ဒါေတြ႔ေတာ့ တပ္ထဲေနတုန္းက တပ္မ(၉၉)လက္ေအာက္ခံ ခလရ-၉(လင္းေခး)ကတပ္နဲ႔ တြဲၿပီး ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း(ဗမာျပည္ေျမပံုအရအဆို အေရွ႔ေျမာက္ေဒသ) စီစီဝမ္တာပန္မွာေနခဲ့တာ သြားသတိရတယ္။
စီစီဝမ္နဲ႔တာပန္ဆိုတာက စခန္းကုန္းအေျခနား မေရာက္တတ္ေရာက္တတ္မွာ ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ရြာ ၂ ရြာရဲ့နံမည္။ ၁၉၇၆ ေလာက္ကတည္းက ဗကပနဲ႔တိုက္ပြဲေတြ အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္ၿပီး ပ်က္သြားတဲ့ရြာေပါင္းမ်ားစြာထဲက ရြာ ၂ ရြာဆိုပါေတာ့။ စီစီဝမ္တာပန္ကုန္းကို တက္ရင္ ေအာက္ေျခမွာ တင္ေရႊကုန္းဆိုတာရွိတယ္။ ဗကပနဲ႔ခ်တဲ့ပြဲတပြဲမွာ ၾကြသြားတဲ့ စစ္ဗိုလ္တေယာက္ကိုဂုဏ္ျပဳၿပီး မွဲ႔ထားတဲ့ကုန္း၊ တပ္ခြဲမႉးရံုးနဲ႔ တပ္စုတစု ထိုင္တယ္။
အဲ့ဒီကေနဆက္တက္ရင္ ၾကားစခန္း တစ္ နွစ္ သံုးဆိုၿပီး တပ္စိတ္အဆင့္ထိုင္တဲ့ စခန္းကုန္းေလး ၃ ကုန္းရွိတယ္။ အဲ့ဒါေတြလြန္ေတာ့မွ စစ္ေၾကာင္း(၂)စစ္ေၾကာင္းမႉးရံုးထိုင္တဲ့ ဘိန္းမုန္႔ကုန္း၊ ဘိန္းမုန္႔ကုန္းမွာက ရိကၡာရံုရွိသလို ေဘာ္လီေဘာကြင္းလည္းရွိတယ္၊ ၇၅ မီလီမီတာေနာက္ပြင့္တို႔၊ ၈၁ မီလီမီတာစိန္ေျပာင္းတို႔လည္း ဆင္ထားတယ္။
ဘိန္းမုန္႔ကုန္း ဘယ္ဖက္ ကိုက္တစ္ေထာင္ေလာက္မွာ မိေက်ာင္း တစ္ နွစ္ သံုး ေလး ဆိုၿပီး တပ္စိတ္အဆင့္ထိုင္တဲ့ ခံစစ္ကုန္းေလး ေလးခုရွိတယ္။ စုမႉးရံုးလည္းရွိတယ္။ တခါ ဘိန္းမုန္႔ကုန္းကေန ေရွ႔ဆက္ၿပီး ကိုက္ ၅ဝဝ ေလာက္သြားရင္ ေဇာ္ဝင္းကုန္းဆိုတာရွိတယ္။ ဒါလည္း တိုက္ပြဲၾကြစစ္သည္တေယာက္အမည္ကို ဂုဏ္ျပဳမွဲ႔ထားတာပဲ။ သူလည္း ခြဲမႉးရံုးနဲ႔ တပ္စုတစုထိုင္ထားၿပီး ၈၁ မီလီမီတာစိန္ေျပာင္းနဲ႔ ၃ လက္မစိန္ေျပာင္းလည္းထားတယ္။
အဲ့ဒီ ေဇာ္ဝင္းကုန္းကေန ေရွ႔ ကိုက္ ၄ဝဝ ေလာက္မွာေတာ့ ေရွ႔ကာကုန္း(ရင္ဆိုင္ကုန္း လို႔လည္းေခၚတယ္)ဆိုတာရွိတယ္။ သူနဲ႔ ကိုက္ ၄ဝဝ ေလာက္က ဗကပ ခံစစ္ကုန္းေတြနဲ႔ ဆိုင္ထားတာ။ ျမဴကင္း နွင္းရွင္း မိုးသားစင္ရင္ ဟိုဘက္ကလူေတြ တခ်က္တခ်က္ သြားလာေနတာေတာင္ ျမင္ရတယ္။ မွန္ေျပာင္းနဲ႔ဆို အေတာ္ေလးကို လူရိပ္ကြဲတာပဲ။ ဒီကုန္းက ေရွ႔ကာကုန္းဆိုေပမယ့္ စစ္ေရးအရ အေရးႀကီးေတာ့ တပ္စုတစုလံုး ထိုင္တယ္။ ေျမေပၚမွာ အိပ္တဲမရွိဘူး။ ဘန္ကာ၊ အိုဗာဟက္ဒ္နဲ႔ ေျမေခြးက်င္းအက်ယ္ႀကီးေတြထဲမယ္ အိပ္ရ စားရခ်က္ရတာ။ အီအီးပါေတာ့ ကုန္းေနာက္ေစာင္း မိုင္းကြင္းေတြနားမွာ အိမ္သာရွိတယ္။ စခန္းတြင္း တေနရာက တေနရာသြားရင္ ေျမေပၚလမ္းထက္ ရင္စို႔သာသာနက္ၿပီး ၂ ေပခြဲေလာက္က်ယ္တဲ့ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္း (ေလ်ွာက္လမ္း)ပဲ သံုးၾကရတယ္။
အဲ့တုန္းက တပ္စုမႉးက ဗိုလ္တင္ျမင့္၊ တပ္ၾကပ္ကေနျဖစ္လာတဲ့ဗိုလ္။ စိတ္အေနေရာ စိတ္အထားေရာေကာင္းတယ္။ ရိုးလည္းရိုးတယ္၊ သူအၾကပ္ဘဝတုန္းက သူ႔မိန္းမက တပ္တြင္းရဲေဘာ္ေဈးမွာ အေၾကာ္ေရာင္းတာ ပဲျပဳတ္နံျပားေရာင္းတာလည္း သူေျပာျပလို႔ သိရတယ္။ အၾကပ္စစ္သည္ေတြအေပၚလည္း အေတာ္ညွာတယ္။ သူ႔တပ္စုကရဲေဘာ္တိုင္း သူ႔ဆို ခ်စ္ၾကတယ္။
တခါတေလ တပ္စုမႉးလစ္ရင္ ေန႔ကင္းက်ေနတဲ့ ဒီဘက္ကရဲေဘာ္နဲ႔ ဟိုဘက္က ဗကပကုန္းကလူေတြ လွမ္းလွက္ေအာ္အက္ၿပီး ေယာက္ဖေရ စားၿပီးၿပီလား၊ မင္းနွမကို သတိရလိုက္တာကြာဘာညာနဲ႔ ရိၾကကလိၾက၊ တခါတေလလည္း ဟိုဘက္ဒီဘက္ ဗမာေတြခ်ည္းပဲဆို စကားေျပာရလည္းအဆင္ေျပဆို ငါက ဗမာျပည္ ဘယ္ၿမိ့ဳဘယ္ရြာကကြ ဘာနဲ႔ေက်ာင္းၿပီးတာကြ ဗမာျပည္မွာ မိန္းမ သားသမီး မိဘေတြက်န္ခဲ့တာသတိရတယ္ကြ မဆလကိုမႀကိဳက္လို႔သာ ေတာခိုလာတာကြ အိမ္ေတာ့ျပန္ခ်င္ေနတာပဲ ဘာညာေတြလည္းပါတတ္တယ္။
ဒီဘက္ကလည္း ငါတို႔ကစစ္သားကြ အဲ့ဒါေတြနားမလည္ဘူး တိုက္ဆိုရင္တိုက္ရမွာပဲ မင္းနံမည္ေျပာ မင္းအိမ္လိပ္စာေပးလိုက္ ဒီတေခါက္ေနာက္တန္းျပန္ရင္ မင္းမိသားစုကို မင္းရွိေသးတဲ့အေၾကာင္း သြားေျပာေပးမယ္တို႔ ဘာတို႔လည္းပါတယ္။ တခါတေလ အဲ့သလိုေျပာေနၾကရင္းနဲ႔ အေပါက္လမ္းမတည့္ေတာ့ဘူးဆို ျဗဳန္းျဗန္းနဲ႔ ထထက္ပစ္ျပက္ ကုန္ၾကတာပါပဲ။ ထိေတာ့ ဘယ္ထိပါ့မလဲ။ နွစ္ဘက္စလံုးက ဘန္ကာထဲကေန ပစ္ေန ေျပာေနၾကတာကိုး။
တရက္ ေရွ႔ကာကုန္းက မိုင္းကြင္းေတြျပန္စစ္ ျပန္ခင္းဖို႔ စစ္ေၾကာင္းမႉးအမိန္႔ရတာနဲ႔ က်ေနာ္ ဗိုလ္တင္ျမင့္ဆီသတင္းပို႔ၿပီး တမနက္ခင္းလံုး ရင္ဆိုင္ကုန္းသြားၿပီး အေျခအေန အကဲခတ္တယ္။ ေျမပံုေတြနဲ႔ ေျမျပင္အေျခအေနက အေတာ္ကြာေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီး မိုင္းကြင္းသာဆိုတယ္ ျမက္ေတြသက္ငယ္ေတြက ရင္စို႔ေတာင္မကေတာ့ဘူး အၿပိဳင္းအရိုင္း ေတာထေနၿပီ။
စစ္ေၾကာင္းတေၾကာင္းလံုးမွာ အဲ့အခ်ိန္ အင္ဂၤ်င္နီယာစစ္သည္ဆိုလို႔ က်ေနာ္ပဲရွိတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔တြဲြဲၿပီး အတူပါလာတဲ့ စန္းဝင္းက ေျငွာင့္က်င္းထဲေခ်ာ္က်ၿပီး မူဆယ္ေဆးရံုုလား လားရိႈးေဆးရံုလား ေရာက္ေနတာ။ တေယာက္တည္းလုပ္မယ္ဆို အနည္းဆံုး ၆ ရက္ေလာက္ လုပ္ရမယ္လို႔ စစ္ေၾကာင္းမႉးကို ျပန္သတင္းပို႔ေတာ့ “မင္း အဲ့မွာသြားေနၿပီး မၿပီးမခ်င္း လုပ္ပါ။ ေအးေအးေဆးေဆး အခ်ိန္ယူလုပ္ပါ။ မေလာပါနဲ႔၊ ေသခ်ာအာင္လုပ္ၿပီး စိတ္ခ်ရၿပီဆိုမွ ျပန္လာပါ။ ၆ ရက္မဟုတ္ဘူး၊ ၿပီးမွျပန္လာ”လို႔ အမိန္႔ရတယ္။
ဒါနဲ႔ အဲ့ဒီမွာပဲ ရိကၡာပါတြဲၿပီး လုပ္စရာရွိတာလုပ္တယ္။ ဗိုလ္တင္ျမင့္က သူ႔တပ္သားေတြတင္ မကဘူး သူကိုယ္တိုင္ပါလုပ္အားေပးတယ္။ က်ေနာ္ မိုင္းရွင္းၿပီးသားေနရာေတြက သက္ငယ္ေတြ ျမက္ေတြရိပ္တာ၊ သစ္ပင္ငယ္ေတြခုတ္တာကအစ ေန႔လည္ေန႔ခင္း က်ေနာ္တေယာက္တည္း အလုပ္ လုပ္ေနခ်ိန္ဆို လက္ဘက္ရည္ေလး အေအးေလးပါ ယူယူ လာေပးတယ္။
သူ႔တပ္စုက ရဲေဘာ္ေတြအားလံုးလိုလိုနဲ႔လည္း က်ေနာ္နဲ႔ ခင္သြားတယ္။ ညေနညေနဆို ကိုယ္အဆင္ေျပရာေျပရာေလးေတြစုၿပီး ဘန္ကာထဲမွာ ေသာက္ဝိုင္းေတြခ်ည္းပဲ။ တျခားလည္း ေထြေထြထူးထူးအလုပ္မွ မရွိၾကတာကိုး။
အဲ့ဒီလူေတြထဲမယ္ ခုထိမွတ္မိေနတာက တပ္စုတပ္ၾကပ္ႀကီးထြန္းရင္၊ စကားေျပာရင္ ၿပံဳးၿပံဳးၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔။ ကညႊတ္ကြင္းသား၊ သခင္သန္းထြန္းနဲ႔ေတာင္ အမ်ိဳးေတာ္သလိုလို ေျပာဖူးတယ္။ ေပလည္း အေတာ္ေပပံုပဲ။ တပ္စိတ္မႉးတေယာက္ေျပာတာက “ဆရာႀကီးသာ ရသမ်ွအရစ္ေတြ မျပဳတ္ရင္ ခုေလာက္ရွိ လက္ေကာက္ဝတ္ထိေတာင္ေရာက္မယ္ ကိုဘီအီးရဲ့”တဲ့။
ဒီအၾကပ္ႀကီးက စစ္သားအစစ္။ စစ္တိုက္တဲ့အေၾကာင္းကလြဲလို႔ သူ႔မွာ ေျပာစရာ သိတ္မရွိတဲ့လူ။ အရက္ကေလးမ်ား ေထြလာပလားဆို “တပ္ေတာ္ဦးဆီ ေမ်ွာ္လိုက္ျပန္ေတာ့” ကေန စလိုက္တာ “ကိုယ္တိုင္ လွရာရာေရြးလို႔ ပန္မေပးရ ဆံျမညွာေက စစ္ေျမမွာ ၾကာေညာင္းရက္ရွည္ ေရာက္မယ္အထင္နဲ႔ ေမ်ွာ္တဲ့ပူဗ်ာေဝ တေတြးေတြးနဲ႔ ေဆြးရွာေရာ့မယ္ေလ”လည္းေရာက္ေရာ ေသာက္လိုက္ဆိုလိုက္နဲ႔ မ်က္ရည္ေတြဝဲၿပီး သီခ်င္းလည္း ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ အသံကလည္း “ဒတ္ေဒၚအူးဆီ ေမ်ွာလိုက္ျပန္ေဒါ့” ေတြဘာေတြျဖစ္ကုန္တာပါပဲ။
မနက္က် အရက္နာအက်ေလး ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ေျဖရင္း “ဆရာႀကီး ညက အေတာ္ ေၾကြသြားတာပဲ”လို႔ဆိုရင္ “ေအးဗ်”ဆိုၿပီး မ်က္နွာႀကီးနီၿပီး ရွက္ရွက္ေနတတ္တာပဲ။ ဒါကလည္း တခါတေလ မဟုတ္ဘူး။ ေသာက္တဲ့ညေနတိုင္းပဲ။ ညေနတိုင္းလိုလိုကလည္း ေသာက္ျဖစ္ၾကတာပဲ။ ဆရာႀကီးလည္း မနက္တိုင္း ရွက္အမ္းအမ္းႀကီးျဖစ္ရတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ ဘယ္သူမွ ရိုးအီမသြားၾကတဲ့ ျဖစ္စဥ္ပဲ။
ေနာက္တေယာက္က ၆ဝ မီလီမီတာစိန္ေျပာင္းကိုင္တဲ့ေကာင္။ နံမည္ေတာ့ေမ့သြားၿပီ။ လူေနာက္။ တပ္ထဲကစကားနဲ႔ဆို ေစာက္ခြက္ေျပာင္တဲ့အေကာင္။ ခင္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ အနွေမ်ာမရွိဘူး။ ေနာက္တန္းက ေပးအဖြဲ႔လာလို႔ လစာပါလာရင္ တပတ္မခံဘူး ကုန္တာပဲ။ ေရွ႔တန္းမလဲ သူ႔မွာ လဘက္ရည္ေသာက္ရတယ္လို႔ကိုုမရွိဘူး။ ရိကၡာနို႔ဆီက အရက္နဲ႔လဲလဲေသာက္တာနဲတင္ ကုန္တာ။ ေနာက္တန္းက အိမ္ေထာင္သည္ သူငယ္ခ်င္းရဲေဘာ္ေတြမိန္းမေတြက သူ႔ေတာ့ အေတာ္ခင္ပံုပဲ။ မိန္းမသာမရွိတာ မိန္းမရွိတဲ့လူေတြထက္ေတာင္ သူ႔မွာ ငါးပိေက်ာ္ ငါးေျခာက္ေၾကာ္ လဘက္ ဂ်င္း ေဆးေပါ့လိပ္ ပဲႀကီးေလွာ္ ညဘာညာ့ကိုု စံုေနတာပဲ။ တလတလ ေနာက္တန္းက အိမ္ေထာင္သည္လိုင္းကလူေတြ ဝိုင္းဝက္ထည့္ထက္ေပးလိုက္ၾကတာမွ မနည္းဘူးပဲ။ သူကလည္း ပါသမ်ွ ဟိုလူ႔တဖဲ့ ဒီလူ႔တဖတ္နဲ႔ ေဝျပစ္တာပါပဲ။ ၾကာၾကာမခံပါဘူး။ က်ေနာ့္လည္း အေတာ္ခင္တယ္။
အဲ့ေကာင္က အရက္ကေလး နည္းနည္းဝင္သြားရင္ ထံုးစံအတိုင္း ဗကပကုန္းဘက္ကို ကိုယ္ပိုင္နံပတ္ ဘယ္ေလာက္ဘယ္ေလာက္ကြ၊ နံမည္ဘယ္သူကြ၊ မိုးညိဳသားကြ၊ ၆ဝ မမ စာ မိသြားခ်င္သလားကြ ေဟ၊ မင္းတို႔ေကာင္ေတြကို မေၾကာက္လို႔ ဒီမွာ လာစခန္းထိုင္တာကြ ဘာညာနဲ႔ အသံၿဗဲႀကီးနဲ႔ေအာ္ေတာ့တာပဲ။ တခါတေလ နွမေတြ အေဒၚေတြ ႀကီးေဒၚ အပ်ိဳႀကီးေတြဘာေတြရွိလားေမးၿပီး "ရွိရင္ ငါ့တေယာက္ေလာက္ေတာ့aပးကြာ” ဘာညာနဲ႔ လွမ္းကေတာင္းေသးတာ။ ဟိုဘက္ကျပန္ေျပာရင္ေတာ့ သူ႔အႀကိဳက္ပဲ။ ေျပာေတာ့တာပဲ တလစပ္။
ဟိုဘက္က ဘာမွျပန္မေျပာဘူးဆို သူ နွာတင္းၿပီး ဘန္ကာထဲကေနထြက္ ေျမေပၚတက္ ခါးပတ္ခၽြတ္ စစ္ေဘာင္းဘီခၽြတ္ အတြင္းခံေဘာင္းဘီကို ဒူးေအာက္အထိေလ်ွာခ် အဲ့ဒီ့ဘက္ ဖင္ကုန္းျပၿပီး ေဟ့ေကာင္ေတြ မင္းတို႔ကို ဒါပဲထင္တယ္ကြ။ ေရွ႔က ဟာနဲ႔မင္းတို႔က မတန္ဘူး၊ အဲ့ဒါ ငါမိန္းမရရင္ ငါ့မိန္းမဖို႔ထားရမယ္၊ မင္းတို႔ကိုေတာ့ ဒါပဲ”ဆိုၿပီး ဖင္ကုန္းျပလိုက္ ေအာ္လိုက္ ဖင္ကုန္းျပလိုက္ေတြလုပ္ေတာ့တာပဲ။ ဒါလည္း တေန႔မဟုတ္ဘူး၊ ေန႔တိုင္းလိုလို ျမင္ရၾကားရတဲ့ျမင္ကြင္း။
တေန႔ေတာ့ က်ေနာ္အလုပ္လုပ္ေနရင္း မိုင္းကြင္းထဲက ျဖဴ ၂ ေကာင္ရထားတာနဲ႔ အလုပ္ေတြ ေစာေစာလက္စသတ္ၿပီး ျဖဴအူခ်က္နဲ႔အရက္နဲ႔ကိုင္မယ္ဆိုၿပီးလုပ္ေတာ့ ခုနေျပာတဲ့ စိန္ေျပာင္းေမာင္က “ကိုဘီအီး ေအးေဆးေန က်ေနာ္ခ်က္မယ္ ေဘးက အရက္သာငွဲ႔ေပး”ဆိုၿပီး အူေတြကိုင္ေတာ့တာပဲ။ က်ေနာ္ကလည္း ဝမ္းတြင္းသားတို႔ အူတို႔သာႀကိဳက္တာ ကိုင္ရမွာေတာ့ အေတာ္ရြံတာ။ ဒါနဲ႔ ဟန္က်သြားတယ္။ အရက္ေလးေမာ့လိုက္ ျဖတ္လိုက္ ခြဲလိုက္ ေဆးလိုက္ေၾကာလိုက္ တံုးလိုက္တစ္လိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုး အမယ္စံုထည့္ၿပီး အိုးလည္း ဖိုေပၚေရာက္ေရာ က်ေနာ္ေရာသူပါ အေတာ္ေကာင္းေနၾကၿပီ။ “ကိုဘီအီး ဟင္းအိုး တခ်က္ၾကည့္ထား တပြက္နွစ္ပြက္ ပြက္တာနဲ႔ ဆားျမည့္ၾကည့္ၿပီး အေနေတာ္ဆို ခ်ထားလိုက္ေတာ့။ ဖိုေပၚမွာ အိုးကို အၾကာႀကီးတည္မထားနဲ႔။ ျဖဴအူက ၾကာေလက်က္ေလ မာေလပဲ။ အက်က္မ်ားေလေလ ဝါးမရေလပဲ”လို႔ေျပာၿပီး တခြက္ထပ္ေမာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ “က်ေနာ္ ဗကပေတြကို သြားစလိုက္ဦးမယ္၊ ၿပီးရင္ ကစ္ၾကမယ္” ဆိုၿပီး ထြက္သြားတယ္။
က်ေနာ္ မီးဖိုေရွ႔ထိုင္ရင္း သူေျမေပၚတက္ ေအာ္ဟစ္ေနသံေတြ ၾကားေနရတယ္။
ေနာက္ေတာ့ သိတ္မၾကာဘူး ဟိုဘက္က လွမ္းပစ္သံ ဆယ့္ေလးငါးခ်က္ၾကားလိုက္တယ္။ ဒီဘက္ ကင္းသမားကလည္း ျပန္ပစ္တယ္။ က်ည္တေဘာက္စ္ေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျပန္ၿငိမ္သြားတယ္။ ခနလည္းေနေရာ တပ္စုေဆးတပ္သားကို ေခၚတဲ့အသံ ၾကားတယ္။ တခုခုေတာ့ တခုခုပဲဆိုၿပီး က်ေနာ္လည္း အသံေတြၾကားတဲ့ဘက္ဆီ ေလ်ွာက္ေျမာင္းအတိုင္း ေလ်ွာက္သြားေတာ့မွ
ေရွ႔ကင္းဘန္ကာေဘးက ေလ်ွာက္ေျမာင္းထဲမွာ ေပါင္ၿခံၾကားထဲလက္အုပ္ၿပီး “အံမယ္ေလးဗ် လုပ္ၾကပါဦး က်ေနာ့္ေဂြးစိ ျပတ္ထြက္သြားပလား မသိဘူး။ လုပ္ၾကပါဦး”ဆိုၿပီး ဖင္တံုးလံုးနဲ႔ မ်က္ေစ့မ်က္နွာအပ်က္ပ်က္နဲ႔ ေပါင္ေရာဖင္မွာပါ ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႔လဲေနတဲ့ ေမာင္စိန္ေျပာင္း။
က်ေနာ့္လည္း ျမင္ေရာ “ကိုဘီအီးေရ သြားၿပီနဲ႔တူတယ္ဗ် ေဂြးဥျပဳတ္သြားပလားမသိဘူး၊ နာလိုက္တာဗ်ာ၊ ေသမလား မသိဘူး၊ မိန္းမရရင္ ကေလးေတာ့ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး၊ အဲ့လိုမွန္းသိရင္ -ီးလွန္ျပပါတယ္ဗ်၊ ဒီ မေအလိုး ဗကပေတြကို၊ ျဖဴအူေရာ က်က္ၿပီလား”ဆိုၿပီး ဂေယာင္ဂတမ္းေတြ ထေျပာေသးတာ။ က်ေနာ္လည္း ဘာျဖစ္လို႔ ျဖစ္မွန္းလည္းမသိ၊ သူၾကည့္ၿပီး သူေျပာတာၾကားၿပီး သနားရမွာလိုလို ရီရမွာလိုလိုျဖစ္ေနတုန္း ေဆးတပ္သား ေရာက္ခ်လာတယ္။ ေမာင္စိန္ေျပာင္းကေတာ့ ရံႉံ႔မဲ့ေအာ္ဟစ္ၿငီးတြားလို႔၊ အၾကပ္ႀကီးလည္း ေရာက္လာတယ္။
ေဆးတပ္သားက အတင္းလွန္ေလွာစစ္ေဆးၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးၿပံဳးၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ “ငါလိုးမသားရယ္ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးဟ၊ ေျငွာင္ရွၿပီး ကပၸါယ္အိပ္ကြဲသြားရံုပဲ။ ဘာမွမျဖစ္ဘူး၊ ငါျပန္ခ်ဳပ္ေပးမယ္၊ မင္းေဂြးဥလည္း မထြက္ပါဘူးဟ”ဆိုေတာ့ “တကယ္လား”တဲ့။ တကယ္ဟလို႔ ေဆးတပ္သားကေျပာေတာ့ ေဘးကၾကည့္ေနတဲ့ တပ္ၾကပ္ႀကီးက “ဘန္ကာထဲသြင္း ဒီမေအလိုးကို၊ အေတာ္ ဖင္ယားတဲ့ေကာင္၊ သူ႔ပေထြးေတြကို အားအားရွိ ဖင္ သြားကုန္းကုန္း ျပေနတာ၊ ဟို မနီးလို႔။ နီးရင္ စစ္တိုက္လို႔မေသပဲ ဖင္အလိုးခံရၿပီးေသမယ့္အေကာင္”လို႔ ေျပာလည္းေျပာ ဆဲလည္းဆဲ ရီလည္းရီၿပီး ဘန္ကာထဲဆြဲသြင္း၊ ထံုေဆးထိုးၿပီး အစိမ္းခ်ဳပ္ပဲ ခ်ဳပ္ေပးလိုက္တယ္။
ခနေနေတာ့ စစ္ေၾကာင္းရံုးကျပန္လာတဲ့တပ္စုမႉးကို အၾကပ္ႀကီးက “ဒီေကာင္ ဟိုဘက္ကို ဖင္သြားလွန္ျပတာဗိုလ္ႀကီး၊ မူးကလည္းမူးေနေတာ့ ခုန္ခုန္ၿပီး ဖင္ကုန္းကုန္းျပရင္း သူ႔ဟာသူ မထိန္းနိုင္ပဲ ေလ်ွာက္ေျမာင္းထဲ ေနာက္ျပန္ေလ်ွာၿပီး ေျမာင္းထဲက ေျငွာင့္စည္းေတြေပၚ ဖင္ထိုင္ရက္က်တာ၊ ကပၸါယ္အိပ္ ေျငွာင့္ရွၿပီး ခြဲလိုက္သလိုျဖစ္သြားတာ၊ သိတ္မမ်ားပါဘူး၊ ၃-၄ ခ်က္လားပဲ ခ်ဳပ္ရတာ၊ ေဂြးဥေတာ့ မထိဘူး”ဆိုၿပီးသတင္းပို႔သံၾကားေတာ့ က်ေနာ္လည္း တေယာက္တည္း ၿပံဳးမိတာပါပဲ။
ဒါနဲ႔ အဲ့ဒီညေန ေမာင္စိန္ေျပာင္းရဲ့ျဖဴအူခ်က္ဟာ ဆရာႀကီးထြန္းရင္နဲ႔တြဲၿပီး အျမည္း ျဖစ္သြားခဲ့တာပါပဲ။ စက္တင္ဘာ ၂၃၊ ၂ဝ၁၅
