ဦးပိုင္လူမ်ား မျမင္ခ်င္ (ၿငိမ္းခ်မ္းေအး)

လက္ပန္းေတာင္းေတာင္ ေၾကးနီတူးေဖာ္ေရး စီမံကိန္းဆန္႔က်င္ဆႏၵျပေနတဲ့ေဒသ ခံေတြရဲ့သပိတ္စခန္းေတြကို ဗိုလ္သိန္းစိန္ရဲ့စစ္တပိုင္း အစိုးရကအၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြဲ တဲ့သတင္း ဒီေန႔ပဲ ဖတ္ရတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဟာ ႏိုင္ငံေရးကၽြမ္းက်င္သူပညာရွင္ေတြ၊ ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးစစ္တမ္းထုတ္ ေကာင္းေကာင္းေဝဖန္ေထာက္ျပသင့္တဲ့အခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲလမ္းေၾကာင္းမွား လံုးလံုးလြန္မသြားခင္ လမ္းေၾကာင္းမွန္အေပၚျပန္ တက္လာေအာင္ ေဆြးေႏြးအေျဖရွာရမယ့္ကာလျဖစ္တယ္။ ဒီစာစုမွာေတာ့ ပညာရွင္၊ ကၽြမ္းက်င္သူတေယာက္ရဲ့အျမင္မဟုတ္ဘဲ သာမန္ျပည္သူလူထုထဲက တိုင္းျပည္ အေရးစိတ္ဝင္စားတဲ့သူတေယာက္အေနနဲ႔ စာေရးသူရဲ့ လက္ရွိႏိုင္ငံေရးအေပၚသံုး သပ္ခ်က္အျမင္အက်ဥ္းကို တင္ျပခ်င္တယ္။ 
ၾကင္စဦးေမာင္ႏွံရဲ့ပ်ားရည္ဆမ္းခရီးရပ္သင့္ၿပီ

ႏိုင္ငံတကာမွာ အစိုးရသစ္ေတြတက္လာရင္ သူတို႔ရဲ့ေျခလွမ္း၊ မူဝါဒနဲ႔ေရြးေကာက္ပြဲကတိ (ဝါ) ျပည္သူအေပၚေပးထားခဲ့တဲ့ ကတိေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္မႈစတဲ့ အစိုးရသစ္ရဲ့လုပ္ေဆာင္ပံုေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာအကဲျဖတ္ၾကတဲ့ ကနဦးပ်ားရည္ဆမ္းကာလ (Honeymoon Period) ဆိုတာရွိေလ့ရွိတယ္။ ဒီကာလတိုေလးအတြင္းမွာ အစိုးရ၊ အတိုက္အခံ၊ ျပည္သူစတဲ့တိုင္းျပည္ရဲ႔ႏိုင္ငံေရးမွာအေရးပါတဲ့အုပ္စုအခ်င္းခ်င္း အမ်ားအားျဖင့္ဆက္ဆံေရးေကာင္းမြန္ေလ့ ရွိၾကတယ္။ ဒီကာလေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အစိုးရသစ္ရဲ့အမွား၊ အားနည္းခ်က္၊ ေပ်ာ့ကြက္ေတြကို ႏိုင္ငံေရးအုပ္စု အသီးသီးနဲ႔ေလ့လာသူပညာရွင္ေတြက ဝိုင္းဝန္းေထာက္ျပၾကတယ္။ အစိုးရသစ္ကိုယ္တိုင္လည္း မိမိရဲ့မူဝါဒ၊ လမ္းစဥ္ေတြ တိုင္းျပည္အေပၚအက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကို ျပန္လည္ေဝဖန္ဆန္းစစ္ၾကရတယ္။

၂၀၀၈ စစ္ဖြဲ႔စည္းပံုနဲ႔ သံမဏိႀကိဳးခတ္တုန္႔ေႏွာင္ၿပီး စစ္အာဏာရွင္၏အသြင္ေျပာင္း၊ အေရခြံလဲ၊ စစ္အုပ္စုအက်ိဳးစီးပြား၊ လံုၿခံဳမႈအတြက္သက္သက္ စိတ္ႀကိဳက္ျခယ္လွယ္ထင္တိုင္းႀကဲလုပ္ခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအပါအဝင္လက္ရွိျဖစ္ေပၚေန တဲ့ ႏိုင္ငံေရးတိုးတက္မႈလို႔ဆိုၾကတဲ့ ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲမွာ အစကတည္းက ပ်ားရည္ဆမ္းကာလဆိုတာမရွိသင့္ဘူး။ အခု ဗိုလ္သိန္းစိန္အစိုးရကို ျပည္တြင္း/ျပည္ပကေထာက္ခံေပးမႈေတြဟာ ထိုက္တန္တာထက္ေတာင္ပိုေနပါၿပီ။ အေျပာင္းအလဲဆိုတာ “ေန႔ခ်င္း၊ ညခ်င္းမျဖစ္ဘူး..၊ အခ်ိန္ယူရတယ္”ဆိုတာမ်ိဳးကို နားလည္သည္းခံေစာင့္ၾကည့္ေပးရတာက မွန္ကန္တဲ့ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈလမ္းေၾကာင္းကိုသြားေနတဲ့အေျခအေနမ်ိဳးမွာသာျဖစ္သင့္တယ္။ တိုင္းျပည္ေရွ႔လားရာအုတ္ျမစ္ျဖစ္တဲ့အေျခခံဥပေဒကကို အေျခမခိုင္မူမမွန္ဘဲ စစ္အုပ္စုအလိုက်သက္သက္ တျခားႏိုင္ငံေရးအုပ္စုအသီးသီးနဲ႔ျပည္သူက အလိုေတာ္ျဖည့္၊ အသံုးခ်ခံသက္သက္ျဖစ္ေနရတဲ့အေျခအေနမ်ိဳးကို ခုအခ်ိန္မွာ ရပ္တန္းကရပ္ဖို႔နည္းလမ္းသစ္ရွာသင့္ၿပီ။ ေထာက္ေျခာက္ေတြအျပည့္နဲ႔ဆူးခင္းလမ္းကို ပန္းေမြ႔ယာ၊ ေရႊေကာ္ေဇာ္ခင္းအလား အရာရာအေကာင္းျမင္စိတ္ကူးယဥ္ ေလထဲတိုက္အိမ္ေဆာက္၊ မစားရဝခမန္းေျပာေန၊ ေတြးေနလုပ္ေနရတဲ့ ဓားမိုးကာ ေရစီးၾကမ္းတဲ့ ဒီမိုကေရစီအတုအိမ္မက္ကေန ႏိုးထဖို႔သင့္ၿပီ။ ၾကင္စဦးေမာင္ႏွံရဲ့ခ်စ္ၾကည္မဝ၊ အျပစ္မျမင္၊ ႏွစ္ကိုယ္တူခ်စ္သမွ်ဇာတ္လမ္းခင္း၊ ပ်ားရည္ဆမ္းခရီးထြက္ေနတာကို ခုအခ်ိန္မွာရပ္ၿပီး ျပည္သူ႔ေသြး၊ ေခၽြး၊ မ်က္ရည္ေတြျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ညွီစို႔စို႔၊ ခါးသက္သက္အမွန္တရားကိုမ်က္ေမွာက္ျပဳ၊ တိုင္းျပည္ရဲ့ပကတိျဖစ္ရပ္မွန္အေပၚ အေျခတည္တဲ့ ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းမွန္ကို ေရွးရႈသင့္ပါၿပီ။

ေနာက္ျပန္လွည့္မွာ မေၾကာက္နဲ႔

လက္ရွိဗမာ့ႏိုင္ငံေရးမွာေခတ္အစားဆံုးျဖစ္ေနတဲ့ “ေနာက္ျပန္လွည့္မွာစိုးလို႔သတိႀကီးစြာထားလုပ္ေနရပါတယ္/လုပ္ေနရတာပါ” ဆိုတဲ့ ေဖာက္ျပန္တဲ့အေတြးအေခၚကို ဖုတ္ၾကည္းသၿဂႌဳိဟ္ေျမႁမႈပ္သင့္ၿပီ။ စစ္အုပ္စုသြားရာလမ္းဟာ အစကတည္းက ေရွ႔တက္မယ့္ေျခလွမ္း လွမ္း၊ ဒီမိုကေရစီပန္းတိုင္အေရာက္ ေရွးရႈသြားေနတာမဟုတ္ပါ။ စစ္အာဏာရွင္ ဗိုလ္ေနဝင္းနည္း ဆိုရွယ္လစ္ဝါဒႏွမ္းျဖဴး ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီကေန မဆလအမည္ေျပာင္း၊ စစ္ေဘာင္းဘီခၽြတ္၊ ခါးၾကားကေသနတ္ကို ေတာင္ရွည္ၾကားဖြက္၊ လိုရင္ထုတ္သံုးတဲ့လမ္းစဥ္အတိုင္း တေသြမတိမ္းေလွ်ာက္မယ့္ အခု ဗိုလ္သိန္းစိန္အစိုးရရဲ့ဒီမိုကေရစီ သကာရည္က်ဲက်ဲေလာင္း စစ္အာဏာရွင္အပင္းထိုးေကၽြးၿပီး ေဘာင္းဘီခၽြတ္-ေတာင္ရွည္ေျပာင္းဝတ္တဲ့ လူထုေအာ္ေက်ာလန္ဒီမိုကေရစီလမ္းဟာ အစကတည္းက ေရွ႔ကိုသြားေနတာမဟုတ္တဲ့အတြက္ ခုလည္း ေနာက္ျပည္လွည့္သြားမွာေၾကာက္စရာမလိုပါ။ ဒါေၾကာင့္ စစ္လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးေဇာင္းေပးေနသူမ်ား စစ္လႊတ္ေတာ္ျပင္ပ လူထူအက်ိဳးျပဳႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္နဲ႔အလုပ္ေတြကိုလည္း အခုထက္ပိုမိုအေလးေပးဖို႔မျဖစ္မေန လိုအပ္ေနပါၿပီ။ ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆိုး၊ အသံဝင္၊ ကိုယ္ခံအားနည္း၊ ဒူးေခါင္းေတြယိမ္းယိုင္၊ နားအူၿပီးဆြံ႔အနားမၾကား၊ မ်က္စိတိမ္သလႅာဖံုး (၉၆)ပါးေရာဂါစံုတဲ့ ေခတ္သစ္ႏိုင္ငံေရးေရာဂါဆိုးကပ္ႀကီးသင့္မႈ အျမန္ဆံုးကုစားဖို႔ စတင္ႀကိဳးစားသင့္ပါၿပီ။

မိေအး အခါခါနာရတဲ့အျဖစ္

ဂ်ာမန္အေတြးေခၚပညာရွင္ ေဟဂယ္ (၁၇၇၀-၁၈၃၁) က  “ကမၻာ့ရာဇဝင္မွာ သမိုင္းဝင္အျဖစ္အပ်က္ႀကီးေတြနဲ႔ ထင္ရွားတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ႏွစ္ႀကိမ္ႏွစ္ခါ ေပၚေပါက္ေလ့ရွိတယ္” လို႔ေျပာဖူးခဲ့တယ္။ ဒါကို သူ႔ေနာက္မွာေပၚထြန္းခဲ့တဲ့ အျခား ဂ်ာမန္အေတြးအေခၚပညာရွင္တစ္ဦးျဖစ္သူ ကား(လ)မာ့က္ (၁၈၁၈-၁၈၈၃) က “ပထမအႀကိမ္ကေတာ့ ေၾကကြဲစရာေပါ့.. ဒုတိယအႀကိမ္အတြက္ေတာ့ လက္သင့္မခံႏိုင္၊ မျဖစ္သင့္တဲ့အဓိပၸာယ္မဲ့အေျခအေနပဲျဖစ္တယ္” လို႔ ထပ္ျဖည့္ေျပာခဲ့တယ္။

ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးမွာ စစ္အာဏာရွင္လွည့္ကြက္၊ မ်က္လွည့္ျပပြဲ၊ ဗမာ့သမိုင္းဝင္အျဖစ္အပ်က္ဆိုးေတြအႀကိမ္ႀကိမ္ေပၚခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ တခါအျပင္ ႏွစ္ခါအတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္ေကာင္းေတြရွာေတြ႔ႏိုင္ေသးေပမယ့္ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါအျဖစ္ခံ၊ အလွည့္စားခံေနရတာကေတာ့ လွည့္စားသူအာဏာရွင္အျပစ္ရယ္လို႔ေတာင္ မဆိုႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ဗိုလ္ေနဝင္းက “ဆိုရွယ္လစ္” ဆိုင္းသံေလးတီးေပးေတာ့ ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးေတြ “ေဂြး”တက္ေအာင္ ကခဲ့ၾကတယ္။ ျပည္သူေတြလည္း ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြၾကည့္ၿပီး ဟုတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ “ဆင္ဟဝါေခြးေမွ်ာ္”တဲ့ ဇာတ္လမ္းခင္းခဲ့ၾကရတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးအစိုးရခင္းတဲ့ ဗမာ့ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရးႀကီးကို “ေခြးကတက္”ကေနပဲလိုက္ရ.. လိုက္ရဆိုတဲ့ သူေတာင္းစားႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္ ေခတ္ထခဲ့ၿပီး အေတြ႔ႀကံဳရင့္၊ သိကၡာရွိ၊ လြတ္လပ္ေရးသမိုင္းမွာ အေရးပါအရာေရာက္ခဲ့တဲ့ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးတခ်ိဳ႔ ႏိုင္ငံေရးေသ၊ ေခြးလံုးလံုး ျဖစ္ခဲ့ၾကရတယ္။

ခုလည္း ဗိုလ္သိန္းစိန္က “ဒီမိုကေရစီ” ေဗ်ာသံေပးေတာ့ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ မေနႏိုင္၊ မထိုင္ႏိုင္ ဝင္ကေနၾကတယ္။ မေဟာသဓ သားတရားစီရင္ခန္းလို မိခင္ရင္းမလို႔၊ ဘီလူးမနဲ႔ယွဥ္ ျပည္သူဆိုတဲ့ “သား”ကို အနာခံၿပီးမလုခ်င္လို႔ အေျခအေနအခ်ိန္အခါအေလ်ာက္ အလိုက္သင့္ျပဳမူေဆာင္ရြက္ေနရတာတခ်ိဳ႔အတြက္ နားလည္ႏိုင္ေပမယ့္ “ေဂြး” တက္ေအာင္အထိေတာ့လိုက္မကၾကဘို႔ လူထုေခါင္းေဆာင္ ဆိုသူမ်ားနဲ႔ျပည္သူလူထု အလုပ္အေကၽြးျပဳ၊ ျပည္သူ႔ဘက္ေတာ္သား ဒီမိုကေရစီတက္ၾကြလႈပ္ရွားသူ ႏိုင္ငံေရးသမားအေပါင္းကို ေမတၱာရပ္ခံခ်င္တယ္။

အာဏာရွင္ဆိုတာ

ကမၻာ့သမိုင္းမွာ ဘယ္အာဏာရွင္မ်ိဳးမွ အာဏာကိုလြယ္လင့္တကူစြန္႔လႊတ္တယ္ဆိုတာ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ မင္းစည္းစိမ္ဆိုတာ ေလာကီစည္းစိမ္ထဲမွာ အႀကီးတကာ့အႀကီးဆံုးစည္းစိမ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ တည္ျမဲႏိုင္ဖို႔အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစား ခဲ့ၾကတာခ်ည္းပဲဆိုတာကို ပေဒသရာဇ္နဲ႔အာဏာရွင္ သမိုင္းအဆက္ဆက္ကသက္ေသျပဳတယ္။ ဒီလိုအေနအထားမွာ အင္အားႀကီးတဲ့စစ္တပ္လို အုပ္စုႀကီးတခုလံုးရဲ့အက်ိဳးစီးပြားကို ကာကြယ္ေပးတဲ့စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟာ သူ႔အလိုအေလ်ာက္ အျမစ္ျပတ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားဖို႔အင္မတန္ခက္ခဲလွပါတယ္။ တိုင္းျပည္အက်ိဳးအတြက္ စစ္အုပ္စုဟာ “သိကၡာရွိရွိေနာက္ ဆုတ္ေပးေနပါၿပီ (Graceful Retreat)” ဆိုတဲ့အယူအဆဟာ စိတ္ကူးယဥ္၊ ရူးသြပ္မႈသက္သက္ထက္ မပိုပါ။ ခုအခ်ိန္မွာ ဒီအခ်က္ကို အေလးအနက္ထားစဥ္းစားသင့္ပါၿပီ။

အာဏာရွင္နဲ႔တရားဝင္မႈ

ေခတ္သစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝန္းနဲ႔ မျဖစ္မေနဆက္ဆံလာရေတာ့ တရားဝင္ရပ္တည္ႏိုင္မႈ Legitimacy အတြက္ မျဖစ္မေနျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြ လုပ္ျပရေလ့ရွိပါတယ္။ Legitimacy လံုးလံုးမရွိဘဲ အာဏာရွင္အစိုးရေတြဟာ ေရရွည္ရပ္တည္ဖို႔ခက္ခဲလွတယ္။ ဒီလိုအေနအထားမွာ ၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးကို ဘီလူးဆိုင္းခင္း၊ ၾကမ္းၾကဳပ္ရက္စက္၊ အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္းခဲ့တဲ့စစ္အစိုးရရဲ့ (အစကတည္းကလည္းမရွိခဲ့တဲ့) Legitimacy ဟာ သုညအမွတ္ေအာက္ကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ေရရွည္တည္ျမဲႏိုင္ဖို႔နဲ႔စစ္အုပ္စုလံုျခံဳေရး၊ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ အခုျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြလို႔ဆိုၾကတဲ့ ၂၀၀၈ စစ္ဖြဲ႔စည္းပံု၊ ေရြးေကာက္ပြဲ (အတု)၊ အရပ္သား (အမည္ခံတဲ့)အစိုးရသစ္ဆိုတာေတြေပၚလာခဲ့တယ္။ ဒီလို အတုအေယာင္အေျပာင္းအလဲေတြနဲ႔အသြင္ေျပာင္းတဲ့ ဒီမိုကေရစီျဖစ္စဥ္ေတြဟာ ကမၻာမွာလည္းျဖစ္ေပၚေလ့ရွိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔တရားဝင္ (တယ္လို႔ဆိုႏိုင္တဲ့) အာဏာရွင္အစိုးရေတြ ေပၚလာေလ့ရွိၾကတယ္။

Liberalization ႏွင့္ Democratization မတူ

ႏိုင္ငံေရးသေဘာ၊ သီအိုရီေတြမွာ မတရားတဲ့ဥပေဒေတြေျဖေလွ်ာ့ေပးတာ၊ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈကိုေလွ်ာ့ခ်တာ၊ ျပင္းထန္တဲ့ဖိႏွိပ္မႈေတြ ေျဖေလ်ာ့သြားတာ စတဲ့ ပိုမိုလြတ္လပ္တဲ့အေျခအေနမ်ိဳးဖန္တီးေပးတဲ့ Liberalization ျဖစ္စဥ္နဲ႔ဒီမိုကေရစီစနစ္ေျပာင္းလဲျဖစ္တည္မႈ Democratization ျဖစ္စဥ္ေတြဟာ သေဘာထား၊ လကၡဏာနဲ႔ရည္မွန္းခ်က္ေတြ လံုးလံုးမတူညီပါဘူး။ လက္ရွိဗမာ့ႏိုင္ငံေရးထင္ေယာင္မွားမႈ (Political Illusion) တခုက ဒီ ျဖစ္စဥ္ႏွစ္ခုကို ေရာေထြးျမင္၊ လိုသလိုေကာက္ခ်က္ခ် အေကာင္းျမင္လြန္ေနျခင္းျဖစ္တယ္။ Liberalization ဟာ အာဏာရွင္အစိုးရေတြ အထက္မွာဆိုခဲ့တဲ့ ေရရွည္ရပ္တည္ႏိုင္မယ့္တရားဝင္အာဏာရွင္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ဖိႏွိပ္မႈေတြေလွ်ာ့ခ်၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈတခ်ိဳ႔လုပ္ျခင္းသက္သက္သာျဖစ္ၿပီး အာဏာလံုးလံုးလႊတ္ကာ တိုင္းျပည္မွာ  ဒီမိုကေရစီ အေဆာက္အအံုအေျခတည္ေစၿပီး ျပည္သူ႔အာဏာဗဟိုျပဳ၊ ျပည္သူ႔ဆႏၵသေဘာလံုးလံုးျဖစ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကိုသြားေနျခင္း မဟုတ္ပါ။

ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေနမႈဆိုတာကို အေျခခံသေဘာအားျဖင့္ အာဏာရွင္အစိုးရ လံုးလံုး ျပဳတ္က်မွသာေတြ႔ႏိုင္ပါမယ္။ “A Transition to Democracy = A Chang of Regime” ကသာ တကယ့္ ျပည္သူလူထုအမ်ားစု အက်ိဳးရွိမယ့္ ဒီမိုကေရစီအေျပာင္းအလဲကို ျဖစ္ေပၚေစတယ္။ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ အာဏာရွင္သက္ဆိုးရွည္ေရးသက္သက္ ဟန္ျပ (Window Dressing) ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ၊ တနည္းအားျဖင့္ “ငါ့အာဏာ၊ ငါ့အက်ိဳးစီးပြားကိုေတာ့ မထိနဲ႔၊ အထိုက္အေလ်ာက္လြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔အခြင့္အေရးကို လူေရြးၿပီးေတာ့ေပးမယ္”ဆိုတဲ့ “ဒီမိုကေရစီကြက္ၾကားမိုး” ရြာေနျခင္းဟာ တိုင္းျပည္နဲ႔လူထုအမ်ားစုကို ပိုၿပီးထိခိုက္နစ္နာေစပါတယ္။ ဒီလို အေပၚယံအေျပာင္းအလဲမ်ိဳးကို အာဏာရွင္တိုင္းျပည္တိုင္းမွာ ၾသဇာရွိ၊ ပညာတတ္၊ ခ်မ္းသာတဲ့ ေရေပၚဆီ လူ႔မလိုင္အသိုင္းအဝန္း အလိ(elite)  ေတြက အားတက္သေရာေထာက္ခံေလ့ရွိၾကတယ္။ တိုင္းျပည္ရဲ့အမ်ားစု နင္းျပား ျပည္သူလူထုကေတာ့ ဒံုရင္း.. ဒံုရင္းဆိုတာထက္ပိုဆိုးတဲ့အေျခအေနမ်ိဳးေတြကို ခံစားရတယ္။ ဒီအခ်က္ကို လူထုေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ ပညာတတ္လူလတ္တန္းစားေတြ သိျမင္ခံစားေပးႏိုင္ဖို႔ အင္မတန္ အေရးႀကီးလွပါတယ္။

လူမႈတရားမွ်တမႈ (Social Justice) မရွိရင္ ဒီမိုကေရစီမဟုတ္

ဒီမိုကေရစီစနစ္ရဲ့ အဓိကအက်ဆံုးအခ်က္က တိုင္းျပည္မွာရွိတဲ့ လူထုလူတန္းစားအသီးသီးအတြက္ တူညီတဲ့အခြင့္အရး၊ ရပိုင္ခြင့္၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြဖန္တီးေပးႏိုင္ဖို႔ျဖစ္တယ္။ တဦး၊ တေယာက္၊ တစု၊ တဖြဲ႔၊ လူတန္းစားတရပ္အတြက္ အခြင့္အေရးေတြ ဖန္တီး၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြလုပ္ေနရင္ Liberalization လို႔ဆိုေကာင္း၊ ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ Democratisation ေတာ့မဟုတ္ပါ။

ဆိုေတာ့ “လူတစု ေကာင္းစားေရး” သာ ၾကံစည္၊ လုပ္ေဆာင္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ လက္ရွိဗမာ့ႏိုင္ငံေရးမွာ “လူအမ်ား ေကာင္းစားေရး” အတြက္ Democratization စစ္စစ္ျဖစ္ဖို႔တိုင္းျပည္ရဲ့အုပ္စုအသီးသီးက မျဖစ္မေန တြန္းအား (Forces) ေတြေပးဖို႔လိုေနပါၿပီ။

ႏိုင္ငံေရးသမား ႏိုင္ငံေရး အလုပ္လုပ္
ဒီလို ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုသူေတြက ႏိုင္ငံေရးအလုပ္စစ္စစ္ကိုလုပ္ဖို႔႔႔ လုိတယ္။ တိုင္းျပည္ရဲ့ ပင္မေရာဂါ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာကိုမေျဖရွင္းဘဲ အဆြယ္အပြားေရာဂါနဲ႔ သူရဲ့လကၡဏာေတြကိုသာေျဖရွင္းဖို႔ႀကိဳးစားေနရင္ တိုင္းျပည္အတြက္ အမွန္တကယ္လိုအပ္တဲ့အေျဖမွန္ ရွာေတြ႔ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါ။ တိုင္းျပည္မွာ ဆင္းရဲတာ၊ စာမတတ္တာ၊ ေရာဂါဘယထူေျပာတာ စတဲ့ လူမႈ၊ က်န္းမာ၊ စီးပြား ျပႆနာအားလံုးဟာ ႏိုင္ငံေရးဆိုတဲ့ေရေသာက္ျမစ္ ပႆနာႀကီး အျမစ္ျပတ္မေျဖရွင္းႏိုင္သေရြ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပေပ်ာက္မွာမဟုတ္ပါ။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဘယ္ဆုရ စီးပြားေရးပညာရွင္ မိုဟာမက္ယူႏြတ္စ္ရဲ့ လူမႈစီးပြားေရးလုပ္ငန္း (Social Business) သီအိုရီမွာ “charity dollar has one life; a social business dollar has endless lives!” ဆုိတဲ့ “လူမႈစီးပြားေရးလုပ္ငန္းမွာသံုးတဲ့ ပိုက္ဆံဟာ တခါသံုးမဟုတ္၊ ရာသက္ပန္အက်ိဳးရွိခံစားရေစတယ္” ဆိုတဲ့သေဘာတခု ရွိတယ္။ ဆိုလိုခ်င္တာက ဆင္းရဲသား တေယာက္ကို ပိုက္ဆံတက်ပ္ေပးလိုက္ရင္ သူတက်ပ္ပဲ ရမယ္..၊ အဲ့ပိုက္ဆံတက်ပ္ကို လူမႈစီးပြားေရးလုပ္ငန္းမွာအသံုးျပဳၿပီး ဆင္းရဲသားကို အက်ိဳးခံစားခြင့္ေပးရင္ သူ႔အေနနဲ႔ ေရရွည္အက်ိဳးခံစားခြင့္ရသြားေစတဲ့သေဘာ ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔႔  ဘဂၤလားေဒ့ရွ္က ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနရတဲ့လူတန္းစားေတြ ကိုယ္ပိုင္အလုပ္အကိုင္နဲ႔အမွီအခိုကင္းကင္း ရပ္တည္လာႏိုင္ၾကတယ္။

“ႏိုင္ငံေရးလုပ္တယ္” ဆိုတာလည္း ဒီသေဘာပဲျဖစ္တယ္။ တိုင္းျပည္ရဲ့ျပႆနာတိုင္းအတြက္၊ တိုင္းျပည္မွာရွိတဲ့ အတိဒုကၡေရာက္ေနတဲ့လူအမ်ားစုအတြက္ တခါသံုးအကူအညီေတြေပး၊ ေျဖရွင္းမႈေတြလုပ္မယ့္အစား လူအမ်ားစု ေရရွည္ အျမဲတမ္းအက်ိဳးစီးပြားျဖစ္၊ အမွီအခိုကင္းရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ တိုင္းျပည္မွာ စနစ္ေကာင္း၊ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေကာင္း၊ ဥပေဒေကာင္းေတြေပၚဖို႔ စနစ္အဖြဲ႔အစည္းဆိုးႀကီးကို ေတာ္လွန္ေျပာင္းလဲႏိုင္ဖို႔“ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ” လုပ္ရျခင္းျဖစ္တယ္။ ဒီသေဘာမွာ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ့ အဓိက၏အလုပ္ဟာ အေရးေပၚရင္ကူညီေပးရတာမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ လူမႈေရးလုပ္ငန္းမဟုတ္ဘဲ စနစ္ကို ေတာ္လွန္ (သို႔) ထိန္းေက်ာင္းျပဳျပင္ရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအလုပ္ျဖစ္တယ္။

ဆိုေတာ့ကာ ႏိုင္ငံေရးသမားနဲ႔ အဖြဲ႔႔႔ အစည္းေတြ လူမႈ၊ စီးပြား၊က်န္မားေရး တခဏတာေျဖရွင္းေပးတဲ့ ေဆးၿမီးတို လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္မေနဘဲ တိုင္းျပည္ရဲ့ပင္မေရေသာက္ျမစ္ေရာဂါ ဒီမိုကေရစီေခါင္းပါးမႈ၊ တနည္းအားျဖင့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ဆက္လက္သက္ဆိုးရွည္ေနမႈကို အားစိုက္ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႔ ႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္၊ မူဝါဒ ရွာႀကံခ်မွတ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးအလုပ္ေတြ အခုထက္ပိုမိုလုပ္ဖို႔အားသြန္ခြန္စိုက္လုပ္ဖို႔ အေရးတႀကီးလိုအပ္ေနပါၿပီ။ ခု ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုအမ်ားစုေလွ်ာက္လမ္းေနတဲ့ စစ္လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးတခုတည္းနဲ႔ေတာ့ သိပ္အလုပ္မျဖစ္ဘူးဆိုတာ တိုင္းျပည္ရဲ့မေျဖရွင္းႏိုင္ေသးတဲ့၊ ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႔လမ္းစရွာမရျဖစ္ေနေသးတဲ့ တိုင္းရင္းသားျပႆနာ၊ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ အေျခခံလူတန္းစားေတြရဲ့ျပႆနာေတြက သက္ေသျပဳေနပါတယ္။

ေခါင္းေဆာင္ ဆိုတာ ေခါင္းေဆာင္ ရမယ္
Democratization စစ္စစ္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ လူထုေခါင္းေဆာင္ဆိူသူမ်ား၊ လူထုကိုယ္စားျပဳအဖြဲ႔အစည္းေခါင္းေဆာင္မ်ားက လူထုေရွ႔က မားမားရပ္၊ အေျပာနဲ႔မဟုတ္ လက္ေတြ႔ဦးေဆာင္ျပဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ အေျပာင္းအလဲတခ်ိဳ႔ေၾကာင့္ ယုံထင္၊ေၾကာင္ထင္ျဖစ္ အေတြးအေခၚေဝဝါးေနတဲ့ျပည္သူလူထုကို မ်က္စိဖြင့္၊ တာဝန္ယူ၊ တာဝန္ခံ၊ အမွန္ကို ခ်ျပ၊ ေရွ႔ကေခၚေဆာင္လမ္းျပၿပီး ယခုထက္ပို ဦးေဆာင္ဖို႔လိုပါတယ္။ ျပည္သူေတြ အာဏာရွင္ကႏွိပ္စက္လို႔႔ အတိဒုကၡေရာက္မွ ဝင္ေရာက္ေျဖရွင္းေစ့စပ္ရတဲ့အလုပ္ဟာ လူထုေခါင္းေဆာင္ဆိူသူမ်ားနဲ႔ လူထုကိုယ္စားျပဳအဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ့အလုပ္ မဟုတ္ပါ။ ျပည္သူေတြနဲ႔အတူရပ္တည္ၿပီး ျပည္သူ႔ျပႆနာေတြကို ေရွ႔က ထုတ္ေဖာ္ဟစ္ေၾကြး၊ မတရားမႈမွန္သမွ်ကို တာဝန္ယူမႈရွိရွိ ဦးေဆာင္ဆန္႔က်င္ျပမွသာ လူထုေခါင္းေဆာင္း၊ လူထုကိုယ္စားျပဳအဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါမယ္။

လူထုက လူထု အလုပ္ လုပ္

ကမၻာ့သမိုင္းရဲ့ Democratisation ျဖစ္စဥ္တိုင္းမွာ လူထုအလုပ္မပါဘဲ၊ လူထုလႈပ္ရွားမႈမျဖစ္ဘဲ ေအာင္ျမင္ၿပီးေျမာက္ ဆံုးခန္းတိုင္ေရာက္သြားတယ္ဆိုတာမရွိပါ။ လူထုဟာ မိမိတို႔ဘဝလြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ မိမိတို႔ဘာသာပဲ ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္သြားရတာပါ။ ဗမာ့လူထုအေနနဲ႔လည္း ဒီလို လူထုလူပ္ရွားမႈတာဝန္ေတြကို စစ္အာဏာရွင္ေခတ္ အဆက္ဆက္ဘယ္တုန္းကမွ မပ်က္ကြက္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ လက္ရွိအေျခအေနမွာလည္း လူထုအတန္းစားအသီးသီးရဲ့ အာဏာရွင္ရဲ့မတရားဖိႏွိပ္မႈေတြကို ျပန္လည္တြန္းလွန္တုန္႔ျပန္အံတုတဲ့ ဆႏၵျပပြဲေတြ၊ သပိတ္ေတြ၊ လႈပ္ရွားမႈေတြ ႏိုင္ငံ အႏွံ႔အျပားမွာ ျဖစ္ေပၚလ်က္ပါပဲ။ ဆိုေတာ့ အျမဲတမ္းတာဝန္ေက်တဲ့လူထုကေတာ့ ဇြဲမေလွ်ာ့၊ စိတ္မပ်က္ဘဲ၊ “ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ထူမွသာ ငါတို႔ထႏိုင္မွာပဲ” ဆိုတဲ့စိတ္ဓာတ္နဲ႔ လူထုလုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြကို ဆက္လုပ္ဖို႔ပါပဲ။

စာနယ္ဇင္း မီဒီယာ ရဲ႕ အလုပ္

ဗြီ. အုိင္. လီနင္ (၁၈၇၀-၁၉၂၄) က “ေမာ္စကိုအံုၾကြမႈ၏သင္ခန္းစာမ်ား” စာအုပ္မွာ “ေတာ္လွန္ေရးေအာင္ျမင္ဖို႔႔ အတြက္ ေခတ္နည္းပညာကိုအသံုးခ်ၿပီး အလုပ္သမားတပ္ဖြဲ႔ေတြကို ေခတ္မီလက္နက္၊ ဗံုး၊ ေသနတ္ေတြ တပ္ဆင္ေပးရမယ္” လို႔ဆိုခဲ့တယ္။ အခု (၂၁) ရာစု ေခတ္သစ္အာဏာရွင္ဖိႏွိပ္မႈ ေတာ္လွန္ေရးေတြမွာလည္း ေခတ္နည္းပညာ၊ ဆက္သြယ္ေရး တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈေတြကိုအသံုးခ်ၿပီး အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူလူထုရဲ့လြတ္ေျမာက္ေရးတိုက္ပြဲေတြကို အားျဖည့္ေပးရပါမယ္။ ဒီေနရာမွာ စာနယ္ဇင္း မီဒီယာရဲ့က႑ က အင္မတန္အေရးႀကီးပါတယ္။ ေခတ္မီလက္နက္အျပည့္အစံုနဲ႔႔ အာဏာရွင္ေဒါက္တိုင္ အင္အားႀကီးစစ္တပ္နဲ႔လံုျခံဳေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြကို လက္နက္နဲ႔ျပန္လည္တိုက္လို႔ကေတာ့ ဘယ္လိုမွ အရာမေရာက္ႏိုင္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ လူထုၾကား လႈပ္ရွားမႈေတြပန္႔႔ ပြားေအာင္၊ အာဏာရွင္ရဲ့လုပ္ရပ္ဆိုးေတြ တိုင္းသိ၊ ျပည္သိ၊ ကမၻာသိေအာင္ ေခတ္မီဆက္သြယ္ေရးနည္းပညာရပ္ေတြကိုအသံုးခ်ၿပီး လႈံ႔ေဆာ္၊ ျဖန္႔ေဝတင္ျပတဲ့ မီဒီယာဆိုတဲ့လက္နက္နဲ႔႔တိုက္မွသာ အာဏာရွင္ေတြ၊ သူတို႔ရဲ့လက္ပါးေစ “ဘယ္သူေသေသ ငေတမာ” ရင္ၿပီးေရာ လူတန္းစား စီးပြားေသာင္းက်မ္း၊ ရမ္းကားတဲ့လက္တဆုပ္စာခရိုနီေတြ အထိနာမွာျဖစ္တယ္။ လူထုသပိတ္တိုက္ပြဲ သတင္းေတြတင္မကဘဲ အာဏာရွင္ေတြနဲ႔႔ အေပါင္းအပါေတြရဲ့အက်င့္ပ်က္၊ ျခစား၊ ကိုယ္က်ိဳးရွာ ထင္ရာဆိုင္းေနတဲ့အေၾကာင္းအရာ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို စံုစမ္း၊တူးေဖာ္၊ရွာေဖြ၊တင္ျပတဲ့ “investigative journalism” စာနယ္ဇင္းအလုပ္ေတြလည္း အမ်ားအျပား လုပ္ႏိုင္လာဖို႔လိုပါတယ္။

ဦးပိုင္လူ မျဖစ္ေစနဲ႔႔ 

အထက္မွာတင္ျပခဲ့တဲ့ တိုင္းျပည္လူထု၊ လူတန္းစားအသီးသီးျဖစ္တဲ့ လူထုေခါင္းေဆာင္၊ လူထု အဖြဲ႔အစည္း၊ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္၊ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္း၊ သာမန္ျပည္သူနဲ႔ သတင္းမီဒီယာေတြ ကိုယ့္တာဝန္၊ ကိုယ္ေက်၊ တက္ညီလက္ညီ ဝိုင္းဝန္းဖိအားေပး (Force) လုပ္ႏိုင္မွသာ တိုင္းျပည္မွာဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွင္သန္အျမစ္တြယ္ခဲ့တဲ့ တိုင္းျပည္ရဲ့အဓိကျပႆနာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ အလံုးစံုပ်က္သုဥ္းၿပီး ဒီမိုကေရစီအသီးအပြင့္ေတြ လူအမ်ားစုအားလံုးတန္းတူ ခံစားႏိုင္မွာျဖစ္တယ္။ လူမႈတရားမွ်တမႈအေျချပဳ တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ဒီမိုကေရစီစစ္စစ္ တိုင္းျပည္မွာရွင္သန္ေစဖို႔အတြက္ အထက္မွာဆိုခဲ့တဲ့ တိုင္းျပည္ရဲ့အစုအဖြဲ႔အသီးသီးမွာ အာဏာရွင္လက္ေဝခံ၊ အာဏာရွင္စစ္အုပ္စုအက်ိဳးျပဳ “ဦးပိုင္လူမ်ား” မျမင္ခ်င္ပါ။ “ဦးပိုင္လူမ်ား” အျမန္ဆံုးက်ဆံုးပါေစ။

လက္ပန္းေတာင္းေတာင္ လူထုကို ဦးညြတ္၊ အေလးျပဳလ်က္

ၿငိမ္းခ်မ္းေအး

၂၉ ၊ ႏိုဝင္ဘာ ၊ ၂၀၁၂

(လစဥ္ထုတ္ ေခတ္ေမာင္း အြန္လိုင္း စာေစာင္ ၊ အတြဲ (၁) ၊ အမွတ္ (၇) မွ)

(ဘေလာ့မ်ား၊ ဖိုရမ္မ်ားတြင္ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလိုပါက "ေခတ္ေမာင္း စာေစာင္ ၊ အတြဲ (၁) ၊ အမွတ္ (၇) မွ"

(ယူတာက) http://www.facebook.com/nyeinchanaye81

read more

ဒီလိုနည္းနဲ႔ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္လို႔ ရမတဲ့လား(ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း)

ဗမာျပည္ရဲ႕ရာစုႏွစ္တ၀က္ေက်ာ္ၾကာျပည္တြင္းစစ္ႀကီး စတင္ျဖစ္ေပၚ ခဲ့တာမွာ ဗမာျပည္စစ္အုပ္စုအဆက္ဆက္ရဲ့ေရွးဦးလမ္းေဖာက္သူလို ႔ေျပာရမယ့္ စစ္တပ္အတြင္းက ဗိုလ္ေန၀င္း၊ ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးစသူေတြရဲ့ဆိုရွယ္လစ္အုပ္စုဟာ အေရးႀကီးတဲ့အခန္းက ပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဖဆပလ-ပထစအစိုးရေတြရဲ့လက္ထက္ တေလွ်ာက္လံုးမွာလည္း သူတို႔ဟာ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရးကို အျပင္း အထန္ဆန္႔က်င္ၿပီး အျပဳတ္တိုက္ေရးေႂကြးေၾကာ္သံကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲဆုပ္ကိုင္ခဲ့့ၾကပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာပထမဆံုးၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲဆိုတာက ၁၉၆၂မွာ အာဏာသိမ္းခဲ့တဲ့ဗိုလ္ေန၀င္းက ၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွာ ေခၚ ဆိုခဲ့တဲ့ေဆြးေႏြးပြဲျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီတုန္းက ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီအစိုးရက ဒီေဆြးေႏြးပြဲကိုေခၚရတာရဲ့ေနာက္ခံက (၁) ၁၉၆၂ခုႏွစ္ အာဏာသိမ္းပြဲဟာ ျပည္သူလူထုက တဘက္ေစာင္းနင္း ၀ွဲခ်ီးမဲေပးခဲ့တဲ့ ဦးႏုရဲ့ပထစအစိုးရလက္ထဲကအာဏာသိမ္းတာမို႔ တျပည္လံုးကမခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ေနခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ (၂) ၇ရက္ဇူလိုင္ေက်ာင္းသားသတ္ပြဲလို၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢအေဆာက္အဦႀကီးၿဖိဳခ်တာလို လူထုဆန္႔က်င္ေရးလုပ္ငန္းေတြေၾကာင့္ စစ္အစိုးရဟာ ျပည္တြင္းျပည္ပမွာ အႀကီးအက်ယ္နာမည္ပ်က္ၿပီးအထီးက်န္ျဖစ္ေနရတယ္။ (၃) ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ဆိုတဲ့ အသစ္အဆန္းတခုကုိလည္းပြဲထုတ္ေတာ့မွာမို႔ အားလံုးကအထင္ႀကီးမယ့္၊ အာရံုဆြဲေဆာင္ႏိုင္တဲ့ စတန္႔လုပ္ရပ္တခုလုပ္ျပဖို႔လိုေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၁၉၆၃ခုႏွစ္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲဆိုတာကို ေခၚဆိုလိုက္တာပါ။ အဲဒီေဆြးေႏြးပြဲေတြၿပီးသြားတဲ့အခါက်ေတာ့ စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းတခုကေခါင္းေဆာင္၂ ဦးကို ရာထူးေပး၊ အခြင့္အေရးေပးၿပီး၀ယ္ယူလိုက္ႏိုင္တာပဲ အဖတ္တင္က်န္ရစ္ပါတယ္။ က်န္လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းေတြအေပၚေတာ့ ႀကီးမားတဲ့ထိုးစစ္ႀကီးေတြ ဆက္တိုက္ဆင္ႏႊဲခဲ့ပါတယ္။

ဒုတိယတႀကိမ္က ၁၉၈၀-၈၁ တုန္းက ဗကပ၊ ေကအိုင္အိုတို႔နဲ႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေခၚဆိုက်င္းပခဲ့တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲဆိုတာေတြပါ။ အဲဒါကလည္း ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔ကဆႏၵရွိလို႔ လက္ဦးမႈယူေခၚခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး။ တ႐ုတ္က သူ႔တိုင္းျပည္စီးပြားေရးတြန္းတင္ဖို႔အတြက္ ဗမာျပည္နဲ႔နယ္စပ္တေလွ်ာက္မွာ စစ္တိုက္တာေတြရပ္စဲေစခ်င္လို႔တိုက္တြန္းတာနဲ႔ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြေက်နပ္ေအာင္ ဗိုလ္ေန၀င္းက ဟန္ေဆာင္ေဆြးေႏြးပြဲေခၚခဲ့တာပါ။ ဗကပနဲ႔ ေကအိုင္အိုတို႔ကေတာ့ သူတို႔အေနနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုတကယ္လိုလားေၾကာင္းေဖာ္ျပခ်င္တာနဲ႔ သြားေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မဆလအစိုးရဟာ ဗကပနဲ႔ေဆြးေႏြးပြဲကို တမနက္ပဲေဆြးေႏြးၿပီး ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္မွမယ္မယ္ရရမျပဘဲ ဖ်က္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေကအိုင္အိုနဲ႔ေဆြးေႏြးတာကိုေတာ့ ႐ုပ္ျပေကာင္းေအာင္အခ်ိန္ဆြဲထားၿပီး ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့လည္း ဘာအသီးအပြင့္မွ မေတြ႔ၾကရဘဲ စစ္ျပန္ျဖစ္ခဲ့တာဒီေန႔အထိပါပဲ။

တတိယအႀကိမ္ကေတာ့ ႐ွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးၿပီးလို႔ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ေ႐ြးေကာက္ပြဲလုပ္ေတာ့မယ့္ အခ်ိန္တ၀ိုက္မွာ ပါ။ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္းပါပဲ အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္ စစ္အစိုးရအထီးက်န္ျဖစ္တာ ဘယ္တုန္းကမွမရွိပါဘူး။ သူတို႔မွာ အင္အားႀကီးလွတဲ့အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ ျပည္သူလူထုႀကီးကို ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။ သူတို႔အေနနဲ႔ စစ္မ်က္ႏွာေတြအမ်ားႀကီးမဖြင့္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက သူတို႔ရဲ႕စစ္အင္အားဟာ အဓိကအားျဖင့္ ဆႏၵျပလူထုကိုၿဖိဳခြဲဖို႔ အရံတပ္အျဖစ္ထားရွိရပါတယ္။ ဒီလိုအခါမွာ န၀တအစိုးရဟာ “အပစ္ရပ္”လႈပ္ရွားမႈကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီတုန္းက တိုင္းရင္းသားတပ္ေတြကလမ္းခြဲလိုက္တဲ့ ဗကပကို ေျခကုပ္အသစ္မရေအာင္လုပ္ဖို႔ကလည္း အထူးလိုအပ္ေနပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္နီးပါးၾကာတဲ့ စစ္လည္းမျဖစ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလည္းမဟုတ္ဆိုတဲ့အေနအထားတခုကို တိုင္းျပည္ရဲ့သယံဇာတေတြအဆံုးအ႐ံႈးခံၿပီး တည္ေဆာက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ကို အကူအညီအေထာက္အကူေတြအမ်ားႀကီးေပးခဲ့တဲ့ ဘိန္းဘုရင္ေလာ္စစ္ဟန္နဲ႔သူ႔သားကို စစ္အုပ္စုက သူတို႔ပိုင္ မူးယစ္ေဆး၀ါးကရတဲ့ေငြစကၠဴေတြခ၀ါခ်ဖို႔အတြက္ တျခားလုပ္ငန္းအမ်ဳိးမ်ဳိး လုပ္ကိုင္ခြင့္ေပးတာအျပင္ ျမစ္ဆံုေရအားလွ်ပ္စစ္စီမံကိန္းအတြက္ စားေပါက္ေတြ ဖန္တီးဆုခ်ခဲ့ပါတယ္။ အခု အၿငိမ္းစားဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးဦးသိန္းစိန္ရဲ့လက္ထက္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြ ျပန္ေခတ္ထလာပါတယ္။ ဒီတခါဟာလည္း သူတို႔ရဲ႕“အေျပာင္းအလဲ” ဇာတ္လမ္းသစ္အတြက္ ႐ုပ္ျပေကာင္းဖို႔လိုအပ္ေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အေမရိကန္အပါ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြရဲ့အသိအမွတ္ျပဳဆက္ဆံမႈကို အရမ္းလိုခ်င္ေနခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ကို အႏွစ္ ၆၀ ေက်ာ္တိုက္လာတဲ့စစ္တပ္အေနနဲ႔ ဒီစစ္ကိုႏိုင္ေအာင္တိုက္လို႔မရဘူးလို႔ သေဘာေပါက္လာတာကလည္း တေၾကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အထက္မွာေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ စစ္အစိုးရအဆက္ဆက္ရဲ့“ၿငိမ္းခ်မ္းေရး” ေခၚဆိုတယ္ဆိုတာေတြ ကိုျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္ စစ္အစိုးရေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ႏိုင္ငံေရးအၾကပ္အတည္းကိုေက်ာ္လႊားဖို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ျပည္ပအင္အားႀကီးေတြကိုမ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးဖို႔၊ မီဒီယာအျမတ္ထုတ္ဖုိ႔ိ ”ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ” ဇာတ္ခင္းေလ့႐ွိတယ္ဆိုတာကို ေတြ႔ရမွာပါ။ တနည္းေျပာရရင္ ဒီေကြ႔မ်ဳိးကို ဒီတက္နဲ႔မွ ေက်ာ္လို႔ရတယ္ဆိုတာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြေကာင္းေကာင္းသိေနပါၿပီ။ ဗိုလ္ေန၀င္းလက္ထက္ကစလို႔ ျပည္တြင္းစစ္ကို တမင္ေမြးထားတဲ့စစ္အုပ္စုဟာ ေနာင္မွာလည္း ဒီလို “ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ” ဇာတ္လမ္းေတြလိုအပ္ရင္လိုအပ္သလို ခင္းေနဦးမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။

ဒီေန႔ကာလမွာ ျပည္တြင္းစစ္ကိုျဖစ္ေပၚေစတဲ့၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုပ်က္ျပားေစတဲ့အရာေတြဟာ ႀကံ့ဖြတ္အစိုးရရဲ႕ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနဲ႔ မတရားသင္းဥပေဒ၊ ပုဒ္မ (၅) တို႔လို ဥပေဒေတြထဲမွာ တည္႐ွိေနပါတယ္။ အဲဒီ ဥပေဒေတြကိုမဖ်က္သိမ္းဘဲ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္တယ္ဆိုတာဟာ ေရေပၚမွာသဲပံုေစတီတည္သလိုသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ႀကံ့ဖြတ္အစိုးရဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြကိုေခၚဆိုရာမွာ တကယ္တမ္းသာ ႐ိုးသားတယ္ဆိုရင္ တဘက္အင္အားစုေတြကိုၿဖိဳခြဲဖို႔၊ ဥစၥာဓနအခြင့္အေရးနဲ႔ဆြဲေဆာင္တာ မျဖစ္ဖို႔လိုပါတယ္။ စစ္အစိုးရေတြနဲ႔ “ေဆြးေႏြး”လို႔ အဖြဲ႔အစည္းေတြအတြင္း ကြဲတယ္ၿပဲတယ္ဆိုတာဟာ ၁၉၆၃-၆၄ခုႏွစ္ေတြကတည္းက ေတြ႔ခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။ အခုအခါမွာလည္း တဖြဲ႔ခ်င္း၊ တစုခ်င္း၊ တဦးခ်င္း ပဲ့ထြက္၊ ကြဲထြက္တာေတြ မျမင္ခ်င့္အဆံုး ေတြ႔ေနရပါတယ္။
ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ ေဆြးေႏြးပြဲတုန္းက ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ “လက္နက္ကိုင္တိုက္ခိုက္ေနၾကေသာ ေတာတြင္းအဖြဲ႔အစည္းအားလံုးသို႔”လို႔ လိပ္မူၿပီး တိုင္းျပည္တနံတလ်ားကို ေဆြးေႏြးပြဲဖိတ္ေခၚေၾကာင္း အတိအလင္းေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ေျပာင္းျပန္ ႀကံ့ဖြတ္အစိုးရကေတာ့ “ၾကားခံ” လူေတြကတဆင့္ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္လုပ္၊ အေျခအေနတခုေရာက္ရင္ လူသိ႐ွင္ၾကားေၾကညာ ဆိုတာမ်ဳိးေတြလုပ္ေနပါတယ္။
အဲဒီအခါတုန္းက ႏွစ္ဘက္သေဘာတူညီခ်က္ေတြမ႐ွိေပမဲ့ ႏွစ္ဘက္ဟာစစ္ရပ္ထားသလို ျပဳမူၾကပါတယ္။ ဒီေန႔ ႀကံ့ဖြတ္အစိုးရကေတာ့ ကခ်င္ျပည္နယ္နဲ႔႐ွမ္းျပည္နယ္ထဲမွာ ထိုးစစ္အႀကီးအေသးေတြကို ရပ္ထားျခင္းမ႐ွိတဲ့အျပင္ ဒီလို စစ္တိုက္ၿပီးေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ ဖိအားေပးတာေတြေတာင္လုပ္ေနပါတယ္။
၁၉၆၃ ခုႏွစ္တုန္းက ရန္ကုန္မွာ (၇) ခ႐ိုင္ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆႏၵျပပြဲႀကီး၊ မႏၲေလးမွာ (၅) ခ႐ိုင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆႏၵျပပြဲႀကီးေတြကို လူေတြသိန္းခ်ီတက္တာရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတြကို ဗိုလ္ေန၀င္းက “ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ” ေတြ မဖ်က္သိမ္းမခ်င္း ခြင့္ျပဳထားပါတယ္။ (ေဆြးေႏြးပြဲေတြၿပီေတာ့မွ အားလံုးကို ၀ါးလံုးသိမ္းလိုက္ဖမ္းပါတယ္) ဒါနဲ႔မတူ့ အၿငိမ္းစား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးဦးသိန္းစိန္ကေတာ့ “ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ” ေတြလုပ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ကာလအတြင္းမွာပဲ ညမွာအိပ္ေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ (သူတို႔ထက္ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပတာမ႐ွိ) ကို မီးေလာင္တိုက္သြင္းတာ၊ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က သပိတ္သမားေတြကို ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္တာေတြလုပ္ေနပါတယ္။
ဗိုလ္ေန၀င္းကစလို႔ ဗိုလ္သိန္းစိန္အထိ စစ္အစိုးရအဆက္ဆက္လုပ္ခဲ့တဲ့ “ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ” ဆိုတာေတြမွာ ထူးထူးျခားျခား တူညီခ်က္ႏွစ္ခ်က္ကေတာ့ ဒီေဆြးေႏြးပြဲေတြထဲမွာ ေထာက္လွမ္းေရးကအဓိကပါ၀င္ေနတာနဲ႔ အစိုးရဟာ လူထုကိုလံႈ႔ေဆာ္က်င္းပတာမ်ဳိးမလုပ္တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တကယ္အလိုလားဆံုးသူဟာ ျပည္သူလူထုေတြပါ။ တကယ္တမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔တေတြအင္မတန္၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္႐ံုမက တက္တက္ႂကြႂကြ ပါ၀င္ၾကမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ စစ္အစိုးရေတြကေတာ့ အဲဒါနဲ႔ေျပာင္းျပန္ လူထုကိုေျခာက္လွန္႔တာေတြေတာင္ လုပ္ထားၾကပါတယ္။
၁၉၆၃ ခုႏွစ္ “ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ”ဆိုတာနဲ႔ အမ္အိုင္တင္ဦး၊ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ တ၀ိုက္က “အပစ္ရပ္ေဆြးေႏြးပြဲ”ေတြနဲ႔ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔၊ ဒီေန႔လုပ္ေနတဲ့”ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ”ေတြနဲ႔ဗိုလ္ေအာင္မင္း (ဗိုလ္ေအာင္မင္းဟာ တပိုင္းက ေထာက္လွမ္းေရးအလုပ္ကို လုပ္ေနတယ္ဆိုတာလူတိုင္းသိၾကပါတယ္)၊ ခြဲမရႏိုင္တဲ့ လက္သည္ေတြလို႔ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါဟာ စစ္အစိုးရဘက္က ႐ိုးသားမႈမ႐ွိတာကိုေဖာ္ျပေနတာလို႔ေျပာရင္မမွားပါဘူး။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း သန္းစိန္တို႔အေနနဲ႔ တကယ္တမ္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္
(၁) တႏိုင္ငံလံုးကို ေၾကညာၿပီးအဖြဲ႔အစည္းအားလံုးနဲ႔တတန္းတည္းဆက္ဆံလုပ္ကိုင္ပါ။
(၂) ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္ရာမွာ ျပည္သူလူထုကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါ၀င္ခြင့္ျပဳပါ။
(၃) ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အတားအဆီျဖစ္ေနတဲ့၊ ျပည္တြင္းစစ္ဆက္လက္တည္႐ွိေရးအတြက္ အက်ဳိးျပဳေနတဲ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအပါ မတရားတဲ့၊ ႏိုင္ငံေရးလကၡဏာေဆာင္တဲ့အမိန္႔ဥပေဒေတြကို ဖ်က္သိမ္းပစ္ပါ။
(၄) ကိုယ့္ႏိုင္ငံေရး၊ ဒါမွမဟုတ္ စီးပြားေရး၊ ဒါမွမဟုတ္ သံတမာန္ေရးအၾကပ္အတည္းေတြကိုေက်ာ္လႊားႏိုင္႐ံု တနပ္စားေျဖ႐ွင္းနည္းေတြနဲ႔ မေျဖ႐ွင္းပါနဲ႔။

ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း
(ယူတာက ဒီေနရာကျဖစ္ပါတယ္) http://www.naytthit.net/?p=31965

read more

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ဦးေဆာင္မႈအား ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးအေျခခံမ်ားမွ ေ၀ဘန္သံုးသပ္ျခင္း။ အပိုင္း (၁) (ေအာင္ထူး-ေရွ႔ေန)

စာေရးသူသည္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ပုဂၢိဳလ္အရ မဆက္ဆံခဲ့ဘူးေသာ္လည္း ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္သူမ၏စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံခဲ့မႈမ်ားအား ေလးစားအသိအမွတ္ျပဳ သူျဖစ္သည္။ ကမာၻသိေခါင္းေဆာင္တဦးေပၚလာျပီဟူ၍ သူမအတြက္ ဂုဏ္ယူသူမ်ား အနက္တြင္လည္းတဦးအျဖစ္ပါ၀င္သည္။ မိမိအေနျဖင့္ မီဒီယာမ်ားတြင္ အေၾကာင္းအမ်ိဳး မ်ိဳးျဖင့္ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာေျပာဆို၊ ေရးသားခဲ့ဘူးေသာ္လည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ႏွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ တၾကိမ္မွ်မေ၀ဘန္ခဲ့ဘူးပါ။ ဘီဘီစီသို႔ ယခု ဒီဇဘၤာ၂၄ ရက္ေန႔နံက္တြင္ ေပး ခဲ့ေသာအင္တာဗ်ဴးတြင္မူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သမၼတျဖစ္ခ်င္သည္ဟူေသာေျပာဆို ခ်က္ႏွင့္စပ္လွ်ဥ္း၍ အနည္းငယ္စတင္ ေထာက္ျပခဲ့သည္။ အင္တာဗ်ဴးကို ဤတြင္နားဆင္ပါ။ https://docs.google.com/open?id=0BzC8VZhwp11AVG5tZDY1MWdjb2s

(အင္တာဗ်ဴးသည္လည္းေကာင္း၊ ဤေဆာင္းပါးသည္လည္းေကာင္း မိမိတဦးတည္း၏ အျမင္သာျဖစ္သည္။ မည္သည့္အဖြဲ႔အစည္းကိုမွ် ကိုယ္စားမျပဳပါ။) ယခုမူ သူမကိုယ္တိုင္သာမက လူထုပါစဥ္းစားႏိုင္ေအာင္ တစံုတရာထုတ္ေဖၚေ၀ဘန္သင့္ေသာအခ်ိန္ေရာက္ျပီဟုယူဆသျဖင့္ ဤ ေဆာင္းပါးတြဲတစံုကိုေရးသားလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ အမွားအမွန္တိုင္းတာရန္မလြယ္ကူလွသည့္ႏိုင္ငံေရးအျမင္၊ ေျမွာ္မွန္းခ်က္၊ ရပ္တည္ခ်က္မ်ားအေပၚအေျခခံ၍ ေ၀ဘန္မည္မဟုတ္ပါ။ အခိုင္အမာေျပာႏိုင္္သည့္ “ဥပေဒစိုးမိုးေရး” [i]  ရႉေဒါင့္မွ အျပဳသေဘာျဖင့္သာ တင္ျပပါမည္။

“တိုင္းျပည္”[ii]  အတြက္ဟူေသာ စကားလံုးကို မသံုျ်ခင္ပါ။ ယင္းကိုသံုး၍ စစ္အစိုးရအဆက္ဆက္က လူထုအေပၚ အမ်ိဳးမ်ိဳးဖိႏွိပ္ခဲ့၊ ဖိႏွိပ္ဆဲ ျဖစ္၍ပင္။ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံုလူထုအက်ိဳးအတြက္ ရိုးသားစြာေ၀ဘန္ျခင္းျဖစ္ပါမည္။ 

မိမိ၏ ဤေ၀ဘန္ေရးေဆာင္းပါးထြက္သြားျပီးေနာက္တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဘာလုပ္လုပ္ေထာက္ခံမည့္လူထုမ်ားအနက္ အခ်ိဳ႔ထံမွ တိုက္ခိုက္မႈမ်ားေပၚလာလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ထားျပီးျဖစ္သည္။ ယင္းသို႔ေပၚလာလွ်င္လည္း မိမိအေနႏွင့္ မည္သို႔မွ်ျပန္လည္တုန္႔ျပန္မည္ မဟုတ္ပါ။ သူ႔အျမင္ကိုယ့္အျမင္တင္ျပျခင္းဟုသာ သေဘာထားပါမည္။ အရာကိစၥမ်ားကို တခ်ိန္တြင္ သမိုင္းကအဆံုးအျဖတ္ေပးပါမည္။ စာေရးသူ၏အျမင္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းတင္ျပပါမည္။ ယင္းမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဤပံုစံအတိုင္းဆက္လက္ဦးေဆာင္ေလွ်ာက္လွမ္းပါက ျမန္မာႏိုင္္ငံတြင္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးရရန္ေ၀း၍ တရားမွ်တမႈပင္ေဖၚေဆာင္ႏိုင္မည္မဟုတ္ ဟူသည္ပင္။

“ဥပေဒစိုးမိုးေရး” နွင့္ “တရားမွ်တမႈ” [iii]  တို႔ကို ဘယ္လို ႏိုင္းယွဥ္ေလ့လာမလဲ။

ဥပေဒစိုးမိုးေရး၏အေျခခံမွာ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူကို အဓိကထားသည္။ တရားမွ်တမႈ၏အေျခခံမွာ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ခံရသူအား အဓိကထားသည္။ ဥပေဒစိုးမိုးေရးကို တကယ္တန္းလိုက္နာက်င့္သံုးလွ်င္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူအား အျပစ္ေပးကို ေပးရပါမည္။ ေရွာင္လႊဲ၍မရပါ။ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူအားအျပစ္ေပးေရးမူကိုက်င့္သံုးျခင္းမွာ ထိုသူအား အာဃာတထားလို၍မဟုတ္။ အျပစ္ေပးျခင္းအားျဖင့္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူကိုယ္တိုင္ ေနာင္တရသြားေစျခင္သည့္အျပင္ အျခားသူမ်ားကလည္းသင္ခန္းစာယူ၍ ေနာင္ကို အလားတူျပစ္မႈမ်ား ထပ္မံမက်ဴးလြန္ေစရန္ ဟန္႔တားလို၍ျဖစ္သည္။  ထို႔အျပင္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူအား အျပစ္ေပး၍မရေလာက္ေအာင္ ဟန္႔တားထားသည့္ ဥပေဒအေျခခံမ်ား၊ တည္ဆဲမတရားဖိႏွိပ္သည့္ဥပေဒမ်ားကို ျပင္ဆင္၊ ဖ်က္သိမ္းရပါမည္။

အေျခအေနအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူကို အျပစ္ေပးႏိုင္္ျခင္းမရွိပါက “တရားမွ်တမႈ” ကို ရွာေဖြရပါသည္။ ဤတြင္အနည္းဆံုးအားျဖင့္ ျပစ္မႈၾကီးမ်ားျဖစ္ပြားခဲ့ပံုမ်ားႏွင့္စပ္လွ်ဥ္း၍ အမွန္တရားကိုေဖၚထုတ္ရသည္။ ေနာင္ အလားတူျပစ္မႈမ်ားဆက္လက္ ျဖစ္ပြားလာလွ်င္ ထိေရာက္စြာအေရးယူႏိုင္္ေစရန္ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱယားအေဆာက္အအံုမ်ားကို ျပင္ဆင္ဖြဲ႔စည္းရသည္။ ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္ခံခဲ့ရသူမ်ား၏ဘ၀နစ္နာမႈမ်ားအား အသိအမွတ္ျပဳ၊ ျပဳျပင္ကုစား၊ ေလ်ာ့ပါးသက္သာေအာင္ လုပ္ေပးရပါသည္။

ဥပေဒစိုးမိုးေရး ရွဳေဒါင့္။

၀မ္းနည္းဘြယ္ေကာင္းသည္မွာ လူထုေထာက္ခံမႈကိုသာမက ႏိုင္္ငံတကာ၏အသိအမွတ္ျပဳမႈကိုပါ အၾကီးအက်ယ္ရေနေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးစကားလံုးကို ထပ္ခါတလဲလဲသံုးေနေသာ္လည္း ယင္းကို ရည္ညြန္း၍ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူအား အျပစ္ေပးေရးကို မည္သည့္အခါတြင္မွ် ေဇာင္းမေပးခဲ့။ တည္ဆဲမတရားဖိနွိပ္သည့္ဥပေဒမ်ားဖ်က္သိမ္းေရးကို ထိထိေရာက္ေရာက္ မေတာင္းဆိုခဲ့။ လူထု၏အခြင့္အေရးကိုအကာအကြယ္မေပးဘဲ အစိုးရအာဏာပိုင္မ်ား၏လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို တိုးျမွင့္၊ စစ္အာဏာရွင္မ်ားနွင့္ စီးပြားဘက္ခရိုနီၾကီးမ်ား ဆက္လက္ၾကီးပြားတိုးတက္ေစမည့္ဥပေဒမ်ားအား လႊတ္ေတာ္မွ ေဟာတခု၊ ေဟာတခု ျပဌာန္းေနသည္ကို ထိုင္၍ အတည္ျပဳေပးလွ်က္ရွိေနသည္။ ဤပံုအတိုင္းဆက္သြားပါက “ဥပေဒစိုးမိုးေရး”ဟူသည္မွာ အသံသာရွိျပီး အဆံမရွိသည့္အေျမွာက္ထက္ ပိုႏိုင္္ဘြယ္မျမင္။ စစ္အာဏာရွင္မ်ား ၾကံ့ခိုင္ၾကီးထြားလာေသာ္လည္း လူထုအင္အားခ်ည့္နဲ႔သည္ထက္ ခ်ည့္နဲ႔လာရံုကလြဲ၍ ဘာမွျဖစ္လာမည္ မဟုတ္။

 “တရားမွ်တမႈ” ရႉေဒါင့္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ တရားစီရင္ေရးယႏၱယားမွစ၍ တိုင္းျပည္လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔မ်ားျဖစ္သည့္ တပ္မေတာ္၊ ရဲ၊ ေထာက္လွမ္းေရး၊ လံုျခံဳမႈ ထိမ္းသိမ္းေရးတပ္ရင္း စသည့္ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱယားအေဆာက္အအံုေဟာင္းမ်ားအား ျပင္ဆင္ဖြဲ႔စည္းရန္ တိတိက်က် လႈံ႔ေဆာ္သည္ကို တၾကိမ္တခါမွ်မၾကားမိ။ ဖိနွိပ္ေရးယႏၱယားေဟာင္းမ်ားသည္ အံုႏွင့္၊ က်င္းႏွင့္င့္၊ ထုနွင့္၊ ထည္ႏွင့္ဆက္လက္ တည္ရွိဆဲျဖစ္သည္။ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱယားမ်ားကိုသံုး၍ အတင္းအၾကပ္ျပဳႏိုင္္ခြင့္အာဏာ[iv] သည္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးအတြက္ ျဖစ္ရပါမည္။ စစ္အာဏာရွင္မ်ားအတြက္ မျဖစ္ေစရပါ။ ယခုမူ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနဆဲပင္။

သာဓကအားျဖင့္ သံဃာေတာ္မ်ားအား မီးေလာင္တိုက္သြင္းရာ၌ ေျမျပင္တြင္ဦးေဆာင္အေကာင္အထည္ေဖၚခဲ့ေသာ စစ္ကိုင္းတိုင္းရဲမႈးၾကီး ဦးစန္းယုသည္ ဒုတိယဗိုလ္မႈးၾကီးေဟာင္းတဦးျဖစ္သည္ဟု ၾကားရသည္။ ဤသတင္းမွန္လွ်င္ ရဲတပ္ဖြဲ႔၏သမာသမတ္ျဖစ္မႈ[v] မွာ မ်ားစြာသံသယျဖစ္ဘြယ္ရွိပါသည္။ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားၾကီးစိုးထားေသာ အမ်ိဳးသားလံုျခံဳေရးနွင့္ကာကြယ္ေရးေကာင္စီ (ကာလံု) က ဦးစန္းယုအား တိုက္ရိုက္အမိန္႔ေပးျဖိဳခြဲခိုင္းခဲ့သည္ဟု မွတ္ယူႏိုင္္သည္။

သို႔ျဖစ္ပါက တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱယားမ်ားအနက္ အေရးၾကီးေသာ ရဲတပ္ဖြဲ႔အား လြတ္လပ္၊ ဘက္မလိုက္၊ ထက္ျမက္သည့္ အေဆာက္အအံုတခုျဖစ္လာေအာင္ တည္ေဆာက္ႏိုင္ေရးအတြက္နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုရွာေဖြရာ၌ လက္ပံေတာင္းေတာင္မႈခင္းမွ မည္သည့္ သခၤန္းစာယူမည္နည္း။ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းမ်ားအား တျပည္လံုးရွိ ရဲတပ္ဖြဲ႔၏အခ်က္အျခာက်ေသာေနရာမ်ားအားလံုးမွ ဖယ္ရွားလိုက္ရန္ပင္။ ယင္းမွာ “တရားမွ်တမႈ” ကိုရွာေဖြရာ၌ အေျခခံအားျဖင့္ေဆာင္ရြက္ရမည့္ “တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱယားမ်ား ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး” [vi] လုပ္ငန္း၏ အေရးၾကီးေသာေျခလွမ္းတရပ္လည္း ျဖစ္ပါမည္။

ဥပေဒစိုးမိုးေရးအရ ျပစ္က်ဴးလြန္သူကိုလည္း အျပစ္မေပးႏိုင္္၊ “တရားမွ်တမႈ” အေျခခံတြင္ “တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱယားမ်ား ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး” ကိုမွ် မလုပ္ႏိုင္္ပါက ေနာင္ကို အလားတူျပစ္မႈမ်ိဳး ထပ္မံမျဖစ္ပြားေအာင္ မည္သို႔ကာကြယ္မည္နည္း။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ ယခုမီးေလာင္ဗံုးနွင့္အပစ္ခံရျပီး၊ ေနာင္ကို ဒံုးက်ည္ႏွင့္ပါ အပစ္ခံရဖို႔ရွိသည္။

စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္၌ တႏိုင္္ငံလံုးတြင္ သန္းတခ်ိဳ႔မွ်ရွိမည့္လူထုၾကီးသည္ အတိဒုကၡေရာက္ခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာ မဟုတ္သည့္ တိုင္းရင္းသား အမ်ိဳးသားအမ်ိဳးသမီးေျမာက္မ်ားလွစြာ ျပစ္မႈၾကီးမ်ားက်ဴးလြန္ခံခဲ့ၾကရသည္။ ေပၚတာဆြဲ၊ မုဒိန္းက်င့္၊ လူမဆန္စြာ ႏွိပ္စက္ညွဥ္းပမ္း၊ လူသတ္၊ စားေရရိကၡာမ်ားဖ်က္ဆီး၊ ေက်းရြာေပါင္း သံုးေထာင္ေက်ာ္မီးရိႉခံခဲ့ရသည္ကို အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔ၾကီးက စနစ္တက် သတင္းအခ်က္အလက္စုေဆာင္းအစီရင္ခံစာ တင္သြင္းထားခဲ့ျပီးျဖစ္သည္။ [vii] ယင္းအစီရင္ခံစာမွာ ၂၀၀၈ ခုနွစ္အထိသာ ထုတ္ျပန္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သျဖင့္ ၂၀၀၉ မွ ၂၀၁၂ ခုနွစ္အတြင္းထပ္မံက်ဴးလြန္ခဲ့သည့္ ျပစ္မႈၾကီးမ်ား မပါေသးပါ။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ အထူးသျဖင့္ တိုင္းရင္းသားလူထုမ်ား ခံစားခဲ့ရသည့္ျပစ္မႈၾကီးမ်ားႏွင့္စပ္လွ်ဥ္း၍ “ဥပေဒစိုးမိုးေရး” ရွဳေဒါင့္မွ မခ်ည္းကပ္ႏိုင္္သည့္တိုင္ “တရားမွ်တမႈ” ရွဳေဒါင့္မွ ခ်ည္းကပ္လိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ယင္းမွာလည္း ယခုအခ်ိန္အထိ ျဖစ္မလာေသးပါ။

စစ္အစိုးရအဆက္ဆက္ကက်ဴးလြန္ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ျပစ္မႈၾကီးမ်ားႏွင့္စပ္လွ်ဥ္း၍ အမွန္တရားေပၚထြက္လာေအာင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဘ၀ဆံုးရွံဳးခဲ့ၾကေသာ တိုင္းရင္းသားလူထု၏မ်ားအား တိုင္းျပည္က နည္းလမ္းတက်အသိအမွတ္ျပဳ၊ ျပဳျပင္ကုစား၊ ထိုက္သင့္သည့္ ေလ်ာ္ေၾကးမ်ားေပး၊ အျခားနည္းမ်ားျဖင့္ပါ ၄င္းတို႔၏နစ္နာမႈမ်ား ေလ်ာ့ပါးသက္သာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ရန္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ယခုအခ်ိန္အထိ တိတိက်က် ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားမႈ မျပဳခဲ့ပါ။ ဘယ္ေတာ့ဦးေဆာင္မည္ကိုလဲ မေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္။ ေလသံမွ်ပင္မဟေသး၍ျဖစ္သည္။

အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးႏွင့္ဥပေဒစိုးမိုးေရး

၁၉၈၈ ခုနွစ္တြင္ စစ္တပ္က ထပ္မံအာဏာသိမ္းျပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံုလူထုအေပၚ  ျပစ္မႈၾကီးေပါင္းမ်ားစြာကို ဆက္တိုက္ က်ဴးလြန္ေနခဲ့ခ်ိန္မွာပင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဦးေဆာင္၍ ႏိုင္္ငံေရးပါတီအဖြဲ႔အစည္း အေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း “အမ်ိဳးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး” [viii]ဟူသည္ကို လႊင့္တင္လာခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔ရာတြင္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဆိုသည္မွာ မည္သည့္အရာျဖစ္ေၾကာင္း စာနွင့္ေရးသားကာ တိတိက်က်အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခဲ့သည္ကို မေတြ႔ရ။ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကို ဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ဆက္စပ္၍ ရွင္းလင္းထားသည္ကို မျမင္ရ။

အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဟူသည္ကို ဥပေဒစိုးမိုးေရးအေျခခံမွ တည္ေဆာက္မည္လား။ တရားမွ်တမႈရွာေဖြေရးအေျခခံမွ တည္ေဆာက္မည္လား။ စစ္အစိုးရအာဏာပိုင္မ်ား၏ လုပ္ေဆာင္ခဲ့မႈမ်ားႏွင့္စပ္လွ်ဥ္း၍ ျပစ္မႈၾကီးမ်ားက်ဴးလြန္ခဲ့မႈမ်ားအပါအ၀င္ အတိတ္က ျဖစ္ပ်က္ျပီးခဲ့သမွ် ကိစၥရပ္မ်ားအားလံုးကို ျပည္ဖံုးကားခ်လိုက္ျပီး ဘာတခုမွ် အေရးယူေဆာင္ရြက္မႈမျပဳေတာ့ဘူးလား။ သို႔မဟုတ္ တစံုတရာ အေရးယူေဆာင္ရြက္သြားမည္လား။

အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကိုဦးတည္၍ သင္ပုန္းေခ်သြားမည္ဆိုလွ်င္လည္း လူသားျဖစ္မႈကိုဆန္႔က်င္က်ဴးလြန္သည့္ျပစ္မႈ၊[ix] လူမ်ိဳးတံုးသတ္ျဖတ္မႈ၊[x] စစ္ရာဇ၀တ္မႈမ်ား[xi] ဟူသည့္ ႏိုင္္ငံတကာရာဇ၀တ္မႈၾကီးမ်ားကိုပါ အေရးမယူေတာ့ဘူးလား။ အဆိုပါ ျပစ္မႈၾကီးသံုးမ်ိဳးမွာ ႏိုင္္ငံတကာဥပေဒအရ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူအား လြတ္ျငိမ္းခြင့္ေပး၍ရေသာျပစ္မႈမ်ိဳးမဟုတ္သျဖင့္ ယင္းတို႔အား အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးရွဳေဒါင့္မွ မည္သို႔ကိုင္တြယ္မည္နည္း။ သို႔မဟုတ္လွ်င္ ႏိုင္္ငံတကာရာဇ၀တ္မႈၾကီးမ်ားမပါဘဲ ျပည္တြင္းျပစ္မႈမ်ားကိုသာ ရည္ညႊန္းမွာလား။

ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူမ်ားကို အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အေရးမယူႏိုင္္ဟုယူဆလွ်င္ အမ်ိဳးသာ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကို အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစေရးအတြက္ တခုခုစီစဥ္ေဆာင္ရြက္မည္လား။ စစ္အစိုးရေခတ္အဆက္ဆက္တြင္  ျပစ္မႈၾကီးမ်ားက်ဴးလြန္ခံခဲ့ရသူ လူထုမ်ားအားအသိအမွတ္ျပဳသည့္အေနျဖင့္ ၄င္းတို႔၏စာရင္းကို မွတ္တမ္းေကာက္ယူမွာလား။ သို႔မဟုတ္ ဘာတခုမွလုပ္ေဆာင္ျခင္း မျပဳေတာ့ဘဲ သည္အတိုင္း ေမ့ထား၊ ျပည္ဖံုးကားခ်ထားခဲ့ေတာ့မည္လား။

လံုး၀ျပည္ဖံုးကားခ်ထားခဲ့လွ်င္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဟူသည္မွာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ ေဟာင္းသစ္တစုနွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအ၀င္ ႏိုင္္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တစုအတြင္းတြင္သာ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးသေဘာေဆာင္ေနမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တႏိုင္္ငံလံုး အတိုင္းအတာ လူထုအသြင္လကၡဏာေဆာင္ေအာင္ (အထူးသျဖင့္ အခံခဲ့ရဆံုးျဖစ္ေသာတိုင္းရင္းသားလူထုမ်ား ေၾကနပ္ေအာင္) မည္သည့္ နည္းနာမ်ားျဖင့္ေဖၚေဆာင္မည္နည္း။

ျပစ္မႈၾကီးမ်ားက်ဴးလြန္ခံရ၍ ဘ၀နစ္နာပ်က္စီးဆံုးရွံဳးခဲ့ၾကရသူမ်ားကို မည္သည့္မွတ္တမ္းမွ်မေကာက္ယူေတာ့ဘဲ သည္အတိုင္းထားခဲ့၍ မရႏိုင္္ဘူးလား။ တိုင္းျပည္အေနျဖင့္ မွတ္တမ္းတင္ စနစ္တက်အသိအမွတ္ျပဳျခင္းအားျဖင့္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ခံခဲ့ရသူမ်ား၏ က်န္ရစ္သူမိသားစု မ်ား စိတ္ေျဖသိမ့္ႏိုင္ျပီး အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္ႏိုင္္မည္လား။ မွတ္တမ္းေကာက္ကူမည္ဆိုလွ်င္လည္း မည္သည့္ေခတ္မွ စတင္၍ ေကာက္မည္နည္း။ ၁၉၆၂ ခုနွစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းေခတ္မွ စတင္မည္လား။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးၾကီး ေစာေမာင္ေခတ္မွ စတင္မည္လား။ မွတ္တမ္းရရွိျပီးလွ်င္ ဘ၀နစ္နာဆံုးရွံဳးခဲ့သူမ်ားအား မည္မွ်ေလာက္အတိုင္းအတာအထိ ျပန္လည္ကုစား ေပးႏိုင္္မည္နည္း။ မည္သို႔ျပန္လည္ကုစားမည္နည္း။  ကုစားျခင္းအားျဖင့္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ အက်ိဳးရွိမည္လား။ ဘာမွ် မကုစားဘဲသည္အတိုင္းထားလွ်င္လဲ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္မထိခိုက္ဟု ယူဆႏိုင္္မလား။

အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဟူသည္ႏွင့္စပ္လွ်ဥ္း၍ ဘာတခုမွ် ေရေရရာရာမသိေသာ ေမးခြန္းေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ရွိေနသည္။ အတိတ္က ျဖစ္ပ်က္ျပီးခဲ့သမွ်ကိစၥရပ္မ်ားဟူရာတြင္လည္း ကာလအပိုင္းအျခား အကန္႔အသတ္ႏွင့္စပ္လွ်ဥ္း၍ မည္သူမွ်တိတိက်က်မသိ။ မည္သည့္ႏွစ္၊ လ၊ ေန႔ရက္ကို ေနာက္ဆံုးထားျပီး က်ဴးလြန္ျပီးခဲ့သမွ်ျပစ္မႈၾကီးမ်ားအေပၚ အေရးယူေဆာင္ရြက္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း၊  လြတ္ျငိမ္းခြင့္ျပဳသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မည္သည့္ ႏွစ္၊ လ၊ ရက္မွ ေက်ာ္လြန္လွ်င္မူ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးရွဳေဒါင့္မွ မစဥ္းစားေတာ့ဘဲ ဥပေဒစိုးမိုးေရးအေျခခံမွေန၍ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူမွန္သမွ်ကို ထိေရာက္စြာအေရးယူသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ သတ္မွတ္ ထားျခင္းလည္း မေတြ႔ရ။

သို႔ျဖစ္၍ စစ္အစိုးရအာဏာပိုင္မ်ားအေနျဖင့္ မ်က္ေမွာက္အခ်ိန္တြင္လည္းေကာင္း၊ အနာဂါတ္တြင္လည္းေကာင္း လူထုအေပၚ မည္သို႔ပင္ ျပစ္မႈၾကီးမ်ားဆက္လက္က်ဴးလြန္ေနေသာ္လည္း ၄င္းတို႔အား အေရးယူအျပစ္ေပးေရးကို ေရွ႔တန္းမတင္ဘဲ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး အျမင္အရ အစဥ္တစိုက္ခြင့္လႊတ္သြားရမည့္သေဘာေဆာင္လွ်က္ရွိသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဦးေဆာင္လွ်က္ရွိေသာ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းမြန္ေသာ္လည္း တိတိက်က် ေဖၚညႊန္းက်င့္သံုးျခင္းမရွိခဲ့သျဖင့္ စကထဲက ဥပေဒစိုးမိုးေရးအေျခခံႏွင့္ဆန္႔က်င္လာခဲ့သည္။ သို႔ျဖင့္ မည္သည့္အရာမွန္းတိတိက်က် မသိရသည့္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကို ကာလအကန္႔အသတ္မရွိ ဆက္၍ဆက္၍က်င့္သံုးေလေလ ဥပေဒစိုးမိုးေရးကို လွိဳက္၍လိွဳက္၍ဖ်က္ဆီးလာေလ ျဖစ္ေနသည္။ ဥပေဒစိုးမိုးေရးကင္းမဲ့ေသာႏိုင္ငံတြင္ မည္သို႔လွ်င္ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရး ရမည္နည္း။ ဥပေဒစိုးမိုးေရးလည္းမရွိ၊ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးမရွိလွ်င္ လူထု၏စီးပြားေရးတိုးတက္မႈကို မည္သို႔ ေမွ်ာ္မွန္းႏိုင္္အံ့နည္း။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ျဖစ္ျပီးခဲ့သမွ် လူထုဘ၀နစ္နာမႈမ်ားအားလံုးကို ျပည္ဖံုးကားခ်ထားခဲ့ျပီလား။

ျပစ္မႈၾကီးေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာက်ဴးလြန္ခံခဲ့ရသည့္ တိုင္းရင္းသားလူထုမ်ားသည္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ျပည္သူမ်ား မဟုတ္ဘူးလား။ သူမအေနျဖင့္ ခရီးရွည္ ခရီးတိုမ်ားစြာထြက္ခဲ့သည့္အနက္ မဲဆြယ္ခရီး၊ စည္းရံုးေရးခရီး၊ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္တည္ေဆာက္ေရး ခရီးမ်ားသာ မ်ားျပားေနျပီး ျပစ္မႈၾကီးမ်ားက်ဴးလြန္ခံခဲ့ရသည့္တိုင္းရင္းသားလူထုမ်ားကို သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုသည့္ခရီးမ်ိဳးဘာေၾကာင့္ မထြက္ သလဲ။ စစ္အာဏာရွင္မ်ားျငိဳျငင္မည္ကိုစိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဟူသည့္ လွပေသာစကားလံုးေအာက္တြင္ လူထုဘ၀နစ္နာမႈမ်ားအားလံုးကို လံုး၀ပင္ ျပည္ဖံုးကားခ်ထားခဲ့ျပီလား။ 

အာဏာရွင္စနစ္မွ ဒီမိုကေရစီသို႔ကူးေျပာင္းရာတြင္ ျဖစ္ျပီးခဲ့သမွ်အားလံုးကို ျပည္ဖံုးကားခ်၊ ဘာတခုမွ် အေရးယူေဆာင္ရြက္မႈ မျပဳျခင္းသည္ “ဥပေဒစိုးမိုးေရး” နွင္႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ၾကီးဆန္႔က်င္ရံုသာမက လူထုအတြက္ “တရာမွ်တမႈ”ပင္ မေမွ်ာ္မွန္းႏိုင္္ေတာ့ဟူသည္ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မသိတာလား။ မသိေယာင္ေဆာင္ေနတာလား။ သူမကဲ့သို႔ ပညာတတ္ေခါင္းေဆာင္သည္ မသိတာေတာ့မျဖစ္ႏုိင္။ မသိေယာင္ေဆာင္ေနတာဟုလည္း မေျပာရက္ပါ။ ယခု ဤသို႔ေျပာရမည့္အေျခသို႔ ေရာက္ေနပါသည္။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ စစ္အာဏာရွင္သစ္၊ ေဟာင္းမ်ားႏွင့္ ထိပ္တိုက္မေတြ႔လို၍သာျဖစ္မည္ဟု သံုးသပ္ပါသည္။ ယခု သူမေလွွ်ာက္လွမ္းေနေသာလမ္းေၾကာင္းမွာ စစ္အစိုးရႏွင့္ အဖိႏွိပ္ခံလူထုနွစ္ဘက္၏ ၾကားမွာေန၍ ေစ့စပ္ျဖန္ေျဖေရး[xii] ျဖစ္ေနသည္။ နွစ္ဖက္လံုးမွေန၍ သူမအေပၚအမုန္းမပြားေစဘဲ ေမတၱာ ခံယူသြားႏိုင္္ေစမည့္လမ္းေၾကာင္းမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ သူမအတြက္ေတာ့ ေကာင္းခ်င္ေကာင္းပါမည္။ လူထုအတြက္ လံုး၀ မေကာင္းပါ။

စာေရးသူ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သည္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ လူထုေရွ႔၌မားမားမတ္မတ္ရပ္ျပီး ၄င္းတို႔ဆံုးရွံဳးေနေသာ အခြင့္အေရးမ်ားအတြက္ ခိုင္က်ည္စြာရပ္တည္ေတာင္းဆို တိုက္ပြဲ၀င္သြားလိမ့္မည္ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ယခု ယင္းသို႔ျဖစ္မလာပါ။ “ဥပေဒစိုးမိုးေရး” ပ်က္သည့္ အေျခအေနၾကီးတခုလံုးေၾကာင့္ေပၚေပါက္သည့္ လူထုဘ၀ခံစားမႈမ်ားကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းေထာက္ျပ၊  ျပတ္ျပတ္သားသားလွဳပ္ရွားေဆာင္ရြက္သည္ကို မေတြ႔ရပါ။

 “ဥပေဒစိုးမိုးေရး”ပ်က္ျခင္းႏွင့္စပ္လွ်ဥ္း၍ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တဦးထဲမွာ တာ၀န္ရွိသလား။ အျခားလူထုေတြမွာေရာ တာ၀န္မရွိဘူးလား။

ဤေမးခြန္းကို ေမးဘြယ္ရွိသည္။ လူထုမ်ား၏တာ၀န္ကိုသိေစခ်င္၍ အားလံုးေလ့လာခြင့္ရေအာင္ ဤေဆာင္းပါးကို ေရးျခင္းျဖစ္သည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အဓိကရည္ညႊန္းရျခင္းမွာ သူမတဦးတည္းက လူထုေခါင္းေဆာင္ေနရာတြင္ရယူထား၍ျဖစ္သည္။ ေခါင္းေဆာင္က ဥပေဒစိုးမိုးေရးမ်က္ႏွာစာတြင္ ထိေရာက္စြာေခါင္းမေဆာင္သည့္အခါ လူထုအေနျဖင့္ ထိုးေဖါက္ေက်ာ္တက္ျပီး လုပ္၍မရႏိုင္္သည့္ အေျခအေနကိုေတြ႔ျမင္ေနရ၍ျဖစ္သည္။

စာေရးသူ၏ ေဆာင္းပါးတခုတြင္တြင္ ပံုႏိုင္္းရာ၌ အစိုးရမွာ က်ားၾကီး၊ လူထုက ယုန္ေလးျဖစ္ေနသျဖင့္ အစိုးရ၏အာဏာကို ထိမ္းညွိႏိုင္္သည့္ညီမွ်ေျခ လူထုတြင္ရွိလာေစရန္ လူထုအား ယုန္ကေလးမ်ားဘ၀မွ ဆင္ၾကီးျဖစ္လာေအာင္အသြင္ေျပာင္းဘို႔လိုေၾကာင္း တင္ျပခဲ့သည္။ စင္စစ္အားျဖင့္မူ လူထုယုန္ကေလးမ်ားအနက္ ေခါင္းေဆာင္တင္လိုက္သည့္တေကာင္မွာမူ ဆင္ၾကီးဘ၀သို႔ေျပာင္းလဲခဲ့ျပီး ျဖစ္သည္။ ယင္းမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပင္။ ယင္း ဆင္ၾကီးသည္ ေရွ႔မွာမားမားရပ္ျပီး နွာေမာင္းၾကီးကိုေျမွာက္၊ ေဖြးေဖြးျဖဴၾကံ့ခိုင္ေသာ မိမိ၏အစြယ္ၾကီးကိုပင့္လွ်က္ က်ားၾကီးကို ရဲရဲတင္းတင္းရင္ဆိုင္ကာ ယုန္ကေလးမ်ားကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္လိမ့္မည္ဟုေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သည္။

သို႔ရာတြင္ ယင္းသို႔ျပဳရမည့္အစား ကံမေကာင္းစြာပင္ ဆင္ၾကီးသည္ က်ားၾကီး၏ေက်ာကို နွာေမာင္းၾကီးႏွင့္ပြတ္သပ္ကာ အကြ်မ္းတ၀င္ျပဳ လွ်က္ရွိသည္။ က်ားၾကီး မည္သို႔ေတာ္ေၾကာင္းခ်ီးမြမ္းခန္းေတြ တခုျပီးတခုဖြင့္ေနသည္။ ေနာက္တြင္ ကပ္ရက္ပါရွိေနေသာ ယုန္ကေလးမ်ားကို မူ မိမိ၏အျမီးကေလးမွ်သာလႈပ္ခါျပျပီး ေခ်ာ့ျမဴထားသည္။ ႏွစ္သိမ့္ထားသည္။ ဆင္ၾကီးက လမ္းပိတ္ထားသျဖင့္ ယုန္ကေလးမ်ားကလည္း ေရွ႔ကိုဆက္မတက္ႏိုင္္။ လူထုမွာ ယုန္ကေလးမ်ားဘ၀မွာပင္ ရွိေနေသးသျဖင့္လည္း က်ားဆြဲမည့္အႏၱရယ္ကိုေၾကာက္ေနရဆဲရွိေသးသည္။ ဤသည္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လက္ရွိအေျခအေနဟု စာေရးသူရွဳျမင္သည္။

အပိုင္း (၂) ကို ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္

ေအာင္ထူး (ေရွ႕ေန)

ဒီဇဘၤာလ (၂၅) ရက္ ၂၀၁၂ ခုနွစ္

ရည္ညႊန္းခ်က္မ်ား

[i] The Rule of Law

[ii] State

[iii] Justice

[iv] Enforcement power

[v] Neutrality of police

[vi] Institutional reform

[vii] Amnesty International Report: Crimes Against Humanity in Eastern Myanmar; June, 2008.

[viii] National Reconciliation

[ix] Crime against humanity

[x] Genocide

[xi] War crime

[xii] Mediation

read more

အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာကာကြယ္ျခင္းေလာ၊ နာဇီဖက္ဆစ္စနစ္ထူေထာင္ျခင္းေလာ။ အပိုင္း-၁-(ဦးဦးေမွာ္ဆရာ-ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မွ)

အသက္ ၆၅ ႏွစ္အရြယ္ အေပၚအျဖဴ၊ ေအာက္အျဖဴ၀တ္ဆင္ထားသည့္ က်ေနာ့္ဘၾကီး ဦးေရႊလွေအာင္သည္ လက္တစ္ဖက္က စိတ္ပုတီးကိုကိုင္၍ က်န္တဖက္က ေတာင္ေ၀ွးကိုကိုင္ျပီး တေရြ႔ေရြ႔လာေနသည္ကို ျမင္ေနရသည္။ က်ေနာ္၏အိမ္ျခံ၀င္းထဲသို႔၀င္မည္အလုပ္ ငက်ားဟုေခၚေသာေခြးထီးက မဲမ ဟုေခၚေသာ ေခြးမကို ဂဲ ဂဲ ဟူေသာအသံျဖင့္ ရန္မူမည္လုပ္ေနသည္။ မဲမ မွာ ကိန္ကိန္ ဟူေသာ အသံႏွင့္အတူ ေျမၾကီးေပၚသို႔လွဲခ်လိုက္ျပီး ေအာ္သံမဆံုးေတာ့ေပ။ မဲမမွာ မာယာမ်ားေၾကာင္း၊ ေအာ္သံသည္ ဆယ္မိနစ္ခန္႔ဆက္တိုက္ ေအာ္တတ္ေၾကာင္းကို အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကပါသိႏွင့္ျပီးသားမို႔ မဲမ ေအာ္သည္ကို မည္သူမွ်ဂရုမထားေတာ့ေခ်။ မာန္ဖီေနေသာငက်ားႏွင့္ ပက္လက္လန္ေနေသာ မဲမ တို႔ကို ဘၾကီးျမင္လိုက္ရာ သနားၾကင္နာတတ္ေသာ၊ ဂရုဏာၾကီးမားေသာ၊ တရားမွ်တသည့္စိတ္ရွိေသာ က်ေနာ္၏ဘၾကီးမွာ ငက်ား၏ေက်ာျပင္ကို ေတာင္ေ၀ွးျဖင့္ေဆာ္လိုက္ပါေတာ့သည္။ ငက်ားမွာ မထင္မွတ္ေသာရိုက္ခ်က္ေၾကာင့္ လွဲက်သြားရာမွ အားကုန္သံုးျပီး ထေျပးသည္။ ငက်ားသည္ ကိန္ ကိန္ ဟူေသာအသံကို လံုး၀မထြက္ေအာင္ အံခဲထားသည္ဟုထင္သည္။ ဘာမွေအာ္ျမည္ျခင္းမရွိ။ က်ေနာ္၏ဘၾကီးသည္ ပါလာေသာကိတ္မုန္႔တစ္လံုးကို မဲမေရွ႔သို႔ခ်ေကၽြးလိုက္သည္။ မဲမ မွာ ကိတ္မုန္႔ကိုစားေနသည့္ၾကားကပင္ ကိန္ ဟူေသာအသံကိုဆြဲျပီး ေအာ္ျပထားေသးသည္။ ဘၾကီးက က်ေနာ့္ကိုလွမ္းျပီး မင္းတို႔ ဒီငက်ားကို လြင့္ပစ္လိုက္ပါလား၊ ဒီအိမ္မွာမထားနဲ႔ စသျဖင့္ ဂရုဏာေဒါသျဖင့္ေအာ္သည္။

ၾကင္နာတတ္ေသာ ဘၾကီး၏လုပ္ရပ္သည္ မွန္ေလာ၊ မွားေလာ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေမးမိသည္။ မဲမ ၏ စရိုက္ႏွင့္အေလ့အထကို ေသခ်ာဂဏစြာမေလ့လာဘဲႏွင့္ မဲမ ၏ ျပင္ပအမူအရာဟန္ပန္ကိုၾကည့္ျပီး ဘၾကီးအလြယ္တကူ ဆံုးျဖတ္ေလသလား။ ငက်ား၏ စရိုက္ကို က်ေနာ္တို႔ႏွင့္အတူ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကပါသိၾကသည္။ …………………………………………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

ကမာၻ့ကုလသမဂၢအပါအ၀င္ သနားၾကင္နာမႈ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာနာမႈတို႔ျဖင့္ဖြဲ႔စည္းထားေသာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားသည္  က်ေနာ့္ဘၾကီးကဲ့သို႔ ျပင္ပသ႑ာန္တစ္ခုထဲကိုၾကည့္ျပီးမဆံုးျဖတ္ဘဲ ထိုထိုေသာအေၾကာင္းအရာတို႔၏အတြင္းသ႑ာန္တို႔ကိုပါ ၾကည့္ျပီးမွဆံုးျဖတ္သင့္ေပသည္။ ဤမွ်ၾကီးက်ယ္ေသာအဖြဲ႔အစည္းၾကီးမ်ားသည္ က်ေနာ့္ဘၾကီးကဲ့့သို႔ ငက်ားအေပၚထားေသာေဒါသႏွင့္ မဲမအေပၚထားေသာေစတနာတို႔သည္ ဘၾကီးက မွန္သည္ထင္ေနေသာ္လည္း က်ေနာ္ႏွင့္အတူျမင္ေနၾကေသာ မိသားစု၀င္မ်ား၊ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ားအဖို႔ ဘၾကီးလုပ္ရပ္မမွန္ဆိုတာကို ျမင္ေနသည္၊ သိေနသည္ မဟုတ္ပါလား။

                  ********************************************

ခုေရးခဲ့တာက က်ေနာ္ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ `ပစၧိမရပ္၀န္း´ဆိုတဲ့ မဂၢဇင္းတစ္အုပ္က ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္မွစာပိုဒ္တစ္ပိုဒ္ပါ။ ဒီေလာက္ေလး ဖတ္လိုက္တာနဲ႔ ဘာစာအုပ္မွန္းမသိေသးရင္ေတာင္ ဘယ္အေၾကာင္းအရာကိုဦးတည္ေနသလဲဆိုတာ စာဖတ္သူတို႔သတိထားမိမယ္ ထင္ပါတယ္။

က်ေနာ့္အျမင္ကိုေျပာရရင္`ပစၧိမရပ္၀န္း´မဂၢဇင္းမွာေရးသားထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြအားလံုးနီးပါးက မြတ္ဆလင္မုန္းတီးေရး၊ အထူးသျဖင့္ ရခိုင္ေဒသမွမြတ္ဆလင္မ်ားကို ဆန္႔က်င္ေမာင္းထုတ္ေရးကိုဦးတည္ျပီး လႈံ႔ေဆာ္ေရးသားထားတာေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီေဆာင္းပါးေတြထဲက `ရိုဟင္ဂ်ာဆိုသည္´မွာ ေဆာင္းပါး၊ `ဧည့္သည္မမည္´ေဆာင္းပါး၊   `လူ လူ ဟစ္တယ္´ေဆာင္းပါး၊ `ရိုဟင္ဂ်ာဆိုသူတို႔အေပၚ ေဒသခံတို႔ အျမင္´ေဆာင္းပါး၊ `သနားစရာအေရျခံဳ´ေဆာင္းပါးနဲ႔ တျခားေဆာင္းပါးအမ်ားစုဟာ ဘူးသီးေတာင္-ေမာင္းေတာေဒသမွာေနထိုင္တဲ့ ရိုဟင္ဂ်ာမြြတ္ဆလင္မ်ားအေပၚ ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါးမုန္းတီးဆန္႔က်င္ကာ အဓိကရုန္း ျဖစ္လာေစရန္ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ လႈံ႔ေဆာ္ေရးသားထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြလို႔ပဲ က်ေနာ္ျမင္တယ္။

အဲဒီလိုမ်ိဳး ေဒသတြင္းရွိဘာသာျခားလူမ်ိဳးစုတစ္စုအေပၚ ဆန္႔က်င္ႏွိမ့္ခ်ေရးသားထားတဲ့ မဂၢဇင္းတစ္ခုမွာ ဦးေဆာင္ပါ၀င္ေနတဲ့သူေတြက အဲဒီေဒသကိုလက္ရွိအုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ ခရိုင္အဆင့္၊ ျမိဳ့နယ္အဆင့္အရာရွိၾကီး မ်ားကိုယ္တိုင္ျဖစ္ေနတဲ့အျပင္ ၊ ဘုန္းၾကီးေတြလည္း ပါ၀င္ေနပါတယ္။ ဒါထက္ပိုထူးျခားတာက စာေပလြတ္လပ္ခြင့္တင္းၾကပ္လြန္းတယ္လို႔  ေခတ္အဆက္ဆက္နာမည္ၾကီးခဲ့ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံစာေပစိစစ္ေရးအဖြဲ႔က ဒီလို လူမ်ိဳးေရ၊ ဘာသာေရးအဓိကရုန္းျဖစ္ေအာင္လႈံ႔ေဆာ္ထားတဲ့မဂၢဇင္းကို တရား၀င္ခြင့္ျပဳခ်က္ (အမွတ္ - ၅၃၀၁၂၀၁၂၁၁) နဲ႔ထုတ္ေ၀ခြင့္ျပဳခဲ့တာပဲ ျဖစ္တယ္။ အစိုးရေပၚလစီေတြနဲ႔ စာေပစိစစ္ေရးဆိုတာက ကုလားမုန္းတီးေရးအတြက္ဆိုရင္ Freedom of Right ကို အျပည့္အ၀လိုက္နာပံု ေပၚပါတယ္။

က်ေနာ္ ဒီစာအုပ္ကိုဖတ္မိေတာ့ ဖက္ဆစ္နာဇီေတြရဲ့ ဂ်ဴးမုန္းတီးေရး၀ါဒျဖန္႔မႈအျဖစ္ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ စာေစာင္ေတြကို သြားစဥ္းစားမိတယ္။ မိတ္ေဆြတို႔လည္း ဖက္ဆစ္နာဇီေတြရဲ့ လူမ်ိဳးေရးမုန္းတီးမႈအတြက္၀ါဒျဖန္႔မႈေတြနဲ႔ လက္ရွိျမန္မာျပည္က ၀ါဒမိႈင္းတိုက္မႈေတြ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ေရးသားလိုက္ပါတယ္။

(၁)

`ျမက္ခင္းလြင္ျပင္ေဒသကေျမေခြးနဲ႔ ကမာၻေပၚမွာရွိသမွ်ဂ်ဴးေတြရဲ့ ဘယ္လိုက်ိန္ဆိုတဲ့စကားပဲျဖစ္ျဖစ္ မယံုနဲ႔´

“ျမက္ခင္းလြင္ျပင္ေဒသကေျမေခြးေတြ ဘယ္ေတာ့မွျမက္မစားသလို၊ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးဆိုတာလည္း ဘယ္လိုပဲက်ိန္ဆိုေျပာပါေစ ..ဘယ္ေတာ့မွ ကတိမတည္ဘူး။ ျမက္ခင္းလြင္ျပင္ေဒသက ေျမေခြးေတြဟာ သူတို႔သားေကာင္ကိုဖမ္းမိဖို႔အတြက္ မာယာအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ခ်ဥ္းကပ္ၾကသလို၊ ကမာၻေပၚမွာရွိသမွ် ဂ်ဴးဆိုတဲ့လူမ်ိဳးဟာလည္း သူတို႔ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြကို ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးလုပ္ဖို႔၊ တျခားသူေတြရဲ့ဥစၥာပစၥည္းေတြကို အေခ်ာင္သိမ္းပိုက္ဖို႔၊ ဂ်ာမန္မိန္းမပ်ိဳေလးေတြကိုသိမ္းပိုက္ဖို႔ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔လိမ္လည္လွည့္ဖ်ားေလ့ရွိတယ္”

ဒီလိုစိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေအာင္အစခ်ီထားတဲ့စာအုပ္ဟာ ဖက္ဆစ္နာဇီရဲ့ ဂ်ဴးဆန္႔က်င္ေရး၀ါဒျဖန္႔ခ်ိဖို႔ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ ကေလးဖတ္စာအုပ္သံုးအုပ္ထဲက ပထမဦးဆံုးတစ္အုပ္ျဖစ္တယ္။ နာမည္ၾကီးသတင္းစာတိုက္နဲ႔စာအုပ္တုိက္ပိုင္ရွင္ ဂ်ဴးလီယပ္စတိြဳက္ခ်ာရဲ့ `ဒါ စတားမား´စာအုပ္တိုက္မွ ၁၉၃၅ ခုႏွစ္မွာ အုပ္ေရတစ္သိန္းေက်ာ္ထုတ္ေ၀ခဲ့ျပီး ေက်ာင္းသံုးဖတ္စာအုပ္အျဖစ္ပင္ ျပဌာန္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ေရးသားသူ အဲလ္ဗီရာေဘယာ က အသက္ ၁၈ ႏွစ္အရြယ္ အႏုပညာေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္သာျဖစ္ပါတယ္။

ေဘယာရဲ့စာအုပ္ထဲကစြပ္စြဲမႈတစ္ခုကေတာ့ `ယုဒ ဟာ ေယရႈခရစ္ေတာ္ကိုသစၥာေဖါက္ခဲ့သလိုပဲ ဂ်ာမနီကျပည္တြင္းေန ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြဟာ လည္း အဖဂ်ာမနီျပည္ၾကီးကိုသစၥာေဖါက္ခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ပထမကမာၻစစ္ၾကီးမွာ ဂ်ာမနီစစ္ရံႈးခဲ့ရတယ္´ လို႔ဆိုပါတယ္။

(၂)

ဂ်ဴးဆန္႔က်င္ေရး၀ါဒမိႈင္းတိုက္မႈအျဖစ္ ဂ်ဴးလီယက္စတိြဳက္ခ်ာရဲ့ `ဒါးစတာမား´စာအုပ္တိုက္မွ ဒုတိယေျမာက္ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့စာအုပ္ကေတာ့ Ernst Hiemer ေရးသားတဲ့ `အဆိပ္ရွိေသာ မိႈမ်ား´ ဆိုတဲ့စာအုပ္ပါ။

ဖရန္႔ ဆိုတဲ့ကေလးကို သူ႔အေမက `မိႈေတြထဲမွာ စားလို႔ေကာင္းတဲ့မိႈေတြရွိသလို၊ လူကိုအႏၱရာယ္ျဖစ္ေစတဲ့မိႈေတြလည္းရွိေၾကာင္း၊ လူေတြမွာလည္း အဲဒီလိုပဲ ေကာင္းတဲ့လူေတြရွိသလို ယုတ္မာေကာက္က်စ္တဲ့၊ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းကိုဒုကၡေရာက္ေစတဲ့လူမ်ိဳးေတြရွိေၾကာင္း´ ဆံုးမေနပံုနဲ႔အစခ်ီထားျပီး စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေအာင္ ေရးသားထားတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြကို စက္ဆုပ္မုန္းတီးေစရန္ စနစ္တက်ဖန္တီးေရးသားထားတာပါ။ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးဆိုတာ မာရ္နတ္က လူေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ေကာင္ေတြလို႔လည္း ကေလးေတြကို ဆံုးမထားပါေသးတယ္။ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ရဲ့သြင္ျပင္သ႑ာန္ကိုေဖၚျပရာမွာလည္း မုတ္ဆိတ္ေမြးထူလဗ်စ္နဲ႔ ႏွာေခါင္းေကာက္ေကာက္ ၾကီးေတြနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ ဂ်ာမနီျပည္ထဲ ဘယ္လိုေရာက္လာသလဲဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာေတာ့ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြဟာ ကမာၻ႔အေရွ႔ပိုင္းေဒသကေန ဂ်ာမနီျပည္ထဲခိုး၀င္လာၾကတယ္.. တဲ့ (ျဖစ္ပံုခ်င္းတူတာက အံ့ၾသစရာဗ်ာ)။ ၀င္လာတုန္းက ျခဴးျပားတစ္ျပားေတာင္မရွိတဲ့ စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ အလုပ္ၾကမ္းသမားေတြ၊ ဒီလို ေျမေကာင္းေရေကာင္းေရာက္မွ ဂ်ဴးေတြဟာေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္ ျဖစ္လာခဲ့ၾကတယ္.. ခုေတာ့ ဂ်ာမန္လူမ်ိဳးေတြရဲ့စည္းစိမ္ဥစၥာေတြကို လက္၀ါးၾကီးအုပ္လာခဲ့ၾကျပီ။ ဂ်ာမန္လူမ်ိဳးေတြ ႏိုးထၾကေလာ့ .. လို႔ ႏိႈးေဆာ္ထားပါေသးတယ္။

စာရွည္သြားမွာစိုးလို႔ အကုန္ေရးမေနေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ခပ္တိုတိုေျပာရရင္ ဒီစာအုပ္ဟာ ကေလးသူငယ္ေတြအတြက္ အဓိကရည္ရြယ္ေပမဲ့ ေအာက္ေျခထိလူထုတရပ္လံုး ဂ်ဴးလူမ်ိဳးမုန္းတီးဆန္႔က်င္ေရး ပိုမိုျပန္႔ပြားလာေအာင္ ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ လူျပိန္းၾကိဳက္ေရးသားထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ အဆံုးမွာေတာ့ `ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြဟာ ဂ်ာမနီႏိုင္ငံအတြက္ၾကမၼာဆိုးေတြသယ္ေဆာင္လာတဲ့ ျဂိဳဟ္ေမႊတဲ့ေကာင္ေတြပဲ´ လို႔ ခပ္ျပတ္ျပတ္ ေကာက္ခ်က္ခ်ထားတယ္။

`အဆိပ္ရွိေသာ မိႈမ်ား´ဆိုတဲ့စာအုပ္ထဲက ဘာသာေရးအရေသြးထိုးေပးတဲ့ အခန္းက႑ေပါ့။

 (၃)

၁၉၄၀ခုႏွစ္မွာ `ဒါစတားမား´စာအုပ္တိုက္ကထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ တတိယေျမာက္ ဂ်ဴးမုန္းတီးေရး၀ါဒျဖန္႔စာအုပ္ကေတာ့ `ေခြးဗႏၶတ္၊ ေတာေခြးရိုင္း မ်ားနဲ႔ စက္ဆုပ္ဖြယ္တိရိစၧာန္မ်ား´ဆိုတဲ့ (အဆင္ေျပသလို ဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္သည္) စာအုပ္ပါ။ ဒီစာအုပ္ကိုလည္း  Ernst Hiemer ကပဲေရးသားခဲ့တာပါ။  

ဂ်ဴးဆန္႔က်င္ေရး စာအုပ္သံုးအုပ္ထဲမွာ ဒီစာအုပ္ကအဆိုး၀ါးဆံုးစာအုပ္လို႔ပဲ က်ေနာ္ျမင္ပါတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ ဂ်ဴးေတြကို ေတာေခြးရိုင္း၊ ဥၾသငွက္၊ စာကေလး၊ ပ်ားထီး၊ က်ိဳင္းေကာင္၊ ပုတ္သင္ညိဳ၊ ေျမြေပြး၊ ၾကမ္းပိုး၊ သန္ေကာင္၊ ေခြးဗႏၶတ္ စတဲ့တိရိစၧာန္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ ဥပမာေပးထားျပီး ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြဟာ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲေၾကာင္း၊ အလိုရမက္ၾကီးေၾကာင္း၊ သူတပါးအေပၚ ဂုတ္ေသြးစုတ္ဖို႔ပဲေခ်ာင္းေနတဲ့ အေခ်ာင္သမားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္အသံုးမ၀င္တဲ့ လူပိုေတြျဖစ္ေၾကာင္း၊ သစၥာမဲ့ေၾကာင္း၊ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းျပီး  အလြန္ ရက္စက္ေၾကာင္း၊ တျခားလူမ်ိဳးေတြကိုေသြးေႏွာပစ္ျပီး ဂ်ာမန္လူမ်ိဳးေပ်ာက္ေအာင္ၾကိဳးစားေနေၾကာင္း၊ ဂ်ာမန္တမ်ိဳးသားလံုးအတြက္သာမက တကမာၻလံုးက လူသားမ်ိဳးႏြယ္အားလံုးအတြက္ပါ လူ႔အႏၱရာယ္ေကာင္ေတြျဖစ္ေၾကာင္း .. တိရိစၧာန္ေတြနဲ႔ဥပမာေပးရင္း လက္လြတ္စပယ္ လူမ်ိဳးေရးႏွိမ့္ခ်ေစာ္ကားျပီး ေရးသားထားပါတယ္။ ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ .. ဂ်ဴးေတြဟာ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားျဖစ္ေပမဲ့ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ဂ်ာမန္လူမ်ိဳး ေတြကို ဂ်ာမနီျပည္ၾကီးကေနေမာင္းထုတ္ဖို႔ ဘယ္လိုႀကိဳးစားေနေၾကာင္း ဥၾသငွက္နဲ႔ဥပမာေပးျပီး တင္ျပထားေသးတယ္။ (တိုက္ဆိုင္ပံုကို ေျပာပါတယ္)

အဆိုးဆံုးကေတာ့ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးဆိုတာ ကမာၻေပၚရွိ အျခားေသာလူသားမ်ိဳးႏြယ္ေတြအတြက္ အသက္အႏၱရာယ္ေပးေနတဲ့၊  ၾကမၼာဆိုးေတြ သယ္ေဆာင္လာတဲ့ဘက္တီးရီးယား/ဗိုင္းရပ္စ္ ပိုးမႊားေတြပဲလို႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေဖၚျပထားတာပါ။ ဒီလို ဘက္တီးရီးယား/ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးမႊားေတြကို သတ္ပစ္ႏိုင္မွ လူသားေတြက်န္းမာႏိုင္မွာျဖစ္သလို၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကီး ေအးခ်မ္းသာယာဖို႔အတြက္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြကို ကမာၻေပၚကေန ကိစၥတုန္းေအာင္ရွင္းပစ္ရမယ္လို႔ေကာက္ခ်က္ခ်ရင္း အဆံုးသတ္ထားပါတယ္။ (ဒီလို လူမ်ိဳးျဖဳတ္သုတ္သင္ေရးလမ္းေၾကာင္းတစ္ခုကို ေဖၚေဆာင္ရာေရာက္ေစတဲ့အတြက္ လူသားမ်ိဳးႏြယ္တစ္ခုကို ဘက္တီးရီးယား/ဗိုင္းရပ္စ္နဲ႔ႏိႈင္းျပီးေျပာတာဟာ အလြန္ဆိုးရြားတဲ့ RACISTS ေတြရဲ့ အသံုးအႏႈန္းတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္)

(လူ႔အဖြဲ႔အစည္းေအးခ်မ္းသာယာေစဖို႔ ဗိုင္းရပ္စ္သဖြယ္ ဂ်ာမနီျပည္ထဲ၀င္ေရာက္ေနတဲ့ဂ်ဴးလူမ်ိဳးမ်ားကို အျပတ္ရွင္းပစ္ရမယ္လို႔ဆိုထားတဲ့ `ေခြးဗႏၶတ္၊ ေတာေခြးရိုင္းမ်ားႏွင့္စက္ဆုပ္ဖြယ္တိရိစာၧန္မ်ား´ ဆိုတဲ့စာအုပ္ပါ) က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ ဂ်ဴးမုန္းတီးေရး၀ါဒျဖန္႔စာအုပ္ေတြထဲမွာ အဆိုးဆံုးစာအုပ္ပါပဲ.. ဒီစာအုပ္ထုတ္ေ၀ျပီးႏွစ္အနည္းငယ္အၾကာမွာ ဂ်ဴး မ်ိဳးျပဳတ္သတ္ျဖတ္မႈေတြ စတင္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဒီစာအုပ္ေတြရဲ့ အစြမ္းထက္မႈေၾကာင့္ ဂ်ာမန္လူထုကလည္း နာဇီပါတီရဲ့ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးသုဥ္းသတ္ျဖတ္တာဟာ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တဲ့လုပ္ရပ္တစ္ခုအျဖစ္ျမင္လာ ၾကပါေတာ့တယ္။ ဤသည္ပင္လွ်င္ နာဇီ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရးရဲ့အစြမ္းထက္ျမက္မႈ ပဲျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ခုလို ျမန္မာ့မ်ိဳးခ်စ္လုပ္ရပ္ေတြကို ဖက္ဆစ္နာဇီလုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ႏိႈင္းထားတယ္ဆိုေတာ့ ေပါက္ကြဲလိမ့္မယ္ဆိုတာသိပါတယ္။

`ဒါဆို ခိုး၀င္လာသူေတြကို ဘာမွမလုပ္ရေတာ့ဘူးလား´လို႔ စာဖတ္သူမ်ားက က်ေနာ့္ကိုေမးခ်င္ပါလိမ့္မယ္။ ဥပေဒခ်ိဳးေဖါက္သူေတြအတြက္ စီရင္မဲ့ဥပေဒေတြရွိပါတယ္။ တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈရွိလာေအာင္၊ တရားစီရင္ေရးစနစ္ မွန္မွန္ကန္ကန္ျဖစ္လာေအာင္ က်ေနာ္တို႔ၾကိဳးပမ္းရမွာပါ။ က်ေနာ္ေရးသားခဲ့သမွ်ဟာ ဥပေဒမဲ့လုပ္ရပ္ေတြကိုအားမေပးဖို႔ကိုသာ တိုက္တြန္းခဲ့တာပါ။ ဥပေဒမဲ့လုပ္ရပ္တစ္ခုကို က်ေနာ္တို႔ မသိေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္ျခင္းဟာ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာက်ေနာ္တို႔အေပၚမွာလည္း ဒီလိုမ်ိဳးလုပ္ေဆာင္ေစဖို႔ခြင့္ျပဳေပးလိုက္ရာေရာက္ပါတယ္။ အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာကာကြယ္ေရးဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ နားေထာင္လို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လုပ္ရပ္ကဘယ္လမ္းေၾကာင္းကို ဦးတည္ေနတယ္ဆိုတာ သတိျပဳၾကပါ။ အဲဒီလမ္းေၾကာင္း၊ အဲဒီစနစ္ဟာကမာၻသမိုင္းတေလ်ာက္ ရုပ္အဆိုးဆံုး၊ အရွက္သိကၡာအကင္းမဲ့ဆုံး ဖက္ဆစ္စနစ္ဆိုးၾကီးတစ္ခုအျဖစ္ မွတ္တမ္း၀င္ထားပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳးတရားဥပေဒကိုစိမ္ေခၚျပီး ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ေျဖရွင္းတတ္သည့္ အေလ့အထဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ယဥ္ေက်းမႈတစ္ရပ္ ျဖစ္မသြားေစရန္ က်ေနာ္တို႔တားဆီးရပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္တိုင္လည္း အမုန္းကို ေက်ာ္လြန္ျပီးမၾကည့္ႏိုင္ပါက ဘယ္သူကမွ ၀ါဒျဖန္႔မိႈင္းတိုက္ေနစရာပင္မလိုဘဲ လက္ေတြ႔က်တဲ့အေျခအေနမွန္ကိုျမင္ေတြ႔ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါ…။

(ဒီေဆာင္းပါးမွ ပံုမ်ားကိုရွင္းရႈင္းလင္းလင္း ၾကည့္ခ်င္ပါက ပံုဆိုက္အၾကီးမ်ားကို က်ေနာ့္ Wall ေပၚမွာ အဲလ္ဘမ္တစ္ခုလုပ္ထားပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ သြားယူႏိုင္ပါတယ္ >>>https://www.facebook.com/media/set/?set=a.430254123712454.99888.100001836114921&type=3 )

ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ

(၂၆.၁၂.၂၀၁၂)

read more