Monday, September 21, 2015

(ေထာင္မင္းသား) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
(ေထာင္မင္းသား)
ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ေထာင္ကမလြတ္ခင္ အိုင္စီအာရ္စီေကာင္းမႈနဲ႔ သာယာဝတီေထာင္ကေန အင္းစိန္ေထာင္ကို မ်က္ေစ့ခြဲဖို႔ ေျပာင္းရတယ္။ အင္းစိန္ေရာက္ေတာ့ ေထာင္ေဆးရံုမွာ ထားတယ္။ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္း၊ ကိုၾကည္တင္ဦး၊ ဦးအုန္းေမာင္၊ ကိုမင္းသိန္း၊ ဗိုလ္သာေဂါင္၊ ဦးသုေဝတို႔အပါအဝင္ အျခားနိုင္က်ဥ္းေတြနဲ႔အတူေနရတယ္။ စေကာ္ပီယန္ဆိုတဲ့ ဘိန္းစား ေအကိုက္ေနတဲ့အေကာင္ေတြနဲ႔လည္း ေတြ႔ခဲ့ခင္ခဲ့ပါတယ္။
အဲ့ဒီမွာ ေထာင္က၊ အစိုးရက၊ စစ္ေထာက္က တေရးတယူအလုပ္ခံရတာ ၂ ေယာက္ပဲရွိတာ။ တေယာက္ကဦးအုန္းေမာင္(ဘဏ္အုန္းေမာင္ဆို နိုင္ငံေရးထဲကလူေတြ သိၾကပါတယ္) ေနာက္တေယာက္က ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္း။ ခင္ညြန္႔ ဘုန္းမီးေနလေတာက္ေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းလည္း ေထာင္ထဲမွာ ဘုရားပဲ။ ေရခ်ိဳးရင္ေတာင္ ေဆးရံုေထာင္မႉးနဲ႔ လိုင္းသမားေတြခ်ိဳးတဲ့ ကန္သန္႔သန္႔မွာခ်ိဳးရတာ။ အံမယ္ တခါတေလ ရာဇဝတ္အက်ဥ္းသား တေယာက္က(ေထာင္မႉးေလးခိုင္းလို႔ လို႔ ေျပာတာပဲ)ေနာက္ကေန ဆပ္ျပာခြက္တို႔ တဘက္တို႔ ေရလဲပုဆိုးတို႔ ကိုင္လိုက္ေပးရတာ။ ထမင္းလည္း ဆန္ျဖဴဆန္ေခ်ာပဲစားတာ။ ဇြန္းေတြ ခက္ရင္းေတြေတာင္ပါလား မသိပါဘူး။ ဝန္ႀကီးတို႔ ၫႊန္ခ်ဳပ္တို႔ ေထာင္ပိုင္တို႔ လွည့္တဲ့အခါ လိုတာရွိရင္ေျပာပါဆရာ အားမနာနဲ႔ေနာ္လို႔ ခါးေလးေတြ ကိုင္းကိုင္းၿပီး ေျပာၾကတာကလား။ ခင္ၫြန္႔အရွိန္နဲ႔ ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ၿပီး ပစားေပးတာမ်ိဳးပဲ။ ေၾကာက္တာ ခန္႔ျငားတာမ်ိဳးေတာ့လည္း ဟုတ္ဟန္မတူပါဘူး။ ဦးအုန္းေမာင္ကိုေတာ့ နိုင္ငံေရးအရ ေၾကာက္တာ။ ရပ္တည္ခ်က္အရ လန္႔တာ ေလးစားတာမ်ိဳးမွန္းေတာ့ သိသာတယ္။ အဲ့ဒီဘိုးေတာ္ႀကီးက ေထာင္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ ဘယ္လို အဖိအနွိပ္ခံေနရေနရ ျခေသၤ့လိုေနတဲ့လူ။ နိုင္ငံေရးသမားရဲ့သတၱိဆိုတာ သူနဲ႔ေတြ႔မွ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္သြားတာ။ မေၾကာက္တာမွ သူ႔မွာ ေသစရာအသက္ မရွိတဲ့အတိုင္းပဲ။
က်န္တဲ့လူေတြထဲကေတာ့ ဦးနုရဲ့ဒီမိုကေရစီဗ်ာဒိပ္ခံဦးသုေဝလိုလူမေျပာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔လည္း အာပလာေတြပဲ။ ဘာရုပ္မွမေပါက္တဲ့ေကာင္ေတြပဲ။ ေရခ်ိဳးရင္လည္း ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေတြ ဝဲထူေတြ သာတီးဒီေတြနဲ႔အတူ ခ်ိဳးရတာ။ သိတ္ေတာ့ ကိစၥမရွိပါဘူး။ အဲ့ဒါေတြက ေရကတဆင့္ကူးတာမွ မဟုတ္တာ။ ထမင္းစားေတာ့လည္း တန္းစီတိုးစား ပံုစံမ်ားနဲ႔ေပါ့။ ေဆးရံုထမင္းေပါ့ ေဆးရံုဆန္ေပါ့ ဘဲဥအရည္က်ဲေပါ့၊ ပံုစံပဲေပါ့။ ဒါလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ရိုးရိုးအေဆာင္နဲ႔ တိုက္ထဲကနဲ႔စာရင္ ေဆးရံုထမင္းဆိုတာ နတ္သုဒၵါမဟုတ္လား။
တေန႔ေတာ့ ေထာင္ထဲမွာ သတင္းတခုထြက္လာတယ္ အေတာ္ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ပဲ။ အမွတ္မမွားဘူးဆို က်ေနာ္ အရင္ဆံုးၾကားတာ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းဆီကပဲ။ သတင္း အျပင္ မေပါက္ခင္ကတည္းကပဲ။ သူ ေရခ်ိဳးဆင္းလာရင္း ေထာင္မႉးေရွ႔တင္ ဒဲ့ႀကီးေျပာသြားတာ။ အဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ အျခား ၅(ည)ေတြက ေထာင္မႉးမေျပာနဲ႔ ဝါဒါေရွ႔မွာေတာင္ စကားေျပာခြင့္မရွိဘူး။ လစ္ လစ္သလို ခိုးခိုးေျပာၾက လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ဆြဲၾကရတဲ့ အခ်ိန္ႀကီးကိုး။ သူေျပာတာမွာ သီတဂူဆိုတဲ့ ဇေဒၚႀကီးလာမယ္တဲ့၊ ဒန္ေပါက္ေတြလည္း တေယာက္တထုပ္ေကၽြးမယ္တဲ့။ တရားလည္းနာရမတဲ့။ ဘယ္ေရာက္ေၾကာင္းမွန္းေတာ့ သူလည္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမေျပာပါဘူး။ ကိုယ္ေတြကလည္း သိတ္ကိစၥမရွိပါဘူး။ နိဗၺန္ပဲမေရာက္ေရာက္ ေရာက္ေရာက္ေရာက္ေပါ့။ ဒန္ေပါက္စားရမယ္ဆိုေတာ့ မဆိုးပါဘူးဆိုၿပီး ႀကိတ္အူျမဴးေနတာေပါ့။
အဲ့သတင္းထြက္ၿပီး တေန႔သား ညႀကီးမင္းႀကီး ေဆးရံုေဆာင္ကို ေဆာင္းေဘာက္စ္ေတြ စပီကာေတြ ဝါယာႀကိဳးေတြ ပလာယာေတြနဲ႔လူေတြေရာက္လာၿပီး ကမန္းကတမ္း တူေတြထုၾက ျဖတ္ၾကေတာက္ၾကနဲ႔ လုပ္ေတာ့တာပဲ။ ကိုယ္ေတြကိုေတာ့ ေခါင္းခ်ထားဆိုလို ခ်ထားရတာေပါ့ေလ။ ဘယ္ေထာင္ရဲပါ့မလဲ။ လင္းအားႀကီးေတာ့ အဲ့လူေတြ ျပန္ၾကတယ္။ မနက္ၾကေတာ့ ကိုယ္ေတြေနတဲ့ အခန္းက်ယ္ႀကီးေထာင့္ေလးေထာင့္မွာ ေဆာင္းေဘာက္စ္ႀကီး ၄ လံုးနဲ႔။ တန္းစီေထာင္ဖြင့္ခ်ိန္လည္းၾကေရာ အေရွ႔အရပ္နိႈက္ရွိေသာ အနႏၱစၾကာဝဠာ အနႏၱသတၱဝါတို႔ဆိုၿပီး စၾကားရေတာ့တာပဲ။ အံမယ္ တခ်ိဳ႔မ်ား အဲ့ဒါၾကားလို႔ မ်က္ရည္မဆယ္နိုင္ေအာင္ျဖစ္ၿပီး နိုင္ငံေတာ့္ေက်းဇူး ႀကီးမားလွေပတယ္ေတြ ဘာေတြေတာင္ျဖစ္ၾကတာပဲ။ ထားပါေတာ့ေလ ဒါနဲ႔ သီတဂူဆိုတဲ့ဘုန္းႀကီး ေရာက္လာတယ္။
ကိုယ္က သီတဂူက အရင္က သဲကုန္းဉာဏိႆရ၊ ေနာက္ေတာ့ သဲအင္းဂူဘာညာနဲ႔ ရာေဇာဝါဒသုတၱံေလး ၈၈ အဦးပိုင္းမွာ ထြက္ခဲ့ဖူးေၾကာင္းနဲ႔ ခုေတာ့ ခင္ညြန္႔ကို ဦးခိုက္ေနတယ္ၾကားတာပါပဲဗ်ာလို႔ ကဗ်ာဆရာကိုၾကည္တင္ဦးကိုေျပာေတာ့ ဟဲဟဲ တုတ္မေၾကာက္ဒါးမေၾကာက္ ဒန္ေပါက္မ်က္နွာေလးေတာ့ေထာက္ ဆရာမ်ိဳးလို႔ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ကိုယ္လည္း ဟုတ္သားဆိုၿပီး အရွိန္တန္႔လိုက္တယ္။
ေနာက္ေတာ့ သိတ္မၾကာဘူး ဆရာေတာ္ႀကီးၾကြလာၿပီ ဆရာေတာ္ႀကီးၾကြလာၿပီဆိုၿပီး ေအာ္တာဗ်ာ။ ေထာင္မႉးေလးစန္းျမင့္ေရာ၊ အၾကပ္ႀကီးေရာ၊ ဝါဒါေတြေရာ၊ တန္းစီး ဘာယာေတြေရာ စံုေနတာပဲ။ မိုးနတ္မင္းႀကီးၾကြလာသလိုမ်ိဳး။ လူေတြက ထပဲရပ္ရေတာ့မွာလိုလို၊ လက္အုပ္ပဲခ်ီရေတာ့မွာလိုလို၊ ဖင္ဗူးေတာင္းေထာင္ၿပီးပဲ ဦးခ်ရေတာ့မွာလိုလို၊ မွန္လွပါဘုရား မွန္လွပါဘုရားနဲ႔ ကုန္းကက္ပဲကန္ေတာ့ရေတာ့မွာ လိုလိုေတြျဖစ္ကုန္တာေပါ့။
(ေနာက္မွဆက္ေရးမယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း ကိုယ့္ဘာသာျပန္ၿပီး ခုမွ အဲ့ဒီအေၾကာင္းေတြဟာ စိတ္ဝင္စားရေကာင္းမွန္းသိတာဆိုေတာ့)
ၾသဂတ္စ္၂၆၊ ၂ဝ၁၅

(ေဆးလိပ္ေတာင္းသူမ်ား)မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
(ေဆးလိပ္ေတာင္းသူမ်ား)မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ
အေမရိကန္မွာ လူေတြ႔ရင္ ေဆးလိပ္ လိုက္လိုက္ေတာင္းေသာက္သူေတြ အရင္ကထက္ မ်ားမ်ားလာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူၾကားထဲ ေဆးလိပ္မေသာက္မိေအာင္ ေနေနရတာပဲ။ ၿမိ့ဳႀကီးေတြမွာဆို ကားမွတ္တိုင္နား မေယာင္မလည္နဲ႔ ေဆးလိပ္ေစာင့္ေတာင္းေနသူေတြကိုရွိတာ။ ကိုယ္က ေဆးလိပ္ဗူးေလးထုတ္လိုက္တာနဲ႔ တလိပ္ေလာက္ဆိုၿပီး ေပါက္ခ်လာတာပဲ။ ေပးမ်ားေပးလိုက္လို႔ကေတာ့ မၿပီးေတာ့ဘူး။ ေနာက္မွာ ေနာက္တေယာက္ ေနာက္တေယာက္ေတြနဲ႔
ဆက္ဆက္ကုန္ေတာ့တာ။
တေခါက္ မိတ္ေဆြမိသား ၂ စုနဲ႔ ခ်ီကားဂိုးသြားေတာ့ တိရိစၦာန္ရံုဘက္ေရာက္တယ္။ ကေလးေတြကို အထဲလိုက္ပို႔မယ္ဆိုေတာ့ လိုက္မသြားခ်င္တာနဲ႔ အျပင္က ပန္းၿခံခုံတန္းရွည္ေလးမွာ တေယာက္တည္းထိုင္ၿပီးေနခဲ့တယ္။
ေဆးလိပ္ကလည္း ေသာက္ခ်င္ေနတယ္။ မီးျခစ္ ကားထဲက်န္ခဲ့တာ။ သြားယူရေအာင္ၾကေတာ့လည္း ကားပါကင္န္နဲ႔က ၄ ဖာလံုေလာက္ေဝးတယ္။ ေဆးလိပ္ကရွိရက္နဲ႔ မေသာက္ရတာ။ မရွိလို႔ဆိုေတာ္ေသးတာေပါ့။ ခံတြင္းကလည္း ခ်ဥ္လွၿပီ။ ပါးေစာင္လည္း တံေတြးစိုလွၿပီ။ အိေျႏၵမပ်က္သာထိုင္ေနတာ စိတ္ထဲ ကသိကေအာက္နဲ႔။ ထိုင္ေနတဲ့ ၁၅ မိနစ္ေလာက္အတြင္းမွာ ကိုယ့္ေရွ႔က ျဖတ္သြားျဖတ္လာေပါင္းက အေယာက္(အနည္းဆံုး) ၅ ရာေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္ထင္တာပဲ။ ေဆးလိပ္ေသာက္သြားတဲ့သူ တေယာက္မွမေတြ႔ဘူး။ မီးခိုးနံ႔ေလးေတာင္ မရဘူး။ ေဆးလိပ္ေသာက္လာတဲ့လူျမင္တာနဲ႔ မီးတတို႔ေလာက္လုပ္မလို႔ပဲ။
ခနေနေတာ့ အသက္ ၃ဝ ေလာက္ရွိမယ္ထင္ရတဲ့ မိန္းမတေယာက္ ကိုယ့္ထိုင္ခံု တဘက္စြန္းမွာ လာထိုင္တယ္။ အရပ္က ကိုယ့္ထက္ေတာင္ျမင့္မလားပဲ။ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ကလည္း သိတ္ သြယ္သြယ္ပါးပါးႀကီးမဟုတ္ေတာ့ အရပ္နဲ႔ကိုယ္နဲ႔က အေတာ္လိုက္တယ္ေျပာရမွာပဲ။ စကပ္က တိုသလားမေမးနဲ႔။ ဖင္လွန္ မျပရံုတမယ္ပဲ။ အေပၚပိုင္းမွာလည္း ဘယာစီယာေလးပဲပါတယ္။ ေနလွမ္းလာတာနဲ႔တူတယ္။ ဆံပင္ေတြက ေအာ္ရီဂ်င္နယ္လ္ေရႊေရာင္နုနု။ ေရေမႊးနံ႔လိုလို မိတ္ကပ္နံ႔လိုလို ေနလာင္ခံအဆီနံ႔လိုလို ေနာေစာ္လိုလိုအနံ႔ေတြနဲ႔ လံုးေထြးလို႔။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ထိုင္ရပါေစသေဘာနဲ႔ အိပ္က္စ္က်ဳစ္ဘာညာေျပာၿပီး ကိုယ္နဲ႔သူ႔ၾကားမွာခ်ထားတဲ့ ကိုယ့္ကင္မရာေလး ကိုယ့္ဘက္အသာျပန္ယူေတာ့ မ်က္လံုးျခင္းဆံုမိတယ္။ မ်က္လံုးေတြက အျပာၾကည္ၾကည္စစ္စစ္ေတြ။ လွေတာ့အေတာ္လွတဲ့မိန္းမလို႔ စိတ္ထဲျဖစ္မိတာပဲ။ သူကလည္း အေမရိကန္မေတြထံုးစံအတိုင္း မ်က္လံုးခ်င္းဆိုင္ၿပီး ရဲရဲတင္းတင္းျပန္ၾကည့္ ၿပံဳးျပတာေပါ့။ ၿပီးလည္းၿပီးေရာ မင္း စစ္သားေဟာင္းလားလို႔ေမးတယ္။ ကိုယ္ကလည္း စစ္သားေဟာင္းေတာ့ စစ္သားေဟာင္းပဲ ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္တပ္က မဟုတ္ဘူးဆိုေတာ့ ဘယ္တပ္ကလဲ ဘယ္နိုင္ငံကလဲတဲ့။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လည္း နည္းနည္းပါးပါးေျပာျပေတာ့ သူ အေတာ္စိတ္ဝင္စားဟန္နဲ႔ ကိုယ့္ဘက္တိုးတိုးလာတယ္။ သူ႔အနံ႔ေတြကလည္း ကိုယ့္နွာေခါင္းထဲအလုအယက္ကို တိုးတက္ဝင္ေတာ့တာပဲ။
ခနေနေတာ့ သူက ေဘးတိုက္အေနအထားနဲ႔ ခါးဆန္႔ၿပီး မတ္မတ္ထိုင္စကားေျပာရတာ အားမရလို႔လား မသိဘူး။ ခံုတန္းေနာက္မွီေပၚ လက္တဘက္ပစ္တင္လိုက္ၿပီး အေပၚတပိုင္းလံုးလွည့္ၿပီး ပြားေတာ့တာပဲ။ ကိုယ္လည္း အလိုက္သင့္ ကိုယ္လွည့္ထိုင္ေတာ့ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္လိုျဖစ္သြားတာေပါ့။ ဟုတ္တယ္ သူ ကိုယ့္ထက္ အရပ္ပိုျမင့္မွန္းေသခ်ာသြားတယ္။ သူက ကိုယ္ေျပာတာနားေထာင္ရင္း ကိုယ္ကိုေရွ႔နည္းနည္းေလး ကိုင္းၿပီး နားေထာင္တယ္။ ကိုယ္က သူ႔မ်က္နွာသာၾကည့္ၿပီးေျပာေပမယ့္ ကိုယ္ကိုင္းလိုက္လို႔ စြင့္ကနဲေပၚလာတဲ့ သူ႔ရင္သားအစံုဆီလည္း မ်က္ေစ့ကေရာက္ေရာက္သြားတယ္။ သူကလည္း အဲ့သလိုအၾကည့္ခံရတာ အေတာ္ေၾကနပ္ပံုေပၚတယ္။ ပိုေတာင္ ကိုင္း ကိုင္းေပးသလား မွတ္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ကို တမင္လႈပ္လႈပ္ၿပီး နားေထာင္တယ္။ လႈပ္ေလေလ လွေလေလပဲဆိုပါေတာ့။ ရီစရာမ်ားေျပာမိလို႔ကေတာ့ တကိုယ္လံုးသိမ့္သိမ့္ခါသြားေအာင္မ်ား လႈပ္မလားမသိဘူးလို႔ မဆီမဆိုင္ေတြးမိလိုက္ေသးတယ္။
စကားေျပာၾကရင္း ငါက နင္တို႔လို႔ အာရွသားေတြရဲ႔အသားအရည္မ်ိဳး သိတ္ႀကိဳက္တာ။ ေန သပ္သပ္လွမ္းေနစရာမလိုပဲ ညိဳၿပီးညက္ေနတာ ဆံပင္ကိုလည္း အနက္ေရာင္ႀကိဳက္တယ္ မ်က္လံုးလည္း ညိဳတိုတိုနက္တက္တက္ေလးျဖစ္ခ်င္တာဘာညာနဲ႔ ဆက္တိုက္ သူခ်ည္း လႊတ္ေတာ့တာ။ ကိုယ္က သူနဲ႔ေျပာရင္း တခ်က္တခ်က္ မ်က္လံုးက ျဖတ္သြားျဖတ္လာေတြထဲက ေဆးလိပ္သမားကိုရွာရွာေနတာ။ ဒီေတာ့ သူက နင္ တေယာက္ေယာက္ကို ရွာေနတာလား ေစာင့္ေနတာလားတဲ့။ မဟုတ္ပါဘူး ေဆးလိပ္သမားမ်ား ေတြ႔မလားၾကည့္ေနတာဆိုေတာ့ ဘာလို႔လဲတဲ့။ ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္ေနလို႔ဆိုေတာ့ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ ဇတ္ကနဲမတ္တပ္ထ ေရွ႔ကျဖတ္သြားတဲ့လူေတြနားသြားၿပီး ဟိုလူက ဗမာတပ္က စစ္သားေဟာင္းပဲ။ တိုက္ပြဲမွာ ဒဏ္ရာရလာတဲ့စစ္ထြက္ပဲ။ ဒီကို ဒုကၡသည္အေနနဲ႔ေရာက္လာတာ။ သူအခု ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္လို႔ အဲ့ဒါေဆးလိပ္ပါရင္ တလိပ္ေလာက္ေပးခဲ့ပါလားဆိုၿပီး က်ေနာ့္လက္ၫိႈးထိုးျပလိုက္ ဟိုလူေတြကို ၿပံဳးျပက္ျပလိုက္နဲ႔ လူေတြဆီက ေဆးလိပ္လိုက္ေတာင္းေတာ့တာပဲ။ ကိုယ္လည္း စိတ္အေတာ္ညစ္သြားတယ္။ ရွက္လည္းရွက္တယ္။ အေတာ့္ကို မေနတတ္မထိုင္တတ္ႀကီးလည္းျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္ေျပာတဲ့ ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္ေနလို႔က ဝါက်မွ မဆံုးလိုက္တာ။ ကိုယ္ေျပာတာကတမ်ိဳး သူနားလည္သြားတာကတမ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ တခုခုေတာ့ေျပာၿပီး သူ႔ကိုတားဦးမွလို႔ စိတ္ထဲခ်က္ျခင္းျဖစ္ေပမယ့္ မတားျဖစ္လိုက္ဘူး။ ၾကည့္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ပဲ ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ ဘာမ်ားဆက္ျဖစ္မလဲလို႔ဆိုၿပီး။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေစတနာကို အပ်က္အျပယ္လည္း မခံခ်င္တာလည္းပါတယ္။ အေတြ႔အႀကံဳသစ္လည္းရခ်င္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီအတိုင္းပဲ ထိုင္ၾကည့္ေနလိုက္တာပါပဲ။
ေဆးလိပ္အေတာင္းခံရတဲ့လူေတြက မပါေၾကာင္း ေဆးလိပ္သမားမဟုတ္ေၾကာင္း သူ႔ကို ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေျပာသလို ကိုယ့္ကိုယ္လည္း လက္လွမ္းျပၿပီး ေဆာရီးဘာညာနဲ႔ ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ နႈတ္ဆက္ၾကတာပဲ။ ကိုယ္လည္း အလိုက္အထိုက္ ဟဲလိုေတြဘာေတြ ရပါတယ္ေတြဘာေတြ လုပ္ေတာ့တာေပါ့။ လူေတြစိတ္ထဲ ဒီမိန္းမေခ်ာအေမရိကန္မက ဟိုေျချပတ္လက္ျပတ္ အသားညိဳညိဳ အာရွသားစစ္ျပန္နဲ႔ ဘာအထာလဲ ဘာဇာတ္လမ္းလဲလို႔ေတာ့ ထင္ၾကမလားမသိဘူးဆိုၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ သေဘာေတြၾကၾကက္ၿပီး ၿပံဳးေတာင္ၿပံဳးမိေသးတယ္။ အထင္ခံရမနည္းဘူးဆိုတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ေနမွာပဲ။
ဆယ့္ေလးငါးေယာက္ေလာက္ ေတာင္းလည္းၿပီးေရာ ေနာက္ဆံုးတေယာက္က သူ႔မွာပါတယ္လို႔ေျပာရံုတင္မကဘူး က်ေနာ့္အနားထိလာၿပီး ခါးေလးကိုင္း ဗူးထဲကေဆးလိပ္ကို အဖ်ားဘက္ကကိုင္ၿပီး ဖင္စီခံက်ေနာ့္ဘက္ထားၿပီး ေပးလည္းေပး မီးျခစ္လည္းျခစ္ မီးပါ ညွိေပးေသးတာ။ က်ေနာ္က ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ငါေသာက္ခ်င္ေနတာၾကာၿပီလို႔ေျပာေတာ့ ရပါတယ္ ယူအာရ္ဝဲလ္ကမ္းေတြဘာေတြပါ လုပ္သြားေသးတာပဲ။
အဲေတာ့မွ မယ္မင္းႀကီးမက ေအာင္ျမင္သူ႔အၿပံဳးနဲ႔ ကူညီလိုက္ရလို႔ေၾကနပ္သြားတဲ့မ်က္နွာနဲ႔ ကဲ အဆင္ေျပၿပီမဟုတ္လား၊ ငါလည္း ေညာင္းလို႔ ခနဝင္ထိုင္တာ သြားေတာ့မယ္ဆိုၿပီး လစ္ေတာ့တာပဲ။
က်ေနာ္လည္း ေဆးလိပ္ေလးဖြာရင္း မစ္ရွီဂန္ကန္ႀကီးေတြဘက္စိတ္မွန္းနဲ႔ ေငးက်န္ခဲ့တာပါပဲ။
ၾသဂတ္စ္ ၂၆၊ ၂ဝ၁၅


(ဧကနဲ႔ဗဟုအိမ္ေထာင္ေရး) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
(ဧကနဲ႔ဗဟုအိမ္ေထာင္ေရး) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ
အေမရိကန္မွာ လိင္တူျခင္းလက္ထပ္ထိမ္းျမားခြင့္ရေရး ႀကိဳးပမ္းေနၾကခ်ိန္က ေထာက္ခံသူဆန္႔က်င္သူေတြၾကား စကားလံုးစစ္ပြဲေတြမွ ေၾကာက္ခမန္းလိလိကို ျဖစ္ခဲ့တာကလား။ ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်ေရး မခ်ေရးတုန္းကလည္း အလားတူပါပဲ။ ခုလည္း လာျပန္ပါၿပီ လင္အမ်ားမယားအမ်ားတဲ့။ ေတာင္းဆိုသံေတြလည္း ဟိုနားဒီနား ခတ္သဲ့သဲ့ၾကားလာေနရတယ္။ တလင္တမယားကို ဧကအိမ္ေထာင္လို႔ ပါဠိသံေလးစြက္ေျပာရင္ ဒါကိုေတာ့ ဗဟုအိမ္ေထာင္လို႔ေျပာမလား မသိပါဘူး။ ဘာသာျပန္က်င္လည္သူေတြ စကားလံုးသစ္တည္ထြင္ၾကဖို႔သာပါပဲ။ အေမရိကန္မွာက ဥပေဒေၾကာင္းအရ တလင္တမယားစနစ္ပဲ ျပဌာန္းထားတာပါ။ ဥပေဒေၾကာင္းအရေတာ့ မယားတေယာက္ လင္တေယာက္ကိုသာ တရားဝင္လက္ထပ္ယူလို႔ရပါတယ္။ ၂ ေယာက္ကို လက္ထပ္လို႔မရပါဘူး။ တရားဝင္အိမ္ေထာင္ရွိရက္နဲ႔ ဘိြဳင္းဖရင္န္းဒ္ ဂရဲလ္ဖရင္န္းဒ္ ထားတာေတြကေတာ့ ကိုယ့္ေဒါသနဲ႔ကိုယ္လို႔ပဲသေဘာထားၿပီး ရပ္ထဲရြာထဲ သိတ္ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ လုပ္မေနၾကတာမ်ိဳးပါပဲ။
ဒါကို အိမ္ေထာင္ေရးက်င့္ဝတ္အရ၊ မိသားစုဘဝတည္ေဆာက္ေရးအရ၊ ဘာသာေရးအဆံုးအမ အရ၊ လူမႈပဋိညာဥ္သေဘာအရ စတဲ့ေထာင့္ေပါင္းစံုကေနၾကည့္ၿပီး မျဖစ္သင့္ဘူးဆိုသူေတြရွိသလို ဘယ္သူမွ ဘယ္သူ႔ကာမကိုမွ ပိုင္ခြင့္မရွိဘူး၊ အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္ဆိုတာ သူ႔ကာမ ကိုယ့္ကာမ လဲလွယ္ၾကတဲ့သေဘာထက္ မပိုသင့္ဘူး၊ ကာမပိုင္တယ္ဆိုတဲ့သေဘာက လူကိုပါ ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းလို သေဘာထားခ်င္တဲ့စိတ္အေျခခံကလာတာ ဘာညာေတြနဲ႔ ခုခံကာကြယ္သူေတြလည္း ရွိေနဆဲပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သိတ္ႀကီးတဲ့ျပႆနာႀကီးလို႔ေတာ့ ဇြတ္တင္ျငင္းခုန္ေနၾကတာေတာ့လည္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
ဟိုးတေလာေလးက ေဝၚရွင္တန္ဒီစီအပါအဝင္ ၿမိ့ဳႀကီးတခ်ိဳ႔မွာ ဗဟုအိမ္ေထာင္သမားေတြ ဆႏၵျပၾကပါတယ္။ မိန္းမေတြေရာ ေယာက္်ားေတြပါ ပါတယ္။ တခ်ိဳ႔အမ်ိဳးသမီးေတြမ်ား အေပၚပိုင္း ဗလာေတာင္ က်င္းထားလိုက္ေသး။ ခုထိေတာ့ ဒီကိစၥဟာ နိုင္ငံေရးထဲေတာ့ ေရာက္မလာေသးပါဘူး။ နိုင္ငံေရးထဲေရာက္မလာေသးဘူးဆိုတာက ကြန္ဂရက္စ္ထဲအထိ က်မလာေသးဘူး ဥပေဒျပဳအမတ္ေတြၾကား ခြန္းႀကီးခြန္းငယ္ မမ်ားရေသးဘူးလို႔ေျပာတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သက္ဆိုင္ရာလႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြကို သူတို႔အပိုင္စားနယ္ေျမေတြမွာ ေျပာဆိုုေနၾကတာတခ်ိဳ႔ ရွိတယ္တဲ့။ လူသိမ်ားစကားလံုးနဲ႔ ေလာ္ဘီေနၾကတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ေလာ္လီခ်င္လို႔ ေလာ္ဘီေနၾကတာမ်ားလားလို႔ေတာင္ ေတြးခ်င့္စရာပါ။
သမိုင္းနဲ႔ခ်ီေျပာရရင္ အေမရိကန္ဆိုတာကလည္း ဘယ္ဖိနွိပ္ခ်ိဳးနွိမ္မႈမွ မခံနိုင္လို႔ မခံခ်င္လို႔ ထြက္ခ်လာၾကသူေတြစုဆက္ၿပီး တိုင္းျပည္ေထာင္ ကိုယ့္မင္းကိုယ့္ခ်င္းလုပ္ေနသူေတြ မဟုတ္လား။ တခုခု ဥပေဒျပဳမယ္ဆိုတိုင္း ကမၻာနဲ႔ခ်ီ အုတ္ေအာ္ေသာင္းတင္းေတြ ဟိုးေလးတေၾကာ္ေတြ အက်ယ္အက်ယ္ မၿငိမ္းဖြယ္ေတြျဖစ္တဲ့နိုင္ငံကိုး။ ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေနေျပာေန ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ႔လူ သူ႔စကား သူ႔တရားနဲ႔ သူ႔လမ္းသူသြားတာပါပဲ။
ခုပဲၾကည့္ လိင္တူလက္ထပ္ခြင့္ျပဌာန္းၿပီးေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းေတြက “လိင္တူေတြလာလက္ထပ္ရင္ ထိမ္းျမားမေပးဘူးတဲ့၊ ဘုရားသခင္အလိုအရ လက္ထပ္ထိမ္းျမားတယ္ဆိုတာ မိန္းမနဲ႔ေယာက္်ားၾကားကကိစၥတဲ့” လိင္တူဆရာေတြကလည္း “မေပးရင္ေန၊ နင္တို႔ေပးမွ ငါတို႔ညားရမွာမဟုတ္၊ တရားရံုးသြားလက္မယ္ ေသာက္ေရးမပါတာ လာမေျပာနဲ႔”ဆိုၿပီး ျပန္ပက္တယ္။ တရားဥပေဒနဲ႔(နိုင္ငံေတာ္) ဘုရားနဲ႔(ေက်ာင္းေတာ္)တန္းညွိထားတဲ့ျပည္ဆိုေတာ့ ဘုရားလူႀကီးေတြခမ်ာလည္း ဗ်စ္ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္လုပ္ရံုကလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္နိုင္ရွာၾကဘူး။
ဒီမနက္ စက္တင္ဘာ ၂၁၊ ၂ဝ၁၅ တိုင္မ္းမဂၢဇင္းမ်က္နွာဖံုးေလးေတြ႔ၿပီး ေျပာမိတာပါ။ မ်က္နွာဖံုးေဆာင္းပါးက Is Monogamy over? တဲ့။ ဗမာလိုေတာ့ ဧကအိမ္ေထာင္ေရး နိဌိတံၿပီေလာ ဆို သင့္မယ္မွတ္တာပါပဲ။
စက္တင္ဘာ ၁၇၊ ၂ဝ၁၅


(စာေျခာက္ေထာင္းစားသူမ်ား ၂) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
(စာေျခာက္ေထာင္းစားသူမ်ား ၂)
တခါတခါ ဒုတိယတန္းေခါင္းေဆာင္က နိုင္ငံေရးဆိုတာဘယ္သို႔ဘယ္ခ်မ္းသာ၊ ဘယ္ဖီေလာ္ေဆာ္ဖာက ဘာေျပာတာ၊ လူဆိုတာ ဘာ ဆိုတာမ်ိဳးေတြအစခ်ီၿပီး အဂၤလိပ္လိုေတြညွပ္ကာညွပ္ကာ အလံုးႀကီးေတြပစ္လွ်င္ ဦးဇင္းက ေထာက္ေထာက္ခံခံေလး ဝင္ဝက္ေျပာတတ္ၿပီး၊ က်ေနာ္က ဘာသိဘာသာေနကာ သခင္လူငယ္က နွာတင္းေနတတ္၏။ ဘာမွ ျပန္မေျပာေသာ္လည္း သိတ္ၾကည္ပံုမရ။ ကြယ္ရာတြင္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးဟု အေငၚတူး၏။ သူနွင့္စကားေျပာရင္း ဟိုလူ႔ကိုညႊန္းရမည့္အခါ က်ေနာ္လည္း ေခါင္းေဆာင္ႀကီးဟုလိုက္ေျပာရင္း ေနာက္ေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးဟုပဲ ကြယ္ရာတြင္ အေခၚရအသားက်သြား၏။ သခင္လူငယ္ကား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးအေပၚ အျမင္မၾကည္တာမွန္ေသာ္လည္း အခန္းတြင္းေနထိုင္မႈ ခႏၱီစေကာင္းေကာင္းနွင့္ ေထရ္ႀကီးသူဝတ္မပ်က္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေမတၱာခတ္ပ်က္ပ်က္။

တႀကိမ္တြင္ နွစ္ေယာက္သား အေပါက္ဝထိုင္ရင္း “ဦးဇင္းက ေခါင္းေဆာင္ႀကီးကို ေဖာ္လိုသာလိုက္ေနတာဗ်၊ တကယ္က ဘာမွသိတာ မဟုတ္ဘူး။ ေဖာေရွာ၊ ေပၚလစ္တစ္ကိုေတာင္မွ အက္စ္သံပါေအာင္ မထြက္နိုင္ပဲ ေပၚလစ္တစ္ေပၚလစ္တစ္နဲ႔လုပ္ေနတာၾကည့္ပါလား”ဟု မဲ့ကာရြဲ႔ကာေျပာဖူး၏။ “ေခါင္းေဆာင္ႀကီးလည္း သိတ္သိတာမဟုတ္ပါဘူး။ ၾကားဖူးနားဝေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတဲ့သေဘာပါ၊ နိုင္ငံေရးစာတအုပ္ ဆံုးေအာင္ ဖတ္ဖူးပံုမရဘူး”ဟု က်ေနာ္ကလည္း အတိုင္အေဖါက္ညီညီ ကိုယ္ရည္ေသြး၏။ ဤသို႔ျဖင့္ ထို ၂ ေယာက္ ဘုရားဝတ္ျပဳခ်ိန္သည္ က်ေနာ္တို႔ အတင္းေျပာရန္အခြင့္သင့္ခ်ိန္ပင္။ ၄၅ မိနစ္ ေရခ်ိဳး၊ အဝတ္ေလွ်ာ္၊ ပန္းကန္ေဆး၊ မိလႅာခ်ခ်ိန္ေလးတြင္ပင္ မရ ရေအာင္ အတင္းေျပာသည့္အခါလည္းေျပာၾက၏။
သူတို႔နွစ္ဦးက က်ေနာ္တို႔လို အတင္းမေျပာၾက။ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒက ဘယ္ပံုအာဏာရွင္ဆန္သည္၊ ဘယ္ပံုဆိုးသည္၊ ဒီမိုကေရစီနွင့္ကြန္ျမဴနစ္က ျပဒါးတစ္လမ္းသံတစ္လမ္းျဖစ္သည္၊ ဗကပေတြ သမိုင္းမွာ ဘယ္သို႔လူလည္က်သည္၊ ပဲခိုးရိုးမမွာ ျဖဳတ္ထုတ္သတ္သည္၊ ရုပ္ဝါဒဆိုသည္မွာ ဘာသာတရားတိုင္းနွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္သည္၊ ဓမၼႏၱရာယ္ျဖစ္သည္၊ ဗမာျပည္လို ေထရဝါဒထြန္းကားသည့္တိုင္းျပည္တြင္ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ ကမၻာဆံုးေတာင္ အာဏာမရနိုင္စတာမ်ိဳးေတြအျပင္ ဗုဒၶဝါဒသည္ ဓမၼျဖစ္ေၾကာင္း၊ သမၼာဒိဌိျဖစ္ေၾကာင္း၊ သိပၸံနည္းက်ေၾကာင္း၊ ဘယ္ သိပၸံပညာရွင္ကပင္ ဘယ္လိုေျပာေၾကာင္း၊ ဖန္ဆင္းရွင္ဆိုသည္မွာ ယံုမွတ္မွားမႈျဖစ္ေၾကာင္း၊ မိစၦာဒိဌိျဖစ္ေၾကာင္းစတာေတြကို အခန္းထဲတြင္ က်ယ္က်ယ္လြင့္လြင့္ ဝံ့ဝံ့ရဲရဲ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးတတ္၏။
နားမေထာင္လည္း ၾကားေနရသည့္အတူတူ က်ေနာ္က အရည္ထူထူေနနိုင္ဖို႔ႀကိဳးစားေသာ္လည္း သခင္လူငယ္က “ကမၻာေပၚမွာ ဘုရားဟာ တစ္ဆူတည္းဗ်၊ လူေတြကြဲလို ဘုရားေတြလိုက္ကြဲေနၾကတာ၊ ဘုရားတိုင္းက လူေတြကို ေကာင္းတာလုပ္ဖို႔ မေကာင္းတာမလုပ္ဖို႔ပဲေဟာတာ၊ အဲ့ဒါ လူေတြကလိုက္ၿပီး သူ႔ဘုရား ငါ့ဘုရားၿပိဳင္ေနၾကတာ၊ အဲ့လိုေတြ ေလွ်ာက္ၿပိဳင္ရင္း ထခ်ကုန္ၾကတာဗ်၊ ဘာသာေရးစစ္ပြဲေတြ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ျဖစ္ေနၾကတာ”ဆိုကာ အခ်က္အလက္မရွိဘာမရွိ ေလသံမာမာ မ်က္နွာထန္ထန္နွင့္ ဝါးလံုးရွည္သိမ္းရိုက္တတ္၏။ ထိုအခါမ်ိဳးဆို ထို ၂ ေယာက္လံုး ထိုေန႔အတြက္ ေဆြးေႏြးပြဲပ်က္တတ္၏။ ဘာမွျပန္မေျပာတာၾကတာက လန္႔တာလည္းပါနိုင္သလို ေက်းဇူး စူးေနသည္မို႔ မလွန္နိုင္တာလည္း ပါနိုင္၏။
တပတ္တႀကိမ္ အသားစားရက္ေရာက္လွ်င္ အမဲမစား ဝက္မစားမ်ားအား ဘဲဥျပဳတ္တလံုးနွင့္ မန္က်ည္းမွည့္ခ်ဥ္ေရ ဆယ္ဇြန္းစာမွ်ရ၏။ အသားစားဆိုသည္မွာ အမဲသားဝက္သားကိုဆိုျခင္းျဖစ္၏။ ထိုအသားကို ပံုစံအသားဟုေခၚ၏။ ပံုစံအမဲသားဆိုသည္မွာ အသားအတံုးလိုက္ထက္ အသားစေလးမ်ားနွင့္အတူ အေၾကာအရြတ္မ်ားအား နွီးႀကိဳးျဖင့္တြဲခ်ည္ထားသည့္ အေၾကာထံုးျပဳတ္သက္သက္၊။ ဘယ္လိုမွ ညက္ေအာင္ကိုက္ဝါးမရ ကိုက္ရင္းဝါးရင္း တပိုင္းတစနွင့္ ေထြးထုတ္ရင္ထုတ္ မထုတ္ရင္ အတင္းၿမိဳျမက္ခ်လိုက္ရသည္သာမ်ား၏။ ဝက္သားၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ေလးဂြသေရလုပ္လွ်င္ရေလာက္သည့္ မနူးေအာင္ျပဳတ္ထားသည့္ အေမႊးၾကမ္းတခ်ိဳ႔ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နွင့္ အေခါက္ထံုထံုႀကီးနွင့္ အဆီေလး ျပက္ကာသီကာကပ္ေနသည့္ ဆႏြင္းေရာင္အတံုး။ ၿပီးေတာ့ အရည္ၾကည္အသားျပဳတ္ရည္ နည္းနည္း။
ေထာင္တြင္ အသားစား စာရင္း တရက္ႀကိဳေကာက္၏။ ေကာက္ကတည္းက ဒီတပတ္ေတာ့ ၄ ေယာက္လံုးအမဲသား သို႔မဟုတ္ ၄ ေယာက္လံုးဝက္သားဆိုကာ စာရင္းေပး၏။ ထိုသို႔ေပးရျခင္းမွာလည္း သခင္လူငယ္၏ အစီအမံနွင့္ဇယားျဖစ္၏။ ၂ တံုးကို ေဆးလိပ္နွင့္ လဲသည့္အခါလဲၿပီး အခ်ိဳမႈန္႔နွင့္လဲသည့္အခါလဲ၏။ က်န္ ၂ တံုးကို စည္ပတ္သံျပားျပတ္ေလးျဖင့္ ေသးေသးေလးေတြျဖစ္ေအာင္ ႀကိတ္ၾကက္လွီးကာ ပံုစံငါးပိ၊ ပဲဟင္းေရေပၚဆီ၊ ဟင္းခ်ိဳမႈန္႔နွင့္ ညေစာင့္ဝါဒါ အေဆာင္ေတာင္ယာမွလစ္လာသည့္ ကိုက္လန္၊ ေဂၚဖီရြက္၊ ဆလတ္ရြက္၊ မုန္လာဥ၊ ဟင္းနုနယ္ရိုး တခုမဟုတ္တခု အစိမ္းအတိုင္းထည့္ကာ နယ္နယ္ဖတ္ဖတ္နွင့္ အသုတ္တပြဲျဖစ္ေအာင္ သခင္လူငယ္က စီမံ၏။ က်ေနာ္တို႔က လက္တိုလက္ေတာင္းသမားမ်ား။ ကံေကာင္းသည့္အခါ ငရုပ္သီးမႈန္႔ေလးနွင့္ ပူတူတူစပ္တတ္တတ္။ ထိုဟင္းလ်ာကို အနည္းဆံုး ၂ နပ္စာျဖစ္ေအာင္ ေန႔ဖို႔ညစာခ်န္စား၏။ ထိုေန႔မ်ိဳးကား အသားသုတ္နွင့္စြပ္ျပဳတ္နွင့္ ဇရက္မင္းစည္းဇိမ္ယူကာ ဗိုက္ ေခြးနမ္းေလာက္၏။ ညၾကေတာ့လည္း ေဆးလိပ္က ခါတိုင္းထက္ အဖြာပိုရ၏။ မီးခိုးေငြ႔ အပိုအလွ်ံရွိေသာေန႔မ်ားပင္။
ေထာင္ပိတ္သံေခ်ာင္း ေဒါင္ကနဲမည္သံနွင့္တူ အခန္းအသီးသီးမွ မီးတတို႔ေလာက္ဆရာေရဆိုသည့္အသံေတြ စီကနဲထြက္လာတတ္၏။ က်ေနာ္တို႔အခန္းမွ မီး ဒိုင္ခံေတာင္းသူမွာ သခင္လူငယ္။ မီးတို႔ၿပီးသည္နွင့္ တေယာက္ ၃ ဖြာနႈန္းနဲ႔ လွည့္မယ္၊ ဦးဇင္းအရင္ဖြာဘုရားဟုဆိုကာ သနပ္ပင္မက်င္လွႏြားေဆးလိပ္ သို႔မဟုတ္ က်ားမသန္းေဌးေဆးေပါ့လိပ္အား ဦးဇင္းထံကမ္းေပးလိုက္၏။
ေထာင္တြင္း ေဆးလိပ္ လွည့္ေသာက္ျခင္း၌လည္း လူ႔စရိုက္သဘာဝကို အၾကမ္းသေဘာအကဲခတ္၍ရနိုင္၏။
(ဆက္ပါဦးမယ္) စက္တင္ဘာ ၂၁၊ ၂ဝ၁၅


(စာေျခာက္ေထာင္းစားသူမ်ား ၁) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
(စာေျခာက္ေထာင္းစားသူမ်ား ၁)
၁၂ ေပ ၈ ေပ က်ယ္သည့္အခန္းလြတ္ထဲသို႔ ဘုန္းႀကီးတပါးနွင့္ လူသံုးေယာက္ကိုထည့္ထားၿပီး တေန႔လွ်င္ ၂၃ နာရီနွင့္ ၁၅ မိနစ္ ပိတ္ေလွာင္ ထား၏။ ဤေနရာတြင္ ဘုန္းႀကီးကိုလည္း လူဟူ၍မွတ္ပါက လူ ေလးေယာက္ဟုေျပာမွရပါလိမ့္မည္။

ဤအခန္းသို႔ ဘယ္သူအရင္ေရာက္နွင့္ တိုင္းၿပီး ဝါႀကီးၾကေၾကးဆို အသက္အငယ္ဆံုး အေကာင္အငယ္ဆံုး ဒလဘက္ကမ္းမွ သခင္လူငယ္သည္ ေထရ္ႀကီးျဖစ္၏။ သူက ၈၈ အတြင္း ဖြဲ႔စည္းလႈပ္ရွားခဲ့ေသာ တို႔ဗမာသခင္လူငယ္မ်ားအစည္းအရံုးဝင္ လူငယ္ေပတည္း။ ယခု ေရာက္လာသည္က သံလွ်င္ေရနံခ်က္စက္ရံုဗံုးခြဲမႈမသကၤာ စြဲခ်က္နွင့္။ “အလကားပါဗ်ာ၊ က်ေနာ္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ပါဘူး၊ သိလည္း မသိပါဘူး၊ ၈၈ ၿပီးကတည္းက ဘာနိုင္ငံေရးနဲ႔မပတ္သက္ေတာ့ပဲ ကိုယ့္ဘာသာကို ဓနိရည္ေလးေရာင္းစားေနတာ၊ ဗံုးခြဲဖို႔မေျပာနဲ႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာင္ ေဘာခြဲထားရလို႔ လမ္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေလွ်ာက္နိုင္တာ ဒီမွာၾကည့္ပါလား”ဟု နီရဲေယာင္ကိုင္းေနသည့္ သူ႔ေဘာႀကီးအားလွန္လွန္ျပရင္း မေၾကမခ်မ္းျဖစ္ေနသူ။
က်ေနာ္ကား အသက္အႀကီးဆံုးနွင့္ ဝါအနုဆံုးရွင္သာမေဏမွ်။ ဒုကၡိတစစ္သားလူထြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလိုခ်င္လို႔ဆိုၿပီး ကြန္ျမဴနစ္ေတြနွင့္တိတ္တိတ္ဆက္သြယ္ကာ ၈၈ တြင္ ဝင္ပါၿပီး အင္န္အယ္လ္ဒီ၏ အာဏာဖီဆန္ေရးကိစၥျဖင့္ေရာက္လာသူ။ ေျပာရလွ်င္ နိုင္ငံေရးေတာက္တိုမယ္ရနွင့္ ဗကပကိုင္းဖ်ားကိုင္းနား။
အလယ္ ၂ ေယာက္ျဖစ္ေသာ ဘုန္းႀကီးနွင့္လူတြင္ ဘုန္းႀကီးကား သူ႔အမႈသူျပန္ပတ္သူျဖစ္၏။ ၈၈ အၿပီး ေတာအေပ်ာ္တမ္းခိုကာ ရြာျပန္ သကၤန္းစည္းဆြမ္းခံစားရင္း ေအးေအးမေနပဲ ေျပာက္ၾကားယူနီေဖါင္းနွင့္ ေသနတ္နွင့္
ရိုက္ခဲ့သည့္ဓါတ္ပံုေလး တျပျပလုပ္မိသျဖင့္ ခၽြန္တြန္းအလုပ္ခံရၿပီးေရာက္လာသူ။
ေနာက္ဆံုးတေယာက္က ထိုအခ်ိန္က ဗမာျပည္တြင္ ဒုတိယအင္အားအႀကီးဆံုးပါတီ၏ ဒုတိယတန္းေခါင္းေဆာင္ဆို၏။ သူကား မယ္မယ္ရရ ျပစရာသိတ္မရွိလွ။ သူ႔စကားအတိုင္းဆိုလွ်င္ ေစာက္ျမင္ကပ္ပုဒ္မ။ သို႔ေသာ္ ဤေလးေယာက္တြင္ သူကား နိုင္ငံေရးစကားအေျပာဆံုး ရဲရဲအေတာက္ဆံုး အစိုးရကိုအဆန္႔က်င္ဆံုး အတိုက္ဆံုး။
အသစ္တေယာက္ ေရာက္လာတိုင္း နံမည္ဘယ္သူ ဘယ္အဖြဲ႔အစည္းကဟု မိတ္ဆက္ၿပီးၿပီးခ်င္း ေဘးဘယ္ညာအခန္း ၂ ဘက္သို႔ သခင္လူငယ္က သတင္းပို႔၏။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္အခန္းမွာ ဘယ္သူေတြရွိတယ္ဟုဆိုကာ ထိုသူမ်ားမွာ သူနွင့္ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္မ်ားပမာ လူမပါပဲ တဆင့္ခံမိတ္ဆက္ေပး၏။ ေက်းဇူးလည္းတင္ရ ေစာက္ျမင္လည္းကပ္ရ၏။
သို႔ေသာ္သူကား စီနီယာပီပီ အငယ္ေတြကိုတာဝန္ယူ၏။ က်န္သူေတြအေပၚ ေက်းဇူးႀကီး၏။ မိလႅာဘုတ္ကိုင္၊ အၿမဲဆင္း၊ ေဘာက္ဆင္းေတြကိုသာမက ဝါဒါတခ်ိဳ႔ကိုပင္ ဘာေထာင္ဝင္စာမွမရွိပဲ ေတာ္ကီသက္သက္ျဖင့္ ခ်ဳပ္ထားနိုင္၏။ တခါတေလ ေထာင္မႉးအလစ္ အၾကပ္ေတြအလစ္ဆို အၿမဲဆင္းနွင့္ေဘာက္ဆင္းေလးေတြ သူ႔ေတာ္ကီနာလိုသျဖင့္ အခန္းျပင္ေလွကားထစ္တြင္ အက်ထိုင္ကာ ရသစံုေပၚသည့္မ်က္နွာေတြနွင့္ လက္ရွိဘဝမွ တခနလြတ္ေျမာက္ေနၾက၏။ ညဘက္ဆို ညေစာင့္ဝါဒါတခ်ိဳ႔ ထန္းညက္ခဲေလး ေျမပဲဆန္ေလး ေဆးေပါ့လိပ္ေလး အေဆာင္ေတာင္ယာက အသီးအရြက္ေလးေတြ မ လာကာ ေရာ့ေရာ့ ဒိုင္ထားလိုက္။ မနက္တလာရွိလို႔ မိရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘဝနဲ႔ကိုယ္ပဲဆိုကာ စြန္႔ႀကဲၿပီး သူေျပာသမွ်ေတြ တဟီးဟီးတဟားဟားနွင့္ ပြဲက်မဆံုးတတ္။
သူကား ဟာသဓါတ္ခံရွိသလို စကားအေျပာလည္းက်င္လည္၏။ ႏိႈက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ညစ္တီးညစ္ပတ္ေတြကို ၾကည္ၾကည္စင္စင္ ရယ္ရႊင္စရာျဖစ္ေအာင္ေျပာတတ္၏။ လူတိုင္းသိၿပီးသား နံမည္ႀကီးတခ်ိဳ႔၏အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သူ႔ကိုယ္ေတြ႔လုပ္ကာ ေျပာျပတတ္၏။ ေျပာရလွ်င္ သူ႔ေၾကာင့္ ေဆးလိပ္ေလးတညိဳ၊ ပဲေလွာ္ေလးလတဆုပ္၊ ငါးပိေက်ာ္ေလးတတို႔၊ ပဲဟင္းေရေပၚဆီေလးတဇြန္း၊ ပံုစံငါးပိထဲက ငရုပ္သီးေလးတဖတ္စနွစ္ဖတ္စ စသည္တို႔ရတတ္သည့္အျပင္ ဘုန္းႀကီး မနက္အာရံုဆြမ္းအတြက္ ပဲထမင္းေလးလည္း မနက္တိုင္း ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ပံုမွန္ရေန၏။
“က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားတို႔လိုပညာတတ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ေက်ာင္းေလး ၉ တန္းလားပဲေနဖူးတာ” ဟုဆိုေသာ္လည္း တေန႔ ေသာက္ၿပီးသားေဆးလိပ္ဖင္စီခံမွ ဂဲၾသေမထရီဆိုသည့္ စာလံုးေတြ႔ေတာ့ ဘုန္းႀကီးဘက္လွည့္ၿပီး အဲ့ဒါဘာလဲဦးဇင္းဟုေမး၏။ ဘုန္းႀကီးက ဂ်ီအိုမက္တရီဆိုတာ အဲ့ဒါေလ၊ အကၡရာသခ်ၤာလို႔ ေခၚသလားပဲဟုျပန္ေျဖေတာ့ “တပည့္ေတာ္ကမသိပါဘူး ပါဠိစကားမ်ားလားလို႔၊ ဂ်ီအိုမက္တရီဆို တပည့္ေတာ္လည္း သိတာပဲဟာ၊ ေက်ာင္းတုန္းက သင္ခဲ့ရတာပဲ။ လူေတြမ်ား အေတာ္အဆန္းထြင္တယ္၊ သူတို႔လုပ္တာနဲ႔ သိၿပီးသားေတြေတာင္ မသိျဖစ္ျဖစ္ကုန္တယ္”ဆိုေတာ့ ဒုတိယအႀကီးဆံုးပါတီက ဒုတိယတန္းေခါင္းေဆာင္က တဘက္လွည့္ၿပီးၿပံဳး၏။ က်ေနာ္က မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေန၏။ (ဆက္ပါဦးမယ္) စက္တင္ဘာ ၂၁၊ ၂ဝ၁၅