Saturday, December 19, 2015

ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ ပဥၥမတြဲ၊ အခန္း(၁၇)

0 comments
ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ ပဥၥမတြဲ၊ အခန္း(၁၇)
ေလထီးဗိုလ္အုန္းေမာင္
ေလထီးဗိုလ္အုန္းေမာင္မွာ ေထာင္သက္ရွည္ရံုမက ကၽြန္္းလည္း ႏွစ္ကၽြန္္း သံုးကၽြန္္းျပန္ျဖစ္ကာ ေနာက္ဆံုးမွ ေထာင္ကလြတ္လာသူ ျဖစ္ပါသည္။ သူေထာင္ကလြတ္လာေတာ့ ကၽြန္္ေတာ္တို႔တေတြ ဘာႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမွ လုပ္၍မရေတာ့ပါ။ တခါတခါ ကၽြန္္ေတာ့္အိမ္တြင္ ဆံုတတ္ၾကၿပီး ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္မ်ားသာ ေျပာျဖစ္ၾကပါသည္။
သူ႔ဇနီးလည္း အေတာ္ ေတာ္သည့္အမ်ိဳးသမီး ျဖစ္သည္။ ကိုအုန္းေမာင္မွာ ေထာင္ကလြတ္လာၿပီးလည္း ဘာမွမလုပ္ဘဲ ဇနီးက ေဈးေရာင္း ေကြ်းတာပဲရွိသည္။ သူတို႔တြင္ သမီးေလးတေယာက္လည္း ရွိပါသည္။
ကိုအုန္းေမာင္မွာ အလြန္သေဘာသကာယေကာင္းၿပီး၊ စိတ္ႏွလံုးႏွိမ့္ခ်သူျဖစ္ကာ စကားလည္း မ်ားမ်ားမေျပာတတ္ပါ။ ကၽြန္္ေတာ္သည္ ၁၉၇၃-၇၄ ခုႏွစ္ေလာက္က သူ႔အား ကၽြန္္ေတာ့္အတြက္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီႏွင့္ဆက္ေပးရန္ေျပာဆိုရာ သူက ႀကိဳးစားေပးမည္ဆိုၿပီး အထက္ဗမာျပည္ တက္သြားပါေတာ့သည္။ တလေက်ာ္ေက်ာ္အၾကာတြင္မွျပန္ေရာက္လာၿပီး ဘယ္လိုမွ အဆက္မရဟုဆိုလာသျဖင့္ ကၽြန္္ေတာ္လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရပါသည္။
ကၽြန္္ေတာ္ ပါတီထဲေရာက္မွသိရသည္မွာ ထိုကာလက ပဲခူးရိုးမ ျပဳတ္သြားၿပီျဖစ္သျဖင့္ ပါတီ၏ေျမေအာက္လုပ္ငန္းကို အေရွ႔ေျမာက္ေဒသက စုစည္းလိုက္ၿပီး အသစ္ျပန္ဖြဲ႔စည္းျပဳျပင္ေနရာ လူေဟာင္းမ်ားကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ မဆက္သြယ္ေတာ့ဘဲ လူသစ္မ်ားႏွင့္သာ စတင္လႈပ္ရွား ေနသျဖင့္ ကိုအုန္းေမာင္အေနႏွင့္ ဘယ္လိုမွအဆက္ရွာမရျဖစ္ဟန္ ရွိပါသည္။
ကၽြန္္ေတာ္ သူ႔အေၾကာင္းေရးေနစဥ္မွာပင္ သူေရးခဲ့သည့္ “အႏွစ္ ၅ဝ ၾကာၿပီးေသာအခါ”ေဆာင္းပါးမ်ားကိုစုစည္း၍ စာအုပ္ထုတ္မည့္ သူမ်ားက ကၽြန္္ေတာ့္အားအမွာစာေရးခိုင္းရာ ကၽြန္္ေတာ္ေရးေပးရသျဖင့္ ဤေနရာတြင္ ကိုအုန္းေမာင္ကိုဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ထိုအမွာစာကို ထည့္သြင္း ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။
ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာ၏ အမွာစာ
ကၽြန္္ေတာ္တို႔ ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈတိုက္ပြဲစဥ္အတြင္း ႏိုင္ငံျခားသို႔ထြက္၍ အကူအညီရွာေဖြသည့္လူငယ္အုပ္စု ႏွစ္စု ရွိခဲ့ပါ သည္။ တစုကေတာ့ အေရွ႔ဘက္ထြက္ၿပီး၊ တစုကေတာ့ အေနာက္ဘက္ ထြက္ခဲ့ၾကပါသည္။ အမိဗမာျပည္ႀကီး လြတ္လပ္ေရးရရန္ဆိုေသာ တခုတည္းေသာရည္မွန္းခ်က္ေအာက္တြင္ လႈပ္ရွားခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
အေရွ႔ဘက္ ထြက္ၾကသူမ်ားသည္ ဂ်ပန္သို႔ေရာက္ရွိၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္ေသာ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဝင္မ်ားျဖစ္လာကာ၊ အေနာက္ဘက္ထြက္ၾကသူမ်ားကေတာ့ အိႏၵိယသို႔ေရာက္ၿပီး ဦးသိန္းေဖျမင့္ဦးစီးသည့္ ေလထီးဆင္းရဲေဘာ္မ်ား ျဖစ္လာၾကပါေတာ့သည္။
ဤနည္းျဖင့္ ကၽြန္္ေတာ္သည္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဝင္ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာျဖစ္လာၿပီး၊ သူကေတာ့ ေလထီးဗိုလ္အုန္းေမာင္ ျဖစ္လာပါေတာ့သည္။
ကၽြန္္ေတာ္တို႔သည္ ေခတ္ၿပိဳင္ႏိုင္ငံေရးသမား၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားျဖစ္ခဲ့ၾကၿပီး ၂ဝ ရာစု ေနာက္ဆံုးပိုင္းကာလမ်ား၏ မ်ိဳးဆက္ရဲေဘာ္ ရဲဘက္၊ တိုက္ေဖာ္တိုက္ဖက္မ်ားအျဖစ္ တာဝန္အသီးသီးထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကၿပီး ထိုမ်ိဳးဆက္မ်ား၏ သမိုင္းေပးတာဝန္ျဖစ္ေသာ ကိုလိုနီ ဗမာႏိုင္ငံကို လြတ္လပ္သည့္ဗမာႏိုင္ငံအျဖစ္ ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္ခဲ့ၾကေပသည္။ ကၽြန္္ေတာ္သည္ ကၽြန္္ေတာ့္ဘဝအတြက္ ဤသမိုင္းေပး တာဝန္ႀကီးကို ထမ္းေဆာင္ခြင့္ရခဲ့ျခင္းအေပၚ အေက်နပ္ဆံုးျဖစ္ရသလို၊ ရဲေဘာ္ႀကီးဗိုလ္အုန္းေမာင္အတြက္လည္း အလားတူ ေက်နပ္စရာ ႏွစ္သိမ့္စရာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ဟုထင္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သူက “ကၽြန္္ေတာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ဘဝအတြက္ ကၽြန္္ေတာ္ဂုဏ္ယူပါတယ္” ဟူေသာစကားကို ေျပာခဲ့ျခင္းျဖစ္ဟန္တူပါသည္။
ကၽြန္္ေတာ္တို႔သည္ အမိႏိုင္ငံႀကီးကို ႏိုင္ငံေရးအရလြတ္လပ္သည့္ႏိုင္ငံအျဖစ္ ေျပာင္းလဲႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း ေခတ္မီတိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေသာ ေခတ္သစ္ဗမာျပည္ ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကိုေတာ့ ေအာင္ျမင္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။
ကၽြန္္ေတာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းမ်ား၏ ဤမၿပီးဆံုးေသးေသာသမိုင္းတာဝန္မ်ားကို ၂၁ ရာစုသစ္မွ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္မ်ားက ၿပီးစီးေအာင္ ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ လုပ္ကိုင္ေပလိမ့္မည္။
လူသားမ်ားသည္ မိမိေရွ႔မ်ိုးဆက္ေဟာင္း၏ပခံုးထက္မွေန၍ လူသားတာဝန္မ်ားကိုထမ္းေဆာင္ရသျဖင့္ ထိုေရွ႔မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းမ်ားထက္ သာေအာင္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရမည္။ ထို႔ျပင္ ေနာင္လာေနာက္သား မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ား မိမိတို႔ထက္သာေအာင္လည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကူညီေထာက္ပံ့ေပးခဲ့ရေပမည္။ သို႔မွသာ လူသားတေယာက္၏တာဝန္ ေက်ပြန္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ေပမည္။
ရဲေဘာ္ႀကီး ဗိုလ္အုန္းေမာင္၏ “အႏွစ္ ၅ဝ ၾကာၿပီးေသာအခါ”သည္၊ ေနာင္မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္မ်ားအား စိတ္ဓာတ္ခြန္အားျဖည့္တင္းေပးရာ သင္ခန္းစာမ်ားယူစရာ သမိုင္းအေတြ႔အႀကံဳ၊ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို သူပါဝင္ခဲ့သည့္အခန္းက ျပည့္စံုစြာေရးသားေဖာ္ျပထားသျဖင့္ သူ မကြယ္လြန္မီေျပာခဲ့သည္ဆိုသည့္ “ခင္ဗ်ားတို႔ႏွင့္အတူ ကၽြန္္ေတာ္ရွိေနဦးမွာပါ”ဆိုသည့္စကား၏အဓိပၸာယ္ကို အျပည့္အဝဆံုး အေလးနက္ဆံုး ေဖာ္ထုတ္ျပသေနေပသည္ဟု ကၽြန္္ေတာ္ထင္ျမင္ေနမိပါသည္။ ထိုစကားစုသည္ သူ၏စိတ္ဓာတ္ႀကံ့ခိုင္မႈ၊ ဇြဲနပဲႀကီးမႈ၊ ဗမာျပည္ႀကီး ေခတ္မီ တိုးတက္ေသာႏိုင္ငံ မျဖစ္ႏိုင္ေသးျခင္းအေပၚ တာဝန္မေက်ေလျခင္းဟု အားမလိုအားမရျဖစ္ေနမႈတို႔ကို ေဖာ္ျပေနၿပီး၊ ေနာင္မ်ိဳးဆက္သစ္ အတြက္ေတာ့ အလြန္ထိေရာက္သည့္ အားေပးဝိုင္းရံေထာက္ခံသြားသည့္စကားစုလည္း ျဖစ္ေပေတာ့သည္။
ရဲေဘာ္ႀကီးဗိုလ္အုန္းေမာင္ကား တမ်ိဳးသားလံုးအတြက္ သူ႔တာဝန္သူ႔အခန္းကို ဘဝတေလွ်ာက္လံုး ေက်ပြန္စြာထမ္းေဆာင္သြားသည့္ ဗမာျပည္ႀကီး၏ ဂုဏ္ယူဖြယ္သားေကာင္းတေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။
ရဲေဘာ္ႀကီး ဗိုလ္အုန္းေမာင္၏ “ကိုယ္က်ိဳးမဖက္၊ ရိုးရိုးကုပ္ကုပ္ေနထိုင္၊ သတၲိရွိရွိလုပ္ကိုင္သည့္ စိတ္ဓာတ္”ထာဝစဥ္ အဓြန္႔ရွည္ပါေစ။
သြားႏွင့္ၿပီျဖစ္ၾကေသာ ရဲေဘာ္ႀကီးတို႔အားလံုးကို သတိရလြမ္းဆြတ္လွ်က္။
ေက်ာ္ေဇာ
(ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာ)
၁၆-၃-ဝ၇

ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာ ကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ ပဥၥမတြဲ၊ အခန္း(၁၆)

0 comments
ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာ ကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ ပဥၥမတြဲ၊ အခန္း(၁၆)
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ ေဒၚခင္ၾကည္
ကၽြန္္ေတာ္တို႔သည္ အေစာပိုင္းက အစ္မႀကီးေဒၚခင္ၾကည္ႏွင့္ သိပ္ရင္းႏွီးျခင္းမရွိပါ။ ကၽြန္္ေတာ္တပ္ထဲေနစဥ္ ကၽြန္္ေတာ့္ဇနီးကလည္း မိခင္ႏွင့္ကေလးေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္း၊ တပ္မေတာ္အမ်ိဳးသမီးမ်ားအသင္း စတာမ်ားမွာ ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ရရင္း အစ္မႀကီးႏွင့္ လုပ္ငန္းအရေတြ႔ဆံုခင္မင္မႈေတာ့ ရွိခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္ကတည္းက ကၽြန္္ေတာ့္ဇနီးကေျပာဖူးသည္မွာ အစ္မႀကီးအား လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ဝိုင္းၾကည္ညိဳေလးစားျခင္းေၾကာင့္ ဖဆပလဝန္ႀကီးကေတာ္မ်ားက အေတာ္မရႈစိမ့္ျဖစ္ေၾကာင္းသိရပါသည္။ ေနာက္ပိုင္း သံအမတ္ႀကီးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ၿပီး အၿငိမ္းစားယူျပန္လာသည့္အခါက်မွ ကၽြန္္ေတာ္တို႔ႏွင့္ပိုမိုရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္သြားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
အစ္မႀကီးက တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းတြင္ မိန္းကေလးအေဖာ္ႏွစ္ဦးသံုးဦးႏွင့္ ေနထိုင္ကာ၊ ပန္းစိုက္အလြန္ဝါသနာပါသျဖင့္ ၿခံထဲတြင္ ပန္းအမ်ိဳးမ်ိဳးစိုက္ကာ၊ ပန္းမ်ားကိုလည္း အလွတၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ ေနတတ္ပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ္တို႔မိသားစုေတြကိုလည္း မလာတာၾကာလွ်င္ ဖုန္းဆက္ေခၚတတ္ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္အနီးပတ္ဝန္းက်င္တြင္ သူအရင္းႏွီးဆံုးမိသားစုမိတ္ေဆြမ်ားကို တရက္စီခြဲ၍ မိသားစုလိုက္ဖိတ္ ထမင္းေကြ်းတတ္ပါသည္။ တခါတရံ ၾသဂုတ္လအထိ မျပတ္ဆက္တိုက္ ထမင္းေကြ်းရသည့္အခါမ်ား ရွိတတ္ပါသည္။
အစ္မႀကီးအိမ္တြင္ ႏိုင္ငံေရးသမားေဟာင္းႀကီးမ်ား၊ သံတမန္ေဟာင္းမ်ား၊ တပ္မေတာ္မွပင္စင္ယူသြားသူမ်ား၊ ေတာျပန္မ်ား၊ လူစံုဝင္ထြက္ သြားလာရာ၊ သတင္းစံုရတတ္ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ မဆလေခတ္ အစိုးရ၏မေတာ္မတည့္ ျပဳမူခ်က္မ်ားအားလံုးကို သူ႔ေရွ႔တြင္ လူမ်ားက လာ၍ရင္ဖြင့္ေျပာဆိုတတ္ရာ ကၽြန္္ေတာ္တို႔ သူ႔အိမ္သြားလည္လွ်င္ သတင္းစံုၾကားရတတ္ပါသည္။ သူ႔အိမ္သည္ ေဘးမဲ့ေတာကဲ့သို႔ျဖစ္ေနၿပီး အစိုးရဆန္႔က်င္သည့္ေလသံမ်ား၊ ေျပာဆိုမႈမ်ား၊ သူ႔အိမ္တြင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေျပာဆိုႏိုင္သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနပါသည္။
မဆလ အစိုးရကလည္း ဒါကို သိပံုရပါသည္။ တခါေတာ့ ေဒၚခင္ၾကည္အိမ္ သူခိုးခိုးခံရသည္ဟု သတင္းထြက္လာရာ၊ ကၽြန္္ေတာ္ႏွင့္ကၽြန္္ေတာ့္ ဇနီးတို႔ ကမန္းကတန္းသြားေရာက္သတင္းေမးရပါသည္။ သူ႔အိမ္တြင္ အျပင္လူဆို၍ ဥယ်ာဥ္ေစာင့္(မာလီ)တဥိီးသာရွိသည္။ သူခိုးက အိမ္အေပၚထပ္ကို ဝရန္တာမွခို၍တက္ၿပီး အိပ္ခန္းဘီရိုေလးထဲတြင္ထည့္ထားသည့္ အမွတ္တရပစၥည္းေလးမ်ားကိုသာ ယူသြားပါသည္။ ထိုပစၥည္းေလးမ်ားမွာ အစ္မႀကီးသံအမတ္ႀကီးအျဖစ္တာဝန္ထမ္းေဆာင္စဥ္ကေရာ၊ ေနာက္ပိုင္းကာလမ်ားတြင္ေရာ၊ ႏိုင္ငံျခားသံတမန္မ်ားက အမွတ္တရေပးသည့္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ အဖိုးတန္ပစၥည္း မပါပါ။
ကၽြန္္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ ဤကိစၥကို စစ္တပ္ေထာက္လွမ္းေရးကပဲ လုပ္ဟန္ရွိသည္။ ေဒၚခင္ၾကည္အား အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးမ်ားမျပဳလုပ္ရန္၊ မေျပာဆိုရန္၊ ဟန္႔တားျခင္း၊ ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္းျဖစ္ဟန္ရွိပါသည္။ ဥယ်ာဥ္ေစာင့္က လက္ေထာက္ခ်ပံု ရပါသည္။ ေဒၚခင္ၾကည္ကိုယ္တိုင္ ကလည္း ဤကဲ့သို႔ပင္ ထင္ခဲ့ပါသည္။
ကၽြန္္ေတာ္သည္ ေဒၚခင္ၾကည္ႏွင့္ ေနာက္ပိုင္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီးဆက္ဆံလာရင္း သူမ၏ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိမႈ၊ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ႏွင့္ ဣေႁႏၵသိကၡာ ရွိစြာေနရင္း သူမအား လာေရာက္ၾကည့္ရႈၾကသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏တပည့္သားေျမးအားလံုးအေပၚ စိတ္ေကာင္း၊ ေစတနာေကာင္း ျပည့္ဝစြာႏွင့္ ေပးတန္ေပး၊ ေကြ်းတန္ေကြ်း၊ အႀကံေပးစရာေပးႏွင့္ နာယကဂုဏ္ျပည့္ဝစြာေနထိုင္ေနမႈ၊ လာေရာက္သမွ် လူအားလံုးကလည္း သူမအား ေလးစားၾကည္ညိဳမႈ စတာမ်ားကို ျမင္ေတြ႔လာရပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ ျမင္ရေတြ႔ရသည့္ အခါမ်ားတြင္ ေၾသာ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား၊ ဒါေတြကို ျမင္ေတြ႔ရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဝမ္းသာရွာေလမလည္းဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား တမ္းတမိပါေတာ့သည္။
၁၉၉၁ ခုႏွစ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏိုဗယ္ဆုရေၾကာင္း ေရဒီယိုသတင္းေၾကညာစဥ္မွာလည္း ကၽြန္္ေတာ္သည္ ေၾသာ္အစ္မႀကီးမ်ားရွိရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဝမ္းသာရွာေလမလည္းဟု အစ္မႀကီးေဒၚခင္ၾကည္အား တမ္းတမိျပန္ပါသည္။
ထိုတကၠသိုလ္ရိပ္သာဝင္းထဲတြင္ ကၽြန္္ေတာ္တို႔သြားတိုင္း ေနာက္တအိမ္ ဝင္ေရာက္လည္ပတ္ရပါေသးသည္။ ထိုဝင္းထဲတြင္ တထပ္အိမ္ ကေလးေဆာက္၍ မွီခိုေနေနေသာ ေဒၚခင္ၾကည္၏အစ္မ ေဒၚခင္ႀကီး(သခင္သန္းထြန္း၏ဇနီး)၏အိမ္ျဖစ္ပါသည္။ ေဒၚခင္ႀကီးမွာ သိပ္က်န္းမာေရးမေကာင္းလွဘဲ သားသမီးေလးမ်ားႏွင့္ ထိုအိမ္ဝင္းအတြင္းမွာပင္ ေနခဲ့ပါသည္။ ေဒၚခင္ၾကည္၏ က်န္ညီမမ်ားလည္း ထိုဝိုင္းထဲတြင္ပင္ သီးျခားအိမ္ကေလးမ်ားေဆာက္၍ ေနၾကပါသည္။
ကၽြန္္ေတာ္ ေတာထဲေရာက္ၿပီးေနာက္ ကၽြန္္ေတာ့္ဇနီးလည္း ပံုမွန္မပ်က္သြားေရာက္လည္ပတ္ေၾကာင္း ကၽြန္္ေတာ့္ဇနီးက ျပန္ေျပာျပဖူး ပါသည္။
ကၽြန္္ေတာ္တို႔သည္ ေတာတြင္းမွဖမ္းမိ ေထာင္က်ၿပီးလြတ္လာၾကသည့္ ေတာျပန္မိသားစုမ်ားႏွင့္လည္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီးခင္ခင္မင္မင္ ေနခဲ့ၾကရပါသည္။ ထိုသူမ်ားထဲတြင္ ကၽြန္္ေတာ္တို႔မိသားစုႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းကဲ့သို႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့သည့္ မိသားစုတခု ရွိပါသည္။ ထိုသူမ်ားမွာ ဗိုလ္မွဴးခ်စ္ေကာင္း၏ဇနီး ေဒၚခင္မ်ိဳးညြန္႔ႏွင့္ သားသမီးသံုးဦးတို႔ ျဖစ္ၾကပါသည္။
ကၽြန္္ေတာ္ႏွင့္ ဗိုလ္မွဴးခ်စ္ေကာင္းမွာ ဘီဒီေအကတည္းက သိရွိခဲ့ၾကေသာ္လည္း သိပ္ရင္းႏွီးျခင္းမရွိပါ။ သူေထာင္က လြတ္လာစဥ္က ကၽြန္္ေတာ္တို႔ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး၊ တရုတ္ျဖဴဆန္႔က်င္ေရး အမ်ိဳးသားေကာ္မတီဖြဲ႔သည့္ကာလႏွင့္တိုးသျဖင့္ လာေရာက္ပါဝင္ခဲ့ဖူးေသာ္လည္း မၾကာမီမွာပင္ ေတာျပန္ခိုသြားၿပီး ေတာတြင္းတိုက္ပြဲတေနရာတြင္ က်ဆံုးသြားခဲ့ရွာပါသည္။
သူ႔ဇနီးသည္ ေဒၚခင္မ်ိဳးညြန္႔မွာ သားသမီးသံုးေယာက္ႏွင့္အတူ အေတာ္ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ္သာမက ကၽြန္္ေတာ္တို႔ တမိသားစုလံုးက သူတို႔အေပၚ အလြန္ၾကင္နာစြာ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကပါသည္။
ကၽြန္္ေတာ့္ သားႏွစ္ေယာက္ဖြင့္သည့္ ေျမနီကုန္းကစာအုပ္ဆိုင္တြင္ သူတို႔၏သားေလးကိုေခၚ၍အလုပ္ေပးထားၿပီး ကၽြန္္ေတာ့္သမီးႀကီး အလုပ္လုပ္သည့္ အေရွ႔ပိုင္းေဆးရံုမွ ဆရာဝန္မ်ားအတြက္ေပးသည့္အိမ္ခန္းတြင္မူ ေဒၚခင္မ်ိဳးညြန္႔ႏွင့္ သမီးႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚထားပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ္ေတာခိုလာစဥ္ ကၽြန္္ေတာ့္ဇနီးတေယာက္တည္းထားခဲ့ရစဥ္က သူမက်န္းမမာျဖစ္ေနတုန္း ေဒၚခင္မ်ိဳးညြန္႔က သမီးႀကီးခင္မေအးႏွင့္ အတူ ကၽြန္္ေတာ့္ဇနီးအား လာေရာက္ေစာင့္ေရွာက္ေနထိုင္ခဲ့ေၾကာင္း ကၽြန္္ေတာ့္ဇနီးက ကၽြန္္ေတာ့္ကို ျပန္ေျပာျပပါသည္။
ေဒၚခင္မ်ိဳးညြန္႔မွာ အလြန္စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာေကာင္းမြန္သူျဖစ္ၿပီး၊ ႏိုင္ငံေရးရပ္တည္ခ်က္လည္း ျပတ္သားပါသည္။ သူတို႔မိသားစု ခ်ိဳ႔တဲ့မွန္း သိသျဖင့္ ထိုစဥ္က လုပ္သားျပည္သူသတင္းစာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ကိုလွၿမိဳင္က သူ႔ကိုသတင္းစာကိုယ္စားလွယ္ ေပးပါသည္။ သူက လက္မခံပါ။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို အပုတ္ခတ္ဆံုးေရးသားေနသည့္သတင္းစာက ေကြ်းသည့္ထမင္း မစားခ်င္ပါဟု ဆိုခဲ့ပါသည္။ သူ႔လုပ္အားႏွင့္ပင္ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရွာပါသည္။

Friday, December 18, 2015

သူ႔အထုတ္နဲ႔ကိုယ့္အလုပ္ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
သူအထုတ္နဲ႔ ကိုယ့္အလုပ္ေလးလည္း ပါေအာင္လုပ္ဆိုတာ ဘာကိုညႊန္းတာလဲဗ်ဆိုလို႔။
ဒီလိုဗ်ာ ရခိုင္က သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ တရုတ္ဆီသြယ္ေရာင္းတဲ့ပိုက္လိုင္းကိစၥ ဟိုဘက္ေခတ္တုန္းက ၿငိမ္ေနသေလာက္ ဒီဘက္ေခတ္လည္းၾကေရာ ကန္႔ကြက္ဆန္႔က်င္သံေတြ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ထြက္ခ်လာတယ္။
ေကာင္းတဲ့ကိစၥပါ။ ေျပာေရးမသာတဲ့အေနအထားမို႔ မေျပာၾကေပမယ့္ ဆိုခြင့္ေလး နည္းနည္း အဟက်ယ္လာတယ္ဆိုရင္ပဲ ဝိုင္းေျပာၾကဆိုၾက လုပ္ၾကကိုင္ၾက အေရးဆိုၾက ကန္႔ကြက္ဆန္႔က်င္ၾကမို႔ သာဓုေခၚစရာပါ။
ဒါေပမယ့္ေျပာတာက ဘယ္သူေတြလဲ ဘယ္အထိုင္ကေနေျပာသလဲ ဘယ္လိုေျပာသလဲ ဘယ္သူ႔ကိုေျပာသလဲ ဦးတည္ပစ္မွတ္ကဘာလဲ စတာေတြကိုေတာ့ လက္တဆံုး မဟုတ္ေတာင္ လက္လွမ္းမီသမွ် နိႈက္ေတာ့ၾကည့္အပ္တာပါပဲ။
အရင္ဆံုးျပႆနာရဲ့လက္သည္ေတြကိုၾကည့္ရင္ ဗမာစစ္အုပ္စုနဲ႔တရုတ္စီးပြားေရးသမားေတြ လက္သိပ္ထိုးပူးေပါင္းႀကံစည္မႈဆိုတာ ေတြ႔ရမယ္။ တရုတ္စီးပြားေရးသမားဆိုတာမွာမွ တရုတ္အစိုးရနဲ႔ႏြယ္တဲ့ တစိတ္တပိုင္းပတ္သက္တဲ့ တရုတ္ကုမၸဏီေတြဆိုတာေပၚလာမယ္။
ဒီတရုတ္ကုမၸဏီေတြ ခုလိုလာၿပီး ဒီဓါတ္ေငြ႔ေတြ နိႈက္ထုတ္ယူေနနိုင္တာက ဗမာစစ္အုပ္စု ခြင့္ုျပဳလို႔။ တနည္းေျပာရရင္ တိုင္းျပည္သယံဇာတ ျဖဳန္းတီး၊ ပတ္ဝန္းက်င္သဘာဝ ဖ်က္ဆီးၿပီး စစ္ဗိုလ္ေတြကိုယ္က်ိဳးရွာလို႔ ျဖစ္ရတာပဲ။ လက္သည္က စစ္အုပ္စုပဲ။ ဒီ့ထက္ပို ခ်ဲ႔ကားၿပီးေျပာရရင္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပါ ထိကပါးရိကပါးအလုပ္ခံရတယ္ ဆိုတဲ့အထိ ျဖစ္ရတယ္ဆိုေတာင္ ဒါဟာ စစ္အုပ္စုေၾကာင့္ပဲ။
နစ္နာရသူက တတိုင္းျပည္လံုးတိုင္းနဲ႔ လူထုပဲ အထူးသျဖင့္ ရခိုင့္ေဒသကထြက္တဲ့သယံဇာတအက်ိဳးအျမတ္ကို ရခိုင္သားေတြအဓိကခံစားခြင့္မရပဲ အျမတ္ထြက္သူက စစ္အုပ္စုပဲ။ စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြပဲ။ စစ္ခရိုနီႀကီးေတြပဲ။
ျပသနာက လူတင္ပါလို႔ ႏြားက်ားကိုက္ခံရတဲ့ျပသနာ။
အဲ့ဒီျပသနာကို ေရွ႔တန္းကေန ဦးေဆာင္အေရးဆိုၾကတာက အင္န္ဂ်ီအိုေတြ အရပ္ဘက္လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြ။ အဲ့ဒါေတြထဲမွာမွ ဘယ္သူ႔အကိုင္မွလည္းမခံ ကိုယ္ပိုင္ေခၽြးနွဲစာနဲ႔ တိုင္းျပည့္အေရး လူထုအေရးသက္သက္လႈပ္ရွားေနသူေတြပါသလို တရုတ္စီးပြားေရးကိုၿဖိဳလွဲဖို႔ တရုတ္စစ္အင္အားကို ရိုက္ခ်ိဳးဖို႔ တရုတ္နိုင္ငံေရးၾသဇာ ျဖန္႔က်က္လာမႈကိုကန္႔သတ္ပစ္ဖို႔ အဓိကတည္လုပ္ေနတဲ့ ဓနရွင္ႀကီးေတြ ဓနရွင္နိုင္ငံႀကီးေတြ ဓနရွင္အစိုးရႀကီးေတြနဲ႔ အမည္စံုတပ္ထားတဲ့ အစိုးရနဲ႔မကင္းတဲ့၊ ကင္းတဲ့၊ မကင္းတကင္းျဖစ္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြဆီက အေထာက္အပံ့ယူထားတဲ့ ျပည္တြင္းအင္န္ဂ်ီအိုေတြလည္းပါတယ္။
ဟိုလူေတြက ျပည္တြင္းအင္န္ဂ်ီအိုေတြကို အထုတ္ခ်ေပးတာ။ အထုတ္နဲ႔အတူ အလုပ္ပါတြဲေပးတာ။ အလုပ္က တရုတ္ စီးပြားေရးကိုထိုးနွက္ဖို႔။ တရုတ္စစ္ေရးကို ခ်ိဳးဖဲ့ဖို႔၊ တရုပ္နိုင္ငံေရးၾသဇာ ခ်ိနဲ႔ အားနည္းသြားေစဖို႔။ ဆိုေတာ့ သူ႔ဆန္စားထားတဲ့ ျပည္တြင္းအင္န္ဂ်ီအိုေတြကလည္း ရဲၾကတယ္။ ခ်ေပးတဲ့အတိုင္ကို အေဖါက္သံညီညီဟစ္ေၾကြးၾကတယ္။ တရုတ္ဆန္႔က်င္ေရးေတြ ေထာင္လုပ္ၾကတယ္။ တရုတ္မေကာင္းေၾကာင္းေတြ တြင္တြင္ေအာ္ဟစ္တယ္။ လူေတြနစ္နာတဲ့အေၾကာင္း ခတ္ထိမ္ထိမ္ေျပာတယ္။ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ႀကီးပ်က္ဆီးပါၿပီဆိုၿပီး အက်ယ္ႀကီးေအာ္တယ္။ ဗမာ့အခ်ဳပ္အျခာအာဏာႀကီးေတာ့ တရုပ္ကထိပါးေနၿပီ။ အေကာင္ႀကီးလို႔ ဗိုလ္လာက်ေနၿပီ။ ေနာက္ဆို ဗမာ့စီးပြားေရးတင္မက ဗမာ့သယံဇာတတင္မက ဗမာ့ျပည္ပါ တရုတ္လက္ေအာက္ခံျပည္နယ္တနယ္ပဲျဖစ္ေတာ့မေယာင္ေယာင္ေတြအထိ ဆန္႔ထုတ္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့လည္း ဒီ ေလာင္စာစြမ္းအင္ေတြနဲ႔ တရုတ္လက္နက္စက္ရံုေတြ လည္ပတ္ေနေၾကာင္း မရမက ဆက္စပ္ျပတယ္။ ေနာက္ဆံုးခ်ဳပ္ၿပီး တခြန္းထဲေျပာရရင္ တရုတ္ဆန္႔က်င္ေရးအစ္ရႉး၊ တရုတ္တည္တိုက္ေရးျဖစ္တယ္။
လူတင္ပါလို႔ႏြားက်ားကိုက္တဲ့အေၾကာင္း မေျပာဘူး။ က်ားကိုပဲ ေမာင္းမဲျပတယ္။ ျပည္သူေတြမ်က္စိလည္ေအာင္ စံလြဲအမ်ိဳးသားေရးဝဒါနဲ႔ တရုတ္ဆန္႔က်င္ေရးမီးပံုးပ်ံႀကီးကို မိႈင္းအဝတိုက္တယ္။ ဦးတည္ပစ္မွတ္က တရုတ္ျဖစ္သြားတယ္။ စစ္အုပ္စုကို ေလသာမွာ ေနသာသလိုေနေစဆိုၿပီး တမင္ကင္းလြတ္ခြင့္ျပဳထားတယ္။ စစ္အုပ္နျ႔ပင္းၿပီး တရုတ္ဆန္႔က်င္ေရးလိုင္း အပီေဖၚတယ္။ မဟာမိတ္စစ္အုပ္စုကို အရာရာမွာ သက္ညွာခြင့္ေပးလိုက္တယ္။ စစ္ဗိုလ္ေတြ တရုတ္ရန္ေၾကာက္လို႔ လိုက္လုပ္ေပးေနရသေယာင္ေယာင္ စစ္အာဏာရွင္ႀကီးေတြခမ်ာသနားစရာပါဟယ္ ဆိုတဲ့အေတြးအထိေပါက္ေအာင္ ရိုက္ယူတယ္။ စစ္ဗိုလ္ေတြကလည္း တပည့္ေတာ္တို႔ တရုတ္ကိုေၾကာက္ရပါတယ္ ဘုရားလို႔ နွပ္ေၾကာင္းအတိုင္းထြက္ေျပာျပေပးတယ္။ ဒီတင္ တကယ့္လက္သည္စစ္အုပ္စုက ေပ်ာက္သြားတယ္။ မေပ်ာက္ေတာင္ မွ္ိန္သြား ေဖ်ာ့သြားတယ္။ ဒီတင္ သာမန္လူေတြမဆိုနဲ႔ နိုင္ငံေရးသမားေတြ ဒီမိုကေရစီဆိုသူေတြ စစ္အာဏာရွင္ဆန္႔က်င္တယ္ဆိုသူေတြေတာင္ ေၾသာ္ သူတို႔ခမ်ာေၾကာက္လို႔ လိုက္ေလ်ာလိုက္ရတာပါလား။ မေၾကာက္နဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ေနာက္မွာ က်ဳပ္တို႔ရွိတယ္။ ဥတည္ဘြားကို ထံုးဘယ္နွခ်က္တားခဲ့တာတို႔ ဇာတိပုညဂုဏ္မာနေတြ အလွ်ံၿငီးၿငီးေတာက္လာတယ္။ သူတို႔ရည္မွန္းခ်က္ေပါတယ္။ သူတို႔ရည္ရြယ္ခ်က္ ေအာင္ျမင္တယ္။ သူတို႔ပစ္မွတ္ တည့္တည့္ထိေအာင္ပစ္နိုင္သြားတယ္
တကယ္နစ္နာေနတဲ့ ရခိုင္ျပည္သူေတြ ဗမာတျပည္လံုးကျပည္သူေတြအေၾကာင္း မေကာင္းတတ္လို႔ နည္းဗ်ဴဟာသေဘာအရထည့္ေျပာေဖာ္ေလး ရေသးေပမယ့္ စစ္အုပ္စုကိုယ္က်ိဳးရွာမႈေၾကာင့္ဆိုတာကိုေတာ့ တတ္နိုင္သမွ်ဖံုးဖိေပးတယ္။
တိုင္းျပည့္အက်ိဳးနဲ႔ လူထုမ်က္နွာပဲၾကည့္တဲ့ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားေတြကေတာ့ ဒါရဲ့လက္သယ္ဟာ စစ္အစိုးရ စစ္အုပ္စု စစ္ဗ်ဴရိုကေရစီယႏၱရားႀကီးလို႔ အတိအက်ေထာက္ျပ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ၾကတယ္။ သူ႔ဆန္စားအင္န္ဂ်ီအိုေတြကေတာ့ တရုတ္ရန္လုပ္ေရးလိုင္း ရဲရဲေတာင္ေဇာင္းတင္သြားတယ္။ သေဘာကေတာ့ သူ႔အထုတ္နဲ႔ သူ႔အလုပ္ခ်ည္းသက္သက္ လုပ္ေပးၾကတယ္။
အဲ့သလိုလူေတြထဲၾကားထဲမွာ တကယ့္ကို ရွားရွားပါးပါး သူ႔အထုတ္နဲ႔ကိုယ့္အလုပ္ကေလးပါေအာင္လုပ္ခဲ့ၾကသူတခ်ိဳ႔ မရွိမဟုတ္ဘူး ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလြန္နည္းတဲ့ ပမာဏပါ။ နည္းရတဲ့ၾကားထဲ ခုေနာက္ပိုင္း အဲ့လူေတြ စားၿပီးနားမလည္လုပ္ရေကာင္းလားဆိုၿပီး ထပ္အဖယ္အရွင္းခံရျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ကိုယ့္အလုပ္ကေလး ပါေအာင္ စြမ္းသမွ်လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ လက္သည္ဘယ္သူမွန္း ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ ႏြား က်ားကိုက္ခံရေၾကာင္း ဘယ္သူ႔ကိုဦးတည္ဆန္႔က်င္ရမွာျဖစ္ေၾကာင္း ဘယ္သူဟာ တိုင္းျပည့္ရန္သူ လူထုအႏၱရာယ္ျဖစ္ေၾကာင္း ဘယ္စနစ္ကို အၿပီးတိုင္သုတ္သင္ရွင္းလင္းဖို႔လိုေၾကာင္း မီးရႉးတန္ေဆာင္သဖြယ္ ျပခဲ့ၾကတယ္။
အဲ့ဒီသူေတြဟာ သူ႔အထုတ္နဲ႔ ကိုယ့္အလုပ္ေလး ရနိုင္သမွ်လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ စြမ္းခဲ့ၾကတဲ့သူေတြပါပဲ။
က်ေနာ္ဆိုလိုတဲ့ သူ႔အထုတ္နျ႔ကိုယ့္အလုပ္ေလးပါေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကသူေတြပါပဲ။

ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာ ကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ ပဥၥမတြဲ၊ အခန္း(၁၅)

0 comments
ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာ ကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ ပဥၥမတြဲ၊ အခန္း(၁၅)
           
ကၽြန္္ေတာ္၏ စမ္းေခ်ာင္းမွ ဆီဆံုလမ္းအိမ္ကေလး
ကၽြန္္ေတာ္ တပ္ကထြက္ၿပီးေနာက္ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လဆန္းမွစ၍ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္၊ ႏွစ္လယ္ပိုင္းေလာက္အထိ ႏွစ္ေပါင္း ၁၇ ႏွစ္နီးပါး ေနထိုင္ခဲ့သည့္ စမ္းေခ်ာင္းရပ္ကြက္တြင္းရွိ ဆီဆံုလမ္း အိမ္နံပါတ္ ၃၆ ေနအိမ္ေလးသည္ ကၽြန္္ေတာ္တို႔မိသားစု စံုစံုလင္လင္ႏွင့္ အရွည္ၾကာဆံုးေနခဲ့ရသည့္အိမ္ကေလးျဖစ္ကာ ကၽြန္္ေတာ္တို႔ မိသားစုအတြက္ မေမ့ႏိုင္ဖြယ္ရာကေလး ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

ဤရပ္ကြက္ကေလးမွာ ဗမာရပ္ကြက္သန္႔သန္႔ေလး ျဖစ္သည္။ ကၽြန္္ေတာ္တို႔ေနေသာလမ္းကေလးမွာ လမ္းတိုေလးျဖစ္ၿပီး၊ အိမ္ေျခ ၅ဝ ခန္႔ ရွိပါသည္။ အမ်ားစုမွာ တလိုင္းအိမ္ေလးမ်ားျဖစ္ၿပီး၊ ႏွစ္ထပ္အျပည့္အိမ္ ၄-၅ အိမ္သ ရွိပါသည္။ ေျမကြက္မွာ ေပ ၂၅+၅ဝ သာရွိပါသည္။ အိမ္တိုင္းကလည္း ေျမအျပည့္ေဆာက္ထားသျဖင့္ အိမ္ကေလးမ်ားမွာ ေမွာင္ကုပ္ကုပ္ေလးမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္္ေတာ္တို႔ ထိုရပ္ကြက္ကိုေရာက္စက မိလႅာစနစ္မွာ ဇလားအိမ္သာစနစ္ျဖစ္သျဖင့္ ကၽြန္္ေတာ့္သားသမီးမ်ား မၾကာခဏ ဖ်ားၾကနာၾက ျဖစ္ၾကပါသည္။ ေနာင္မွ ေရေလာင္းအိမ္သာစနစ္ျဖစ္သြားမွ ခေလးမ်ားလည္း သက္သာသြားၾကပါသည္။ ထို ၁၉၅ဝ ခုႏွစ္ႏွင့္ ၆ဝ ခုႏွစ္မ်ား အၾကားက လူအမ်ား စီးပြားေရးတစံုတရာေခ်ာင္လည္ေသးသည့္အတြက္ သႀကၤန္ပြဲမ်ား၊ သီတင္းကြ်တ္ပြဲမ်ားကို ကၽြန္္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ေတြမွာ အလြန္စည္ကားစြာက်င္းပတတ္ၾကပါသည္။ အိမ္တိုင္းကလည္း အစားအေသာက္မ်ားလုပ္ေဆာင္ၿပီး အိမ္တိုင္းေစ့ ေလွ်ာက္ေဝတတ္ၾက ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္း လူေတြ စီးပြားေရးက်ပ္လာေသာအခါ မလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့ပါ။

ကၽြန္္ေတာ္  ဤအိမ္ကေလးတြင္ေနစဥ္ ကၽြန္္ေတာ့္အိမ္ပတ္ပတ္လည္တြင္ ေထာက္လွမ္းေရးကလူမ်ား ဝင္ေရာက္လာပါေတာ့သည္။ တခ်ိဳ႔ အိမ္ေတြကိုေတာ့ အခြင့္အေရးမ်ားေပး၍ဝယ္ယူပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ့္အိမ္ ဝင္သမွ်ထြက္သမွ်လူမ်ားကိုလည္း ခ်ဥ္းကပ္သိမ္းသြင္းၾကပါသည္။ လမ္းထိပ္ တဖက္တခ်က္တြင္လည္း ဆိုကၠားသမားမ်ားပံုစံႏွင့္ တေနကုန္ ဆိုကၠားမ်ားေပၚတြင္ ထိုင္ေစာင့္ေနသူမ်ားလည္း ရွိသည္။ အိမ္ေရွ႔ တနာရီၾကား၊ ႏွစ္နာရီၾကားျဖတ္ေလွ်ာက္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနသူမ်ားလည္း ရွိသည္။  ကၽြန္္ေတာ္ အိမ္ကထြက္တာႏွင့္တၿပိဳင္နက္ အရိပ္လို ေနာက္က ပါလာတတ္ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေလဆိုးေလ ျဖစ္လာပါသည္။ မဆလေခတ္တြင္ စီးပြားေရးအကြက္အကြင္းဟူသမွ် မဆလ က ကိုင္ထားရာ မည္သူမွ် မဆလကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ ျဖစ္လာရပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ္တို႔ အေတာ္ရင္းႏွီးသည့္ရဲေဘာ္မ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ား၊ ေဆြမ်ိဳးမ်ား အေတာ္မ်ားမ်ား မဆလသတင္းေပးမ်ား ျဖစ္သြားၾကပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ္တို႔သည္ ကိုယ့္မိသားစုဝင္မ်ားမွလြဲ၍ ဘယ္သူ႔မွ မယံုရဲေတာ့ပါ။

ကၽြန္္ေတာ္ တပ္ကထြက္ရၿပီး ထိုအိမ္ေလးသို႔ေျပာင္းေရာက္လာစက ကၽြန္္ေတာ့္ဇနီးက အိမ္ေဖာ္ေလးတေယာက္ေတာ့ရွိမွျဖစ္မည္ဟု ေျပာလာပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ့္အေနႏွင့္ အိမ္လံုၿခံဳေရးအတြက္ လူပိုထားလို႔မျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ အိမ္အလုပ္ေတြကို ကၽြန္္ေတာ္ ကူလုပ္ပါ့မည္ဟု ဆိုကာ ႏွစ္သိမ့္ၿပီးတားျမစ္ရပါသည္။ သူက ဤကိစၥ တခါပဲေျပာဖူးၿပီး ေနာက္ထပ္ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္ေျပာဆိုျခင္းလည္းမရွိေတာ့ဘဲ အိမ္အလုပ္ဟူသမွ် တေယာက္တည္းက်ံဳးလုပ္ခဲ့ပါသည္။ သူ႔မိခင္ ေဒၚတင္ က်န္းမာစဥ္ကေတာ့ သူ႔ကို အေတာ္အတန္ကူညီႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ရန္ကုန္တြင္ ေက်ာင္းလာေနၾကေသာ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ကေလးမမ်ားလည္း ဝိုင္းဝန္းကူညီႏိုင္သမွ်ကူညီၾကပါသည္။

ကၽြန္္ေတာ္ တပ္ကထြက္ရသည့္ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္တြင္ ကၽြန္္ေတာ့္သမီးအႀကီးဆံုး လွလွက ငါးတန္းမွ်သာရွိေသးၿပီး အငယ္ဆံုးသားေလး တြတ္တြတ္မွာ ထိုႏွစ္ကမွ ေက်ာင္းစေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သားသမီး ငါးေယာက္စလံုးကို သာသနာျပဳေက်ာင္းျဖစ္သည့္ ျပည္လမ္းရွိ စိန္႔ဖီလိုမီနာတြင္ ထားရာ ေက်ာင္းစရိတ္၊ ေက်ာင္းကားခကပင္ ကၽြန္္ေတာ္ရသည့္ပင္စင္လစာ၏ထက္ဝက္ခန္႔ ရွိပါသည္။ ေက်ာင္းဖြင့္စ ရက္မ်ားဆိုလွ်င္ ႏွစ္စဥ္ေၾကး၊ အဝတ္အစားဖိုး၊ စာအုပ္ဖိုး၊ အားကစားဖိုးစသျဖင့္ နင့္ေနေအာင္ေပးရရာ ကၽြန္္ေတာ့္ဇနီးက ဒီလေတာ့ ဆင္နဲ႔ဆြဲရမ္းသလိုပဲဟု ညည္းတြားတတ္ပါသည္။

ကၽြန္္ေတာ္ တပ္ထဲမွာရွိစဥ္ကတည္းက တပ္မွဴးႀကီးမ်ားအတြက္ ေျမမ်ားခြဲေဝေပးထားရာ၊ ကၽြန္္ေတာ့္တြင္ ေျမႏွစ္ကြက္ရွိေနပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ့္နာမည္ႏွင့္ ဂရန္ထြက္ထားၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ တကြက္မွာ နတ္ေမာက္လမ္းသြယ္မွျဖစ္ၿပီး တကြက္မွာ ခ်င္းေခ်ာင္းရိပ္သာတြင္းမွာ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ္က နတ္ေမာက္လမ္းသြယ္ကေျမကြက္ကိုေရာင္းခ်ၿပီး ဆီဆံုလမ္းအိမ္ဝယ္စဥ္ကတင္ခဲ့သည့္ ေႂကြးကိုဆပ္ကာ၊ က်န္ေငြမ်ားကို ဘဏ္ထဲသြင္းထားၿပီး လစဥ္လိုအပ္သမွ်ကို ဖဲ့ထုတ္ရပါသည္။ ထိုေငြကုန္သြားေသာအခါ ခ်င္းေခ်ာင္းၿခံကို တျခမ္းဖဲ့ ေရာင္းရ ပါေတာ့သည္။

၁၉၇ဝ ခုတြင္ ကၽြန္္ေတာ့္သမီးအႀကီး ေဆးတကၠသိုလ္မွဘြဲ႔ရၿပီး သမီးအငယ္စန္းက စီးပြားေရးတကၠသို္လ္မွဘြဲ႔ရၿပီး နည္းျပဆရာမ အလုပ္ပါ ရရွိကာ ဆက္တိုက္ သားသမီးမ်ားေက်ာင္းၿပီးသြားသျဖင့္ က်န္ေျမတျခမ္းကိုေရာင္းခ်စရာမလိုဘဲ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ (နဝတ ေခတ္တြင္ ထို က်န္ေျမကို ႏိုင္ငံပိုင္အျဖစ္သိမ္းသြားပါသည္။)

ဤကာလအတြင္း ကၽြန္္ေတာ့္အတြက္ အပင္ပန္းဆံုးအလုပ္မွာ သားသမီးမ်ားစာျပေပးရေသာကိစၥ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ္တို႔ ဗမာျပည္၏ ပညာေရးစနစ္မွာ အလြန္ခ်ိဳ႔တဲ့ေပရာ ေက်ာင္းသားမ်ားကိုက်ဴရွင္ေပးႏိုင္ရင္ေပး၊ မေပးႏိုင္ရင္ ပညာ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္တတ္ဖို႔မလြယ္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္္ေတာ့္မွာ အပိုက်ဴရွင္ခလည္းမတတ္ႏိုင္သျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သင္ေပးရပါေတာ့သည္။ ထိုေခတ္ကေတာင္ ပညာတတ္ ျဖစ္ဖို႔ အလြန္ပင္မလြယ္ကူရာ ယခုကာလတြင္ေတာ့ ဆိုဖြယ္ရာမရွိေတာ့ပါ။

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ သူတို႔ကို စာသာမက ႏိုင္ငံေရးစာေပမ်ားဖတ္လာေအာင္လည္း နည္းေပးလမ္းျပလုပ္ေပးရပါသည္။ တလတႀကိမ္လည္း သူတို႔ႏွင့္ အစည္းအေဝးသေဘာမ်ိဳးထိုင္ကာ သူတို႔၏ခ်ိဳ႔ယြင္းခ်က္၊ အားနည္းခ်က္မ်ားကိုေထာက္ျပၿပီး ျပဳျပင္ေပးခဲ့ရပါသည္။ တကၠသိုလ္ ေရာက္ကုန္သည္ႏွင့္ ကၽြန္္ေတာ္က သားသမီးမ်ားကို မိမိတို႔တေန႔တာေတြ႔ႀကံဳခဲ့ရသည့္အျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ျပန္ေျပာျပ ခိုင္းပါသည္။ အထူးသျဖင့္ သူတို႔ဘာသာသူတို႔မေျဖရွင္းႏိုင္သည့္ကိစၥမ်ားကို ဘာမဆို ျပန္တိုင္ပင္ရန္အားေပးရပါသည္။

ကၽြန္္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္စလံုး သားသမီးမ်ား ပညာတတ္ေျမာက္ေရး၊ လိမ္မာေရးျခားရွိေရးအတြက္ အားစိုက္လံုးပန္းၾက ရေသာေၾကာင့္ ကၽြန္္ေတာ္တို႔ မိခင္အိုႀကီးမ်ားအေပၚမွာေတာ့ တာဝန္လစ္ဟင္းခဲ့ၾကပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ့္ေယာကၡမ ေဒၚ တင္မွာ သူ႔ သံုးဆယ္အိမ္ႀကီးေပၚလူငွားတင္၍ ထိုအိမ္လခေလးႏွင့္ပင္ ေနထိုင္သြားရရွာပါသည္၊ ကၽြန္္ေတာ့္မိခင္ ေဒၚတင့္မွာမူ ဆိုင္းစုရြာရွိ အိမ္ႏွင့္ၿခံကိုေရာင္းကာ ရန္ကုန္ ရွစ္မိုင္ရွိ ဉာဏစာဂီေက်ာင္းတိုက္တြင္ ဇရပ္ကေလးတေဆာင္ေဆာက္ၿပီး ေနထိုင္သြားရွာပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ္တို႔သည္ ကေလးမ်ားေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္၊ အခါႀကီး၊ ရက္ႀကီးမ်ားတြင္ သူတို႔(ေဒၚတင္ႏွင့္ေဒၚတင့္တို႔ ႏွစ္ေယာက္၊ ထိုရွစ္မိုင္ဇရပ္တြင္ အတူေနၾကတာမ်ားသည္)ဆီ သြားေရာက္ကန္ေတာ့သည့္အခါမ်ိဳးေတာ့ ရွိတတ္ပါသည္။ သူတို႔ ေနထိုင္မေကာင္းလွ်င္ေတာ့ ကၽြန္္ေတာ့္ သမီးက သြားေခၚလာၿပီး အိမ္မွာထား ကုသေပးရပါသည္။ က်န္အခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ့ ကၽြန္္ေတာ္တို႔ သိပ္အာရံုမျပဳႏိုင္ပါ။
၁၉၆၃ ခုႏွစ္တြင္ တပ္မေတာ္ပင္စင္ႏွင့္ပတ္သက္၍ ဥပေဒသစ္တခုေပၚလာရာ၊ ကၽြန္္ေတာ့္ ပင္စင္လစာတိုးေငြ ေနာက္ျပန္ေၾကး (Back Pay) က်ပ္ေငြ သံုးေထာင္ေက်ာ္ရလိုက္ပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ္က ထိုအေၾကာင္းကို ဘာမွမသိပါ။ တပ္မေတာ္မွတ္တမ္းရံုးက စာေရးမ်ားက သူတို႔ဘာသာသူတို႔တြက္ခ်က္ ေလွ်ာက္လႊာတင္၊ ေငြထုတ္လာၿပီးမွလာပို႔ပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ္လည္း ထိုေငြႏွင့္ပင္ သားသံုးေယာက္ကို စမ္းေခ်ာင္း ျမသိန္းတန္ဓမၼာရံုမွာ ရွင္ျပဳေပးခဲ့ပါသည္။

၁၉၇ဝ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ကၽြန္္ေတာ့္ေယာကၡမ ေဒၚတင္ လူႀကီးေရာဂါျဖင့္ကြယ္လြန္သြားၿပီး ၁၉၇၂ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လထဲမွာေတာ့ ကၽြန္္ေတာ့္သား အငယ္ဆံုး တြတ္တြတ္ (ထြန္းေအးေက်ာ္ေဇာ)အိပ္ေဆးမ်ား အလြန္အကြ်ံေသာက္၍ သတ္ေသသြားပါသည္။

ထိုႏွစ္က တြတ္တြတ္သည္ ရန္ကုန္ဝိဇၨာႏွင့္သိပၸံတကၠသိုလ္၊ ဓာတုေဗဒအဓိက ဒုတိယႏွစ္စာေမးပြဲေျဖအၿပီး သူအေတာ္ေျဖႏိုင္သျဖင့္ ဂုဏ္ထူး ထြက္လိမ့္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အမွတ္ေကာင္းလွ်င္ စက္မႈတကၠသို္လ္သို႔ေျပာင္းလို႔ရေၾကာင္း ကၽြန္္ေတာ့္ကို ေျပာျပထားပါသည္။ ေအာင္စာရင္း ထြက္လာေသာအခါ သူ ဂုဏ္ထူးပါမလာပါ။ ဤတြင္ သူ႔စိတ္ဓာတ္အေတာ္ထိခိုက္သြားၿပီး၊ သူ႔အစ္ကို ေအာင္ေက်ာ္ေဇာ အိပ္ရာေအာက္တြင္ ထားသည့္ အိပ္ေဆးမ်ားကိုယူေသာက္ၿပီး ေသေၾကာင္းႀကံစည္သြားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစဥ္က သူ႔အသက္ ၂ဝ ပင္ မျပည့္ေသးပါ။

ကၽြန္္ေတာ္တို႔လည္း ဘယ္လိုေျဖရမွန္းပင္မသိ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ကၽြန္္ေတာ့္ဇနီးလည္း ရူးမတတ္ ပံုက်သြားပါေတာ့သည္။ အေတာ္ ျပင္းထန္လွသည့္ေလာကဓံတရားကို ကၽြန္္ေတာ္တို႔ အလူးအလိမ့္ခံလိုက္ရပါသည္။

ကၽြန္္ေတာ့္မိခင္ႀကီးကေတာ့ ကၽြန္္ေတာ္တို႔တေတြ ေတာတြင္းေရာက္ေနမွ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္တြင္ သူ႔အသက္ ၉၃ ႏွစ္အရြယ္မွာ ကြယ္လြန္ အနိစၥေရာက္ေၾကာင္း သတင္းစာထဲကနာေရးေၾကာ္ႁငာကို ေတြ႔ရပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ့္မိခင္ႀကီးမွာ ဘာေရာဂါမွ ႀကီးႀကီးမားမား မရွိခဲ့ဖူးပါ။ ကၽြန္္ေတာ့္သမီးငယ္ စန္း ျပန္ေျပာ၍သိရသေလာက္မွာလည္း ေခ်ာင္းနည္းနည္းဆိုးၿပီး အစားအေသာက္ပ်က္သြားရာမွ တညအိပ္ရာထဲ တြင္ပင္အိပ္ေပ်ာ္ရင္း ကြယ္လြန္သြားသည္ဟု ဆိုပါသည္။ မီးဇာကုန္ဆီခန္း ျဖစ္သြားပံုရပါသည္။


ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ ပဥၥမတြဲ၊ အခန္း(၁၄)

0 comments
ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ ပဥၥမတြဲ၊ အခန္း(၁၄)
ဂူဗိမာန္ရဲ့မ်က္ႏွာစာမွာေတာ့ ဆရာႀကီး၏ ဂုဏ္အဂၤါ(၄)ရပ္ကိုေဖာ္ျပသည့္ တံဆိပ္ႀကီး(၄)ခုကို တပ္ဆင္ထားပါသည္။(ပူးတြဲပါပံု)
၁။ စာေပယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးႀကီးဆင္ႏႊဲခဲ့၍ စာအုပ္တံဆိပ္
၂။ အမ်ိဳးသားလြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲဆင္ႏႊဲခဲ့၍ ေဒါင္းတံဆိပ္
၃။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုဆင္ႏႊဲခဲ့၍ ခ်ိဳးငွက္တံဆိပ္
၄။ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူမ်ားဖက္မွ ထာဝစဥ္ရပ္တည္ခဲ့ၿပီး အထူးသျဖင့္ အလုပ္သမားႏွင့္ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား ဆင္းရဲတြင္းမွ လြတ္ေျမာက္ ေစလိုသည့္အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ တူတံစဥ္တံဆိပ္ တံဆိပ္ႀကီး(၄)ခု တပ္ဆင္ထားပါသည္။ အတြင္းမ်က္ႏွာစာမ်ားမွာလည္း ဆရာႀကီး၏ ေလးခ်ိဳးႀကီးမ်ားမွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္မ်ားကို ေရးသားထားပါသည္။

ဤဂူဗိမာန္ႀကီးမွာ ဆရာႀကီး၏ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္လိုက္ေလ်ာေအာင္ပင္ ခံ့ခံ့ညားညားတည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ရွိေပသည္။ ဆရာႀကီးအနိစၥေရာက္ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ ၂၃-၇-၆၆ ေန႔မွာ ဤဂူဗိမာန္ကိုဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ စုစုေပါင္းကုန္က်စရိတ္မွာ က်ပ္ေငြ တသိန္းခြဲနီးပါး ျဖစ္ပါသည္။
                                   
ဆရာႀကီး၏ မိသားစုဝင္မ်ား
ဆရာႀကီး၏သားမက္ ဆရာႀကီးဦးေယာ(စာေရးဆရာႀကီး ေဇယ်)သည္ ဆရာႀကီးအေပၚတြင္ သားသမက္အျဖစ္သာမက ႏိုင္ငံေရးတပည့္ သားေျမးတေယာက္လို ေလးစားျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တာကို ကၽြန္္ေတာ္တို႔ ေလးစားဖြယ္ေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။ ဆရာႀကီးသည္ သမီးႀကီးေဒၚျမရီႏွင့္ သမီးငယ္ေဒၚျမသီတို႔ကို ပိုမိုခ်စ္ဟန္ရွိသည္။ သား - ဦးစိန္ညြန္႔ကို သိပ္မေတြ႔ရေခ်။ ဦးေယာႏွင့္ေဒၚျမရီတို႔မွာ သမီးခ်ည့္ ၃ - ၄ ေယာက္ ရွိၿပီး၊ အားလံုး အပ်ိဳႀကီးေတြခ်ည္းျဖစ္သည္။ ဦးေယာသားမွာ ထိုစဥ္က ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈတြင္ပါဝင္သျဖင့္ အထိန္းသိမ္းခံထားရရာ ဈာပနေန႔ တရက္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးကလာပို႔ၿပီး ကန္ေတာ့ခိုင္းပါသည္။ ဆရာႀကီးကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ အတူတူအိပ္သြားသည့္ ေျမးေလးတေယာက္ လည္း ရွိပါသည္။

ဆရာႀကီး၏သမီးႀကီး ေဒၚျမရီမွာ ဖခင္ႀကီးကို အေတာ္ဂရုစိုက္ေစာင့္ေရွာက္တာေတြ႔ရပါသည္။ ဖခင္ႀကီး၏ အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြမ်ား ကိုလည္း ေဖာ္ေရြပ်ဴငွာစြာဧည့္ဝတ္ေက်တတ္ပါသည္။ ဆရာႀကီးသည္ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္လာေသာအခါ တျပည္လံုး ျပည္သူမ်ားက ဆရာႀကီး၏ အက်င့္သီလ ျဖဴစင္မႈ၊ အထူးသျဖင့္ ျပည္သူမ်ားဘက္က တသက္ပတ္လံုးရပ္တည္မႈ စတာမ်ားေၾကာင့္ အလြန္ပင္ၾကည္ညိဳ ေလးစားလာၾကၿပီး၊ ေထရ္ႀကီးဝါႀကီးတဦးကဲ့သို႔ သေဘာထားၾကကာ ဝင္ေရာက္ကန္ေတာ့ၾကတာမ်ား အေတာ္ပင္မ်ားလာသျဖင့္ အိမ္သားမ်ားမွာ ဧည့္ခံရတာႏွင့္ပင္ မသက္သာ လွပါ။

ဆရာႀကီး ဦးေယာမွာ စာေပဗိမာန္တြင္ ပထမပိုင္းက ညႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္ ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာႀကီးဦးေယာ ဆိုဗီယက္ယူနီယံကို ေလ့လာေရး ခရီးထြက္ေနတုန္း၊ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီမွ အထူးကိုယ္စားလွယ္တေယာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကမ္းလွမ္းရန္ ဆရာႀကီးအိမ္သို႔ေရာက္ရွိလာရာ ဦးေယာ၏ ခုတင္ေအာက္တြင္ ဝွက္ေပးထားခဲ့ရပါသည္။ ဤကိစၥ ေနာင္ အစိုးရကသိသြားေသာအခါ ဦးေယာ ႏိုင္ငံျခားက ျပန္အေရာက္တြင္ ပင္စင္ေပးလိုက္ပါေတာ့သည္။

ထိုအထူးကိုယ္စားလွယ္မွာလည္း မၾကာမီ လက္နက္ခ်လိုက္ပါေတာ့သည္။ တေန႔ ထိုသူႏွင့္ေဒၚျမရီတို႔ ပြဲတပြဲတြင္ ပက္ပင္းတိုးရာ ေဒၚျမရီက “ရွင္ ဒီလိုလက္နက္ခ်မယ္မွန္းသိရင္ ကၽြန္္မအိမ္မွာရွင္ရွိစဥ္တုန္းက အစိုးရအပ္ၿပီး ဆုေငြငါးေသာင္းယူပါရဲ့”လို႔ ေျပာပစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ထိုစဥ္က ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ဆုေငြမ်ား ထုတ္ထားခဲ့ပါသည္။

ဆရာႀကီး၏ သမီးငယ္ ေဒၚျမသီမွာ ေဒၚျမရီေလာက္ စိတ္ဓာတ္မာပံုမရပါ။ ဆရာႀကီးအားလည္း အေတာ္အားကိုးခ်စ္ခင္ပံုရသည္။ ဆရာႀကီးႏွင့္ပတ္သက္လာလွ်င္ အၿမဲပင္ မ်က္ရည္တစမ္းစမ္းျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။ ဆရာႀကီးကြယ္လြန္ခါနီး မမာမခ်ာျဖစ္ေနသည့္ကာလ တေလွ်ာက္လံုးလည္း ဆရာႀကီးအိပ္ရာေဘးကမခြာဘဲ ျပဳစုရွာပါသည္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း က်န္းမာေရးေကာင္းပံုမရပါ။

ကၽြန္္ေတာ္တို႔ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၃ ရက္ေန႔က ဆရာႀကီးရာျပည့္ပြဲလုပ္မည့္အစီအစဥ္အားလံုးမွာ ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ့ ခ်ီတက္ဆႏၵျပပြဲ ႀကီးေၾကာင့္ ဖ်က္လိုက္ရပါေတာ့သည္။ ပင္ကိုယ္က ကၽြန္္ေတာ္တို႔က ဆရာႀကီး၏ဂူဗိမာန္တြင္ ဆြမ္းေကြ်း၊ စာေပေဟာေျပာပြဲ၊ စာတမ္း ဖတ္ပြဲမ်ားလုပ္ရန္ စီစဥ္ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ားက “မိႈင္းရာျပည့္ပြဲ”ကို သူတို႔အစီအစဥ္နဲ႔သူတို႔ျပဳလုပ္၍ ဂူဗိမာန္သို႔ခ်ီတက္လာကာ အေလးျပဳၾကပါေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္္ေတာ္တို႔စီစဥ္ထားသည့္အခမ္းအနားမ်ား ဖ်က္သိမ္းလိုက္ရ ပါေတာ့သည္။ ထိုအခါတြင္လည္း ေဒၚျမသီက မ်က္ရည္တစမ္းစမ္းနဲ႔ “ေဖေဖတို႔မ်ား ကုသိုလ္ဆိုးလိုက္တာ၊ ရာျပည့္ပြဲေလးေတာင္ ေရွာေရွာရွဴရွဴ မလုပ္ရဘူး”ဟု ဝမ္းပန္းတနည္း ဆိုလာပါသည္။

ကၽြန္္ေတာ္က “ဟာ - မဟုတ္တာဘဲ၊ ဘယ္ႏွယ့္ကုသိုလ္ဆိုးရမလဲ။ ဒါဟာ ဆရာႀကီးကို ျပည္သူေတြက အေကာင္းဆံုးဂုဏ္ျပဳလိုက္တာပဲ”လို႔ ေျပာလိုက္မိပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ္သည္ ထိုေန႔က တကယ္ပဲ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာျဖစ္မိပါသည္။ ဦးသန္႔အေရးအခင္းကို အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြဲၿပီး၊ ေက်ာင္းသားမ်ားအား ဖမ္းဆီးႏွစ္ရွည္ေထာင္ခ်၊ ေက်ာင္းထုတ္ႏွင့္ ရက္ရက္စက္စက္လုပ္ျပထားတာ မၾကာေသးပါ။ မတ္လ ၂၃ ရက္ေန႔ မတိုင္မီမွာကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့တာပါ။ ဒီၾကားထဲကမွ သတၲိခဲေက်ာင္းသားမ်ား အံုႏွင့္အင္ႏွင့္ထြက္လာၿပီး ဆရာႀကီးအား ဂုဏ္ျပဳၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မိႈင္းကေလးမ်ား ေပၚထြက္လာျခင္းျဖစ္ရာ ကၽြန္္ေတာ့္လိုပင္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ဝမ္းသာႀကိဳဆိုအားရျခင္း ျဖစ္မိၾကပါသည္။

ဆရာႀကီး ကြယ္လြန္သြားေသာ္လည္း ဆရာႀကီး၏စိတ္ဓာတ္က ရွင္သန္က်န္ရစ္ေနေပသည္။ ဆရာႀကီး၏ ျပည္သူမ်ားဘက္က ထာဝစဥ္ ရပ္တည္ၿပီး ျပည္သူမ်ား၏ဘဝသာယာၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ တသက္ပတ္လံုးလုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္သည့္ ဇြဲနပဲစိတ္ဓာတ္သည္ ေနာင္မ်ိဳးဆက္ အဆက္ဆက္ကို သမိုင္းအေမြအျဖစ္လက္ဆင့္ကမ္းေပးခဲ့ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိႈင္းရာျပည့္လႈပ္ရွားမႈမွာပါဝင္ခဲ့သည့္ ေက်ာင္းသားေခါင္း ေဆာင္မ်ားမွာ ေထာင္တန္းအက်ခံ၊ တခ်ိဳ႔လည္း ေတာထဲေရာက္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးသမားအျဖစ္ႏွင့္ ယခု အႏွစ္သံုးဆယ္ၾကာၿပီး ေသာအခါ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးဇာတ္ခံုေပၚတြင္ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားအျဖစ္ေပၚထြက္လာၿပီး ျဖစ္သည္။ ဆရာႀကီး၏ မၿပီးဆံုးေသးေသာ တာဝန္ကို သူတို႔ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ေပလိမ့္မည္။

ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုအတြင္းတုန္းကလည္း ဆရာႀကီးကို မီလိုက္ျခင္းမရွိသည့္ ေက်ာင္းသားငယ္ေလးမ်ားက မိမိတို႔၏ခံစားရခ်က္ မ်ားကို “အဘိုးေရ”ဟု တ၍ ေက်ာ္ၾကားလွသည့္ ကမၻာမေၾကသစ္ သီခ်င္းကို သီဆိုခဲ့ၾကပါသည္။ ေနာက္တမ်ိဳးဆက္ မိႈင္းကေလးမ်ား ေပၚလာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
           
ျပည္သူမ်ားဘက္က အင္အားတရပ္အျဖစ္ ဆရာႀကီးကိုပံုအရိပ္ေဖာ္သလို ဆန္႔က်င္ဘက္အင္အားစုကလည္း ဆရာႀကီး၏အမည္နာမ စြမ္းပကားကို အေၾကာက္ႀကီးေၾကာက္ၾကပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ နဝတ၊ နအဖ ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ ဆရာႀကီး၏နာမည္၊ ဓာတ္ပံုတို႔ကို ေဖာ္ျပခြင့္မေပးျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ဆရာႀကီး၏ဂုဏ္ရွိန္ကား ႀကီးမားလွသည္။ ဆရာႀကီး၏ဘဝသည္ ေကာင္းျမတ္လွေပစြ။

ဆရာႀကီး မကြယ္လြန္မီကပင္ ကၽြန္္ေတာ္တို႔၏ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းမ်ားမွာ သိသိသာသာရပ္ဆိုင္းသြားၿပီျဖစ္ရာ၊ ဆရာႀကီး ကြယ္လြန္သြားၿပီးေနာက္ အထူးသျဖင့္ ဆရာႀကီးဂူဗိမာန္တည္ေဆာက္ၿပီးေနာက္ လံုးဝရပ္ဆိုင္းသြားရပါေတာ့သည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔ဝင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း အဖမ္းခံသြားၾကရၿပီ ျဖစ္ပါသည္။


Thursday, December 17, 2015

နိုင္ငံေရးခရိုနီပါတီ....(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

1 comments
(နိုင္ငံေရးခရိုနီပါတီ....)
ႀကံ့ဖြံ႔ဇာတ္ကေတာ့ မဆလ ကေန တစညအျဖစ္နဲ႔သိမ္းသလို သိမ္းသြားမွာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးတေန႔ ပါတီဖ်က္တဲ့အခါ ပါတီပိုင္အမည္ေပါက္ပစၥည္းေတြကို သူ႔အေမ့လင္ဆီကရတဲ့အေမြလို စစ္ဗိုလ္ေဝစုခြဲၾကဦးမွာပဲ။ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီပိုင္ပစၥည္းေတြကို ဒီဘက္ေခတ္မွာ စစ္ဗိုလ္ေတြ ေဝစုခြဲၾကသလိုေပါ့။
ဟိုဘက္ေခတ္က ျပည္သူပိုင္သိမ္းတယ္ဆိုၿပီးလုပ္ထားတာေတြကို နဝတ နအဖ နဲ႔ သိန္းစိန္ေခတ္အထိ စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြနဲ႔ စစ္ခရိုနီႀကီးေတြ ေမာင္ပိုင္စီးပစ္လိုက္တာပဲ မဟုတ္လား။
ႀကံ့ဖြံ႔ကို အသင္းအေနနဲ႔တည္ေထာင္ၿပီး နိုင္ငံပိုင္ေခါင္းစဥ္ေအာက္ေနယူထားတဲ့ ေရႊ႔ေျပာင္းနိုင္ေသာ မေရႊ႔ေျပာင္းနိုင္ေသာပစၥည္းေတြမွ နည္းလား။ ပါတီဆိုၿပီးေျပာင္းေတာ့ အဲ့ဒါေတြ တပါတည္း မ ခ်သြားတာပဲမဟုတ္လား။ ပါတီပိုင္ဆိုၿပီး။
ဆိုေတာ့ ဗမာျပည္မွာမွမဟုတ္ဘူး ဘယ္ကမၻာမွာျဖစ္ျဖစ္ အာဏာသိမ္းတယ္တယ္ဆိုတာ စစ္တပ္ေထာင္ၿပီး တိုင္းျပည္ဘ႑ာနဲ႔လူထုေခၽြးနွဲစာကို နိုင္ငံေတာ္အမည္ေပါက္ ေျဗာင္ဒါးျမတိုက္တာပဲျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ ဗမာျပည္မွာ စစ္သူၾကြယ္ဗိုလ္ႀကီးလုပ္နည္းကားပဲ။ မေကာင္းတတ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသေဖာ္ညွိဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းမို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အၿမီးက်က္အၿမီးစား ေခါင္းက်က္ေခါင္းစား ပုလင္းတူဗူးဆို႔(အရပ္သား) စစ္ခရိုနီဆိုတဲ့အေကာင္ေတြလည္း ပူးတြဲဓနရွင္ႀကီးေတြျဖစ္ၾကတာပဲမဟုတ္လား။
စစ္ဗိုလ္သူၾကြယ္ႀကီးမ်ားနဲ႔ စစ္ခရိုနီႀကီးမ်ား မတရားသျဖင့္ရယူပိုင္ထားတဲ့ တိုင္းျပည့္ဘ႑ာ လူထုဥစၥာေတြကို တရားဥပေဒနဲ႔အညီ နိုင္ငံေတာ္ဘ႑ာတိုက္ထဲ ျပန္ေရာက္ေအာင္ လုပ္တာမ်ိဳး၊ အဲ့ဒီပိုင္ဆိုင္မႈေတြအေပၚကေန ထိထိေရာက္အခြန္စည္းၾကပ္တာမ်ိဳးမွသာ ”စီးပြားေရးတရားဥပေဒစိုးေရး” ျဖစ္သလို နဲ႔ နိုင္ငံေရးအရ ”လူထုနဲ႔ဖိနွိပ္သူၾကား ရင္ၾကားေစ့ေရး”မည္မွာပဲ။
ေတာင္အာဖရိကမွာ မင္န္ဒဲလားလုပ္ခဲ့တာက သူ႔ ANC ပါတီအတြက္ ရန္ပံုေငြအျဖစ္ ယူခဲ့တာမဟုတ္။ နိုင္ငံ့ဘ႑ာတိုက္ထဲ ရသေလာက္ျပန္သဲ့ယူ သြင္းယူတာပဲ။ မတူဘူး။ နိႈင္းလို႔ကို မျဖစ္ဘူး။ မင္န္ဒဲလားစကား ယူကိုးကားတာကိုက မရိုးသားမႈအေျခခံနဲ႔ဆိုတာ လူတိုင္းသိတယ္။
က်ေနာ္တို႔ေျပာေနတာက ဒီစစ္ဗိုလ္ေတြနဲ႔စစ္ခရိုနီပိုင္ပစၥည္းေတြကို တခုမက်န္ ျပည္သူပိုင္သိမ္းဖို႔လည္းမဟုတ္သလို အဲ့ဒီလူေတြကိုလည္း စီးပြားေရးမႈေတြနဲ႔ တရားစြဲေထာင္ခ် ေသဒဏ္ေပးဖို႔လည္း မဟုတ္ဘူး။ အဲ့သလို လုပ္ရေအာင္လည္း အင္န္အယ္လ္ဒီဟာ လက္ဝဲနိုင္ငံေရးပါတီမဟုတ္သလို လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ အာဏာရမယ့္ပါတီမဟုတ္မွန္း လူတိုင္းသိၾကတာပါပဲ။ ေျပာေနတာက စီးပြားေရးအရ တရားမ်ွတမႈနဲ႔ လူထုေခၽြးနွဲစာေတြ နိုင္ငံဘ႑ာတိုက္ထဲ ေရာက္နိုင္သမ်ွျပန္ေရာက္ေရး အတြက္ပဲ။ အေျပာမတတ္လို႔ေခ်ာ္ထြက္သြားတာ စကားစြန္းထြက္သြားတာေတြရွိဦးေတာင္ က်ေနာ္တို႔ေျပာေနတာေတြမွာ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားမပါမွန္း လူတိုင္း ကိုယ့္လိပ္ျပာ ကိုယ္သန္႔တယ္။
”သူတို႔ေပးတာ မယူနဲ႔ဆို ခင္ဗ်ားတို႔လာေပးမွာလား”ဆိုၿပီး လိပ္ျပာမလံုစကားမ်ိဳးေတြနဲ႔၊ ”သူတို႔ကို ျပင္ဆင္ခြင့္ေပးရမယ္”ဆိုတဲ့ မုဒိန္းေကာင္ဘက္ကေရွ႔ေနလိုက္တဲ့စကားမ်ိဳးေတြ၊ ”ခရိုနီကို ဘယ္လိုအဓိပၺါယ္ဖြင့္သလဲ မသိဘူး”ဆိုတဲ့ဆင္ေဝွ႔ရန္ေရွာင္စကားမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဖေလွာ္ဖလွယ္လုပ္ေပမယ့္လည္း ခရိုနီေတြကို စီးပြားေရးသမားတို႔၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္တို႔၊ အမ်ိဳးသားအရင္းရွင္တို႔ဆိုၿပီး ဖြင့္မရ ေခၚမရမွန္းေတာ့သိမွာပါပဲ။
ဗမာျပည္မွာ ခရိုနီက နယ္ပယ္တိုင္းမွာရွိေနတာပါပဲ။ ႀကံ့ဖြံ႔ဆို ”နိုင္ငံေရးခရိုနီပါတီ”လို႔ေခၚမွ သင့္မယ္ထင္တာပါပဲ။ အင္န္အယ္လ္ဒီကိုလည္း ေနာင္ဆို ခရိုနီအမည္ေပါက္ပါတီအျဖစ္ သမုတ္လာမွာကို ခုကတည္းက သတိႀကီးႀကီးနဲ႔ ႀကိဳေတြးထားဖို႔ပါပဲ။ ဓနရွင္ဒီမိုကေရစီမွာ ဓနရွင္လူတန္းစားအက်ိဳးစီးပြားအတြက္ဆို သူတို႔အိပ္ေထာင္ထဲကေငြနဲ႔ ပါတီရပ္တည္ေရး လုပ္ရတာမွန္ေပမယ့္ မိမိပါတီဟာ ၈၈ ဒီမိုကေရစီေရးလူထုတိုက္ပြဲႀကီးရဲ႔ ေအာင္သီးေအာင္ပြင့္ဆိုတဲ့ ”နိုင္ငံေရးသိကၡာ”ကို အထိအပါးမခံ အယိုအယြင္းမခံမွသာ ”လူထုပါတီ ျပည္သူ႔ပါတီ”ျဖစ္မွာ။
ပါတီခ်မ္းသာတိုင္း ရန္ပံုေငြေတာင့္တိုင္း လူထုၾကည္ညိဳလိမ့္မယ္၊ ေငြမ်ားမ်ားျဖဳန္းနိုင္တိုင္း နိုင္လိမ့္မယ္ေတာ့ မထင္ေလနဲ႔။ ႀကံ့ဖြံ႔ကိုၾကည့္၊ မဆလကိုၾကည့္ ဘယ္ေတာ့မွ ”လူထုပါတီ ျပည္သူ႔ပါတီ”မျဖစ္ခဲ့ဘူး။
ျပန္ေကာက္ရရင္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီအမည္ေပါက္ပစၥည္းမွန္သမ်ွလည္း နိုင္ငံပိုင္ လူထုပိုင္ေတြပဲ။
စစ္ဗိုလ္ေတြ ေဝစုမခြဲခင္မွာ တိတိက်က် စာရင္းဇယားနဲ႔တင္ျပခိုင္းဖို႔ အေရးဆိုဖို႔ လိုလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးမိတာပါပဲ။မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ (ဒီဇင္ဘာ ၁၇၊ ၂ဝ၁၅)

Wednesday, December 16, 2015

၂ဝ၁၅ ေအာက္တိုဘာ နိုဝင္ဘာနဲ႔ ဒီဇင္ဘာမွာေရးျဖစ္တဲ့ တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ(၁) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
၂ဝ၁၅ ေအာက္တိုဘာ နိုဝင္ဘာနဲ႔ ဒီဇင္ဘာမွာေရးျဖစ္တဲ့ တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ(၁) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ
(စုစုေႏြးရဲ့ေငြဆယ္သိန္း)
ခင္ဗ်ားတို႔ဗ်ာ ေလာက္ကိုင္ကိစၥမွာ ဆယ္သိန္းလႉတာၾကေတာ့လည္း ပါးၿဖဲနားၿဖဲနဲ႔ယူတယ္ ၿပီးေတာ့ ဖမ္းလည္းဖမ္းေသးတယ္။ အဲ့ေငြေတြက သူ႔တေယာက္တည္းရဲ့ ေခၽြးနွဲစာတင္မဟုတ္ဘူး သူနဲ႔သေဘာမ်ွတဲ့ ဖင္ထဲရႊံ႔တပိသာေလာက္ဝင္ၿပီးမွ ထမင္းနပ္မွန္ရရွာတဲ့ ဗမာျပည္က အဖိနွိပ္ခံလယ္သမားေတြရဲ႔ ေငြေတြလည္း ပါပါတယ္ဗ်ာ။
ခုလို ေရႊကိုယူသည္ ေငြကိုယူသည္ ၿပီးေတာ့လူကိုပါဖမ္းသည္ ဆိုတာမ်ိဳးႀကီးေတာ့ လူျမင္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ။ သင့္လည္း မသင့္ေတာ္ပါဘူး ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္ပါ။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ေငြဆယ္သိန္းကို ျပန္အမ္းလိုက္ပါ။
မစုစုေႏြးကို ခ်က္ျခင္းလႊတ္၊ မလႊတ္ရင္ သူ႔ဆယ္သိန္း သူ႔ျပန္ေပး။
ဒီဇင္ဘာ ၁၆၊ ၂ဝ၁၅

(က်ားကိုေမာင္းမဲေနသူမ်ား)
မိမိတိုင္းျပည္ရဲ႔ သယံဇာတေတြသာဆံုးရံႉးသြားရၿပီး ျပည္သူေတြ အက်ိဳးခံစားခြင့္မဲ့ရတာအတြက္ အဓိကလက္သည္ဟာ လက္ဝါးႀကီးအုပ္စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔စစ္အုပ္စုဆိုတာ လက္ညွိဳးေငါက္ေငါက္ထိုးေျပာမွျဖစ္လိမ့္မယ္။ ျပႆနာက လူတင္ပါလို႔ ႏြားက်ားကိုက္တာ။ အဲ့သလို မတရားသျဖင့္ရမယ့္အခြင့္အေရးဆို တရုတ္မွမဟုတ္ ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ ရသေလာက္ယူၾကမွာပဲ။ ေနာက္တခ်က္ေတြးရမွာက တရုတ္ ဒီေလာက္ စီးပြားႀကီးထြားလာတာဗမာျပည္က သယံဇာတတခုတည္းေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး အျခားအေၾကာင္းရင္းေတြလည္း မ်ားလွတယ္။ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး တရားခံရင္းကို ဆြဲထုတ္ဆန္႔က်င္တိုက္ဖ်က္ဖို႔ပါ။ ေနာက္မွ ျဖည္ျဖည္ျဖန္႔ျဖန္႔ေရးပါဦးမယ္။
ဒီဇင္ဘာ ၁၅၊ ၂ဝ၁၅

(မတူရင္ ေယာယုဝပို႔)
ဒီမနက္ မေလးရွားက ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မိတ္ေဆြတေယာက္နဲ႔ ေရာက္တတ္ရာရာေတြေျပာၾကရင္း သူ႔ဘက္က မေလးနိုင္ငံေရးဆီ စကားဦးေလး နည္းနည္းသန္းသြားတယ္။ (နာဂ်စ္တို႔ပါတီ Meeting လုပ္ေနတာေတြေတြ႔ရတယ္။ တေလာက သူျဖဳတ္လိုက္တဲ့ ဒုဝန္ႀကီးလည္း တက္လာတာေတြ႔ရတယ္၊ ျပန္ေပါင္းထုတ္ၿပီလား မေျပာတတ္၊ မေလးလည္း ျမန္မာနဲ႔ အတူတူပါပဲဗ်ာ၊ တူတာေတြလာထား မတူတာေတြ လံုၿခံဳတဲ့ေနရာပို႔၊ သိပ္ဆိုးလာမယ္ဆို ေယာယုဝကို တန္းပို႔တာပါပဲ)တဲ့ အဲ့ဒါ သူေျပာတာေတြထဲက တခုပါ။
အင္း ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သား ေဒၚစုနဲ႔သိန္းစိန္ ပထမအႀကိမ္ေတြ႔ေတာ့ ေဒၚစုကလည္းသမၼတႀကီးယံုတယ္ဆိုၿပီးေျပာ၊ သိန္းစိန္ကလည္း တူတာေတြတြဲလုပ္ မတူတာေတြ ေဘးဖယ္ထားဆိုၿပီးေျပာနဲ႔ အံုးအံုးကိုထကေရာ။
ခုမွ မေလးကလူေျပာတာနဲ႔ျပန္ကိုက္ၾကည့္ေတာ့ ဟုတ္သားပဲ။ သိန္းစိန္ေျပာတာ အမွန္ပဲ။ သူတို႔ခ်င္းတူတာေတြ တြဲတက္လုပ္ၾကတာ ခုထိပဲ။ သူတို႔နဲ႔မတူတဲ့လူေတြကိုေတာ့ ေထာင္ထဲပို႔တန္ပို႔ ပစ္သတ္တန္သတ္လုပ္တာကိုး။
အင္း တူတာတြဲလုပ္ မတူတာခြဲလုပ္ဆိုတဲ့ တပ္ေပါင္းစုမူကို ကိုယ္ေတြက တသက္လံုးကိုင္လာခဲ့တာ။ စစ္အုပ္စုေျပာမွ တူတာတြဲလုပ္ မတူတာေဘးဖယ္ထားဆိုတာ
ေထာင္ထဲေရာက္နိုင္က်ဥ္းေတြနဲ႔ လက္ပန္းေတာင္းက ေဒၚခင္ဝင္းတို႔ကိုေျပာတာပါ့လားလို႔ အရည္လည္သြားသြားတယ္။
အင္း...လံုၿခံဳရာနဲ႔ ေယာယုဝဆိုတာ မတူတဲ့သူေတြအတြက္ ဆုလဘ္ပါလား။
ဒီဇင္ဘာ ၁၃၊ ၂ဝ၁၅

(ဘူမိေဘာႀကီး အိုၿပီ)
ဘူမိေဘာအဒူယာဒက္ အသက္ႀကီးၿပီ။ လက္ပ်ဥ္းတြဲၿပီ။ မင္းအိုႀကီးျဖစ္ၿပီ။ ေနာက္ဆံုး စစ္အာဏာသိမ္းခ်ိန္မွာ အရင့္အရင္ေတြေလာက္ လူအၾကည္အညိဳ မရွိေတာ့ဘူး။ ဘုရင္ကို မခ်စ္မေနရလုပ္မထားေပမယ့္ မခ်စ္ရင္ေနမရေအာင္လုပ္ထားတဲ့ျပည္မို႔ လူတခ်ိဳ႔လည္း မခ်စ္ရမေနနိုင္ေတြျဖစ္ကုန္ၾကတာလည္းရွိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေရအတြက္အားျဖင့္ေတာ့ ေလ်ာ့ေလ်ာ့လာၿပီ။ ဘုရင္နဲ႔ဘုရင့္မိသားစုကို ခနဲ႔တဲ့တဲ့ပဲေဝဘန္ေဝဘန္ သေရာ္ေမာ္ကားပဲေျပာေျပာ ရီပြဲပဲဖြဲ႔ဖြဲ႔ အဲ့ဒါေတြလုပ္ရင္ ေထာင္နွစ္ႀကီးေတြ အတင္းခ်ေနတဲ့ၾကားက အဲ့သလိုလုပ္တဲ့လူနဲ႔ အေရအတြက္ေတြမ်ားမ်ားလာတာ သက္ေသပဲ။ ခုတေလာ ဘုရင္အိုႀကီးရဲ႔ သားေတာ္ေမာင္ကလည္း ထႂကြလာသလိုပဲ။ ထိုင္းစစ္တပ္ထဲက စစ္ဗိုလ္တခ်ိဳ႔နဲ႔ မင္းသား ပလူးပလဲလုပ္ေနတယ္လို႔ သတင္းေတြလည္းထြက္တယ္။ မင္းသမီး ခ်က္ကရီသီရိဒံုလည္း အသံေပ်ာက္ေနတယ္။ လက္ရွိအာဏာသိမ္းစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ မ်က္ခြက္ေျပာင္တယ္။ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလုပ္ေနရင္း သူမႀကိဳက္တဲ့ေမးခြန္းေမးရပါ့မလားဆိုၿပီး သတင္းေထာက္ကို လက္ထဲကစားေနတဲ့ငွက္ေပ်ာသီးနဲ႔ေတာင္ ထုဝံ့သူပဲ။
ကြယ္ရာမွာ လူေတြကို ေသနတ္နဲ႔ပစ္တာေလာက္ေတာ့ စာေတာင္မဖြဲ႔ေလာက္ေတာ့ဘူး။ ထိုင္းမွာ ထီးနန္းလုမယ့္ မင္းပ်ိဳမင္းလြင္ ဘယ္နွပါးရွိမရွိ က်ေနာ္လည္း ေသခ်ာမသိဘူး။ ထီးၿပိဳင္နန္းၿပိဳင္ ပတ္လည္နိုင္ငံေတြမရွိေတာ့တဲ့ ပေဒသရာဇ္ေခတ္မဟုတ္လို႔သာ ထိုင္းက လက္လုပ္လက္စားအေျခခံျပည္သူေတြအတြက္ ေတာ္ေနေသးတာ။
ဒီဇင္ဘာ ၁၃၊ ၂ဝ၁၅

(နိုင္ငံေရးအမိႈက္ေကာက္ပြဲ)
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုအပါအဝင္ နိုင္ငံအသီးသီးကိုေရာက္ေနၾကတဲ့ အင္န္အယ္လ္ဒီပါတီဝင္ေတြနဲ႔ ျပည္တြင္းနိုင္ငံေရး ဒီမိုကေရစီေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကို
ေထာက္ခံဝန္းရံ အားေပးသူေတြလည္း ေရာက္ရာနိုင္ငံ ေနတဲ့ၿမိ့ဳေတြရပ္ကြက္ေတြမွာ အမိႈက္ေကာက္လႈပ္ရွားမႈလုပ္ၾကရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးေနမိတယ္ဗ်ာ။
ခ်မ္းသာတိုးတက္ၿပီး သန္႔ရွင္းစည္းစနစ္က်တဲ့ျပည္ေတြမို႔ အမိႈက္မရွိဘူးေတာ့ မဆိုပါနဲ႔။ ေကာက္မယ္ဆို ေကာက္စရာေနရာေတြနဲ႔ ေကာက္စရာအမိႈက္ေတြမွ တပံုတေခါင္းႀကီးပါ။ နးေယာ့ခ္စီးတီးဆိုရင္ လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားေတြ ေျမေအာက္ဘူတာရံုေတြမွာဆို အမိႈက္တင္မက ၾကြက္ေတြပါ ေသာင္းက်န္းေနတာမ်က္ျမင္ပါ။
ဒါဆို ျပည္တြင္းက အမိႈက္ေကာက္လႈပ္ရွားမႈႀကီးနဲ႔ ျပည္ပေရာက္ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ားရဲ႔
အမိႈက္ေကာက္လႈပ္ရွားမႈ ၂ ခု ေပါင္းစည္းဆက္စပ္မိသြားၿပီး ျပည္သူေတြလည္း အားတက္ၾက အရွိန္အဟုန္လည္းပိုေကာင္းလာ
မွာပါ။
တျခားတျခားေသာ ျပည္တြင္းနိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ အားေကာင္းလာဖို႔ နိုင္ငံတကာကသတိထားအာရံုစိုက္လာေစဖို႔ ေထာက္ခံဝန္းရံေရးအတြက္
ျပည္ပနိုင္ငံေတြကေန တက္တက္ၾကြၾကြဦးေဆာင္ေဆာ္ၾသလႈပ္ရွားခဲ့သူေတြ ဒီကိစၥမွာလည္း ထထၾကြၾကြရွိၾကရင္ေကာင္းမွာပဲ။
ဒီဇင္ဘာ ၁၃၊ ၂ဝ၁၅

(ေရႊႀကီး စာဖတ္နားသည္)
သန္းေရႊနဲ႔ေဒၚစုေတြ႔ၾကတဲ့ကိစၥက ေဒၚစုေျပာလို႔ဟုတ္မွန္ေၾကာင္း အခိုင္အမာေျပာလို႔ရၿပီ။ ေတြ႔ၿပီး ဘာေတြေျပာၾကကေတာ့ ေဒၚစုေျပာသလိုဆို သန္းေရႊသြားေမးမွ သိရမွာပဲ။ သူကေတာ့ မေျပာဘူးတဲ့။ နွစ္ေယာက္ၾကားက ကိစၥတဲ့။ သြားေမးရေအာင္လည္း အဲ့ငနဲႀကီးနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ မျဖစ္နိုင္၊ ေတြ႔ျပန္ေတာ့လည္း သူက အဖက္လုပ္ၿပီး စကားျပန္ေျပာဦးမွ။ နဂိုကမွ နႈတ္နည္းရတဲ့ၾကားထဲ ခုေနာက္ပိုင္း စာခ်ည္းလွိမ့္ဖတ္ေနတာ မဟုတ္လား။
ဘာစာေတြဖတ္လဲေတာ့ မသိပါဘူး စာတတ္ပါတယ္ဆိုတဲ့လူေတြ စကားၾကြယ္လွခ်ည္ရဲ့ ဆိုသူေတြ သန္းေရႊနဲ႔ေတြ႔ရင္ ဘာသံမွကိုထြက္မလာေတာ့လာ။ တခါတည္း နႈတ္ပိတ္ လႊတ္လိုက္သလား အာေစးခြံ႔လိုက္ေလသလား မေျပာတတ္။ တခ်ိဳ႔ၾက ထြက္ေတာ့ထြက္ပါရဲ့ ဒါေပမယ့္ ဝူးဝူးဝါးဝါးနဲ႔ ေခြးအလွည္းနင္းျဖစ္ကုန္တယ္။ အသံကို မပီေတာ့တာ။
ေရႊႀကီးကလည္း ေရႊႀကီး နႈတ္နည္းတဲ့ေနရာ ေျပာစမွတ္တြင္ ၾသခ်ေလာက္တယ္။ ေသနတ္ခါးထိုးၿပီး နွစ္ ၂ဝ ေက်ာ္ဗို္လ္က်သြားတာ တိုင္းျပည္ကို စကားေလးတခြန္းေတာင္ ေျပာေဖာ္မရဘူး။
ေရႊႀကီးဟာ စစ္ဗိုလ္ငယ္ေလးဘဝက နံမည္ႀကီး သခင္နိုင္ငံေရးသမားတေယာက္ရဲ့ လက္ေအာက္ကေနၿပီး တပ္မေတာ္စိတ္ဓါတ္စစ္ဆင္ေရးနဲ႔ဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရးမွာ တာဝန္က်ဖူးတယ္လို႔ သိရတယ္။
စစ္တပ္ထဲမွာ စစ္တိုက္ေကာင္းရံုသက္သက္နဲ႔နံမည္ႀကီးတဲ့ဗိုလ္ေတြထဲက နံပတ္ဝမ္းျဖစ္ခဲ့တဲ့သူ၊ နံပတ္ဝမ္းခြဲ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသူ၊ နံပတ္တူးျဖစ္ခဲ့ဖူးသူ တေယာက္မွမရွိဘူး။ ျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း ဘုန္းမီးေနလက ၾကာၾကာမေတာက္ပဘူး။ အဲ့ဒီလူေတြထဲမွာ သူရဦးတင္ဦးတို႔၊ သူရေက်ာ္ထင္တို႔၊ ဗိုလ္ေစာေမာင္တို႔အပါအဝင္ တျခားသူေတြလည္း ရွိေသးတယ္
ေနဝင္းတို႔ မ်က္မွန္တင္ဦးတို႔ သန္းေရႊတို႔ ခင္ညြန္႔တိုၾကည့္။ လူပါးေတြခ်ည္းပဲ ပုလင္းကြဲ ထိခါမွထိေရာ အေတာ္ၾကာၾကာေတာ့ ဗိုလ္က်သြားနိုင္တာပဲ။
ေနဝင္းနဲ႔သန္းေရႊမွာ ဘာအခြင့္အေရးကြာသြားလဲဆိုေတာ့ ေနဝင္းက တခုခုလုပ္မယ္ႀကံတိုင္း လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အတူလုပ္ခဲ့တာတို႔၊ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးမွာပါခဲ့သူေတြမို႔လို႔တို႔၊ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဝင္အခ်င္းခ်င္းမို႔ို႔ စတဲ့ ေထာက္ထားစရာမ်က္နွာေတြ ငဲ့ညွာရမယ့္ မိသားစုေတြအျပင္ နိုင္ငံေရးငယ္ေၾကာက္ ေၾကာက္ရမယ့္သူေတြကိုပါ ထည့္ထည့္ တြက္ေနရတယ္။ တခါတေလ စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္ပါ လုပ္မရဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ တပယ္ၿပီးတပယ္ အပယ္ေပါင္းမ်ားစြာကို အသုတ္လိုက္အသုတ္လိုက္ခြဲခြဲၿပီး ရွင္းရင္းရွင္းရင္းနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ၿပီး သူ႔ေနဝင္ခ်ိန္အထိ သူ႔အာဏာနဲ႔ သူ႔မိသားစုစီးပြား သူ႔သားေျမးမ်ားကို စနစ္တက်ကာကြယ္ခ်ိန္ မမီလိုက္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ေရႊႀကီးအရွင္း ခံလိုက္ရတာပဲ။
ေရႊႀကီးၾက ဘယ္မ်က္နွာမွေထာက္ထားစရာမလို၊ ဘယ္ေကာင့္မွ ေသာက္ဂရုစိုက္စရာ မလို၊ ဘယ္သူ႔မွငဲ့ၾကည့္ေနစရာမရွိ၊ ဘာနိုင္ငံေရးငယ္ေၾကာက္ေရာ ႀကီးေၾကာက္ပါမရွိေတာ့ ထင္တိုင္းႀကဲလို႔ရတယ္။ ဝုန္းခ်င္ရင္ အကုန္ဆြဲဝုန္းၿပီး စားခ်င္ရင္ အကုန္ဆြဲစားလို႔ ရသြားတယ္။ ႀကဲလည္းႀကဲ ဝုန္းလည္းဝုန္း ဆြဲလည္းစားခဲ့တာခ်ည္းပဲ။ ဒီတင္ ခင္ညြန္႔တို႔အုပ္ အၿမီးကုပ္သြားတာပဲ။ ေနာက္ဆံုး ဂဏန္းၿငိမ္ေလာက္ၿပီဆိုမွ ၂ဝဝ၈ နဲ႔ သူ႔အက်ိဳးစီးပြား သူ႔မိသားစုအက်ိဳးစီးပြားအျပင္ သူ႔လက္ထက္ပြားစစ္အုပ္စုအက်ိဳးစီးပြားႀကီးကိုပါ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းရွင္သန္ ဆက္လက္ႀကီးပြားေနေအာင္ လုပ္ခြင့္ရခဲ့တာပဲ။
ေနာက္တခ်က္အေရးႀကီးတာက ေရႊႀကီးက ေနဝင္းလို သူလုပ္တာ ဟိုလူ႔လႊဲခ် ဒီလူ႔လႊဲခ်လည္း မလုပ္ဘူး။ သူမလုပ္ဘူးလည္း မေျပာဘူး၊ လုပ္တယ္လည္း မေျပာဘူး။ ေနဝင္းက လက္ပူးလက္ၾကပ္မိတာေတာင္ မုန္လာဥပါလုပ္တဲ့လူမ်ိဳး။ ေရႊႀကီးက သူ႔လက္ထက္မွာ သတ္ျဖတ္သုတ္သင္ခဲ့သမ်ွ နွိပ္စက္ညွဥ္းပမ္းသမ်ွ မတရားမႈမွန္သမ်ွ သူ႔မွာတာဝန္မရွိဘူးလို႔ တခြန္းမွ မေျပာဘူး။ ရွိတယ္လည္း ဝန္မခံဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူတာဝန္ခံျဖစ္တယ္၊ သူနံပတ္ဝမ္းျဖစ္တယ္၊ သူခိုင္းလို႔ က်န္တဲ့အေကာင္ေတြပါ အကုန္အလိုတူအလိုပါ လုပ္ၾကတာျဖစ္တယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ သူေရာ သူနဲ႔အတူလုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ အေကာင္ေတြေရာ ဘယ္တေကာင္တၿမီးကိုမွ လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္မတို႔ေစရဆိုၿပီး ဖြဲ႔စည္းပံုနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လြတ္ၿငိမ္းခြင့္ေပးၿပီးသား။ သူေတာ္ေကာင္း လုပ္ယူၿပီးသား။
ေရႊႀကီးက သိတဲ့အတိုင္းပဲ စကားနည္းတယ္။ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္တယ္။ တခါတေလမ်ား လုပ္သြားေတာင္ လူေတာင္ မသိလိုက္ရဘူး။ ၿပီးမွ ဟာကနဲ ဟင္ကနဲေတြျဖစ္ကုန္ၾက လက္ဖ်ားေတြခါၾက၊ လက္သီးေတြဆုပ္ၾက၊ လက္ေမာင္းေတြတန္းၾက၊ အံေတြႀကိတ္ၾက၊ တက္ေတြေခါက္ၾက၊ လက္ခုပ္ေတြတီးၾကနဲ႔ တုန္႔ျပန္သံေတြထြက္လာတာ။ ဒါေတြကိုလည္း ေရႊႀကီးကႀကိဳက္ပံုပဲ။ တေယာက္တည္း ႀကိတ္ၿပီး အရသာေတြေတာင္ ခံခ်င္ခံေနဦးမွာ။
ခုလည္း သူ႔မွာ ေရႊစရာဇယား တခုခုရွိလာတာေသခ်ာတယ္။ သူေရႊ႔တဲ့ဇယားတိုင္းဟာ စစ္အုပ္စုဘံုအက်ိဳးစီးပြားခ်ည္းမို႔ ဒီတကြက္အတြက္လည္း ဘာမွန္းေရေရရာရာ မသိၾကဦးေတာင္ အားလံုး ႀကိတ္အူျမဴးၾကမွာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးေလးေနေရႊေသြးေအာင္နဲ႔ ”ငါ့လာေတြ႔ခိုင္းစမ္းကြာ” လုပ္ၿပီး ေနာက္တကြက္ ထပ္ေရႊ႔တာပဲ။ စစ္အုပ္စုအႀကိဳက္ပါ။ သမၼတမသိဘူးတို႔ ကာခ်ဳပ္မသိဘူးတို႔ ေရႊမန္းက ပြဲစားလုပ္တာတို႔ အာဏာလႊဲမယ့္ကိစၥအေပၚ ဘာသက္ေရာက္မႈမွျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးတို႔ ဆိုတာေတြကလည္း ”ငါ့ဇယားထဲ မင္းတို႔ကို ညွပ္မရေအာင္ မင္းတို႔တာဝန္ ကင္းေၾကာင္း လူေတြထင္ေအာင္ မင္းကဒါေျပာ မင္းကဒါေျပာ” လုပ္ထားတာလို႔ ျမင္တယ္။
တနည္းေျပာရရင္ ေရႊႀကီးက လက္ရွိကာခ်ဳပ္ေတြ သမၼေတြဘာေတြကို ”လူလည္က်ၿပီး ကြက္ေက်ာ္ရိုက္သြားတယ္တို႔ ေမာ္စီတုန္း ယန္စီျမစ္ထဲဆင္း ေရလက္ပစ္ကူးျပသလိုမ်ိဳး ငါမေသဘူး ေရကူးတတ္တယ္” လုပ္ျပတာတို႔ဆိုတဲ့အျမင္ေဝဝါးရႈပ္ေထြးမႈေတြ လူေတြၾကား မျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္ တမင္ဆင္တဲ့အကြက္မဟုတ္ဘူးလို႔ ခင္ဗ်ား က်ေနာ္ ယတိျပတ္ ျငင္းနိုင္ပါ့မလား။
နိုင္ငံေရးသမားဆိုးေတြနဲ႔ အေနနီးဖူးတဲ့စစ္ဗိုလ္မ်ိဳး၊ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့စစ္ဗိုလ္မ်ိဳး၊ စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရးနဲ႔ ဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရးကိုင္ဖူးတဲ့ စစ္ဗိုလ္မ်ိဳးဟာ ေကာက္က်စ္တဲ့ေနရာ ေသြးေအးေအးနဲ႔ရက္စက္တဲ့ေနရာ အာဏာရမက္ျပင္းတဲ့ေနရာ ဓနဥစၥာေလာဘေဇာတိုက္တဲ့ေနရာမ်ိဳးမွာ ၿပိဳင္စံရွားတာပဲ။
ဒီဇင္ဘာ ၁၂၊ ၂ဝ၁၅


(စစ္မုဒိန္း)
က်ေနာ့္မွတ္တမ္းကားထဲမွာ ေရွ႔တန္းမွာ ေျခလ်င္တပ္ တတပ္က အမ်ိဳးသမီးေပၚတာတေယာက္ကို မုဒိန္းက်င့္ၿပီးသတ္ပစ္တဲ့အေၾကာင္း က်ေနာ့္ကိုယ္ေတြ႔အရ ေျပာထားပါတယ္။ အဲ့ဒီအခန္းကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီး မႀကိဳက္သူေတြ ဝိုင္းဆဲလိုက္ၾကတာမွ မနည္းဘူး။ ဘယ္ေနရမွာလဲ..ေျပာ၊ ဘယ္အခ်ိန္ကလဲ..ေျပာ၊ ဘယ္တပ္လဲ...ျပ၊ ဘယ္ေကာင္လည္း ကိုယ္ပိုင္နံပတ္နဲ႔ အတိအက်ေျပာေတြ ဘာေတြလည္း ပါပါတယ္။ မျပနိုင္ရင္ သတ္ပစ္မယ္ဆိုတာအထိေတာင္ ပါပါတယ္။
တခ်ိန္ခ်ိန္ၾက က်ေနာ္လည္း မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ရိုက္ရမယ္၊ ဒီအခန္းလည္း ထည့္ေျပာျဖစ္မယ္လို႔ မသိခဲ့တာလည္းပါသလို ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒိုင္ယာရီေရးက်င့္မရွိတဲ့အျပင္ စစ္သားဘဝတုန္းက အျပင္မွာအရပ္ထဲမွာျပန္ေျပာဖို႔မေျပာနဲ႔ တပ္ထဲက လူပ်ိဳလိုင္းမွာေတာင္ ျပန္မေျပာရဲ့တဲ့ကိစၥမို႔ မွတ္မွတ္သားသားကို မထားခဲ့ရတာပါ။
ခု နည္းပညာေတြရဲ႔အက်ိဳးေက်းဇူးနဲ႔ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္အပါအဝင္ လူထုမီဒီယာေတြ လိႈင္လိႈင္ေပါလာေတာ့ ဘယ္စစ္တပ္က ဘယ္စစ္ဗိုလ္ ဘယ္စစ္သား ကိုယ္ပိုင္နံပတ္ ဘယ္ေလာက္ေလာက္ ရာထူးအဆင့္ဘယ္ေရြ႔ဘယ္မ်ွ ဘယ္ေန႔ ဘယ္ေနရာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုုအမ်ိဳးသမီးေတြကို ဘယ္ပံုဘယ္နည္း မုဒိန္းေတြက်င့္ၾက နႈတ္ပိတ္သတ္ျဖတ္ၾကေတြ ဖံုးမနိုင္ဖိမရေပၚလာေတာ့မွ က်ေနာ့္ ဝိုင္းဆဲခဲ့ၾကသူေတြ အသံတိမ္သြားလား။
အဲ့သလို လူထုနည္းနဲ႔ စစ္မုဒိန္းလူသတ္ေကာင္ေတြ လက္သည္ေပၚေပၚလာေတာ့ စစ္တပ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့အမႈႀကီးငယ္မွန္သမ်ွ အဆံုးသတ္စီရင္ခ်က္ဟာ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ထံမွသာ ဆင္းသက္ေစရမယ္ဆိုတဲ့ ကိုယ့္လူကိုယ္ကာတဲ့ဥပေဒထုတ္ၿပီး ကာရတာပဲမဟုတ္လား။
ဒါေတာင္ က်ေနာ္ေျပာတုန္းက ေတာထဲေတာင္ထဲမွာ၊ ေရွ႔တန္းစစ္ေျမျပင္လို႔ဆိုတဲ့ လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းတဲ့ ေဒသေတြမွာ။ လူမသိသူမသိ ႀကိတ္ၿပီးျဖစ္ေနၾကတာပါ။
ခုေတာ့ စစ္မုဒိန္းလူသတ္ေကာင္ေတြက ၿမိ့ဳလည္ေကာင္ေတြမွာ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းျဖစ္ေနၿပီ မဟုတ္လား။
ဘာၾကာေသးလို႔တုန္း စစ္ေတြဘက္မွာ ခြင့္ျပန္လာတဲ့စစ္သားက ၇ နွစ္ သမီးေလးကို မုဒိမ္းက်င့္ခဲ့တာပဲ။ ကေလးမေလး အဲ့ဒီဒဏ္နဲ႔ေသတာပဲ။
ဒီဇင္ဘာ ၁၂၊ ၂ဝ၁၅