠဴေတြအသစ္ေတြ ထပ္ရိုက္ဦးမလား ဒါဆို ဗဟိုဘဏ္၊ အစိုးရနဲ႔ေငြေၾကးအင္စတီက်ဴးရွင္န္းေတြၾကားမွာ ပြက္ေလာရိုက္လာမယ္ေတြးမိတယ္။ ထင္တာကေတာ့ နိုင္ငံျခားကေန ေငြေခ်းရမယ့္ကိန္းေတာ့ျမင္မိတာပါပဲ။ 

အဲ့သလိုေခ်းမယ္ဆို ဘယ္က ေခ်းမလဲ။ ဥေရာပသမဂၢလား၊ တရုတ္ဆီကလား၊ ဒါမွမဟုတ္ တျခား ဘယ္ကမ်ားျဖစ္မလဲ။ ဥေရာပသမဂၢကေနေတာ့ သိတ္မလြယ္လွဘူး။ ခမ်ာမ်ားလည္း ေတာင္မင္းေျမာက္မင္းမကယ္နိုင္ ေျမာက္မင္းေတာင္မင္း မကယ္နိုင္။ ဒီၾကားထဲ ဥေရာပဆင္ႀကီးတေကာင္ျဖစ္တဲ့ဂ်ာမဏီကလည္း အေမရိကန္နဲ႔ သိတ္ၾကည္တာမဟုတ္ဘူး။ အဲ့ဒီကေန ရဦးေတာင္ လိုသေလာက္ျဖစ္မယ္မထင္ဘူး။ ဒါဆို ေရွ႔မ်က္ေနာက္ထားၿပီး တရုတ္ဘက္ လွည့္ရဦးမယ္ထင္တယ္။ အဲ့သလိုလွည့္လာလို႔ကေတာ့ တရုတ္ႀကီး ေရႊသြားတဝင္းဝင္းနဲ႔ အိတ္ပုတ္ပုတ္ျပၿပီး ေငြေခ်းစာခ်ဳပ္ေတြ အုပ္လိုက္အုပ္လိုက္ ဝယ္လိုက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း။ အဲ့ဒီအတိုင္းသာဆိုလို႔ကေတာ့ အေမရိကန္ေတြဘက္ကလည္း ေႂကြးထူမပူတို႔၊ ေနာင္မွ ေရာက္လ်ားတို႔၊ ရွင္ဘုရင္ဆပ္တို႔နွလံုးပိုက္ရေပမယ့္ ေႂကြးတင္ကၽြန္ျဖစ္တို႔ ေႂကြးႏြံနစ္လို႔ဘဝနဲ႔ထိုးဆပ္လိုက္ရတာတို႔လည္း
ေမ့မယ္မထင္ဘူး။ ခုေတာင္ အေမရိကန္ရဲ႔အႀကီးဆံုးၿမီရွင္က တရုတ္ႀကီးလို႔ဆိုၾကတယ္မဟုတ္လား။ 

ဒီစစ္ေၾကာင့္ ေငြထပ္လွည့္ရဦးမယ္ဆို ေႂကြးပူေႂကြးအညွာ အကိုင္ခံထိၿပီး တရုတ္အေပၚရန္လုပ္အား က်ခ်င္က်သြား ဒါမွမဟုတ္ တခုခုလက္ညိႈးထိုးၿပီး စစ္ျပဳရင္ျပဳပဲ။ တိုက္ရိုက္စစ္ျပဖို႔ အေျခအေနကေတာ့ နည္းတာပါပဲ။ တရုတ္ကလည္း အကင္းပါးမယ္ထင္တာပဲ။ အေမရိကန္နဲ႔ထိပ္တိုက္ေတြ႔တာထက္ ပူးတံုခြာတံုေလးကေန ရသေလာက္အျမတ္ထုတ္တဲ့နည္းနဲ႔ပဲ သြားမယ္ထင္တယ္။ နယ္ေျမကိစၥ ကၽြန္းကိစၥ သူပိုင္ကိုယ္ပိုင္ တရုတ္နဲ႔ျပင္းခုန္ေနၾကတဲ့ ျပည္ငယ္ေလးေတြကို ေျမွာက္ျမွက္ေပးၿပီး ျပႆနာႀကီးလာေတာ့မွ ကိုယ္တိုင္ဝင္ပါတဲ့နည္းလည္း မသံုးဘူးမေျပာနိုင္ဘူး။ အဲ့ဒီနည္းသံုးလို႔ ျဖစ္ၾကပေဟ့ဆို တရုတ္နဲ႔ ကုန္းတြင္းပိုင္းနယ္ေျမ မိုင္ေထာင္ခ်ီထိစပ္ေနတာ ဗမာျပည္ပဲ။ စစ္အုပ္ကလည္း ၾကားေနေရမူဆိုၿပီး ခု ၾကားညပ္ေနၿပီ။ အေနမတတ္ရင္ ေျမဇာပင္ျဖစ္မယ့္အေရးပဲ။ ပူမယ္ဆို ပူခ်င္စရာေတြခ်ည္းပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ဒီစစ္ပြဲကို အေမရိကန္နိုင္ေအာင္တိုက္ရမွာပဲ။ သူေမြးတဲ့ေမ်ာက္ကို သူျပန္လက္စတုန္းရမွာပဲ။ ေမ်ာက္သတ္တဲ့ ေဒသႏၱိယစစ္ကို အကန္႔အသတ္နဲ႔ထားနိုင္ဖို႔ပဲ စိတ္ေစာမိတယ္။ မကန္႔သတ္နိုင္လို႔ ဟိုနိုင္ငံဒီနိုင္ငံေတြပါ ပါလာရင္ တကမၻာလံုး ရင္မၾကရေတာ့မွာပဲ။ ခုေတာင္ ဖင္တႂကြႂကြနဲ႔ မဟုတ္လား။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ
စက္တင္ဘာ ၂ဝ၁၄