Monday, July 27, 2015

၂ဝ၁၅ ေမအကုန္ဇြန္နဲ႔ဇူလိုင္လေတြက တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ ၁ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
၂ဝ၁၅ ေမအကုန္ဇြန္နဲ႔ဇူလိုင္လေတြက တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ ၁ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)
(ေခါင္းစည္းနီနဲ႔ ငွက္ေပ်ာသီး)
သစ္ေကာင္းအိမ္နဲ႔ မေန႔ညေနက စကားေျပာရင္း မင္းေလာင္းေမ်ွာ္နဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေရးကိုးကြယ္မႈဘက္ေရာက္ေတာ့ သူက “............ေဟ့လူရာ လူေတြက ကိုးကြယ္စရာမရွိရင္ မေနနိုင္ၾကတာဗ်။ ဘာမွကုုိးကြယ္စရာမရွိရင္ ကုုိယ္အိပ္တဲ့အိမ္ခန္းထဲမွာ အုန္းသီးေတြ ငွက္ေပ်ာသီးေတြ ခ်ိတ္ထားတယ္။ ေခါင္းစည္းအနီေတာင္ ပတ္ေပးထားေသးတယ္ အုုန္းသီးကုုိ”လို႔ေျပာေတာ့ က်ေနာ္က “ၿပီးေတာ့ အဲ့ဒီအုန္းသီးနဲ႔ ငွက္ေပ်ာသီးကို ျပန္ေၾကာက္ေနရ ျပန္ပူေဇာ္ပသေနၾကေသးတာဗ်”လို႔ေျပာလိုက္တယ္။
က်ေနာ္တို႔လည္း ေခါင္းေဆာင္ဆိုၿပီး ငွက္ေပ်ာသီးေတြအုန္းသီးေတြကို ေခါင္းစည္းအနီမ်ား ပတ္ေပးမိလိုက္ၾကသလား မေျပာတတ္ပါဘူး။
ေမ ၃၁ ၂ဝ၁၅

(အာဇာနည္ေတြေနတဲ့တိုင္းျပည္)
ဒီပဲယင္းနိုင္ငံေရးလုပ္ႀကံမႈမွာ အၾကမ္းဖက္သတ္ျဖတ္ခံရသူေတြကိုရည္စူးၿပီး ဖို႔တ္ဝိန္းေရာက္ မေသၾကြင္းက်န္ေဒၚညြန္႔ညြန္႔က ဓမၼရကၡိတေက်ာင္းမွာ ဘာသာေရးအလႉဒါနနဲ႔ နိုင္ငံေရးအာသီသျဖည့္မယ္ေျပာတယ္။ မေန႔ကေတြ႔ေတာ့ ဖိတ္လိုက္တယ္။ ဘုန္းႀကီးဆြမ္းကပ္တာ တရားနာတာ ေရစက္ခ်သာဓုေခၚ အမ်ွေဝခ်ိန္ၿပီးေလာက္မွာ သြားျဖစ္ေအာင္သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ဘာလိုလိုနဲ႔ ၁၂ နွစ္ေျမာက္ပါေရာလား။
နိုင္ငံေရးလုပ္ႀကံမႈမွန္သမ်ွ က်ေနာ္ ဆန္႔က်င္တယ္။ အလုပ္ႀကံခံရတာျခင္းအတူတူ အသတ္အျဖတ္ခံရတာျခင္းအတူတူ အာဏာနဲ႔ေသနတ္ရွိေနခ်ိန္မို႔အာဇာနည္ျဖစ္တဲ့ အစဥ္အလာကိုလည္း မနွစ္ၿမိ့ဳဘူး။
အာဏာရေတြရဲ့ဖိနွိပ္မႈကိုဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ရင္း ေထာင္ထဲမွာ ၿမိ့ဳျပလမ္းမေတြထက္မွာ လူသူမနီးေက်းလက္ေဒသေတြမွာ ေတာႀကီးမ်က္မည္းစစ္ေျမျပင္ေတြမွာ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ ခံခဲ့ရတဲ့လူေတြမွနည္းလား။ ဒီ စစ္အုပ္စုဖိနွိပ္မႈေအာက္မွာေပၚခဲ့တဲ့ အာဇာနည္ေတြမွနည္းလား။
လူတန္းစားတိုင္းမွာ အလႊာတိုင္းမွာ လူမ်ိဳးစုတိုင္းမွာ အာဇာနည္ေတြရွိတယ္။
က်ေနာ္တို႔ဟာ အျခားသူေတြကိုလိုက္ၿပီး ကိုယ့္အာဇာနည္ကိုပဲ အတင္းနည္ခိုင္းေနတာ နိုင္ငံေရးက်င့္ဝတ္အရ မွန္သလား။ ဖိနွိပ္ခံျခင္းမို႔ ဘက္တဘက္တည္းရွိေၾကာင္း မျပနိုင္တာဟာ အေတြးအေခၚသီလေၾကာင္ရာ မက်ဘူးလား။ ဇူလိုင္(၁၉)ၾက သူတို႔ကိုလာေစခ်င္ၿပီး ေစာဘဦးႀကီးေန႔အထိမ္းအမွတ္ျပဳတာၾက ဘာလို႔ အသိအမွတ္ျပဳမသြားတာလဲ။ ဘာသေဘာလဲ။ ဘာနိုင္ငံေရး ေရခ်ိန္လဲ၊ ဖိနွိပ္ခံရသူျခင္း အတူတူ ဗမာလူမ်ိဳးႀကီးဝါဒကို အာဇာနည္ေန႔ထဲထိေအာင္ေတာင္ သြပ္သြင္းေနတာလား။
ဖိနွိပ္မႈေတြရွိေနသမ်ွ တြန္းလွန္ဖယ္ရွားတိုက္ပြဲဝင္တာေတြလည္းရွိေနမွာပဲ။ ေအာင္ပြဲဟာလည္း အေနွးနဲ႔အျမန္ ရ ရမွာပဲ။ ဖိနွိပ္သူကလည္း လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္မႈကို ဖိနွိပ္ေရးနည္းနာတခုအေနနဲ႔ သံုးေနဦးမွာပဲ။ အလုပ္ႀကံအသတ္ျဖတ္ေတြလည္း ခံေနရဦးမွာပဲ။ အာဇာနည္ေတြလည္း ေပၚေနဦးမွာပဲ။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဒီမိုကေရစီ၊ လူ႔အခြင့္အေရး၊ လူမ်ိဳးစုအားလံုး တန္းတူရည္တူေသြးစည္း ညီညြတ္မႈရွိတဲ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္မွ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးနဲ႔ ဖိနွိပ္မႈမ်ိဳးစံုကင္းမွ အာဇာနည္ေတြ မေပၚေတာ့မွာပဲ။ ဒါမွ အာဇာနည္ေတြမေနတဲ့တိုင္းျပည္ျဖစ္မွာပဲ။ အာဇာနည္ေတြေနတဲ့တိုင္းျပည္ ဆိုတာ သံနဲ႔ေသြး ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔စစ္ပြဲ ေသကြဲရွင္ကြဲ မ်က္ရည္နဲ႔ငိုညည္းသံေတြလႊမ္းေနတဲ့ ဖုန္းဆိုးေျမပဲ။
က်ေနာ္ကေတာ့ “အာဇာနည္ေနတဲ့တိုင္းျပည္”ဆိုတဲ့ စစ္က်ိန္စာမိဘဝကေန ဗမာျပည္ကို လြတ္ေစ့ခ်င္တာပဲ။ ေမ ၃၁ ၂ဝ၁၅

(လူထုမနာမယ့္ေသာက္နည္း)
အရက္အေကာင္းစားေတြကို ဘယ္လိုေလး ဘာအျမည္းနဲ႔ ဘယ္နည္းေသာက္ရတယ္ျပဳရတယ္ဆိုတာ ၾကာဖူးနားဝေတြေတာ့ က်ေနာ့္မွာ အေတာ္မ်ားပါတယ္။
အဲ့ဒါ ဒီမနက္ မိတ္ေဆြတေယာက္နဲ႔ ေတာေျပာေတာင္ေျပာေျပာၾကရင္း စကားက ဝီစကီေသာက္တဲ့ဆီေရာက္သြားေတာ့ က်ေနာ္က “ဝီစကီကို ဘာနဲ႔မွမေရာဘဲ သူ႔အတိုင္းေလး ပါးစပ္ထဲအရက္ကေလးကိုငံုထားၿပီးအရသာကို တစိမ့္စိမ့္ခံရင္း မ်ွဥ္းၿပီးေသာက္တဲ့နည္၊ ေရရိုးရိုး ေအးေအးေလးနဲ႔ အေနေတာ္စပ္ၿပီးေသာက္တဲ့နည္း၊ ေရခဲထဲအရက္ထည့္ေသာက္တဲ့နည္း အရက္ထဲေရခဲထည့္ေသာက္တဲ့နည္း၊ ေဆာ္ဒါနဲ႔ေရာေသာက္တဲ့နည္း စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ ရွိၾကတယ္။ ခင္ဗ်ားကေရာ လုပ္ပါဦး ဘာနည္းနဲ႔ေသာက္မွာလဲဗ်” ဆိုေတာ့
သူက “လူထု မနာမယ့္နည္းေပါ့ဗ်”တဲ့။
က်ေနာ္လည္း ဘာေျပာရမွန္းမသိေတာ့။ ေမ ၂၉ ၂ဝ၁၅

(လေက်ာ္ ေဒြးေတာ္လြမ္း)
“အေမ့သားသမီးတခ်ိဳ႔” ဇြန္ တလလံုးကိုေက်ာ္ၿပီး အာဇာနည္ေန႔ကို လွမ္းေအာက္ေမ့ခိုင္းေနတာ အလကားမဟုတ္ပါ။ မေတာ္တဆနဲ႔ အမွတ္တမဲ့မဟုတ္ပါ။ မသိလို႔ မဟုတ္ပါ။
ဇြန္ ၆ ရက္လို အုတ္က်င္း၊ ဆင္မလိုက္၊ ပုလိပ္ခ်ည္မ်ွင္နဲ႔အထည္စက္အပါအဝင္ မဆလေခတ္ အလုပ္သမားသပိတ္ေတြအေရးအခင္းေတြ အသတ္အျဖတ္ခံအၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြဲခံရတာေတြကို ခ်န္ခဲ့တာမေျပာနဲ႔ ဇူလိုင္ဆဲဗင္န္းလို စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို အဦးဆံုးဆန္႔က်င္ ဖီဆန္ခဲ့တဲ့ သမိုင္းဝင္ျဖစ္ရပ္ႀကီးကိုပါေက်ာ္ခြၿပီး “အာဇာနည္ေန႔ တို႔မေမ့”လုပ္ေနတာ တျခားမဟုတ္ဘူး။
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ရင္ေျမကတုတ္လုပ္ၿပီး ကာကြယ္ေနတဲ့ေျခလွမ္းေတြထဲက တခုမ်ွသာပဲ။
ကၽြန္ဝါး အလုအယက္ ဝ လွခ်ည္လား
သေဘာက္မသားေတြ။ ေမ ၂၈ ၂ဝ၁၅

(ေၾကာင့္ၾကဗ်ာေပြ)
က်ေနာ္ အေမရိကားေရာက္စက "ခင္ဗ်ား နိုင္ငံေရးမလုပ္ေတာ့ဘူးလား။ ၾကာရင္ ခင္ဗ်ားနိုင္ငံေရးေသသြားမယ္ေနာ္"လို႔ စိုးရိမ္တႀကီးေမးဖူးသူက
ဟိုတေလာကေတြ႔ေတာ့
"ခင္ဗ်ား ခုထက္ထိ ဒီနိုင္ငံေရးကို စိတ္မကုန္ေသးဘူးလား"လို႔ ေၾကာင့္ေၾကာင့္ၾကၾကေျပာျပန္ရွာတယ္။ ေမ ၂၂ ၂ဝ၁၅


၂ဝ၁၅ ေမအကုန္ဇြန္နဲ႔ဇူလိုင္လေတြက တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ ၂ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
၂ဝ၁၅ ေမအကုန္ဇြန္နဲ႔ဇူလိုင္လေတြက တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ  ၂ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)
(သရဲေျခာက္တာမ်ား အဆန္းလုပ္လို႔)
က်ေနာ္ သရဲအေျခာက္ခံရဖူးတဲ့အေၾကာင္း လံၾကဳပ္ဇာတ္လမ္းဆင္ၿပီး လူ ဆယ္ေယာက္ေလာက္ကိုေျပာၾကည့္တာ သရဲရွိတာလံုးဝမယံုဘူးဆိုတဲ့လူေတာင္ “ခင္ဗ်ားဟာက ဟုတ္ေရာ ဟုတ္ရဲ့လားဗ်ာ”လို႔ သူ႔ကိုယ္သူ သံသယျပန္ဝင္တဲ့အထိပဲ။
ဗုဒၶျမတ္စြာကို God ကို ယံုသလိုယံုသူ မဟုတ္ဘူးလို႔ေၾကြးေၾကာ္သူတေယာက္ကေတာ့ မနက္ျဖန္ စီရင္ခ်က္ခ်ေတာ့မယ္လည္းဆိုေရာ သူ႔လက္နဲ႔သူကိုယ္တိုုင္ထုထားတဲ့ ေရႊဝါဆပ္ျပာ ဆင္းတုေတာ္ေလးေရွ႔မွာ ပုဆစ္တုပ္ထိုင္ၿပီး တတြတ္တြတ္ေတြ လုပ္တာေတြ႔ေတာ့ ေမးၾကည့္မိတယ္ “ခင္ဗ်ား ဘာဆ့ုေတြေတာင္းေနတာလဲဗ်”ဆိုေတာ့ “ဆုေတာင္းတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဘုရားေရွ႔မွာ သစၥာျပဳတာပါ။ က်ေနာ္ဟာ တသက္လံုး အရက္ေသစာ မေသာက္စားခဲ့ဖူးပါဘူး ဤသစၥာမွန္ေသာေၾကာင့္ မနက္ျဖန္စီရင္ခ်က္ခ်တာမွာ ကြင္းလံုးကၽြတ္လြတ္ပါရေစလို႔ သစၥာဆိုတာ”လို႔ေျပာတယ္။
ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး နတ္ျမင္းပ်ံဆိုလည္း ပ်ံလိုက္
နဂါးဆိုလည္း ဂါးလိုက္ေတြ မ်ားသထက္မ်ားမ်ားလာတာေတြ႔လို႔ပါ။
ေနာက္မွေျပာဦးမယ္ဗ်ာ။

(ရိုဟင္ဂ်ာမေလး နစီမာ)
ဖို႔တ္ဝိန္းကို ဒုကၡသည္လူဝင္မႈအဆင့္အတန္းနဲ႔ေရာက္လာၾကတဲ့ ရိုဟင္ဂ်ာမိသားစုတိုင္းမွာ ရင္နာစရာအျဖစ္ဆိုးေတြ နာက်င္ေၾကကြဲစိတ္ထိခိုက္စရာေတြ ကိုယ္စီပါလာၾကတယ္။ (က်ေနာ္တို႔လည္း ထို႔နည္းတူပါပဲ) လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ လေက်ာ္ေလာက္က ၈ လသမီးအရြယ္ ကေလးေလးတေယာက္ကို ခါးထစ္ခြင္ခ်ီလို႔၊ အေရာင္လြင့္အဆင္မေပၚေတာ့တဲ့ ပါတိတ္ထမိန္ေဟာင္းေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္စည္းလို႔၊ ၾကြပ္ၾကြပ္အိပ္ေလးတလံုးကို လက္တဖက္ကေလ်ာ့တိေလ်ာရဲဆြဲလို႔၊ အားငယ္စိုးရြံ႔မ်က္လံုးအစံုနဲ႔ ေလာကကိုက်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္ ၾကည့္ရင္း ေလဆိပ္ရိုးရိုးေလွကားေပၚကဆင္းခ်လာတဲ့ ရြက္ၾကမ္းရည္က်ိဳရုပ္ရည္နဲ႔ ပိန္ပိန္ပါးပါးအသားညိဳညိဳ အသက္ ၃ဝ ဝန္းက်င္ မိခင္ငယ္တေယာက္ကို က်ေနာ္တို႔ဇနီးေမာင္နွံ သြားႀကိဳေခၚလာၿပီး ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရးပရိုဂရမ္က လုပ္ေပးရမယ့္ကိစၥမွန္သမ်ွ တခုမွအလစ္ဟင္းမရွိရေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ (က်ေနာ္က ေစတနာ့ဝန္ထမ္းအေနနဲ႔ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲ့သလို လုပ္ခဲ့တဲ့ေစတနာ့ဝန္ထမ္းအႀကိမ္ေပါင္းဟာ ရာဂဏန္းနဲ႔ခ်ီေနပါၿပီ။)
ခုေတာ့ အဲ့ဒီ ရိုဟင္ဂ်ာမေလးမွာ အားမန္နဲ႔ခြန္အားသစ္ေတြ၊ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္နဲ႔စိတ္ကူးေတြ၊ သူ႔သမီးငယ္အတြက္ အနာဂတ္ေရာင္ျခည္ေတြ လင္းလက္ယွက္သန္းေနပါၿပီ။ သူ အလုပ္ လုပ္ေနပါၿပီ။ သူ႔ဝင္ေငြနဲ႔သူ႔ေျခေထာက္ေပၚ သူရပ္တည္ေနနိုင္ပါၿပီ။ ဘယ္သူ႔အမွီအခိုမွ မလိုေတာ့ပါ။ သိတ္မၾကာခင္မွာ သူ႔ခင္ပြန္းသည္လည္း ေရာက္လာေတာ့မယ့္အေၾကာင္း မေန႔က သတင္းေကာင္းသြားပါးေတာ့ သူ႔မ်က္ဝန္းအစံုမွာ မ်က္ရည္ေတြျပည့္လို႔။ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ မ်က္ေတာင္ခပ္ရင္း က်မလာေအာင္ မနည္းအားတင္းထိန္းေနတဲ့ၾကားကပဲ မ်က္ရည္ၾကည္ေတြ ေပါက္ကနဲေပါက္ကနဲက်လာတာျမင္ေတာ့ က်ေနာ့္ဇနီး အသံေတြတုန္ၿပီ။ သူပါ ေရာ မ်က္ရည္လည္ၿပီ။
ခနတျဖဳတ္ထိုင္ အားေပးစကားေျပာၿပီး ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ က်ေနာ့္ဇနီးကို “ေယာင္းမကို ဘယ္လိုေက်းဇူးတင္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး”လို႔ေျပာေတာ့ ဇနီးက “ရဘာဒယ္”လို႔ အေမရိကန္အသံထြက္ဗမာစကားနဲ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ သူေရာက္ၿပီး ေနာက္ေန႔ 24 hours home visit သြားကတည္းက သူက က်ေနာ့္ကို “အကိုႀကီး”တဲ့ က်ေနာ့္ဇနီးကိုၾက “ေယာင္းမ” တဲ့။
အခုလာမယ့္ ဇြန္လ ၂ဝ ရက္ေန႔ ကမၻာ့ဒုကၡသည္မ်ားေန႔ World Refugee Day ကို Catholic Charities Refugee Department က က်င္းပတဲ့အခါ ဒီရိုဟင္ဂ်ာမေလးတက္ၿပီး သူ႔ဘဝဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္ေလး ဗမာလိုေျပာလိမ့္မယ္။ အဂၤလိပ္လို တေယာက္ေယာက္က ဘာသာျပန္ေပးရမယ္။ မိတ္ေဆြတို႔လည္း စိတ္ဝင္စားရင္လာၿပီးနားေထာင္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ဗမာ၊ အာဖရိကန္နဲ႔ လက္တီနို.အကေတြ အတီးအမႈတ္ေတြအျပင္ အေမရိကန္စာ ဗမာစာနဲ႔အာဖရိကန္စာတခ်ိဳ႔လည္း အခမဲ့စားၾကျမည္းၾကတာေပါ့။
အဲ့ဒါၿပီးေတာ့မွ သူ႔ဘဝအေၾကာင္း သူ႔ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းၿပီး ေရးမယ္လို႔စိတ္ကူးထားပါတယ္။ ဇြန္ ၉ ၂ဝ၁၅

(ဖိတ္တာလား ေတာက္တာလား)
အင္န္အယ္လ္ဒီဟာ ဒီမိုကေရစီေရးတပ္ဦးက အလံကိုင္အဖြဲ႔အစည္းႀကီးျဖစ္ေနေသးတယ္ဆိုရင္
ေဒၚစုဟာ
လူထုေခါင္းေဆာင္ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ေနေသးတယ္ဆိုရင္
ခုလို ေတြ႔ခ်င္တယ္ဆိုၿပီး လူႀကံဳပါးတဆင့္ခံနႈတ္နဲ႔ဖိတ္တာမ်ိဳးမေျပာနဲ႔ ကိုယ့္ဘက္ကေတာင္ ေတြ႔ပါရေစလို႔ မရမကေတာင္းဆိုၿပီးေတြ႔ရမွာပဲ။
ေတြ႔လည္းေတြ႔ခဲ့တာ အထင္အရွားရွိခဲ့တာပဲ။
ခုက အင္န္အယ္လ္ဒီဟာ နိုင္ငံေရးပါတီတခုပဲ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ အဲ့ဒီပါတီရဲ့ဥကၠဌပဲ။
နိုင္ငံေရးပါတီတခုခုက ခုလိုမ်ိဳး ဖိတ္တာမ်ိဳးမေျပာနဲ႔ စာနဲ႔ေပနဲ႔တရားဝင္ထုတ္ၿပီး ဖိတ္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဗကသလို လြတ္လပ္တဲ့ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔အစည္းမွာ သြားတက္ဖို႔အခက္အခဲရွိတာ
သြားတက္ဖို႔မျဖစ္နိုင္တာေတြရွိတယ္။
ဗကသအေနနဲ႔မဟုတ္ပဲ ဗကသကိုကိုယ္စားျပဳမႈမပါပဲ
ဗကသဝင္ေတြ ကိုယ့္ဆႏၵအေလွ်ာက္သြားေတြ႔တာကေတာ့ တပိုင္းပဲ။
ခု(ဖိတ္တယ္ပဲထားပါဦး) က်ေနာ့္အျမင္ေျပာရင္ လုပ္တဲ့ပံုစံက
ဖိတ္တယ္ဆိုတာထက္ ဘာသံထြက္လာမလဲလို႔ ေတာက္ၾကည့္တဲ့သေဘာ တို႔ၾကည့္တဲ့သေဘာပဲ။ ဇြန္ ၇ ၂ဝ၁၅

(ငါးပိသံနဲ႔ ဘိုလိုမႈတ္)
က်ေနာ္တို႔ စကားျပန္တို႔ ဘာသာျပန္တို႔သာလုပ္ေနတာ က်ေနာ္တို႔ေျပာတဲ့ အေမရိကန္အသံထြက္အဂၤလိပ္စကားက ဘယ့္နွယ္လို႔ ေနးတစ္ဗ္ေတြလို ပီပါ့မလဲ။ ငါးပိသံဆားသံေတြ ကဲေနတာေပါ့။ ဝဲေနတာေပါ့။ ဒီကို ငယ္ငယ္ကေလးနဲ႔ေရာက္လာတဲ့ ဒါမွမဟုတ္ ဒီမွာေမြးတဲ့ဗမာကေလးေတြေျပာတဲ့အဂၤလိပ္စကားက လူသာမျမင္ရလို႔ကေတာ့ တကယ့္ အေမရိကန္ေတြေျပာတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ ေလယူေလသိမ္းေရာ ေဝါဟာရေရြးခ်ယ္တာေရာ အစစအရာရာဆိုပါေတာ့။ က်ေနာ္တို႔အဂၤလိပ္လိုေျပာရင္ သူတို႔နားထဲ သိတ္အစပ္မတည့္လွသလို တခါတေလ သိတ္လည္း နားလည္ပံုမေပၚပါဘူး။
နားလည္တာမလည္တာ အစပ္တည့္တာမတည့္တာက ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ေျပာတဲ့ဗမာစကားကလည္း က်ေနာ္တို႔ေျပာတဲ့ အဂၤလိပ္စကားလိုပဲမဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ လူတဖက္သားရဲ့အားနည္းခ်က္ကို ေလွာင္တာေျပာင္တာသေရာ္တာဟာ မယဥ္ေက်းတဲ့အျပဳအမူမွန္း က ကညစ္ေပမွာျခစ္ အရြယ္ကတည္းက ေခါင္းထဲရိုက္သြင္းခံရတဲ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ငါးပိသံဆားသံကို ေလွာင္မိသေရာ္မိတဲ့ ဗမာမိဘမ်ားကေမြးတဲ့ကေလး ၂ ေယာက္အဖို႔ အျပစ္ထက္ အျဖစ္ပိုႀကီးသြားတာေလး ေျပာမယ္ေတြးထားပါတယ္။
ပရိုက္ေဗစီလို႔ဆိုတဲ့ တပါးသူ႔အတြင္းေရး အျပင္မေပါက္ၾကားေအာင္ ထိန္းသိမ္းေပးရမယ့္အေျခခံကေန ေျပာပါမယ္။ မနက္ျဖန္ေလာက္ေပါ့။
ဇြန္ ၃ ၂ဝ၁၅

(ရိုဟင္ဂ်ာေတြေနတဲ့တိုင္းျပည္)
ဗမာျပည္ဘယ္နားမွန္းမသိေပမယ့္ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေနတဲ့တိုင္းျပည္လို႔ေျပာရင္ “ေၾသာ္...သိၿပီ သိၿပီ” ဆိုတဲ့ေခတ္တေခတ္ အေမရိကားမွာျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။
ခုမ်ားမွာေတာ့ “ရိုဟင္ဂ်ာေတြေနတဲ့တိုင္းျပည္”လို႔ေျပာေျပာ “ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ အၾကမ္းဖက္ဘုန္းႀကီးေတြေနတဲ့တိုင္းျပည္” လို႔ဆိုဆို သိသူမ်ားတဲ့ေခတ္ျဖစ္လာတယ္။
ရိုဟင္ဂ်ာကိစၥကို က်ေနာ္တို႔က စကားလုပ္ေျပာရံုတင္မကဘူး အသံက်ယ္နိုင္သမ်ွက်ယ္ေအာင္ ေျပာရမွာပဲ။ ဒါဟာ လူတဦးတေယာက္အေပၚက်ဴးလြန္တဲ့ သာမန္ရာဇဝတ္မႈမ်ွမဟုတ္ပဲ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးေပၚ နွစ္ ဆယ္နဲ႔ခ်ီၿပီး စနစ္တက်သုတ္သင္သတ္ျဖတ္ေနတဲ့ လူသားထုအေပၚ က်ဴးလြန္တဲ့ရာဇဝတ္မႈႀကီးျဖစ္ေနလို႔ပဲ။
လက္သည္ဟာ အစြန္းေရာက္အမ်ိဳးသားေရးအေတြးအေခၚနဲ႔ ဗမာလူမ်ိဳးႀကီးဝါဒကို ဘံုအက်ိဳးစီးပြားအျဖစ္အလံတင္ထားတဲ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ျဖစ္ေနလို႔ပဲ။ ဒါဟာ အစြယ္အပြားျပႆနာမ်ွမဟုတ္ဘူး။
က်ေနာ္တို႔ အခ်ိန္ကုန္ခံသင့္တဲ့ကိစၥျဖစ္တယ္။ လက္သည္ကို မ်က္ေခ်မျပတ္ဖို႔ သတိျပဳရမယ္။ ဇြန္ ၃ ၂ဝ၁၅

(လက္နဲ႔ကန္တဲ့ေဘာ)
အသက္ ၂ဝ ေအာက္ ေဘာလံုးကန္ပြဲမွာ ဗမာအသင္းကရံႉးၿပီး အေမရိကန္အသင္းက နိုင္သြားတယ္လို႔ ဇနီးကိုေျပာေတာ့ ဘယ္တုန္းက ဘယ္မွာကန္တာလဲလို႔ေမးတယ္။ နူးဇီလန္မွာ ဟိုေန႔ကလို႔ေျပာေတာ့ ေၾသာ္..တဲ့။ ခနေနေတာ့ "ေျခေထာက္နဲ႔ခ်ည္းပဲကန္တဲ့ Soccer မွာေတာင္ နိုင္တယ္ဆိုေတာ့ လက္ေရာေျခေရာ တကိုယ္လံုးေရာပါတဲ့ American Football သာဆို အေမရိကန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ဗိုလ္လုပ္လိုက္မလဲမသိဘူးေနာ္"တဲ့။ ဒီတခါ မ အင္းဘဲ "ေၾသာ္"လိုက္ရတာက က်ေနာ္။ ေမ ၂ဝ၁၅

(ပူဒီနာနဲ႔ဒီပဲယင္း)
ဒီပဲယင္း နိုင္ငံေတာ္နိုင္ငံေရးလုပ္ႀကံမႈ ၁၂ နွစ္ေျမာက္ အက်ဥ္းရံုးပြဲေလးသြားေတာ့ မိုးကစရြာၿပီ။ ရာသီပဲေအးလို႔လား နိုင္ငံေရးပဲေသြးမေႏြးၾကေတာ့လို႔လားမေျပာတတ္ လာတဲ့လူက လက္ဆယ္ေခ်ာင္း မျပည့္တတ္ျပည့္တတ္။ ဒီပဲယင္းကိစၥ ေလာေလာလတ္လတ္ ဦးတင္ဦးေျပာတဲ့အေၾကာင္းေလး ျပန္ေျပာျပေတာ့ ေဒၚၫြန္ႊၫြန္႔က က်မနားမေထာင္ရေသးဘူးလို႔ အစခ်ီေျပာရင္း ဒီပဲယင္းကိစၥ ေနာက္ေၾကာင္းနည္းနည္းျပန္ လက္ရွိ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးေခါင္းစဥ္ေအာက္က အၾကမ္းဖက္မႈမွန္သမွ် ရာဇဝတ္မႈမွန္သမွ် ဇြတ္အတင္း တဘက္သတ္သင္ပုန္းေခ်ျပေနရတဲ့ မ်က္ရည္ရည္ခံထိုး နိုင္ငံေရးဘဝေတြအေၾကာင္းေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ "အထဲမွာလည္း ဒီမွာလိုေနမွာပါပဲ ကိုမ်ိဳးျမင့္ရယ္"ဆိုတဲ့ သူ႔စကားက ရင္ဝကို လွံသြားျမျမနဲ႔ ဇြပ္ကနဲဇြပ္ကနဲ ထိုးထိုးခ်ခံေနရသူရဲ့ နာက်င္ေၾကကြဲသံေတြစြက္ဖက္ေနေလရဲ့။
အေတြးေတြ အနာအက်င္ေတြနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မိုးကေတာ့တိတ္ၿပီ။ ေျမတင္ေရနဲ႔ ျမက္ခင္းကစိုစိစိ။ ဒါနဲ႔ အိမ္ေရွ႔က သပ်စ္ပင္ေတြဘက္ ျပဴတင္းကေနလ်မ္းၾကည့္ေတာ့ အသိုက္အၿမံဳေလးထဲက ေမြးခ်င္းငွက္ေပါက္စေတြ တတီတီတတ်ာတ်ာနဲ႔ အေမေမွ်ာ္ေနၾကေလရဲ့။ ခနေနေတာ့ အေမလာၿပီး နႈတ္သီးနဲ႔ကိုက္ခ်ီရံုမက လည္ဇလုပ္ထဲၿမိဳထားတဲ့ အင္းဆက္ပိုးမႊားေလးေတြ အန္အန္ခ်ၿပီး တေကာင္ခ်င္းစီကို အလွည့္မက်န္ရေလေအာင္ အစာခြံ႔ေနေလရဲ့။ ၾကည့္ေကာင္းေကာင္းၾကည့္ေနတုန္း ဇနီးက "ဦးဦးဖ်ားဖ်ား စထေရာ္ဘယ္ရီမွည့္ေနတာေလးေတြ သြားခူးလိုက္မယ္ ပူဒီနာေတြလည္း နည္းနည္းၫွပ္ဦးမွ"ဆိုၿပီး အနားလာ ေလာ တယ္။ သူ စထေရာ္ဘယ္ရီ သြားဆြတ္ေနတုန္း က်ေနာ္က ပူဒီနာေလးေတြၫွပ္တယ္။
ပူဒီနာဆိုုလို႔ ရီစရာေျပာခ်င္လာတယ္။ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္တို႔ အတူေနစက တေန႔ သူက စမူဆာလုပ္နည္း က်ေနာ့္ညီမဆီကသင္လာၿပီး လက္စြမ္းျပခ်င္တယ္။ အာလူး၊ မဆလာ ဘာညာေတြစပ္ေနတုန္း က်ေနာ္က "ပူစီနံေလးနည္းနည္းထည့္ရင္ ပိုေမႊးတယ္"လို႔ေျပာေတာ့ မ်က္လံုးျပဴးမ်က္ဆန္ျပဴးနဲ႔ေျပာရင္း"ဘာ..ပူစီနံ..."ဆိုၿပီး စကားတန္းလန္းနဲ႔ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္သြားတယ္။ ဒီေတာ့မွ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္သြားၿပီး"မဟုတ္ပါဘူး
ဒို႔ဗမာျပည္သားေတြက ပူဒီနာကို ကိုယ့္အသံထြက္နဲ႔ကိုယ္ ပူစီနံလို႔ေခၚတာပါ"လို႔ရွင္းျပေတာ့မွ "ေတာ္ေသးတာေပါ့"ဆိုၿပီး မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္နွာေပးနဲ႔ စပ္ၿဖဲၿဖဲလုပ္ေနတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႔ က်ေနာ္လည္း အခ်ိန္မီေလး အေလွ်ာက္ေကာင္းလို႔ နို႔မို႔ဆို "နင္က အစားအေသာက္အေၾကာင္း အေကာင္းေျပာလည္း ညစ္တီးညစ္ပတ္ေတြကပါေသး"ဆိုၿပီး အကလိခံရဦးမွာ။
အဲ့ဒီကစ က်ေနာ္လည္း ဗမာဗမာခ်င္းေျပာေတာင္ ပူစီနံလို႔မေျပာေတာ့ဘူး။ ေမ ၃၁ ၂ဝ၁၅

(ဘာသာဖ်က္တဲ့ေကာင္)
ဟိုေန႔က မဂၤလာေဆာင္တခုသြားရင္း အေမရိကန္ေမြး/ႀကီးတဲ့ အာဂ်င္တီးနားတေယာက္နဲ႔ စကားလက္ဆံုတယ္။
သူ႔အေဖက အာဂ်င္တီးနားအာဏာရွင္ဆန္႔က်င္ေရးလုပ္ ေထာင္ ၈ နွစ္က်၊ ေထာင္ကလြတ္ေတာ့ အိမ္နီးျခင္းနိုင္ငံကို ထြက္ေျပး။ ျပည္ပနိုင္ငံေရးကို ျပည္ေျပးဘဝနဲ႔အၾကာႀကီးလုပ္။ ဟိုနိုင္ငံဒီနိုင္ငံေတြမွာ နိုင္ငံမဲ့ဘဝတလည္လည္နဲ႔ နွစ္ေတြအတန္ၾကာၿပီးမွ အေမရိကန္ကို နိုင္ငံေရးခိုလံႈခြင့္နဲ႔ေရာက္လာ။ ဒီေရာက္ေတာ့ ဘဝတူ ယံုၾကည္ခ်က္တူ အာဂ်င္တီးနားမေလးတေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်။ သူ႔ကိုေမြး။
သူက ဒီမွာ ဘြဲ႔ရၿပီးကတည္းက ေက်ာင္းဆရာလုပ္ ခုေတာ့အထက္တန္းျပဆရာ။ စာဖတ္တယ္။
ေျပာရင္း ဗမာျပည္က ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ အၾကမ္းဖက္သတ္ျဖတ္ လုယက္မႈေတြဆီေရာက္လာေတာ့ ဂ်ပန္က ဥံဳရွင္က်ဴရီ၊ ဗမာျပည္က ၉၆၉ ဂိုဏ္း၊ မဘသဂိုဏ္း၊ သီရိလကၤာက Bodu Bala Sena (BBS or Buddhist Force Militia)တို႔လို ဂိုဏ္းေတြကိုေထာက္ျပၿပီး “ကမၻာေပၚမွာ ခုဆို ဗုဒၶဝါဒီအၾကမ္းဖက္သမားေတြလည္း မနည္းေတာ့ဘူးေနာ္"လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ေလရဲ့။ ေမ ၃၁ ၂ဝ၁


၂ဝ၁၅ ေမအကုန္ဇြန္နဲ႔ဇူလိုင္လေတြက တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ ၃ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
၂ဝ၁၅ ေမအကုန္ဇြန္နဲ႔ဇူလိုင္လေတြက တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ ၃ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)
(ေဘာခ်စ္ေတြမ်ိဳးခ်စ္ေတာ့)
ဘယ္သူနိုင္မယ္ရႉံးမယ္လည္း မေျပာတတ္ပါ။ ေဘာလံုး ဝါသနာ လံုးဝမပါပါ။ ဒါေပမယ့္ ထိုင္းနဲ႔ကန္လို႔ ဗမာအသင္းနိုင္ခဲ့ရင္ ထိုင္းက ဗမာအလုပ္သမားနင္းျပားေတြရဲ့ဘဝေတာ့ မေတြးဝံ့စရာပဲ။ ေဘာလံုးရံႉးလို႔ ရိုးရိုးျဖစ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ပါးစပ္သရမ္းလက္သရမ္းမယ့္လူေတြေၾကာင့္ ျဖစ္လာမယ့္အက်ိဳးဆက္မ်ိဳးကိုဆိုလိုတာပါ။
အဲ့သလို လက္ ပါးစပ္သြားသရမ္းရင္ ရံႉးရတဲ့ၾကားထဲ ရံႉးမဲ မဲမွာကတမ်ိဳး မနိုင္ နိုင္ရာလက္စားေခ်မွာကတမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေသြးပ်က္စဖြယ္ေၾကာက္ခမန္းလိလိ အျဖစ္ဆိုးေတြၾကားရမွာေသခ်ာတယ္။ စကၤာပူက ပညာတတ္ဗမာဆိုသူေတြေတာင္ စကၤာပူကိုနိုင္တုန္းကလည္း တက္ေထာင္ေမာင္းနင္းေတြေျပာၾကတယ္ မဟုတ္လား။ စကၤာပူကဥပေဒေအာက္မွာ လူတိုင္းအညီအမ်ွလိုလိုဆိုေတာ့ ျပန္ေျပာတာ ျပန္နွိမ္တာေလာက္ပဲရွိတယ္။ ဗီယက္နမ္ကိုနိုင္ေတာ့လည္း ေသြးေၾကြးဆပ္လိုက္နိုင္ၿပီလို႔ လူရမ္းကားစကားေတြထြက္လာတယ္။
အားကစားပဲ သူ႔ဟာသူ နိုင္ခ်င္နိုင္ ရံႉးခ်င္ရံႉးမွာေပါ့။ ေလာင္းထားတာရွိလည္း ေၾကြတလက္ၾကက္တခုန္ေပါ့။ နိုင္လို႔ေပ်ာ္တဲ့အရသာလည္း ခနပဲ။ ရံႉးလို႔မိႈင္လည္း ခနပဲဟာ။ ၿပီးေတာ့လည္း ကိုယ့္ေန႔စဥ္လူမႈဘဝေတြထဲက စားဝတ္ေနေရးေတြနဲ႔ ျပန္လံုးလည္ခ်ာလည္ လိုက္ၾကတာပဲမဟုတ္လား။ ဒီ ခနတာခံစားမႈေလးကို အမ်ိဳးသားေရးတို႔ ဘာေရးတို႔ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီး နိုင္ငံေရးလုပ္ခ်င္လည္း လုပ္ေပ့ေစေပါ့။ စီးပြားေရးသမားေတြကေတာ့ အဲ့ဒါေတြေပၚတည္ၿပီး သိန္းသန္းခ်ီ အျမတ္ႀကီးျမတ္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ ေဘာလံုးဟာ နိုင္ငံေရးသမားအတြက္ နိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးသမားအတြက္ စီးပြားေရးျဖစ္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ။ အရံႉးအနိုင္ကို ရိုးရိုးမခံစားပဲ အမ်ိဳးသားေရးေတြ ရာဇဝင္ေၾကြးေတြ အငံု႔စိတ္နဲ႔အလြဲမာနေတြကပ္ကပ္ၿပီး ေသြးနားထင္ေရာက္ၾကေတာ့ ခက္တယ္။
ထိုင္းက နဂိုကမွ လူမေျပာနဲ႔ သူတို႔အိမ္ေမြးေခြးေလး ေျခနဲ႔သြားခတ္မိရံုနဲ႔တင္ ဗမာအိမ္ေစမေလးကို လွ်ပ္စစ္မီးပူနဲ႔ကပ္ အက္ဆစ္နဲ႔မ်က္နွာကိုပက္တာမ်ိဳး၊ လုပ္ခပိုေတာင္းရေကာင္းလားဆိုၿပီး ရာဘာၿခံကဗမာအလုပ္သမားကို လက္ျပန္ႀကိဳးတုပ္ၿပီး အရွင္လတ္လတ္ ကားတာယာကြင္းစြပ္ မီးရိႉ႔သတ္တာမ်ိဳးမဟုတ္လား။
က်ေနာ္ေတာ့ ရင္ေလးတယ္။ ေအာင္ေဇယ်တို႔ ဝါးရင္းတုတ္တို႔က ျပည္တြင္းကေန လွမ္းသရမ္းတာ။ ခံရေတာ့ ဟိုက ဗမာျပည္သားေတြ။
က်ေနာ္ေတာ့ စိတ္ပူတယ္။ ေတြးရင္း ေက်ာခ်မ္းတယ္။ ဇြန္ ၁၃ ၂ဝ၁၅(ေရေလာင္သီး)
မေန႔နဲ႔ တေန႔က ၂ ေန႔လံုး မိုးေစြတယ္။ ညကဆို သည္းေတာင္သည္းတယ္။ ဖားလက္တက္လို ေက်ာ္စံေကးလိုအေကာင္ေလးေတြ ေအာ္လိုက္ၾကတာလည္း တညလံုးကို ၾကြက္ၾကြက္ကိုညံေရာ။ ေလလည္း ပါတယ္ မိုးတင္မကဘူး။ ၾကက္သြန္ေပါင္ ေလကာေတြက ဟိုေန႔ကမွျဖဳတ္လိုက္တာဆိုေတာ့ အင္း သူတို႔ခမ်ာ မိုးနဲ႔ေလထဲ အတုန္းအရုန္း က်ဆံုးေနၾကမလား၊ စထေရာ္ဘယ္ရီခင္းေလးဘက္ သြားၾကည့္ရမွာေတာင္ ဝန္ေလးေနတယ္။ ၂ ရက္ဆက္တိုက္မိုးရြာလို႔ မဆြတ္ျဖစ္တဲ့ ပင္မွည့္ စထေရာ္ဘယ္ရီေတြလည္း ေရေလာင္ၿပီး ေယာ္ကုန္ၾကေရာ့မယ္လို႔ေတြးၿပီး ဆင္း ဆြတ္ေတာ့ မဆိုးပါဘူး အေတာ္ေလးေတာ့က်န္ေသးသားပဲ။ ဒါ ၄ ႀကိမ္ေျမာက္ဆြတ္တာပဲ။ ဒုတိယအႀကိမ္နဲ႔ တတိယအႀကိမ္က ဒီ့ထက္အမ်ားႀကီးပိုမ်ားတယ္။ အိမ္လာသူေတြခ်ေကၽြး ေဖ်ာ္တိုက္ လက္ေဆာင္ေလးဘာေလးလည္းေပး၊ ဦးေဖေအာင္ဆို အခင္းေဘးတင္ ေျမႀကီးေပၚဖင္ခ်ထိုင္ၿပီး ဘီယာေမာ့လိုက္ စထေရာ္ဘယ္ရီအမွည့္ေတြ ေခါင္းေကာက္ေရြးဆြတ္စားလိုက္နဲ႔။ ေျပာေသးတယ္ ဒါမွ တကယ့္သဘာဝဗ် တယ္ေကာင္းဆိုပဲ။ သူေျပာေနတုန္း ၾကက္ဖႀကီးက အနားလာတြန္ေတာ့ အင္း..အေမရိကန္ကၾကက္လည္း ဗမာျပည္ကလိုပဲတြန္တာပဲေနာလို႔ အရႊန္းေဖါက္ေသးရဲ့။ ခု ရလိုက္သေလာက္စထေရာ္ဘယ္ရီရဲ့ ၃ ပံု တပံုေလာက္ ေရေလာင္သီးေတြကေတာ့ ၾကက္စာျဖစ္ကုန္တာပဲ။ ၾကက္သြန္ျဖဴ/နီေတြၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေသးတယ္ ဘာမွ သိတ္မျဖစ္လိုက္ဘူး။ တပင္စနွစ္ပင္စေလာက္ပဲ ခါးက်ိဳးတာရွိတယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴအမိတ္ ဦးေဇာက္ဆင္းတာၾကည့္ရင္း ထူးထူးျခားျခား နွလံုးသားပံု ဦးေဇာက္ဆင္းတာေလးလည္းေတြ႔ခဲ့တယ္။ ဇြန္ ၁၃ ၂ဝ၁၅

(ကစ္ခ်င္န္းကက္ဘိနက္)
ေဒၚစု ပါတီတည္ေဆာက္ေနတဲ့ပံုစံက သူမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ အင္န္အယ္လ္ဒီပါ မရွိရေတာ့ေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာအကြက္ခ်စီမံေနသလိုပဲ။ ခု သူ ပစားေပးေနတဲ့သူေတြဟာ ထမိန္ေခါက္ ဖိနပ္ကိုင္ ထီးမိုး ထမင္းခ်ိဳင့္ဆြဲနဲ႔ သူ႔စိတ္သာယာမႈျဖည့္ဆည္းေပးမယ့္သူေတြခ်ည္းလို႔ အသံထြက္တယ္။ အဲ့လူေတြကို နိုင္ငံေရးတန္းအရ ဘယ္သူကမွ လူလူသူသူသူ မထားတဲ့သူေတြခ်ည္းလိုလိုပဲတဲ့။ သူမရွိရင္ ဘယ္သူကမွ အဲ့ဒီလူေတြကို နိုင္ငံေရးအရေဆးေဖာ္ေၾကာဖက္လုပ္ၾကဖို႔ မျဖစ္နိုင္ဘူး..တဲ့။ ၾကည့္ေတာ့ၾကည့္ခ်င္သား မီလည္းမီခ်င္သား ေဒၚစုမရွိေတာ့တဲ့အင္န္အယ္လ္ဒီနဲ႔ ေဇယ်ာေသာ္ ၿဖိဳးမင္းသိမ္း မိုက္ကယ္လ္မိုးျမင့္မိန္းမနဲ႔ တင္မာေအာင္တို႔ဘဝေတြ။ ဇြန္ ၁၁ ၂ဝ၁၅

(လာပါ လားမားလုပ္ခ်င္ၿပီ)
တရုတ္ကို တေဇာင္းေစးလုပ္ျပေနတုန္းက ဘုန္းေတာ္ႀကီးဒလိုင္လားမားဟာ အေမရိကန္အတြက္ အလြန္တန္ဖိုးႀကီးတဲ့လာဘ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့တာပဲ။ ေဈးေခၚေကာင္းတဲ့ ဇီးကြက္ရုပ္ပဲ။ ပြဲထုတ္ရတာလည္း အေမာပဲ။
ေနာက္ပိုင္း “တိဘက္ေျခကုပ္ တရုတ္ဆန္႔က်င္ေရးလိုင္း” အလုပ္မျဖစ္ေတာ့တဲ့အခါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးလည္း သိတ္ ပြဲအထုတ္မခံရေတာ့ဘူး။ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့တာကလည္း ကမၻာ့အခင္းအက်င္းႀကီးတခုလံုး ေျပာင္းသြားတာအျပင္ အန္ကယ္လ္ဆမ္ အထည္ႀကီးပ်က္သလိုလိုျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ လူငယ္ေျခတက္စီးပြားေရသမားျဖစ္လာတဲ့တရုတ္ရဲ႔ နိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရး၊ သံတမန္ေရးနဲ႔စီးပြားေရးရင္းနွီးျမွဳတ္နွံမႈက ဒုႀကီးထည္ႀကီးျဖစ္လာလို႔ပဲ။
တရုတ္ၾသဇာျဖန္႔က်က္မႈႀကီးလာသလို တရုတ္ထီးရိပ္ခိုနိုင္ငံငယ္ေတြ မိႈလိုေပါက္လာတာေၾကာင့္ပဲ။
ေနာက္တခုက တရုတ္ရဲ့ ၂၁ ရာစုေပၚလစီပဲ။ သူ႔ေပၚလစီက ၂၁ ရာစုဟာ “ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးနဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရာစု”ျဖစ္တယ္လို႔ဆိုတာပဲ။ ကမၻာ့ျပႆနာေတြကို ၿငိမ္းခ်မ္းေအးေဆးျငင္သာတဲ့နည္းနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ေျဖရွင္းေရးပဲလို႔ဆိုတယ္။ ကမၻာ့နိုင္ငံေတြ ခ်မ္းသာဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔ပဲလို႔ဆိုတာပါပဲ။ စစ္ျဖစ္ေနတဲ့တိုင္းျပည္ေတြကို လက္နက္ေရာင္းတာမ်ိဳး ျပည္တြင္းပဋိပကၡေတြမွာ တဘက္ ဘက္ကေနအျပတ္ဝင္ရပ္ က်ားကန္ေပးတာမ်ိဳးကိုေရွာင္လာတာပဲ။ လက္ေတြ႔မွာ ဘယ့္အထိေဖၚနိုင္မနိုင္ခနထား လူတိုင္း သည္းေျခခိုက္တဲ့ေပၚလစီပဲ။ ဒါကလည္း တိန္႔ေရွာင္ဖိန္အေမြ ဆက္ခံလာမႈလို႔ ဆိုရမယ္ထင္တယ္။
ဒီကိစၥမွာ တျခားမၾကည့္နဲ႔ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပါတီပါတီျခင္းဆက္ဆံေရး အလြန္ေကာင္းခဲ့ရံုမက တရုတ္-ဗမာအေရးအခင္းအေၾကာင္းခံလို႔ လက္နက္ေငြေၾကးပါ ပံုေအာေထာက္ပံ့ခဲ့တဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီလို ပါတီကိုေတာင္ အေထာက္အပံ့မွန္သမ်ွျဖတ္ခ်ခဲ့တာပဲ။
ဆိုေတာ့ နိုင္ငံတခ်ိဳ႔အဖို႔ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ေတြကိုမႀကိဳက္ဦးေတာင္ စီးပြားေရးအရ မွီခိုလာရေတာ့ နိုင္ငံေရးမွာပါ နဂါးမ်က္ေစာင္းအထိုးမခံနိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ နတ္နဲ႔နဂါးမလွည့္စားနဲ႔တို႔ နဂါးမ်က္ေစာင္းအေၾကာင္းသံုးပါမေရြးဘူးတို႔ ဘယ္လိုပဲရွိရွိ တကယ့္လက္ေတြ႔ေခတ္ၿပိဳင္သမိုင္းမွာ တရုတ္ဟာ က်ဴးေက်ာ္နယ္ခ်ဲ႔သူဆိုတဲ့ အမည္းစက္ကင္းေနတာအမွန္ပဲ။ ဗီယက္နမ္နဲ႔ကိစၥကိုလည္း ေသခ်ာျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္။ နယ္ခ်ဲ႔သမားလို႔ေျပာလို႔ရတဲ့ အေၾကာင္းခ်က္လက္မေတြ႔ရဘူး။
စစ္ေအးကာလမ်ားေတြဆီက ဘုန္းေတာ္ႀကီးဒလိုင္လားမားဟာ နဂါးမ်က္ေစ့ထဲစိုက္ေနတဲ့ ဆူးပဲ။ နဂါးနွလံုးသားထဲ စူးဝင္ေနတဲ့ ျမားတစင္းပဲ။ အျခားနိုင္ငံေတြက တရုတ္ၿငိဳျငင္မွာစိုးၿပီး ျပည္ဝင္ခြင့္ဗီဇာအျငင္းခံရတဲ့အႀကိမ္ေပါင္းမွ နည္းလား။ အလားတူပဲ ေဒၚစုဟာလည္း တရုတ္အတြက္ ရတက္မေအးဖြယ္ရာ အနာဂတ္ဗမာျပည္ရဲ့ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳး အခိုင္အမာရွိခဲ့တာပဲ။
မိုင္ေသာင္းခ်ီေဝးတဲ့အေမရိကန္ကေတာင္ ဗမာျပည္မွာ သူ႔လိုလားတဲ့အစိုးရနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မ်ိဳးလိုခ်င္ေသးတာပဲ။ မိုင္ေထာင္ခ်ီနယ္နမိတ္ျခင္းထိစပ္ေနတဲ့တရုတ္က သူအိမ္နီးျခင္းနိုင္ငံမွာ သူ႔ဆန္႔က်င္တဲ့အစိုးရမ်ိဳးေခါင္းေဆာင္မ်ိဳးျဖစ္လာမွာမႀကိဳက္တာကို နားလည္လို႔ရနိုင္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ (၉ဝ)ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးၿပီးျခင္း ေအာင္ပြဲခံအင္န္အယ္လ္ပါတီဌာနခ်ဳပ္ကို အဦးဆံုးလာၿပီး နိုင္ငံေရးအသိအမွတ္ျပဳခဲ့တာ တရုတ္သံအမတ္ႀကီးပဲ။ ဒီအခ်ိန္ကတည္းက သူ႔မွာ တစံုတရာေမ်ွာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့တာမွန္ေပမယ့္ ေဒၚစုအေပၚ ဒိြဟစိတ္ကေတာ့ ရွိေနခဲ့မွာေသခ်ာတယ္။ သတိႀကီးႀကီးထားၿပီး အဝင္အထြက္အဆက္အဆံနဲ႔ အသြားအျပန္ လုပ္ေနခဲ့တာေတြလည္းရွိတယ္။
အခုခရီးစဥ္မွာ တရုတ္နိုင္ငံအႀကီးအကဲေတြက (ပါတီေခါင္းေဆာင္ျခင္းေတြ႔ၾကတာပါလို႔ ဘယ္လိုေျပာေျပာ) ေဒၚစုကို နိုင္ငံေတာ္ဧည့္သည္သဖြယ္ လက္ခံေတြ႔ဆံုတယ္ဆိုကတည္းက ဒိြဟစိတ္ေလ်ာ့လာတဲ့လကၡဏာလို႔ယူဆတယ္။ လက္ပန္းေတာင္ေၾကးနီစီမံကိန္းေၾကာင့္ ေဒၚစုကို ယံုၾကည္မွတ္တိုးေပးတာ ခုလို ဖိတ္တာဆိုတဲ့အျမင္ကိုေတာ့ လက္ခံလို႔မရဘူး။ ၂ဝ၁၅ မွာ အင္န္အယ္လ္ဒီနိုင္ၿပီး အစိုးရမ်ားျဖစ္လာခဲ့ရင္ ျမစ္ဆံုျပန္စလို႔ရတန္ေကာင္းရဲ့ဆိုၿပီး ဖိတ္တာပါကြာဆိုတဲ့ ခတ္နုတ္နုတ္ေကာက္ခ်က္လည္း လက္ခံဖို႔မျဖစ္နိုင္ဘူး။ ၂ဝ၁၅ အလြန္ ဗမာ့နိုင္ငံေရးအေရြ႔ကိုတြက္တာမွာ တရုတ္ အဲ့သေလာက္မညံ့ဘူး။ လက္ပန္းေတာင္းတို႔ ျမစ္ဆံုတို႔တို႔တာ တရုတ္စီးပြားေရးႀကီးနဲ႔ယွဥ္ၾကည့္ေတာ့ သဲတပြင့္စာေတာင္ရွိလွတာ မဟုတ္ဘူး။
ခုေတာ့ ကမၻာ့နိုင္ငံေရး စီးပြားေရးအေနအထားနဲ႔ အခင္းအက်င္းေတြ အလွည့္အေျပာင္းျဖစ္ခ်ိန္ တေၾကာ့ျပန္ဝင္လာၿပီ။ အေမရိကန္ရဲ႔နိုင္ငံျခားေရးေပၚလစီဖိုးကပ္စ္ဟာ စစ္ေအးၿပီးကတည္းက အေရွ႔ဥေရာပတို႔ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းတို႔ကေန အာရွ-ပစိဖိတ္ေဒသဘက္ ေျခဦးလွည့္ခ်င္ေနတာ။ အၾကမ္းဖက္မႈတိုက္ဖ်က္ေရးစစ္ႏြံထဲ နစ္ေနလို႔သာ မလွည့္အားတာ။ ခုေတာ့ လွည့္လာၿပီ။ တရုတ္ကလည္း ကမၻာ့ဒုတိယအႀကီးဆံုးစီးပြားေရးႀကီးျဖစ္လာၿပီ။ အာရွပစိဖိတ္ေဒသကလည္း စီးပြားေရး လုပ္အေကာင္းဆံုးဂြင္ႀကီးျဖစ္လာၿပီ။ တရုတ္နဲ႔ ပတ္လည္နိုင္ငံေတြမွာလည္း နယ္ေျမဆိုင္ရာ မီးပြားေလးေတြရွိေနၿပီ။
ဒီလို အေနအထားမ်ိဳးမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးဒလိုင္လားမားဟာ အန္ကယ္လ္ဆမ္အတြက္ ေဈးေခၚေကာင္းတဲ့ဇီးကြက္ရုပ္ဘဝကေန စုေတစျပဳၿပီျဖစ္သလို တရုတ္အတြက္လည္း အရင္လို မ်က္လံုးထဲကဆူး နွလံုးသားထဲကျမားအေနအထား သိတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တိဘက္အေရးဟာ ႀကီးတဲ့ကိစၥထဲမပါေတာ့ဘူး။
တခါ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရးအတြက္ တျပားတခ်ပ္မွမကုန္ပဲ အခါခါရခဲ့တဲ့စစ္အုပ္စုဟာ အေမရိကန္အတြက္ေတာ့ ေရႊပဲ။ အေျခအေနတရပ္ေၾကာင့္သာ ေငါက္လားငန္းလား လုပ္ခဲ့ရေပမယ့္ ခုေတာ့ ေရႊလမ္းေငြလမ္းျပန္ေဖါက္နိုင္ခဲ့ၿပီ။ စစ္အုပ္စုဟာ ကြန္ုျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရးအတြက္ အေမရိကန္အဖို႔ လံုးဝစိတ္ခ်ရတဲ့ အိပ္ထဲက တမတ္ပဲ။ ေဒၚစုၾကေတာ့ ေသခ်ာမခ်ာ ဘယ္သူအာမခံနိုင္မလဲ။ ဆိုေတာ့ ခုသြားေနတဲ့အခင္းအက်င္းမွာ တရုတ္ရန္လုပ္ေရးအရင္းခံနဲ႔ေပါင္းၾကမယ့္ အေမရိကန္-ဗမာ့စစ္အုပ္စုဆက္ဆံေရးနဲ႔ နိုင္ငံေရးကစားပြဲမွာ ေဒၚစုမပါလည္း စခန္းဆက္သြားလို႔ရၿပီလို႔ အန္ကယ္လ္ဆမ္သိသြားၿပီ။ ေဒၚစုကကလည္း သူ႔ကိုယ္သူ“က်မ နိုင္ငံေရးသမား”လို႔ဆိုကာ လူထုေခါင္းေဆာင္ဘဝ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ဘဝကို အတိအလင္းခဝါခ်ၿပီး “လိမၼာရင္ကိုယ့္အတြက္ခ်ည္းပဲ” ေပၚလစီ ေျပာင္းကိုင္လိုက္ၿပီမဟုတ္လား။
ဆိုေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးဒလိုင္လားမားလည္း ဘယ္နိုင္ငံဝင္ဝင္ ျပည္ဝင္ေရးမွာ တရုတ္အၿငိဳအျငင္ခံစရာ သိတ္မလိုေတာ့ၿပီ။ ဗမာျပည္ဝင္မယ္ဆိုေတာင္ ျပည္ဝင္ခြင့္ေပးလို႔ရၿပီ။ ေဒၚစုလည္း တရုတ္ျပည္ဖိတ္လို႔ရၿပီ။
တကယ္ေတာ့ မိမိၾကမၼာ မိမိဘာသာဖန္တီးေရးလို႔ ဘယ္လိုပဲေၾကြးေၾကာ္ေၾကြးေၾကာ္ နိုင္ငံငယ္ေတြရဲ႔ ကံၾကမၼာဟာ နိုင္ငံႀကီးေတြရဲ့ကစားကြက္ေအာက္ကေနသာ ျဖစ္ထြန္းေနၾကရတာပဲမဟုတ္လား။ ခုလည္း ဒီအတိုင္း စခန္းသြားေနတုန္းမဟုတ္လား။
ဇြန္ ၁၁ ၂ဝ၁၅

(သိပၸံနည္းက်ခ်င္သလား)
ေနပါဦး ဘာလို႔ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာဘာသာကို “သိပၸံနည္း”က်ခ်င္ရတာတုန္း။
ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈဆိုတာ “မျဖစ္နိုင္စရာမရွိ”ဆိုတဲ့အေျခခံကေန ျဖစ္ရတာမဟုတ္လား။
ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈမွာ ပေရာဖက္မိုဟာမက္ ေကာင္းကင္ခရီးသြားတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျမတ္ဗုဒၶ မယ္ေတာ္မိနတ္သားကို တာဝတိ ံသာ သြားတရားသြားေဟာတာျဖစ္ျဖစ္၊ သခင္ေယရႈ ျပန္လည္ရွင္သန္ထေျမာက္တာျဖစ္ျဖစ္ အကုန္ျဖစ္နိုင္တာပဲမဟုတ္လား။
သိပၸံပညာဆိုတာ “မျဖစ္နိုင္ဘူးနဲ႔တူတယ္”ဆိုတဲ့အေျခခံကေန အေၾကာင္းခံတာမဟုတ္လား။
သိပၸံပညာမွာ ဘုရားသခင္က လူနဲ႔တကြ အလံုးစံုေသာစႀကၤဝဠာကို ဖန္ဆင္းတယ္ဆိုတာ၊ ၃၁ ဘံုဆိုတာ၊ ေကာင္းကင္က်က်မ္းဆိုတာေတြအကုန္ ျဖစ္နိုင္ပါ့မလားလိုု႔ စေတြးတာမဟုတ္လား။
ကိုယ့္ “မျဖစ္နိုင္စရာမရွိ”ေတြကို “ျဖစ္နိုင္ပါ့မလား”ဆိုၿပီး ဂြတိုက္ေနတဲ့ေကာင္ေတြကိုမ်ား မ်က္နွာလုပ္လို႔ “သိပၸံနည္းက် ဘာ ဘာသာ၊ ဘာ ဘာသာ”ဆိုၿပီး အတင္းလိုက္ နသားပါယား လုပ္ေနတာေတာ့ တဆိတ္ လြန္လြန္းတယ္ထင္တာပဲ။
မွတ္ထား
“သိပၸံနည္းက်”မွဆို
ခင္ဗ်ားဘုရား
တရားေတာင္မရဘူး။ ဇြန္ ၁ဝ ၂ဝ၁၅

(ဆပ္မကုန္နိုင္ေက်းဇူးမ်ား)
ငယ္ငယ္ကတည္းက လယ္သမားေတြကို ေက်းဇူးရွင္ဘာညာနဲ႔ေျပာသံၾကားတိုင္း ဘာလို႔မ်ားပါလိမ့္လို႔ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေမးတတ္တာရယ္ ေၾကာက္တာရယ္နဲ႔ေပါင္းၿပီး မေမးမိခဲ့ဘူး။ ေမးရမွာေၾကာက္တယ္ဆိုတာက ထစ္ကနဲရွိ “ေက်းဇူးရွင္ကို မျပစ္မွားနဲ႔“ ဆိုတဲ့ၿခိမ္းေျခာက္ရန္ျပဳသံႀကီး အဆီးအတားမရွိ ထြက္တတ္လြန္းတဲ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမဟုတ္လား။
အေမ့ဘက္က အမ်ိဳးရင္းတခ်ိဳ႔နဲ႔ ရပ္ေဆြရပ္မ်ိဳးေတြထဲမွာ လယ္သမားေတြမွ အမ်ားႀကီးရယ္။ မဆလေခတ္မတိုင္မီက ေျမရွင္အလတ္စားေလာက္ (အေမရိကန္အေနအထားနဲ႔ “လယ္သမားေလးလို႔” ေခၚမယ္ထင္တယ္) ေတြေတာင္ မနည္းဘူး။ ငယ္ငယ္ေလးက သူတို႔ဆီသြားလည္တိုင္း ေပ်ာ္တာပါပဲ။ ၿမိ့ဳနဲ႔မွမတူတာကိုး။ ေပ်ာ္ရလို႔ ေက်းဇူးေတာ့ တင္မိတာပါပဲ။
ေနာက္တခါ လယ္သမားႀကီး ဦးသာေအာင္ စပါးစိုက္ကာျပည္က်ိဳးေဆာင္ဆိုတာကိုလည္း အလြတ္က်က္ၿပီး စာေမးပြဲမွာေျဖေအာင္ခဲ့တာမွန္ေပမယ့္ သိတ္နားမလည္တာ ခုခ်ိန္ထိပဲ။
မဆလေခတ္ကဆို တာဝန္ေၾကစပါးသြင္းတာ မျပည့္လိုု႔ဆိုၿပီး ကန္သင္းရိုးေပၚ ေနလွန္းလား လွန္းရဲ့၊ လယ္ျပန္သိမ္းလား သိမ္းရဲ့၊ ဖမ္းလား ဖမ္းရဲ့၊ ေထာင္ခ်လားခ်ရဲ႔၊ ဘဝဖ်က္လား ဖ်က္ရဲ့လုပ္ေပမယ့္ လယ္သမားကို “ဦးႀကီး”မ်ားလို႔ အစည္းအေဝးေတြမွာေခၚတာပါပဲ။ တခါတေလမ်ား “ေက်းဇူးရွင္ ဦးႀကီးမ်ား”ဆိုၿပီးေတာင္ နာမဝိေသသနေလးကြန္႔ၿပီး အာလုပ္သံႀကီးနဲ႔ေျပာၾကေသးတာပဲ။
တေန႔ေတာ့(၁၉ နွစ္သားေလာက္လို႔ထင္တယ္) လုပ္သားျပည္သူ႔ေန႔စဥ္ သတင္းစာေဆာင္းပါးတေစာင္မွာ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးကသစ္ဆြဲဆင္ႀကီးေတြကို “ဆင္လုပ္သားႀကီးမ်ား”လို႔ ေရးထားတာေတြ႔လိုက္ေတာ့မွ လယ္သမားေတြကို ဘာ့ေၾကာင့္ “ေက်းဇူးရွင္”လို႔ေခၚၾကမွန္း သေဘာေပါက္သြားေတာ့တာ။
ဆင္ကို ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးမွာသံုးတယ္ဆို အဲ့ဒီဆင္ဟာ ျဖစ္ျခင္းျဖစ္ ကုန္လုပ္ကိရိယာပဲျဖစ္ရမယ္ မဟုတ္လား။ နည္းနည္းခ်ဲ႔ခ်င္ရင္ “သက္ရွိ ကုန္လုပ္ကိရိယာ“လို႔သာ ေခၚထိုက္တယ္မဟုတ္လား။ ဆင္လုပ္သားႀကီးမ်ားလို႔ တင္စားေခၚၿပီး ဆင္ကို မဝေရစာေကၽြး ခၽြန္းနဲ႔ေပါက္ ဦးကင္းကို ဓားျမာင္နဲ႔ထိုးၾကက္သားသိပ္ နံပါးကိုလွံနဲ႔ထိုးဆြၾကၿပီး မေသမခ်င္းခိုင္းၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လည္း “လုပ္သား”အမည္တပ္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။
ဗမာျပည္က လယ္သမားေတြဘဝကေရာ သစ္ထုပ္လုပ္ေရးကဆင္ေတြနဲ႔ ဘာထူးလဲ။ ခုေခတ္မွာဆို ပိုေတာင္ဆိုးေသးတာပဲ။ ဓားမဦးခ်လက္ငုတ္လယ္ေလး စစ္တပ္ကသိမ္း ခရိုနီကသိမ္း၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္လယ္မွာ ကိုယ္ျပန္လယ္ကူလီလုပ္ရတဲ့ဘဝ၊ အၾကားလွေအာင္ သီးစားခ်တယ္ဆိုေသးတာပဲ။ မတရားသျဖင့္ လယ္သိမ္းခံရလို႔ထြက္ဆႏၵျပေတာ့ ဖမ္းခ်ဳပ္ ေထာင္ခ် ပစ္သတ္ေတြကလည္း ဒုနဲ႔ေဒး။ ဒါေပမယ့္လည္း ေက်းဇူးရွင္ ေနရာမွာေတာ့ တင္ထားေနတာပါပဲ။
က်ေနာ္တို႔ေတြးရမွာက ဗမာျပည္သားေတြဆန္စားလို႔ စပါးစိုက္သူကို ေက်းဇူးရွင္ေခၚရမယ္ဆိုတာ မဟုတ္ေသးဘူးဆိုတာပဲ။ လယ္သမား စပါးစိုက္တာ သူ႔အသက္ေမြးမႈျဖစ္သလို စက္ရံုမွာ လူတေယာက္ အလုပ္လုပ္တာလည္း သူ႔အသက္ေမြးမႈပဲ။ အလားတူပဲ ရံုးဝန္ထမ္း ရံုးအလုပ္လုပ္တာ၊ စစ္သား စစ္တိုက္တာ၊ ဘုန္းႀကီး ဆြမ္းခံစားတာေတြလည္း ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ ကိုယ့္အသက္ေမြးမႈ ကိုယ္ျပဳေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ ကိုယ့္အသက္ေမြးမႈကိုယ္ျပဳေနတာကို က်ေနာ္တို႔က ဘာကိစၥ “ေက်းဇူးရွင္”ေခၚရမွာတုန္း။ သူတို႔စိုက္လို႔ စားေနရတာဆိုတဲ့ ေပါက္ပန္းေသးေလာဂ်စ္ေလာက္နဲ႔ေတာ့ ဆင္ေျခေပးလို႔မရဘူး မွတ္တာပဲ။ လူဟာ မိမိ အသက္ေမြးမႈနယ္ပယ္မွာ ကၽြမ္းက်င္ေအာင္အားထုတ္ဖို႔နဲ႔ ေစတနာေကာင္းထားၿပီးလုပ္ဖို႔သာ အဓိကမဟုတ္လား။ ခက္တာက က်န္တဲ့ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းျပဳသူေတြၾကေတာ့ ေက်းဇူးရွင္စာရင္းမဝင္ပဲ စစ္သား၊ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ လယ္သမားမွ ကြက္ၿပီး ေက်းဇူးရွင္စာရင္းသြင္းထားတာေရာ ဆန္းတယ္မထင္ဘူးလား။
ေက်းဇူးရွင္အေခၚခံရတာျခင္းအတူတူ စစ္သားနဲ႔ဘုန္းႀကီးက လယ္သမားလို ဘယ္ကုန္ထုပ္လုပ္ငန္းမွာမွလည္းမပါ တိုင္းျပည္အတြက္ ဘာဝင္ေငြမွလည္းရွာမေပး ဘာအခြန္မွလည္းမေဆာင္တဲ့နိုင္ငံ့ဝန္ထံု႔ဝန္ပိုႀကီးေတြက လူထုနဲ႔တိုင္းျပည္ဂုတ္ခြစီးထားၿပီး အေနအစားေခ်ာင္သေလာက္ တိုင္းျပည့္ပံုရိပ္ လူမ်ိဳးပံုရိပ္ ဘာသာပံုရိပ္စတာေတြကို တရားဝင္ဖ်က္ဆီးခြင့္ရေနၿပီး လယ္သမားေတြၾက ဖိနွိပ္မႈမခံနိုင္ေတာ့တဲ့အဆံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကို မီးရိႉ႔သတ္ေသျပရတဲ့ဘဝေရာက္မွေတာ့ ဒီတိုင္းျပည္မ်ိဳး ေကာင္းနိုင္စရာရွိပါဦးမလား။
ဇြန္ ၁ဝ ၂ဝ၁၅


၂ဝ၁၅ ေမအကုန္ဇြန္နဲ႔ဇူလိုင္လေတြက တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ ၄ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
၂ဝ၁၅ ေမအကုန္ဇြန္နဲ႔ဇူလိုင္လေတြက တိုနန္႔နန္႔ေလးေတြ ၄ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

(ရဲ စားတဲ့ဘိန္းမွာ သဒၵေတြပါတယ္)
တေန႔ေလာက္ေတာ့ က်ေနာ္ စစ္သားဘဝတုန္းက မိုးမိတ္က ဘိန္းခန္းမွာ ဘိန္းသြားစမ္းရႉဖူးတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပဦးမယ္။ တေယာက္တည္းေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ရဲကင္းက ရဲတပ္ၾကပ္အိုႀကီးတေယာက္နဲ႔အတူေပါ့။ သူက ရဲ။ ရဲမွ (သူ႔ကိုယ္သူေျပာတာ) ျပည္သူ႔ရဲတဲ့။ ျပည္သူေတြ ေစတနာရွိလို႔ေပးရင္ေကၽြးရင္ ယူတယ္စားတယ္တဲ့။ “တာေကာ...ဆရာႀကီးက ရဲေနာ္။ ရဲမွျပည္သူ႔ရဲ႔။ ျပည္သူ မသဒၶါရင္ ေရတခြက္ေတာင္ ေတာင္းမေသာက္ဘူး။ ခုလည္း ဘိန္းရႉဖို႔သာလာတာ တာေကာ မသဒၶါရင္ တလံုးေတာင္မရႉဘူး။ သဒၶါေရာ သဒၶါရဲ့လား။ သဒၶါမွလုပ္ေနာ္”ဆိုတာက ညေနတိုင္း ဘိန္းခန္းသြားတိုင္း သူေျပာေနၾကစကား။
ဘိန္းခန္းရွင္ တာေကာႀကီးကလည္း “ရပါတယ္ ဆရာႀကီးရဲ့ သဒၶါပါတယ္”ဆိုရင္ “ေအး..ဒါဆို ေနာက္တေျပာင္း ေနာက္တေျပာင္း”နဲ႔ အစြပ္မပါ ဂ်ီးဝၿပီးေျပာင္ေနတဲ့ေခါင္းအံုးေလးေပၚမွာ မ်က္ေစ့ေတြစင္းသြားတဲ့အထိမွိန္းရင္း၊ အခန္းေထာင့္ၾကမ္းျပင္ေပၚက အေသေကာင္ေတြလို အပံုလိုက္အပံုလိုက္ အိမ္ေျမာင္ေတြအကုန္လႈပ္ရြလာၾကၿပီး မ်က္နွာက်က္ေပၚတက္ကပ္ကာ ဆရာႀကီးေျပာင္းကထြက္လာတဲ့ ဘိန္းေငြ႔ေတြၾကား ယစ္မူးၿငိမ့္ေျငာင္းျပန္ၿငိမ္သက္ကုန္တဲ့အထိ စည္းဇိမ္က်ရင္းနဲ႔ေပါ့။
က်ေနာ္ကေတာ့ ျပည္သူ႔ရဲမဟုတ္ေတာ့ ဘိန္းတလံုး(ေရြးေစ့ ၃ ေစ့စာေလာက္ကို) ၅ က်ပ္ ၅ က်ပ္နဲ႔ တေန႔တေန႔ နွစ္ဆယ္အစိတ္ကုန္တာပါပဲ။ ၆ ရက္ေလာက္ရွိေတာ့ မသြားေတာ့ဖို႔ ယတိျပတ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ရတယ္။ ေငြေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ေကာင္းလြန္းလို႔ အေတာမသတ္နိုင္မွာစိုးတာပါပဲ။ ေတာ္ေသးတယ္ စိတ္အလိုကို အနိုင္မေပးခဲ့လို႔။ နို႔မို႔ဆို ဟိုျပည္သူ႔ရဲ႔အၾကပ္အိုႀကီးလို ဘိန္းစားဘဝနဲ႔ နိဌိတံမွာ။ သူ ဘိန္းေၾကာင့္ပဲ အရစ္ျပဳတ္ ေထာင္က် ဘဝပ်က္ ေထာင္ထဲတင္ဆံုးသြားရွာတယ္။ ဇြန္ ၁၈ ၂ဝ၁၅



(လူအိုရံုပို႔တာ)
ဟိုေန႔ကလည္း ဗမာျပည္သားမိတ္ေဆြတေယာက္နဲ႔ သူ႔မဖိဘမ်ားကို လူအိုရံု (ဒီမွာေခၚေတာ့ Nursing Home) သြားေရးကိစၥေဆြးေႏြးၾကတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲ အေဖအေမကို လူအိုရံုသြားေနခိုင္းရမွာ တကယ့္အရင္းခံ ခံစားမႈနဲ႔ လိပ္ျပာပဲမသန္႔သလိုလိ စိတ္မလံုသလိုလို၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကဲ့ရဲ့ခံရမွာကိုပဲ ေတြးေၾကာက္ေနသလိုလိုနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ေရးမွာ ေနွာင့္ေနွးေနတယ္။
သူလည္း က်ေနာ့္နည္းတူပဲ မိဘဝတ္တို႔ သားသမီးဝတ္တို႔ ဘာဝတ္တို႔ညာဝတ္တို႔ ပေဒသရာဇ္စနစ္ရဲ့ ေျမွာက္ထိုးပင့္ေကာ္ေလာကနီတိေတြနဲ႔အသားၾကလာတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့သူမဟုတ္လား။ သုဝဏၰသွ်ံကို အထြဋ္အတင္းတပ္တဲ့လူ႔အသိုင္းမွာ ေခါင္းအကိုင္ခံရသူမဟုတ္လား။ ေနာက္တခ်က္က မိမိကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခံစားခ်က္ထက္ ပတ္ဝန္းက်င္အကဲျဖတ္ခ်က္ကို ပိုအေလးထားတတ္တဲ့ဉာဥ္မ်ိဳး မေပါက္ေပါက္ေအာင္ သင္ၾကားျခင္းခံခဲ့ရသူေတြ မဟုတ္လား။ အေရးအႀကီးဆံုးက အခြန္သာေကာက္ၿပီး လူအိုလူမင္းေတြအေပၚ ဘာတာဝန္ယူမႈမွ မရွိတဲ့အခါ မိဘေမတၱာကို ပိုႀကီးႀကီးေပးရတဲ့နိုင္ငံေတြက လာခဲ့ၾကသူကိုး။
ဒါနဲ႔ေျပာလိုက္တယ္ "ဗမာျပည္ရဲ့ျပႆနာက အမိအဖ လူအိုလူမင္းေတြကိုပို႔စရာ လူအိုရံုမရွိတာဗ်။ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကို အစိုးရတာဝန္ယူမွ ဘာမွမရွိတာဗ်။ အေမရိကန္ေရာက္ ဗမာေတြရဲ့ျပႆနာက အမိအဖလူအိုလူမင္းေတြကို တာဝန္ယူမႈရွိတဲ့ ေက်ပြန္တဲ့လူအိုရံုပို႔တာကို ျပႆနာလုပ္ေနၾကတာဗ်။ ဒီမွာ လူအိုလူမင္းေတြအတြက္ တိုင္းျပည္က တာဝန္ယူေနတာေလဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားအိုတဲ့အခါလည္း အဲ့သလိုပဲေပါ့ဗ်။ ခင္ဗ်ားကိုေျပာေနသူေတြကို ျပန္ၾကည့္ဗ်ာ။ ဘဝရဲ့ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြမွာ သူတို႔လည္း ခုခင္ဗ်ားမိဘမ်ားလိုပဲ နိဌိတံရမွာပဲေလ။ ဒါ ဝမ္းနည္းစရာမဟုတ္သလို သားသမီးဝတ္ မေက်ပြန္ဘူးလို႔ယိုးစြပ္စရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ား မိဘေတြကို ခင္ဗ်ားအတူေန ေျခဆုပ္လက္နယ္ျပဳ အခ်ိန္ျပည့္ဂရုစိုက္ ေဆးတိုက္ခ်ိန္စကၠန္႔မလြတ္၊ ေဆးထုတ္ခ်ိန္ ေဆးခန္းျပခ်ိန္ ေဆးရံုေခၚခ်ိန္ေတြ ေနာက္မက်ေစရ၊ ထမင္းဟင္းခြံ႔ေကၽြး က်င္ႀကီးက်င္ငယ္စြန္႔ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္၊ ေရမိုးခ်ိဳး အဝတ္အစားလဲ ေျပာရရင္အမ်ားႀကီးဗ်ာ အေသးစိတ္ေတြ။ အဲ့ဒါေတြအကုန္ ခင္ဗ်ားမွာ လုပ္ေပးခ်င္လို႔ေသေပ့ေစ ခင္ဗ်ားလုပ္ေပးလို႔ မရဘူးဗ်။ ဘယ္သူမွလည္း လာလုပ္မေပးနိုင္ဘူး။ ဒါ အေမရိကန္ဗ်။ ခင္ဗ်ားအိမ္လခ မီးခ တယ္လီဖုန္း ကားေပးမင္န္႔ ဟိုေပးမင္န္႔ဒီေပးမင္န္႔ေတြ လစဥ္ေပးရမွာေလ။ အဲ့ဒါေတြအတြက္ ဘယ္သူက လာပူမွာတုန္း။ လာေပးမွာတုန္း။ ခင္ဗ်ား အလုပ္ လုပ္ရမွာပဲ၊ ဝင္ေငြရွာရမွာပဲ။ ခင္ဗ်ားမိဘေတြကို ခင္ဗ်ား ၂၄ နာရီ ထိုင္ျပဳစုေနခ်ိန္မွာ တေယာက္ေယာက္က (အထူးသျဖင့္ ခင္ဗ်ားကို ကဲ့ရဲ႔တင္းဖ်င္းစကား ဆိုေနသူေတြထဲက) တေယာက္ေယာက္က အဲ့ဒီေပးမင္န္႔ေတြ ေပးေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ။
ဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း လာလုပ္မေပးနိုင္၊ ကိုယ္လည္း လုပ္ေပးခ်င္ရဲ့နဲ႔လုပ္ေပးလို႔မရ၊ လူအိုရံုမွာကမွ ေဆးခ်ိန္တန္ေဆး အစားခ်ိန္အစား အိပ္ခ်ိန္တန္အိပ္နဲ႔ ပိုအေနအစား မွန္မွာေလ။ ေနာက္တခ်က္က ခင္ဗ်ားကို အဲ့လို ကဲ့ရဲ့တင္းဖ်င္းစကားဆိုေနသူက ခင္ဗ်ားကိုျပစ္တင္လိုတာထက္ သူတို႔ဟာ သားသမီးဝတ္ေက်ပြန္သူေတြပါလို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ့အထင္ခံခ်င္စိတ္ ပိုကဲေနတတ္တဲ့သဘာဝကိုလည္း ခင္ဗ်ား နားလည္စာနာေပးလိုက္ပါဗ်။ ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားအေဖကို ေသခ်ာေျပာျပရွင္းျပပါ အေျခအေနေတြကို။ လုပ္စရာရွိလည္း လုပ္ပါဗ်ာ။ တခ်ိန္ၾက ခင္ဗ်ားလည္း အဲ့ဒီကိုသြားၿပီး အဲ့ဒီမွာေသမွာပါဗ်။ ခင္ဗ်ားကိုေျပာေနၾကသူေတြလည္း ခင္ဗ်ားအေဖလိုကံၾကမၼာမ်ိဳး အနည္းနဲ႔အမ်ားႀကံဳရမွာပါဗ်။ လုပ္စရာရွိတာ စိတ္သန္႔သန္႔ လိပ္ျပာလံုလံုနဲ႔ လုပ္ပါဗ်။ ေျပာေပ့ေစ့ဗ်ာ လူပဲဟာာ။ ခင္ဗ်ားလည္း သူမ်ားအေၾကာင္းေျပာေနတာပဲမဟုတ္လား။ သူမ်ားလည္း ခင္ဗ်ားအေၾကာင္း ေျပာေပ့ေစေပါ့ဗ်ာ။ လႊတ္သာထားလိုက္။ လူပဲဟာ ကိုယ္ေကာင္းေၾကာင္း သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္းေျပာတတ္သမို႔လား။ တခုပဲ တတ္နိုင္သမွ်ေတာ့ ခင္ဗ်ားမိဖမ်ားကို သြားသြားေတြ႔ လိုအပ္တာရွိလုပ္ေပး။ အနည္းဆံုးသူနဲ႔ မၾကာမၾကာ စကားသြားသြားေျပာဗ်ာ။ မေျပာခ်င္ေတာင္ သူေျပာခ်င္ရာေျပာေနတာေတြ သြားနားေထာင္ဗ်။ တခုပဲ စိတ္ပါလက္ပါသာ နားေထာင္ဗ်ာ။ လူဟာ ဘဝရဲ့ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြမွာ ေျပာစရာပိုမ်ားတတ္ၾကတယ္မဟုတ္လား။ အသက္ႀကီးသူေတြဆို ေျပာစရာမ်ားလွတယ္ဗ်"ဆိုေတာ့
သူ မ်က္လံုးျပဴးမ်က္ဆန္ျပဴးနဲ႔
"ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့"တဲ့။
မခက္ဘူးလား။ ဇြန္ ၁၇ ၂ဝ၁၅

(ကိုယ့္ၾကေတာ့လိုခ်င္ၿပီး)
ခုနက ဗမာျပည္သားမိတ္ေဆြတေယာက္ရဲ့ အလုပ္ကိစၥအတြက္လိုက္သြားေပးရင္း ကိစၥၿပီးေတာ့ အလႅာပသလႅာပေျပာရင္း သူက "ဗမာျပည္ဖြားမိဘေတြလည္း ျပႆနာေနာ္အကို။ အေမရိကန္ေမြး အေမရိကန္မွာလူျဖစ္ရတဲ့သူတို႔သားသမီးေတြကို ဇြတ္အတင္း ဗမာဇာတ္သြင္းတာမရေတာ့ စိတ္ေနာက္ဗ်ာေပြနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေသြးပ်က္ရင္း ယူႀကံဳးမရ အပူလံုးႂကြျဖစ္ေနၾကတယ္"တဲ့။
က်ေနာ္ကေတာ့ အဲ့သလိုမေတြးတဲ့က်ေနာ့္အျမင္ကို ခုလိုျပန္ေျပာျဖစ္တယ္။ "ခင္ဗ်ားတို႔က်ေနာ္တို႔ အေမရိကန္လိုလူ႔အခြင့္အေရးလိုခ်င္လြန္းလို႔ ေတာင္းရင္းတိုက္ရင္း ဒီအထိေရာက္လာၾကၿပီဗ်ာ။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့လူ႔အခြင့္အေရးကို ကိုယ့္သားသမီးကို မေပးခ်င္တာက ျပႆနာရဲ့ေသာ့ခ်က္ဗ်။ ကိုယ့္ကေလးကို ဘယ္လိုႀကီးေစ့ခ်င္သလဲဆိုတာထက္ ကိုယ္က ဘယ္လူ႔အစုအစည္းမွာျဖစ္တည္ေနသလဲကို အရင္ေတြးရမွာဗ်။ ဒီလာၿပီး ဗမာ့ယဥ္ေက်းမႈ ဗမာ့ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ပါးစပ္က အျမွဳတ္ထြက္ေအာင္ႀကံဳးဝါးေနဦးေတာင္ ကိုယ့္သားသမီးေလးေတြက အခမ္းအနားအထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလိုဟာမ်ိဳး သြားတဲ့အခါေလာက္ ထမိန္ေလးပုဆိုးေလး ပံုမက်ပန္းမက်ဝတ္ေပးတယ္ဆိုရင္ပဲ ကေလးေတြကို ေက်းဇူးတင္စရာေကာင္းလွၿပီ။ ဝမ္းသာဖို႔သင့္လွၿပီ။ မဝတ္လိုု႔လည္း ခင္ဗ်ား ဘာမွ သြားမေျပာသင့္ဘူးေလ။ ျဖစ္ေနတဲ့ကိစၥက ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့လူ႔အခြင့္အေရးကို ကိုယ့္သားသမီးကိုမေပးခ်င္တာမွာ အေျခခံတာဗ်။ ဘာ ယဥ္ေက်းမႈ မယဥ္ေက်းမႈျပႆနာလည္းမဟုတ္သလို ဘာစိတ္ေနာက္ဗ်ာေပြမွလည္း ျဖစ္ေနစရာမလိုဘူးထင္တယ္ဗ်"လို႔ေျပာမိေတာ့ သူပါ "ဟင္"နဲျဖစ္သြားခဲ့။ ဇြန္ ၁၇ ၂ဝ၁၅

(ေက်းဇူးကလည္း ေတာ္နိုင္လြန္းလွ)
က်ေနာ္တို႔ အေမရိကန္ေရာက္ နိုင္ငံတကာဒုကၡသည္မ်ား တပတ္ေလာက္ၾကာတဲ့ေတြ႔ဆံုပြဲေတြလုပ္ၾကေတာ့ ျပည္နယ္ ၅ဝ ထဲက တျပည္နယ္ရဲ့ကိုယ္စားလွယ္ ဗမာျပည္သားေကာင္မေလးတေယာက္ ပါလာတယ္။
အဂၤလိပ္စကားတတ္လို႔ ျပည္နယ္ဒုကၡသည္ကိုယ္စားလွယ္ဆိုေပမယ့္ ဒုကၡသည္ဘဝဆိုတာ ဘာမွန္းမွမသိပဲ ဒုကၡသည္လူဝင္မႈအေနအထားနဲ႔ ဒီေရာက္လာသူပဲ။
မနက္တိုင္း မနက္စာေဆာင္မွာ စကားေျပာၾကရင္"ဘုရားသခင္ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္" လို႔ေျပာၿပီး စကားေတြေဖါင္ဖြဲ႔တယ္။
ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္ၾကေတာ့လည္း "ဘုရားခင္ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္" လို႔ဆိုၿပီး အားပါးတရ စားတယ္။
ညစာစားခ်ိန္ၾကေတာ့လည္း "ဘုရားသခင္ေက်းဇူးေတာ္ၾကာင့္" ဆိုၿပီး ဝိုင္ေတြပါ မူးေအာင္ေသာက္တယ္။
ဘုရားသခင္ေက်းဇူးေတာ္ကိုခ်ီးမြမ္းတိုင္း ခ်ီးမြမ္းတိုင္း ရင္ဘတ္ဘယ္ညာအစံုနဲ႔ နဖူးကိုလည္း တေလးတစားထိတာပဲ။ ေခါင္းေလးေတာင္ ညႊတ္လို႔။
မနက္ျဖန္ျပန္ရမယ့္ည ႏႈတ္ဆက္ၾကေတာ့ ယစ္ကေလးေထြေထြနဲ႔ အေမရိကားကို အာဖရိကနိုင္ငံတနိုင္ငံက ဒုကၡသည္အျဖစ္ေရာက္လာတဲ့ လူမည္းအမ်ိဳးသားတေယာက္နဲ႔ ခြဲဲရမွာ သည္းျမညွာရယ္ေတြ ျဖစ္ေတာ့တာပဲ။
အမွန္က ဘာမွ မဆန္းဘူး။ သူလည္း သာယာခ်င္သာယာမွာပါ။ လူပဲေလ။ သူ႔ေလာက္ အူရိုင္းမေျပာနဲ႔ အေမရိကန္အမိႈက္ျဖဴ White Trash တခ်ိဳ႔ေတာင္ အမည္းဆီတခါသြား တသက္လံုးျပန္မလာေပါင္ Once go to black never come back လို႔ေတာင္ ဆိုရိုးရွိသမို႔ မဟုတ္လား။
ဒါေပမယ့္သူကေတာ့ ဘာသာတရားကိုင္းရိႉင္းသူမို႔ထင္တယ္ "ဘုရားသခင့္ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္"လို႔ ခ်ီးမြမ္းရွာတယ္။ ဇြန္ ၁၅ ၂ဝ၁၅

(ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ၂ သီးစား)
စစ္အုပ္စုဆီသြားၿပီး ေသနတ္နဲ႔ ဟိုဟာဒီဟာနဲ႔လဲတာကို တခ်ိဳ႔ကေတာ့ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးလို႔ေျပာၿပီး တခ်ိဳ႔ကၾက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတဲ့အထိေတာင္ေျပာတာပါပဲ။ ထားပါေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလို႔ပဲ။
အဲ့ဒီ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာကိုပဲ နွစ္သီးစား သံုးသီးစား စားေနသူေတြလည္း ျမင္ေနရတာပါပဲ။ ဗမာျပည္မွာ က်န္တဲ့ေကာက္ပဲသီးနွံေတြသာ ဘယ္နွသီးစားစိုက္ရမရနဲ႔ ေအာင္ျမင္မျမင္သာမေျပာနိုင္တာ။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး နွစ္သီးစားသံုးသီးစားေတြကေတာ့ ကားတဝီဝီ အနီေရာင္ပါေသာအရက္မ်ားနဲ႔ ေဘာလံုးေတာင္ပါေသး။
ေအးေလ သူတို႔က ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအရသာ သိေနၾကမင့္ကိုး။ ဇြန္ ၁၅ ၂ဝ၁၅

(မ်ိဳးခ်စ္ေဘာေလာင္းပြဲ)
က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ အာအိုင္တီ အိုဗာစီယာ အရပ္ေထာင္ထြက္ သူေဌးစာရင္းဝင္ ဘြဲ႔ရည္မည္ရည္မ်ားရွင္လုပ္ငန္းရွင္ သာကီဇာနည္မ်ိဳးခ်စ္ သူၾကြယ္ႀကီးကေတာ့ ခုေလာက္ဆို ေအာင္ပြဲခံေလာက္ၿပီ။
ေငြေတြ ေသာက္ေသာက္လဲၿပီ။
ေငြထုပ္ႀကီးပိုက္ေလာက္ၿပီ။
ညေနေလာက္ဆို ေအာင္ပြဲနဲ႔မူးၿပီ။
မ်ိဳးခ်စ္တာခ်စ္တာပဲ ပိုက္ဆံကပိုက္ဆံပဲ။
ငါ ထိုင္းဘက္က ေအာထားတာ..တဲ့။
သူတို႔မ်ိဳးခ်စ္ပံုမ်ား အားေတာင္က်ခ်င့္စရာ။  ဇြန္ ၁၅ ၂ဝ၁၅

(ဗုဒၶျခင္းေတာ့မတူပါေလ)
ဗမာျပည္ကေန အေမရိကန္လာရင္း ဖို႔တ္ဝိန္းေရာက္ေနတဲ့ စာေရးဆရာကို မေန႔က ဟိုဟိုဒီဒီလိုက္ပို႔လိုက္ျပရင္း အလန္ေကာင္တီ ဗဟိုစာၾကည့္တိုက္ႀကီးကို ေခၚသြားတယ္။ စင္ခ်စာအုပ္ေတြ တအုပ္ တမတ္၊ ၅ အုပ္ တေဒၚလာဆိုေတာ့ ဆရာသမား မင္သက္ၿပီး သူ႔ေျမးေလးဖတ္ဖို႔ ၅ အုပ္ဝယ္တယ္။ က်ေနာ္လည္း City of Joy ကို ျပားနွစ္ဆယ္နဲ႔ ဝယ္ခဲ့တယ္။ ဗမာစာအုပ္ေတြထားတဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း ပါလာတဲ့စာအုပ္တခ်ိဳ႔ လာလႉခဲ့ဦးမဗ်ာလို႔ေျပာတယ္။ က်ေနာ့္ဇနီးက ဆရာဦးဘၾကည္သရုပ္ေဖာ္တဲ့ ဇာတ္ေတာ္ႀကီး ဆယ္ဘြဲ႔ေကာက္ကိုင္ေတာ့ သူက ေကာင္းတယ္ေကာင္းတယ္ ဖတ္ဖတ္..တဲ့။ ဇနီးက က်ေနာ့္ကို ဘယ့္နွယ္လဲ ငွားခဲ့ရမလားဆိုတဲ့အေမးပါတဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ၾကည့္တယ္။ က်ေနာ္လည္း အေမရိကန္ေတြ တြန္႔နည္းကား ပခုန္းပဲတြန္႔ျပလိုက္မိတယ္။ အင္း..ကိုယ့္ဆရာကလည္း ေျမွာက္ေပး။ ကိုယ့္ဇနီးကလည္း ဗမာစာဗမာစကားမွာ ဘာမွသာမဟုတ္တာ တခါတခါေျပာလိုက္ရင္ ကမၼဝါပဲ ခု ထဖတ္ေတာ့မွာလိုလိုနဲ႔။ အိမ္ေတာင္မေရာက္ေသးဘူး "ေတဇသုေနမဘူစန္နာဝိေဝ ဆိုတာဘာလဲ"တဲ့။ က်ေနာ္ေျပာတဲ့ျမတ္ဗုဒၶရယ္၊ သူေလ့လာသိရွိထားတဲ့ျမတ္ဗုဒၶရယ္၊ ဒီစာအုပ္ထဲကျမတ္ဗုဒၶရယ္ေတာ့ ေတြ႔ၾကေတာ့မယ္ထင္တာပဲ။ ရင္ေလးတယ္။ ဇြန္ ၁၅ ၂ဝ၁၅

(ဆယ္တန္းေအာင္ဖို႔မလိုဘူး အလိုက္သိဖို႔ပဲလိုတာ)
သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ဘာတကၠသိုလ္မွမေလ်ွာက္ပဲ ဂ်ီတီအိုင္သြားတယ္။ ဂ်ီတီအိုင္ၿပီးေတာ့ ဂ်ီးအီးတပ္ထဲဝင္တယ္။ အိုဗာစီယာလို႔ေခၚတဲ့ သံုးရစ္အၾကပ္ႀကီးျဖစ္တယ္။ တပ္သစ္တည္တာ တပ္ေဟာင္းျပင္တာေတြမွာ သူက မီး/ေရ ကိုင္ရတယ္။ ဆီကိုင္တဲ့လက္ဆီေပတယ္ဆိုတဲ့ မဆလေခတ္ ငို႔ဘဆင္ေျခေအာက္မွာ သူလည္း တကိုယ္လံုးဆီေတြရႊဲနစ္ေနတာပါပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က ဘီအီးတပ္မွာ တပ္သား။ ေန႔ျပတ္မလား ညျပတ္မလားနဲ႔ မိုင္းကြင္းေတြထဲ ဆူးထိုးမိုင္းရွာ။ တေန႔ေတာ့ ၂ ေယာက္သား အညာက ၿမိဳ့နီးခ်ဳပ္စပ္မွာ ဆံုတယ္။ ဆံုတဲ့အခ်ိန္မွာ သူက ျပႆနာေတြ တပံုတေခါင္းႀကီးနဲ႔။ သူ႔မိန္းမကလည္း သားဦးေလးေန႔ေစ့လေစ့ မေပါ့မပါးႀကီးနဲ႔။ သူ႔အေနအထားက မေလ်ာ္နိုင္ရင္ ေထာင္က်ေတာ့မတဲ့။ ေထာင္မွ အရပ္ေထာင္တဲ့။ ၂ နွစ္ ေတာင္တဲ့။ က်ေနာ္လည္း စိတ္ထဲမေကာင္းဘူး။ သူ႔ၾကည့္ရတာေတာ့ စားစရာမရွိေလ်ာ္စရာရွိနဲ႔ေျပာင္းျပန္ “မေလ်ာ္ေတာ့ဘူးကြာ ေထာင္က်လည္း ခံလိုက္ရံုပဲ”လို႔ေျပာၿပီး မေထမဲ့ျမင္ဟန္ျပဳတယ္။ မတရားအလုပ္ခံရလို႔ မေျဖရွင္းနိုင္မယ့္အတူတူ အရြဲ႔တိုက္ၿပီး ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ေမာင္ဘခ်စ္မူနဲ႔ သြားေတာ့မယ့္ပံုပဲ။ သူ႔ဇနီးကလည္း “ေမာင္သာ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္။ ဘယ္ေထာင္ေရာက္ေရာက္ ညီမ လာေတြ႔မယ္။ ညီမအတြက္ မပူနဲ႔။ ကေလးကို ျမစ္သားတို႔၊ ေက်ာက္ဆည္တို႔၊ ျမစ္ငယ္တို႔မွာ မေမြးဘူး။ အေမတို႔ဆီ ရန္ကုန္ျပန္ေမြးမယ္”နဲ႔ က်ေနာ့္ေရွ႔တင္ လင္ေတာ္ေမာင္ကို အားေပးစကားေျပာတယ္။ အားငယ္ေနဟန္ေတာ့မေပါက္ဘူး။
တိုတိုေျပာရရင္ အဲ့ေကာင္ ေထာင္ ၂ နွစ္က်သြားတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ လိုင္းဝင္ၿပီး အပ္ထည္လုပ္ေနတယ္။ ရဲဘက္မပါဘူး။ ေထာင္ေလ်ွာ့ရက္ ၃ ပံုတပံုနဲ႔ ၈၇ ေလာက္မွာ ျပန္လြတ္လာတယ္။ က်ေနာ္က ေျခလက္ျပတ္ၿပီးတပ္ကထြက္လာတယ္။ ရတဲ့ေလ်ာ္ေၾကးေငြေလးနဲ႔ စာအုပ္အငွားဆိုင္ေလးဖြင့္ဖို႔လုပ္တယ္။ စာေရးကိရိယာေလးေတြလည္း တြဲေရာင္းမယ္ဆိုတဲ့စိတ္ကူးနဲ႔။ ေနာက္ေတာ့ စတိုင္းဆိုင္ေပါက္စေလး ဖြင့္ျဖစ္သြားတယ္။ ခုန သူငယ္ခ်င္းက ေထာင္က လြတ္လြတ္ခ်င္း ရန္ကုန္ဆင္ေျခဖံုးမွာ ၿခံေတြဝယ္ၿပီး ဘာပင္ေတြဆိုလားစိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ နို႔ဆီခ်က္စက္ရံုတည္တယ္။ ေနာက္လည္း တျခား ဘာေတြလည္းမသိဘူး လုပ္တယ္။ အဆင္ေတာ့ အေတာ္ေျပပံုပဲ။ တေန႔လူခ်င္းဆံုေတာ့ “ေဟ့ေကာင္ မင္းက အရပ္ေထာင္က်ၿပီးသာထြက္တယ္ အဆင္ေျပလွခ်ည္လား”ဆိုေတာ့ “ဒီလိုေပါ့ကြာ ႀကံဖန္လုပ္ရတာပဲ”လို႔ေျပာတယ္။ “ဒါနဲ႔ ေနပါဦး မင္း ကိြဳင္တက္တုန္းက ေငြက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ကြာလို႔ မင္းကို အရပ္ေထာင္ ၂ နွစ္ေတာင္ ခ်ရတာလဲကြ”ဆိုေတာ့ “တျခားသူေတြဆီက ဆြဲစားထားတာေတြအပါဆိုရင္ေတာ့ သိန္း ၂ဝ နီးပါးပဲကြ။ ငါ့ ဂြင္ကေတာ့ အဲ့ေလာက္မႀကီးပါဘူး။ သူမ်ားဟာေတြပါ ခံေပးလိုက္တာပါ၊ ေကာ္မရွင္သေဘာ သူတို႔ျပန္စုေပးတာေလးက ေထာင္ထဲမွာ ၂ နွစ္စာ ျဖတ္သြားလို႔ ကုန္တာပါပဲကြာ။ ကိုယ့္ဟာေလးပဲက်န္တာပါ”လို႔ေျပာတယ္။ “ကိုယ့္ဟာေလးက ဘယ္ေလာက္လဲကြ”ဆိုေတာ့ “ဆယ့္နွစ္ေလာက္ပါ”တဲ့။ ၁၂ သိန္းကိုေျပာတာပဲ။ အဲ့တုန္းက ေရႊတက်ပ္သားမွ ၃ ေထာင္ မျပည့္တတ္ျပည့္တတ္ေခတ္ေလ။
၈၈ ၿပီးေတာ့ သူလည္း “လုပ္ငန္းရွင္”ျဖစ္လာတယ္။ ေငြလည္း ေသာက္ေသာက္လဲ ဝင္လာတယ္။ ဘာဘြဲ႔ေတြဆိုလားရတယ္။ ဘုရားေတြေက်ာင္းေတြလည္း ေဆာက္တယ္။ တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးကိုလည္း အေတာ္ခ်စ္လာတယ္။ အမ်ိဳးသားေရးလည္း နိုးၾကားလာတယ္။ ခုေတာ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အျပည့္နဲ႔ သူေဌးႀကီးစာရင္းေပါက္ေနတယ္။
မနက္က က်ေနာ္ေရးတဲ့ ေဘာလံုးစေတးတပ္စ္ေလးဖတ္ၿပီး “မင္းလည္း ခုထိ မိုက္လံုးႀကီးတုန္းပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူ မျဖစ္တာ”လို႔ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္က “ငါေျပာတာ မွားေနလို႔လားကြ”ဆိုေတာ့ “မမွားလို႔ေပါ့ကြ။ မွားမွေတာ့ ေျပာေနပါ့မလား”တဲ့။ က်ေနာ္ မ်က္ေစ့လည္သြားတယ္။ “ေဟ့ေကာင္ ငါက ဗမာကို ထိုင္းကို နိုင္ေစရံႉးေစလိုစိတ္နဲ႔ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူးကြ” လို႔ေျပာေတာ့ “မင္းေရးတဲ့အထဲမွာ ျမန္မာနိုင္ေစ့ခ်င္ေၾကာင္းေလး အရိပ္အျမြက္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ေလးထည့္ေရးရင္ ခုေလာက္ ဘယ္အဆဲခံရပါ့မလဲကြ။ ၿပီးမွ မင္းေျပာခ်င္တာေလး ေဖါ့ေဖါ့ေလးေျပာေပါ့၊ မင္းက နပ္မွ မနပ္ပဲ။ ေစာက္ရမ္းေတြေလ်ွာက္ေျပာေနတာပဲ”တဲ့။ က်ေနာ္လည္း စကားဆက္ေျပာခ်င္စိတ္ ကုန္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ စကားျဖတ္မလို႔လုပ္ေနတုန္း သူက “ငါတို႔လည္း မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အျပည့္နဲ႔ ျမန္မာအသင္းကို အားေပးတာပဲကြ။ ဒါေပမယ့္ ေပးတာကေပးတာပဲ။ ေငြက ေငြပဲကြ”တဲ့။ က်ေနာ္ မ်က္ေစ့ နွစ္ခါျပန္လည္ျပန္တယ္။ “ဘာလဲကြ မင္းဟာ ေငြကေငြ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္က မ်ိဳးခ်စ္စိတ္”ဆိုေတာ့ “ငါ ထိုင္းဘက္က ေအာထားတယ္”တဲ့။
က်ေနာ့္ပါးစပ္က “ေၾသာ္”လို႔ပဲ ထြက္သြားတယ္။ ဇြန္ ၁၄ ၂ဝ၁၅

(ငယ္ငယ္တုန္းက မခင္နွင္းဆီ)
အေမ အထည္ဆိုင္ဖြင့္ခ်ိန္က က်ေနာ္ လူပ်ိဳေပါက္။ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ဆိုင္ပိုင္ရွင္မွာက တူမေလးတေယာက္ရွိတယ္ မနွင္းဆီ..တဲ့။ ပိန္ပိန္ပါးပါး ညိဳညိဳေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလး။ ဆံပင္ေတြကေတာ့ ဒူးေကာက္ခြက္ေရာက္လုနီးပါး ရွည္လ်ားသန္စြမ္းတာပဲ။ ပါးခ်ိဳင့္ေလးခြက္ဝင္သြားေအာင္မ်ား ၿပံဳးလိုက္ရင္ သြားတက္ေလးေတြ လက္ကနဲလက္ကနဲေပၚလာတာကလား။ မ်က္နွာက်က ကာတြန္းေမာင္ရွိန္ ဇာတ္ေကာင္ေတြထဲက ဟို ပိန္ပိန္ပါးပါးမေလးလိုပဲ။ ခုေနျပန္ေတြးေတာ့ စိတ္ထဲ သိတ္လွတယ္လို႔ မထင္ေတာ့ဘူး။ ဟိုတုန္းကေတာ့ သူကလြဲ ဖြဲနဲ႔ဆန္ကြဲ။ သူသာလ်ွင္ လွထိပ္ထား xxx ဇမၺဴတခြင္မွာ အလွမန္ၾကြား xxxx ေရႊစင္ျမသားနွယ္ တင့္တယ္စိုေျပသား xxx ျမင္သူတကာ နွလံုးဘဝင္ၿပံဳးရႊင္ မ်က္နွာထား xxxx တိတ္တိတ္ေလး ခ်စ္စိတ္ပြားရတာ ေမာင့္အသည္းၾကား xxx နတ္ပန္းခ်ီတနႈံး ရံႉးေလာက္ေအာင္ ထင္ဝိုးဝါး xxxx ဆိုတဲ့သီခ်င္းကို မနက္တိုင္း အေမ့ဆိုင္ သြားခင္းကူရင္း တိုးတိုးညည္းရတာလည္း အေမာ။
ကိုယ္နဲ႔ရြယ္တူေကာင္တခ်ိဳ႔က ရည္းစားနဲ႔ဘာနဲ႔ ဟန္က်ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္က အခ်စ္ဝတၳဳေတြ အခ်စ္ကဗ်ာေတြဖတ္ၿပီး စကားလံုးအနုအရြေတြနဲ႔ ခ်စ္ေသြးသာၾကြေနတာ ရည္းစားေတာ့ မရွိ၊ ရည္းစားစာမေရးတတ္၊ ရည္စားစကားေျပာဖို႔ ေသမေလာက္ေၾကာက္တတ္တုန္း။
ဒါေပမယ့္ ဘယ္ရမလဲ အံု႔ပုန္းခ်စ္ဆိုတာ ၾကာၾကာခံနိုင္ရိုးလား။ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ဘယ္သူ ၾကာၾကာ ခိုးခိုးၾကည့္ေနခ်င္ပါ့မလဲ။ ဝတၳဳေတြထဲက ညြန္႔ေပ့ေတြခ်ည္းေရြးၿပီး ဗလာစာရြက္ တမ်က္နွာစာ ခ်စ္ေတးေတြသီခ်စ္စာေတြစီၿပီး သူမေရာက္ခင္ သူဆိုင္ခင္းတဲ့အခါ ျမင္သာမယ့္ေနရာမွာ အသာေလးသြားခ်ထားလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီေခတ္က ရည္းစားစာေခါက္နည္းအတိုင္း တရိုတေသေလးေခါက္လို႔ေပါ့။
ကံကဆိုးခ်င္ေတာ့ ခါတိုင္း သူဆိုင္ခင္းၿပီးမွေရာက္တတ္တဲ့ သူ႔အေဒၚက အဲ့ေန႔က အရင္ေပါက္ခ်လာတယ္။ ရန္ကုန္သြားေဈးဝယ္ဖို႔တဲ့။ ပုဆိုးေတြအေခါက္လိုက္ ဆင့္ဆင့္တင္တဲ့ ေလွကားထစ္လို နိမ္ျမင့္စီေနရာမွာတင္ထားတဲ့ကိုယ့္စာေတြ႔ေတာ့ ေကာက္ယူျဖည္ၾကည့္ၿပီး ဖတ္တယ္။ သေဘာေပါက္လိုက္ၿပီ “သြားၿပီ”ဆိုၿပီး။ သူ စာဖတ္မဆံုးခင္ပဲ ကိုယ္လည္း ခင္းလက္စဆိုင္ကိုထားခဲ့ၿပီး လစ္ေတာ့တာေပါ့။ ကိုယ့္လက္ခ်က္မွန္း သိေတာ့မွာကိုး။ စာဆံုးရင္ ေအာက္မွာ “ထာဝရ ခ်စ္ေနမယ့္ မ်ိဳးျမင့္”တို႔ဘာတို႔ပါတယ္ေလ။
အဲ့မနက္ပဲ စာက ကိုယ့္ဆီျပန္ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္လာတယ္။ အမႀကီးက “မင္း မနွင္းဆီကို ရည္းစားစာသြားေပးတာ သူ႔အေဒၚက လာတိုင္တယ္။ ေရာ့ ဒီမွာ မင္းစာ”တဲ့။ ကိုယ္လည္း ရွက္လိုက္တာ ေနရာတင္လဲသာေသလိုက္ခ်င္တယ္။ အျပစ္တခုခု က်ဴးလြန္မိတဲ့လူလို စိတ္ကမလံုဘူး။ ရွက္လည္းရွက္ မႊန္လည္းမႊန္ သူ႔အေဒၚကိုလည္း “ရန္ကုန္သြားရင္း လမ္းမွာ ကားေမွာက္ေသပါေစ”ေတြဘာေတြ က်ိန္ဆဲတာေပါ့။
အဲ့ဒီကိစၥက ေန႔မကူးဘူး တလမ္းလံုး တေဈးလံုးသိကုန္ပလားမွတ္ရတယ္ သတင္းအျပန္႔ျမန္ပံုမ်ား ခုေခတ္ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ထက္ေတာင္ျမန္ေသး။ ထားပါေတာ့ေလ။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လည္း ရွက္ရွက္နဲ႔ အဲဒီေန႔က အေမ့ကို ဆိုင္ေတာင္ျပန္ကူသိမ္းမေပးရဲေတာ့ဘူး။ မ်က္နွာေတြလည္းပူ လူလည္း ဘယ္ေနလို႔ေနရမွန္းမသိတာနဲ႔ ဘားလားေခ်ာင္းေဘးသြား ငါးမ်ွားေနလိုက္တာပဲ။ မိုးခ်ဳပ္ခ်ိန္မွ အေမွာင္အားကိုးနဲ႔ အိမ္ကို တိတ္တိတ္ျပန္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ မရပါဘူး မလြတ္ပါဘူး။ အကိုႀကီးက မ်က္နွာထားတင္းတင္းနဲ႔“မင္း ရည္းစားထားရမယ့္ အရြယ္လား”ဆိုၿပီး ဆူတယ္။ အကိုႀကီးေတာ့ ေၾကာက္ေတာ့ဘာမွျပန္မေျပာရဲဘူး အသာပဲ ၿငိမ္ခံလိုက္ရတယ္။
ေနာက္ေန႔မနက္လည္းၾကေရာ အမလတ္က အဲ့ကိစၥ အစျပန္ေဖာ္ၿပီး ေျပာျပန္တယ္။ အမလတ္ကိုေတာ့ အကိုႀကီးလိုမေၾကာက္သလို အမႀကီးေလာက္လည္း သိတ္မလန္႔ဘူး။ ဒါနဲ႔ ျပန္ခံပက္တာေပါ့ ဘယ္ရမလဲ။ ဒီတင္ အမလတ္က “ဟဲ့ အေကာင္ နင္ လူႀကီးေတြ မ်က္နွာပ်က္ေအာင္လုပ္လို႔ ငါေျပာေနတာ။ နင့္ဟာနင္ တျခားဘာလုပ္လုပ္ကိစၥမရွိဘူး”ဆိုၿပီး စကားလက္စသတ္မလို႔လုပ္ေနတာကိုေတာင္ ၾကက္ေခါင္းဆိတ္မခံအထာနဲ႔ “ဘာျဖစ္လဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရည္းစားစာေပးေပး မေပးေပး။ ဘယ္သူ႔အပူမွ မပါဘူး။ မေၾကနပ္ လဲေသ။ မ်က္နွာပူ ေရဖ်န္း“ ဘာညာေတြနဲ႔ အျပတ္ေကာထည့္လိုက္ေတာ့ အမလတ္လည္း ေထာင္းကနဲျဖစ္သြားတယ္ထင္တယ္။ “ဟဲ့ ငါ အေကာင္းေျပာေနတာ။ နင့္ဟာနင္ ရည္းစားမႊန္တာက အေရးမႀကီးဘူး။ ငါတို႔ပါ အရွက္ခြဲခံရသလိုျဖစ္တာ၊ ဟိုေကာင္မေလးက သူတို႔တူမသာဆိုတယ္ အိမ္ေစလိုေနရ လုပ္ရစားရတာ။ အိမ္ေစလိုထားတာ လူတိုင္းသိတယ္။ သူတို႔ဘာသာသူတို႔လည္း အဲ့ဒါကို မလံုမလဲျဖစ္ေနတာ။ ခုနင္က ရည္းစားစာ သြားေပးေတာ့မွ အကြက္ရသြားၿပီး သူတို႔တူမကို “လာေစာ္ကားတာ၊ ဒို႔မွာ ဒီတူမေလးကို အသက္လိုခ်စ္ေနရတာ၊ လာေတာ့ မထိနဲ႔”ေတြဘာေတြေျပာၿပီး ေကာင္မေလးကို တပင္တိုင္မင္းသမီးလို လုပ္ေျပာေနလို႔ေဟ့”တဲ့။ အမလတ္စကား မမွားတာသိေပမယ့္ “အိမ္ေစ”လို႔ေျပာလိုက္တာကို စိတ္ထဲသိတ္မခံခ်င္ဘူး။ ရင့္သီးတယ္ တဖက္သားကိုနွိမ္တယ္လို႔လည္း ထင္တယ္။ ထားပါေတာ့ေလ။ သူနဲ႔ကိုယ္ ဘာဆိုဘာမွ မျဖစ္ခဲ့ၾကပါဘူး။ အခ်စ္ဦးက မခ်စ္ရခင္ကတည္းက လြဲခဲ့တာကိုး။
အသက္ ၅ဝ ေလာက္ေရာက္ေတာ့မွ အဲ့ဒီကိစၥ က်က်နနျပန္ေတြးမိတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္ အဲ့ဒီအခ်ိန္က မစိတ္ေတြမႊန္ေနခဲ့တယ္။ တကယ္လို႔သာ အကိုႀကီး အမႀကီး အမလတ္ေတြ ကိုယ့္ကို ပိုးစိုးပက္စက္ေျပာခဲ့ရင္ တခုခု ထလုပ္ဖို႔ေတာင္ ဝန္ေလးေနမိမယ္မထင္ဘူး။ ခ်စ္သူထိ ဓားၾကည့္ေတြဘာေတြေပါ့။
ေနာက္တခုက ကိုယ္သူ႔ကို ဘာလို႔ ရည္းစားျဖစ္ခ်င္တာလဲကိုလည္း ခုမွ ျပန္ေစ့ငုၾကည့္တယ္။ အဲ့ဒီ “အိမ္ေစ”အျဖစ္အေနသေဘာေၾကာင့္ပဲ။ ဆိုင္မွာ သူထမင္းစားတဲ့အခါ သူ႔အေဒၚစားၿပီးမွ လက္က်န္ထမင္းနဲ႔ဟင္းကို ပန္းကန္နဲ႔ခြက္နဲ႔မဟုတ္ပဲ ထမင္းခ်ိဳင့္ထဲလက္နိႈက္ၿပီး စားရတာမ်ိဳး၊ သူ႔ကိုယ္ေပၚဆင္သမ်ွဟာ သူ႔အေဒၚလက္က် အဝတ္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနတာမ်ိဳး၊ အေဒၚ့သားသမီး (သူ႔ေမာင္နွဝမ္းကြဲေတြ)ကို သခင္လိုေၾကာက္ၿပီး ျပဳစုေပးရတာမ်ိဳးေတြ ကိုယ့္မ်က္ေစ့ေရွ႔မွာ နိစၥဓူဝေတြ႔ေနရတာကလား။ ဒီတင္ ကိုယ့္ခ်စ္စိတ္က “အိမ္ေစ”မေလးဘက္ တည့္တည့္ကို က်သြားခဲ့တာပါလားလို႔ျပန္ျမင္တယ္။
ထိုင္း-ဗမာေဘာလံုးအေၾကာင္း က်ေနာ့္စေတးတပ္စ္ေအာက္မွာ ေရးၾကတဲ့ကြန္မန္႔တခ်ိဳ႔ကို ဖတ္မိၿပီး ငယ္ငယ္တုန္းက မနွင္းဆီကိုျပန္သတိရတယ္။ ဇြန္ ၁၄ ၂ဝ၁၅

(ဆရာငျပတ္ကိုေပးဖို႔စာ)
က်ေနာ့္ကို "ဒုကၡိတေကာင္၊ ေျချပတ္၊ ငက်ိဳး"စသည္ျဖင့္ေခၚရင္ နာလိမ့္မယ္လို႔ထင္ၿပီးေခၚတဲ့သူေတြကို ေျပာျပခ်င္တာေလးရွိလို႔ဗ်။
က်ေနာ္ ဒီေရာက္ၿပီး ၅ လအတြင္းမွာ အင္ဒီယားနားပါရ္ဒ်ဴးယူနီဗားစတီးက ဘာသာေဗဒပါေမာကၡတေယာက္ပို႔ခ်တဲ့ အဂၤလိပ္စကားကို ဒုတိယဘာသာစကား English for Second Language အျဖစ္သင္ၾကားခြင့္ ေအာင္လက္မွတ္ေပးတဲ့ အတန္းတတန္း တက္တယ္ဗ်။ ဗမာျပည္သားက က်ေနာ္အပါ ၃ ေယာက္။ က်န္တာေတြက နိုင္ငံစံုက လူမ်ိဳးေပါင္းစံု။ စုစုေပါင္း အတန္းသား ၃ဝ ေလာက္ ရွိမယ္မွတ္တယ္။ က်ေနာ္ သင္တန္းကို အဆင့္မီမီေအာင္ျမင္ပါတယ္။ (ဆရာျဖစ္ေအာင္လက္မွတ္ပဲ)ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ ရတယ္။ အဲ့ဒီကစ ေအဘီစီဒီေဝလာေဝး ကႀကီးေရကေတာင္မသိတဲ့ ဗမာျပည္သားလူႀကီးေတြကို အခမဲ့ စာသင္ေပးတယ္။ ၄ နွစ္နီးပါးပဲ။ ခုေတာ့ နားထားပါတယ္။ လုပ္အားေပး အေမရိကန္ဆရာေတြလည္း ပါတာေပါ့။
သင္ေတာ့ တခ်ိဳ႔ လူႀကီးေတြက မွတ္ဉာဏ္သိတ္မေကာင္းရွာၾကဘူး။ ဒီေန႔သင္ မနက္ျဖန္ေမ့။ မနက္သင္ ညေနေမ့။ ခုသင္ ခုေမ့ေတြလည္း ပါသေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ဘဝေတြကလည္း ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းျဖတ္သန္းခဲ့ရေလေတာ့ စိတ္ေတြလည္း တခါတေလ ခက္ခက္ထန္ထန္၊ နႈတ္ေတြလည္း တခ်က္တခ်က္ပါးဖဲ့နားဖဲ့ေျပာတာေတြလည္း ရွိတတ္ၾကတာပါပဲ။ တေယာက္ဆို မွတ္ဉာဏ္ကမေကာင္းရတဲ့အထဲ အသက္ ၈ဝ ေက်ာ္မွ စီေအတီ ကက္တ္ ေၾကာင္၊ ေအပီပီအယ္လ္အီး ေအာ့ပ္ပယ္လ္ျပန္လုပ္ရတာ။
မွတ္ဉာဏ္မေကာင္းၾကရွာေတာ့ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း အေမရိကန္ဆရာ(အျဖဴ/အမည္း)ေတြရဲ့ နံမည္ေတြကို ဘယ့္နွယ္လို႔ မွတ္မိနိုင္ပါ့မလဲ။ ဆိုေတာ့ သူတို႔နည္းနဲ႔ သူတို႔ဘာသာ ဆရာဆရာမေတြကို သညာျပဳၾကတယ္။ ေဇဗီးယားကို ဆရာဇီးျပား၊ ကက္သီပိင္းဂ္ကို ဆရာမေကသီပန္၊ ပိတီကို ဆရာတြတ္ပီ၊ ကယ္ရိုလိုင္းကို ဆရာမ ကလနားစသည္ျဖင့္ေပါ့။ အဂၤလိပ္နံမည္ေတြမို႔ မွတ္ရခက္လို႔ အဲ့သလိုေခၚတယ္မထင္နဲ႔ဗ်။ က်ေနာ့္နံမည္ မ်ိဳးျမင့္ကိုလည္း သူတို႔ တခါတေလ ေမ့တယ္။ တခ်က္တခ်က္ မမွတ္မိဘူး။
တရက္ က်ေနာ္စာသင္ေနတုန္း အသက္ ၇ဝ ေလာက္ေလာက္ရွိတဲ့ အဖြားတေယာက္က "လူေလး မေန႔က ဆရာမ ကလနား က စာတေစာင္ေပးတယ္ လူေလးကိုေပးဖို႔တဲ့။ အဲ့ဒါ အဖြားအိမ္မွာေမ့က်န္ခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ေက်ာင္းၿပီးရင္ အဖြားေျမး လာေခၚလိမ့္မယ္ အဲ့ဒါ သူ႔ဆီခု ဖုန္းဆက္ေျပာခ်င္တယ္။ လာရင္ စာယူလာေပးဖို႔၊ ဖုန္းေခၚေပးပါ"လို႔ေျပာတာနဲ႔ ေခၚေပးၿပီး ဟိုဘက္က ဟဲလိုအသံထြက္ေတာ့ သူ႔လက္ထဲဖုန္းေပးလိုက္တယ္။ သူက "ဟဲ့ အႀကီးေကာင္လား၊ နင္လာေခၚရင္ မေန႔က အဖြားျပတဲ့ ဆရာငျပတ္ကိုေပးဖို႔စာ ယူလာခဲ့ဦး၊ ေရခဲ့ေသတၱာမွာ ကပ္ထားတယ္"တဲ့။
ကဲ..ဘာေျပာဦးမလဲ။ ဇြန္ ၁၃ ၂ဝ၁၅