.JPG)
အင္န္အယ္လ္ဒီ၊
၈၈-ၿငိမ္းပြင့္ေတြအပါအဝင္ ဘယ္ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုကိုမဆို ဘယ္အဖြဲ႔အစည္းမကို ဘယ္တသီးပုဂၢလကိုမဆို
အမိန္႔ရရမ္းကားခြင့္လိုင္စင္ရ အစြန္းေရာက္အၾကမ္းဖက္ သကၤန္းၿခံဳဘုန္းႀကီးဆိုးေတြနဲ႔
ေျဗာင္ အတိအလင္း တည္ေပးၿပီးလွည့္တိုက္လာရင္ ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန္႔က်င္မယ္။ တိုက္လာမယ့္အႏၱရာယ္လည္း
ရွိေနတယ္။ စစ္အာဏာရွင္ေတြအႀကိဳက္ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကာထားသမို႔ တစ္ဖြဲ႔လံုးတိုက္ေတာင္
ငါ့ေတာ့ ခ်န္တိုက္ဖယ္တိုက္ တိုက္မွာပဲေတြးၿပီး စစ္အာဏာရွင္အလိုက် လုပ္ေနေျပာေန တာေတာ့ရပ္ပါ။
မုန္တိုင္းဆိုတာ တကယ္တိုက္ရင္ ဘယ္သစ္ပင္မွ မခ်န္ဘူး။ ရန္သူအတိုက္ခံရလို႔ေသရင္ လူေသေပမယ့္
နံမည္ရွင္တယ္။ ျပည္သူဒဏ္ခတ္လို႔ေသရင္ လူရွင္ေပမယ့္ နိုင္ငံေရးပါရာဇိကထိုက္တာ သမိုင္းမွာ အထင္အရွားရွိတယ္။(နိုင္ငံေရးပါရာဇိက)ဦးကိုနီနွင့္ကိုျမေအးကိစၥအေၾကာင္းျပဳၿပီး ျပည္တြင္းျပည္ပ၊ အစိုးရ၊ နိုင္ငံေရးနွင့္ Rights Organizations မ်ားအၾကား ပြဲအေတာ္ဆူသလို ေမးခြန္းထုတ္စရာေတြလည္း တသီႀကီးထြက္ခ်လာ၏။ ျမင္ေထာင့္(၂)ခုမွ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္သံေတြ ညံညံစီစီျဖစ္လာ၏။ ျမင္ေထာင့္တခုက နိုင္ငံသားအခြင့္အေရးအထိုင္မွျဖစ္ၿပီး ဒီမိုကေရစီနွင့္ လြတ္လပ္စြာေဟာေျပာခြင့္ကိုေဇာင္းေပး၏။ ေနာက္တခုက လူ႔အခြင့္အေရးအထိုင္မွျဖစ္ၿပီး လူမ်ိဳး/ဘာသာခြဲျခားဆက္ဆံမႈဆန္႔က်င္ေရးကို ေဇာင္းေပး၏။ တခုက တိုင္းျပည္တျပည္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တခုအေပၚအသားေပးၿပီး၊ တခုက နိုင္ငံတကာနွင့္လူဆန္မႈပဋိဉာဥ္အေပၚ အေလးထားေျပာ၏။
နိုင္ငံသားအခြင့္အေရးအထိုင္မွေျပာသူမ်ားတြင္လည္း ေလသံနွင့္ Tone ေတြ ကြာေသး၏။
”ခုလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြသေဘာေကာင္းလို႔ ဒီမိုကေရစီသြားေနတဲ့ေခတ္ႀကီးမွာ၊ ခုလို အာဆီယံဥကၠဌလုပ္ ရတဲ့အခ်ိန္ႀကီးမွာ၊ ခုလို နိုင္ငံတကာအဝင္အထြက္ေတြစိတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ႀကီးမွာ၊ ခုလို ကုလသမဂၢ လူႀကီးေတြေရာက္ေနတုန္းႀကီးမွာ မင္းတို႔မို႔ ခုေလာက္ေျဗာင္ႀကီးမဆင္မျခင္လုပ္တယ္၊ ဉာဏ္နည္းလွ ခ်ည္လား၊ ပညာသား မပါလွခ်ည္လား၊ သြားေရာေပါ့၊ အေျခအေနေတြေကာင္းေနပါၿပီေျပာေနတဲ့ၾကားက မင္းတို႔လုပ္လို႔ပံုရိပ္ပ်က္ၿပီ”ဆိုသည့္သေဘာ ျငဴစူမန္မဲ၏။ အေၾကာင္းခံကိစၥကိုဖြင့္ခ်ၿပီး ရႉတ္ခ်ဆန္႔က်င္ျခင္း မလုပ္ရံုမွ်မက လုပ္ပံုလုပ္နည္း၊ အခ်ိန္အတိုင္းအရွည္နွင့္ ကာလေဒသပေယာဂကို ေသခ်ာက်န မတြက္ခ်က္ရေကာင္းလားဆိုကာ တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ ျငဴစူေနမွန္းေပၚလြင္၏။ “အမ်ိဳးသားေရး လက္ေမာင္းႂကြက္သားၫွစ္ျပရင္း”အစြန္းေရာက္တို႔အား မ်က္စျပစ္သလို ”ဒီမိုကရက္တစ္စစ္စစ္ႀကီး”ဟု ဝင့္ဝါကာ တရားမဲ့သူတို႔အား ေဖးမကာကြယ္မွန္းထင္ရွား၏။ ထိုသူတို႔အား ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္လ္ နိုင္ငံေရးသမားဟု ဆိုသူကဆို၏။ နိုင္ငံေရးသီလက်င့္ဝတ္ျဖင့္ခ်ိန္လွ်င္ ထြက္လာမည့္အေျဖမွာ ေျပးၾကည့္စရာလိုမည္မထင္။
လူ႔အခြင့္အေရးအထိုင္မွေျပာသူမ်ားကေတာ့ နည္းနည္းပိုရွင္း၏။ ဤေနရာတြင္ ”နည္းနည္း”ကို နည္းနည္းရွင္းမွေကာင္းမည္ထင္၏။ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာလူ႔အခြင့္အေရးေၾကျငာစာတမ္းသည္ ကမၻာ့နိုင္ငံအားလံုးသေဘာတူလက္မွတ္ထိုးထားျခင္းမဟုတ္သည့္တိုင္၊ ၿပီးျပည့္စံုသည့္ဖြင့္ဆိုခ်က္ မဟုတ္သည့္တိုင္၊ တိုင္းစရာစံအျဖစ္ရွိေနသည္မွာ ထင္ရွား၏။ လူသားအခ်င္းခ်င္းၾကားထားရမည့္ လူမႈပဋိညာဥ္သဖြယ္ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ အစိုးရတို႔ကိုင္စြဲက်င့္သံုးရာဝါဒနွင့္စနစ္အလိုက္ သို႔မဟုတ္ စီးပြား၊ လူမႈအျခင္းအရာမ်ားအလိုက္ လိုတိုးပိုေလ်ွာ့နွင့္ မိမိတို႔လူ႔အစုအစည္းတြင္ ဇာတ္သြင္းယူပံုေပၚတည္ကာ နည္းနည္းျခင္းကြာ၏။ ထိုနည္းနည္းသည္ တခါတရံ နည္းနည္းစကားေျပာၿပီး တခါတရံ အက်ယ္အက်ယ္ မၿငိမ္းဖြယ္ေတြအထိျဖစ္တတ္၏။ သို႔ပင္ကြာျငားလည္း ယင္းေၾကျငာစာတမ္းကိုတိုင္းစရာစံအျဖစ္ ေယဘုယ် လက္ခံထားၾက၏။ ယခု လူ႔အခြင့္အေရးအထိုင္မွေျပာသူမ်ားက ထိုစံကို ကိုင္ေျပာျခင္းျဖစ္၏။ ယခုကိစၥသည္ လူ႔အခြင့္အေရးကိစၥ။ ကမၻာ့ဘယ္ေနရာမွာေနေန၊ ဘာလူမ်ိဳး၊ ဘာ ဘာသာ၊ ဘာအသားအေရာင္ ဘာအယူဝါဒကြဲကြဲ မိမိယံုၾကည္ရာကို လြတ္လပ္စြာေျပာေဟာပိုင္ခြင့္ရွိသလို ျပန္လွန္ေခ်ဖ်က္ေျပာေဟာ ပိုင္ခြင့္လည္းတူညီစြာရွိ၏၊ မခ်ိဳးေဖါက္နွင့္၊ ခ်ိဳးေဖါက္လ်ွင္ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖါက္ျခင္းမည္၏ဟု အသားပါပါဆိုေျပာ၏။ လူ႔အခြင့္အေရးသည္ ဘယ္အမ်ိဳးသားနိုင္ငံေတာ္တြင္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာအမ်ိဳးသားေရး အေၾကာင္းရွိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒုတိယေနရာပို႔ရမည့္ကိစၥမဟုတ္။ သို႔ေသာ္ နိုင္ငံတစ္ခုခ်င္းစီ အမ်ိဳးသားကိုယ္က်ိဳးစီးပြားနွင့္ “ဆိုင္”လာၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးသမားတို႔လည္း တံုဏွိဘာေဝလုပ္တန္လုပ္ စကားေဖ်ာ့တန္ေဖ်ာ့ၾက၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ရွင္းသည္မွန္ေသာ္လည္း အရွင္းႀကီးေတာ့မဟုတ္။ နည္းနည္းပိုရွင္းျခင္းေလာက္ပင္။
ေရွ႔က အလားတူကိစၥမ်ားရွိခဲ့ေသာ္လည္း ခုေလာက္အသံမက်ယ္သလို အာရံုလည္းသိတ္မစိုက္ခဲ့ၾက။ ယခု ကိစၥက်မွ ဘာ့ေၾကာင့္ ဤမွ်အေလးထားလာၾကသနည္း။ အေၾကာင္းမ်ားစြာရွိပါသည္။ ဤကိစၥသည္ နိုင္ငံေရးသက္သက္၊ လူမ်ိဳး/ဘာသာေရးသက္သက္၊ စာေဟာျခင္းကိစၥသက္သက္မွ်မဟုတ္သည့္အျပင္ အင္န္အယ္လ္ဒီနွင့္ ၈၈-ၿငိမ္း/ပြင့္မွ တစံုတရာပတ္သက္ေနျခင္းေၾကာင့္၊ ျပည္တြင္းျပည္ပ နိုင္ငံတကာ အမည္ေပါက္သူေတြျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္၊ ”ကိုယ့္အလွည့္ဘယ္ေတာ့ေရာက္” စိုးရိမ္ခ်က္ေၾကာင့္ေတြအျပင္ တကယ့္သေဘာရိုး ေစတနာရိုးနွင့္ ျပည္ခ်စ္စိတ္အေျခခံေတြေၾကာင့္လည္းပါ၏။ သို႔ေသာ္ ထိုနွစ္ဦးအား စာေရးဆရာျမေအးနွင့္စာေရးဆရာဦးကိုနီဟု ေခၚေဝၚသံုးစြဲကာ စာေရးဆရာသက္သက္ျဖစ္ေလဟန္ ပံုေဖာ္ျခင္းမွာ ေသြးရိုးသားရိုးမဟုတ္မွန္းေပၚ၏။ က်င့္ဝတ္အရ မေလ်ာ္ကန္ဟုျမင္၏။ ထိုသူတို႔မွာ စာေရးဆရာဟုေခၚရေလာက္ေအာင္ ကေလာင္သမၻာ၊ ဝါ နွင့္ ၾသဇာလည္းမရွိၾက။ ထို႔ေၾကာင့္ နိုင္ငံေရးသမားမို႔၊ လူ႔အခြင့္အေရးနွင့္ နိုင္ငံသားအခြင့္အေရးေထာက္ခံေဟာေျပာေနသူေတြမို႔၊ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုျပင္ေရး တြန္းေဆာ္ေနသူေတြမို႔ ဘာသာေရးလူမ်ိဳးေရးအစြန္းေရာက္ဘုန္းႀကီးဆိုးမ်ား၊ လူဆိုးမ်ားနွင့္တည္ေပးၿပီး တိုင္းျပည္ကိုမီးေလာင္တိုက္သြင္းေနျခင္းနွင့္ လက္သည္မွာစစ္အာဏာရွင္ မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း အတိအလင္းေျပာဖို႔လို၏။
“ဘာမွမေျပာတာထက္စာရင္ ခုေလာက္ေျပာေဖာ္ရတာ မဆိုးပါဘူး”ဟုဆိုလွ်င္ေတာ့ မဆိုးပါဘူးေျပာရံုပဲရွိ၏။ ဒီ့ထက္မဆိုးဖို႔ဆိုလ်ွင္ ဒီထက္ေကာင္းဖို႔လိုေသးသည္ထင္၏။ (ရပ္ခံေထာင့္ကေျပာတဲ့စကား)
လြတ္လပ္မႈနဲ႔
မထိုက္တန္တဲ့လူရွိလား။ က်ေနာ္လည္း လြတ္လပ္ခ်င္တယ္။ ခင္ဗ်ားလည္း လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ေနပါ။
ဗမာျပည္မွာ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြအျဖစ္ အေမွာင္ဆံုးေခတ္ေတြျဖတ္ခဲ့တုန္းကေတာင္ ကိုယ္စီလြတ္လပ္မႈကို
တကိုယ္ရည္ထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကေသးတာပဲမဟုတ္လား။ ေထာင္ေလာက္ က်ပ္တဲ့ေနရာမွာေတာင္ လြတ္လပ္မႈကိုရွာရင္း
တစ္ကိုယ္စာလြတ္လပ္မႈေလးနဲ႔ ေမြ႔ခဲ့တယ္မဟုတ္လား။ က်ေနာ့္လြတ္လပ္မႈကို ဘယ္သူမွကန္႔သတ္လို႔မရသလို ခင္ဗ်ားလြတ္လပ္မႈကိုလည္း လာ မကန္႔သတ္ၾကေစနဲ႔။
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေျပာခ်င္ဆိုခ်င္ ေရးခ်င္သားခ်င္ ေနခ်င္ထိုင္ခ်င္လို႔မွ ခင္ဗ်ားေရာ က်ေနာ္ပါ
ဘဝနဲ႔ထပ္ၿပီးရွာခဲ့စြန္႔ခဲ့တာမဟုတ္လား။ ကဲ..အခု (အျခားသူေတြမပါဘူးပဲထားပါ) ခင္ဗ်ား
က်ေနာ္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေျပာလို႔ရေနပါရက္နဲ႔ ဘာလို႔မ်ားက်ေနာ့္လြတ္လပ္ခြင့္ကို ကန္႔သတ္ဖို႔ အားထုတ္သလဲ။
ဘာလို႔မ်ား ခင္ဗ်ားလြတ္လပ္ခြင့္ကို ကိုယ္တိုင္ျပန္ဇက္ခြံ႔ရသလဲ။ ဘာလဲ ခင္ဗ်ား မလြတ္လပ္ခ်င္ေတာ့လို႔လား။
ဘာလဲ လြတ္လပ္မႈနဲ႔မထိုက္တန္သူလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ထင္သြားလို႔လား။ က်ေနာ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားလည္း
လြတ္လပ္မႈနဲ႔ထိုက္တန္သူလို႔ပဲျမင္တယ္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနပါဗ်ာ။ (လြတ္လပ္မႈနဲ႔လူတိုင္းထိုက္)
ပေဒသရာဇ္စနစ္ကို ဘယ္ေလာက္မႀကိဳက္ႀကိဳက္ စာေပအနုပညာရဲ့တန္ဘိုးကိုသိတဲ့ ဘုရင္တခ်ိဳ႔ကိုေတာ့ အဲ့ဒါအတြက္ ကြက္ခ်ီးက်ဴးတန္ ခ်ီးက်ဴးခဲ့ရတဲ့သာဓကရွိတယ္။ အဲ့စနစ္ေအာက္မွာ စာေပက်မ္းဂန္ အနုပညာစတာေတြကို လက္တဆုပ္စာ လူအီလစ္နဲ႔စာတတ္ဘုန္းႀကီးေတြသာ ဆည္းပူးေလ့လာဖန္တီး နိုင္တယ္။ အဲဒီစနစ္က သေႏၶတည္ဖြံ႔ၿဖိဳးႀကီးထြားလာခဲ့တဲ့ျမန္မာစာေပဟာ ဖန္တီးသူနဲ႔ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္သူေတြေၾကာင့္သာ ဒီေန႔တိုင္စည္ပင္ေနရတာပါ။ ျမန္မာစာေပသမိုင္းမွာ လူပညာရွိ လူျပန္ေတာ္ပညာရွိေတြသာမက ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားရဲ့ေက်းဇူးလည္းႀကီးလွတယ္။ မႏၱေလးဟာ ျမန္မာစာေပအတြက္ေက်းဇူးႀကီးလွတဲ့ စာေပဆီမီးတန္ေဆာင္ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားရဲ႔ ခ်က္ျမဳတ္ရာပညာဆည္းပူးရာ ပို႔ခ်သင္အံရာျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခု မႏၱေလးစာေပေဟာေျပာပြဲကို ကဖ်က္ယဖ်က္လုပ္တဲ့ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္သကၤန္းၿခံဳတခ်ိဳ႔ဟာ မႏၱေလးအသေရနဲ႔ ျမန္မာစာေပ အတြက္ ဆူးေၫွာင့္ခလုပ္ေတြ။ အဆိပ္ပင္ေတြ။ စာေပအေၾကာင္းနကန္းတစ္လံုးသိ/မသိသာ မဆိုနိုင္တယ္ ႏႈတ္ထြက္စကားနဲ႔ကိုယ္ဟန္အမူအယာေတြရုန္႔ရင္းတာၾကည့္ရံုနဲ႔ ယုတ္တဲ့အမ်ိဳးက ဖြားတဲ့သားေတြမွန္းေတာ့ ထင္ရွားတယ္။(ျမန္မာစာေပနဲ႔ဘုန္းႀကီးကိစၥ)
ဗမာစကားမွာ ထြက္ခတ္ ခတ္တယ္ဆိုတာရွိတယ္မဟုတ္လား။ ဘယ္ကေနဆင္းသက္လာတဲ့စကားလည္း က်ေနာ္အေသအခ်ာမသိပါ။ ကၽြဲပြဲကလည္း ေလွပြဲကလား မေျပာတတ္ဘူး။ ခုျဖစ္ေနတာေတြ ထဲမယ္ ျပည္ေတာ္ျပန္တခ်ိဳ႔ ကိုယ့္ကိစၥနဲ႔ကိုယ္ဝင္ၾကရင္း ကိုယ့္ကိစၥနဲ႔ကိုယ္က်န္ေနၾကသူေတြကို ဝင္ကန္ ကန္တာေတြ႔ေနလို႔။ အေမပဲလြမ္းလြမ္း၊ ျပည္ပဲလြမ္းလြမ္း၊ ေရႊတိဂံုေစတီႀကီးပဲဖူးခ်င္ခ်င္၊ ကေလးေတြပဲ ဗမာျပည္လိုက္ျပျပ၊ မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းေတြပဲ ျပန္ေတြ႔ခ်င္ခ်င္ ဘာျဖစ္လဲဗ်ာ ျပစရာအေၾကာင္း အခ်က္အလက္ေတြမွတပံုႀကီးရယ္။ ဘယ္သူက ဘာေျပာေနလို႔လည္း ျပန္တဲ့ကိစၥသက္သက္ကို။ မျပန္ခင္ (အေထြေထြလြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ေပးပါတို႔၊ ေတာင္းပန္ရင္ခြင့္လႊတ္မယ္တို႔) စတာမ်ိဳးေတြနဲ႔ အသံေကာင္းလည္းဟစ္မသြားနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္စား လက္နက္လည္းသြားမခ်ေပးပါနဲ႔၊ ေျပာင္းျပန္ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္လည္း မေတာင္းပါနဲ႔ဆိုတာေတာ့ေျပာရမွာပဲ။ က်ေနာ္တို႔ မျပန္ၾကတာမွာလည္း ကိုယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ကိုယ္ရွိသလို ခင္ဗ်ားတို႔ျပန္ၾကတာမွာလည္း ခင္ဗ်ားတို႔အေၾကာင္းနဲ႔
ခင္ဗ်ားတို႔ပါ။ ျပန္ရံုသက္သက္ေတြအတြက္ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ ဘာမွ ေျပာစရာမရွိေပမယ့္ အႀကံအစည္နဲ႔ ဂဠဳန္ဆားျပန္ခ်က္မယ့္အေရးမွာ၊ ေညာင္ေရျပန္ေလာင္းမယ့္အေရးမွာ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္စား လက္နက္ခ်မေပးပါနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္စား ခြင့္လႊတ္မေပးပါနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ကိုေတာင္းပန္ဖို႔ ခင္ဗ်ားတို႔က ဝင္မေတာင္းပန္ပါနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္စား ေျပာင္းျပန္အေထြေထြလြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ မေတာင္းပါနဲ႔။ ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ဘာသာ ဒူးမကလို႔ ဘာပဲေထာက္ေထာက္ က်ေနာ္တို႔မွာ ခင္ဗ်ားတို႔လို ျဖတ္စရာနဲ႔ျပတ္စရာအၿမီး မရွိမွန္းသိၾကပါ တခါတုန္းက မိတ္ေဆြမ်ား။ (ထြက္ခတ္နဲ႔ဝင္ကန္ကိစၥ)
