Tuesday, February 21, 2017

ဆံပင္ၫွပ္ျခင္း(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(ဆံပင္ၫွပ္ျခင္း)
ဒီေန႔ လင္းၾကက္မတြန္မီကတည္းက အလုပ္သြားဖို႔အိမ္မွထြက္ရၿပီး ႏြားရိုင္းသြင္းခ်ိန္လြန္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္ပါသည္။ လုပ္ငန္းခြင္အႀကိဳ မိတ္ဆက္သင္တန္း ေပးရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ကုမၸဏီဘက္မွဆိုင္ရာလူေတြသာ အလွည့္ေျပာင္းသြားၾကေသာည္လည္း က်ေနာ္ အထိုင္စကားျပန္ ဘာသာျပန္အျဖစ္ အသံုးေတာ္ခံရပါသည္။ ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္မဟုတ္ေသာ္လည္း အစစအရာရာ အဆင္ေျပသည္ဟု ဆိုရပါမည္။
အလုပ္သမားသစ္အားလံုး ဗမာစကားတတ္ၾကသည့္အတြက္ က်ေနာ္ အသက္ရႉေခ်ာင္ပါသည္။ အားအကုန္ အသံအကုန္ ေလ်ာ့ပါသည္။ ဗမာလို မဆိုစေလာက္ေလးတတ္ၿပီး ပိုးကရင္စကားကိုထံုးလိုေမႊ ေရလိုေႏွာက္သည့္ ကရင္အမ်ိဳးသားတေယာက္အတြက္ ဗမာ-ကရင္ ၂ ဘာသာတတ္လူတေယာက္ႏွင့္ ေဘးတိုက္ ေနရာခ်ေပးႏိုင္သျဖင့္လည္း Three Ways Interpretation အတြက္ အခ်ိန္ သိတ္မဖင့္ဘဲ ကိစၥအၿပီးေျမာက္ျမန္ခဲ့ပါသည္။
စာတလံုးမွမတတ္ေသာ္လည္း စကားအထအန ေကာက္သည့္ပုဂၢိဳလ္ကိုလည္း ေၾကလည္ေအာင္ ျဖည္ျပ ဖ်ဥ္ျပခြင့္ရခဲ့ပါသည္။ မိမိဇနီး၏ အမည္ရင္းမသိသူအားလည္း သင္တန္းခ်ိန္တြင္းျဖစ္ေသာ္လည္း သူ႔ဇနီးအား ခ်က္ျခင္းဖုန္းဆက္ၿပီး ေမးျမန္းခြင့္ရသျဖင့္ ုနွစ္ေပါင္း နွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေပါင္းသင္းလာခဲ့သည့္ မိမိဇနီး၏နံမည္ရင္းကိုလည္းေကာင္း အဂၤလိပ္လို မည္သို႔စာလံုးေပါင္းရသည္ကိုလည္းေကာင္း သူ သိခြင့္ရသြားပါသည္။ တိုက္တိုက္တြန္းတြန္းႏွင့္ အလြတ္က်က္ခိုင္းသျဖင့္ ထိုခင္ပြန္းသည္လည္း သူ႔ဇနီး၏အမည္အဂၤလိပ္လိုစာလံုးေပါင္းကို အေသမွတ္မိသြားပါသည္။

လက္ထဲတြင္ အိုင္ဖုန္း ၇ ကိုင္ထားေသာ္လည္း ကိုယ့္ဖုန္းနံပတ္လည္း မသိ၊ မည္သို႔ရွာရမွန္းလည္းမသိသူတေယာက္အား အျခားသူတေယာက္၏ဖုန္းကိုေခၚခိုင္းၿပီး ထိုသူ႔ထံတဆင့္ျပန္ေမးကာ သူ႔ဖုန္းနံပတ္အားရွာေပးလိုက္ႏိုင္သျဖင့္ သူလည္း သက္မခ်ႏိုင္သြားပါသည္။ ထမင္းစားခန နားခ်ိန္တြင္ ထိုသူက ဒါ ငါ့ဖုန္းနံပတ္ဟု လူတိုင္းအား လိုက္ေပးေနျပေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္မွာ စိတ္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္း၀လို စိတ္မေကာင္းစရာလည္းျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ့္အိမ္လိပ္စာမသိသူ ၂ ေယာက္အားလည္း အမွတ္ရလြယ္နည္းေလးမ်ား ျပေပးလိုက္သျဖင့္ အဆင္ေျပသြားပါသည္။

ဘဲဂေလာ္ (မဲလ)ဒုကၡသည္စခန္းမွ ေရာက္လာသူအမ်ားစုေနထိုင္ၾကသည့္ အပါ့တ္မင္န္႔ကြန္ပလက္စ္ႀကီး၏အမည္မွာ Autumn Wood ျဖစ္ေသာ္လည္း ဘဲဂေလာ္စုဟုပဲ သူတို႔ေျပာၾကပါသည္။ ဘယ္အပါ့တ္မင္န္႔မွာေနသလဲဟုေမးလွ်င္ အာတမ္ဝုဒ္ဟု သူတို႔ မေျပာတတ္ပါ၊ ဘဲဂေလာ္စုဟုသာေျပာပါ။ East Wood Pointe ဟုေခၚသည့္ အပါ့တ္မင္န္႔ကြန္ပလက္စ္ႀကီးတြင္ကား အုန္းျပန္႔ဒုကၡသည္စခန္းမွ လာၾကသူအမ်ားစုေနသျဖင့္ အိစ္ဝုဒ္ပိြဳင့္တ္အပါ့တ္မင့္န္႔ဆိုလွ်င္ မည္သူမွမသိပဲ အုန္းျပန္႔စုဆိုလွ်င္ လူတိုင္း တန္းကနဲသိၾကပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လိပ္စာေမးသည့္အခါ ဇစ္ပ္ကုဒ္ျဖည့္ရန္လိုသည့္အခါ က်ေနာ္က အုန္းျပန္႔စုကလား ဘဲဂေလာ္စုကလားဟုေမးလိုက္လွ်င္ အလြန္ျမန္ဆန္ၿပီး တာသြားပါသည္။ မ်က္ႏွာျဖဴသင္တန္းဆရာေတြ ဒါကို သေဘာမေပါက္ျဖင့္ ရွင္းျပေတာ့ ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ ရယ္ရယ္ေမာေမာႏွင့္ နင္ကေရာ ဘယ္အစုကလဲဟုေမးပါသည္။ လာတာကေတာ့ အုန္းျပန္႔ကပဲ ဒါေပမယ့္ ေရာက္တည္းက အဲ့အစုေတြမွာမေနခဲ့ေတာ့ ဘယ္အစုကလို႔ေျပာလို႔မရဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ငါက ဗမာျပည္ကလာၿပီး အေမရိကန္စုမွာေနတာဆိုေတာ့ ဘာရ္ရိကန္စုကေပါ့ဆိုေတာ့ သူတို႔ ဝါးလံုးကြဲရယ္ၾကပါသည္။

ထို႔ေနာက့္ Safety Orientation ေခၚ လုပ္ငန္းခြင္ေဘးအႏၱရာယ္ကင္းေရးက႑သို႔ ဆက္စခန္းသြားၾကပါသည္။ သင္တန္းဆရာမွာ အေမရိကန္ေလတပ္တြင္ ေလယဥ္စက္အင္ဂ်င္နီယာအျဖစ္ အနွစ္ ၂ဝ (တန္းျပည့္စစ္မႈထမ္း)ၿပီးထြက္လာသည့္ တပ္ထြက္အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ပါသည္။ တပ္မွ ပင္စင္အျပည့္ျဖင္ထြက္လာၿပီး ယခုကုမၸဏီတြင္ စက္ရံုဝင္းႀကီးတခုလံုး၏ ေဘးကင္းေရးအင္ဂ်င္နီယာအျဖစ္ အလုပ္ လုပ္ေနသူျဖစ္ပါသည္။ အရပ္ရွည္သလို စိတ္လည္းရွည္ၿပီး ဗမာျပည္သားေတြကို ခင္မင္ပါသည္။ သူ႔ အိုရီရင္န္ေေတးရွင္န္းအတြက္ စကားျပန္ ဘာသာျပန္လုပ္ေပးေနရင္း တေနရာေရာက္ေတာပ့ စက္မႈလုပ္ငန္းျဖစ္သျဖင့္ စက္ယႏၱယားမ်ား ယဥ္မ်ား စက္ကိရိယာမ်ား ကိုင္တြယ္ေမာင္းႏွင္လုပ္ေနရသည့္အလုပ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အလုပ္ေနသည့္အခ်ိန္တြင္ နားကြင္း နားဆြဲ ဆံထိုး ဆံညွပ္ နာရီ လက္စြပ္မ်ား ဝတ္မထား ပတ္မထားၾကရန္ေျပာပါသည္။ နားတြင္ကပ္၍ပန္ထားသည့္ နားကပ္ေတာ့ရပါသည္၊ က်န္တာမ်ား ခြင့္မျပဳေၾကာင္း လူအတြက္ အႏၱရာယ္ရွိသျဖင့္ ခၽြတ္ထားၾကရန္လိုေၾကာင္း၊ အိမ္မွ ပတ္လာဝတ္လာခဲ့လွ်င္လည္း အလုပ္အဆိုင္းမစခင္ အားလံုးခၽြတ္ၿပီး ေလာ့ကာမ်ားထဲတြင္ ထားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အလုပ္အဆိုင္းျပီး၍ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ၾက ျပန္ဝတ္ႏိုင္ ပတ္ႏိုင္ေၾကာင္းေျပာေတာ့ မိန္းမငယ္ေလးတေယာက္ လက္ထပ္လက္စြပ္ေရာဟုေပးပါသည္။ အင္ဂ်င္နီယာဆရာက ငါလည္း အိမ္ေထာင္သည္ပါ ငါဝတ္မထားပါဘူး၊ လူေတြအားလံုး အလုပ္လာတုန္းကလို အလုပ္ကအျပန္လည္း အဲ့အတိုင္းျပန္ေစ့ခ်င္ပါသည္၊ ဘယ္လူတေယာက္ကိုမွ ထိခိုက္အနာတရ ျဖစ္သြားတာမ်ိဳး ငါမျမင္ရက္ပါ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ မိမိအိမ္ေထာင္ရွိမွန္း ေဖာ္ျပခ်င္စိတ္ရွိျငားလည္း အလုပ္ခ်ိန္ရွစ္နာရီအတြင္း အိမ္ေထာင္သည္ ျဖစ္မွန္းကို လက္စြပ္ျဖင့္မေဖာ္ျပဘဲ အျခင္းျခင္း ႏႈတ္ျဖင့္ေျပာလည္းရပါသည္ဟုဆိုပါသည္။

ဆက္ရွင္းရင္း တေနရာေရာက္ေတာ့ ဆံပင္ရွည္သမားမ်ား ဆံပင္ကို ျပည္မက်ေအာင္ ေလွ်ာမက်ေအာင္ ခ်ည္ထားထံုးထားရပါမည္၊ အကယ္၍ ထံုးမထားခ်ည္မထားလိုလွ်င္ ဆံပင္တိုၫွပ္ၾကတာေကာင္းပါသည္၊ ဆံပင္ရွည္ႀကီး တဖါးဖါးႏွင့္လုပ္ရင္း စက္ထဲဆံပင္ၫွပ္ပါသြားၿပီး ဦးေရးတျပားလံုးစုတ္ျပတ္ကာ တသက္တာဒဏ္ရာရသြားသည့္ အမ်ိဳးသားတေယာက္အေၾကာင္း ဥပမာေပးၿပီး ရွင္းျပပါသည္။ သူက ဆံပင္ရွည္မ်ား ခ်ည္ထားထံုးထားပါ၊ မခ်ည္ခ်င္မထံုးခ်င္လွ်င္ဆံပင္တိုက ပိုအဆင္ေျပပါသည္ဟုဆိုသည္တြင္ ကိြဳင္ကစပါသည္။

အဂၤလိပ္လိုလည္း နည္းနည္းေျပာတတ္သည့္ နားလည္းလည္သည့္ ဆံပင္ ခါးလည္ခန္႔ရွိေသာမိန္းကေလးက Then I will have to cut my hair. ဟု ဝမ္းနည္းသံျဖင့္ေျပာပါသည္။ သူဆံပင္ရွည္ကို ျမတ္နိုးတနာရွိမွန္း က်ေနာ္ေရာ သင္တန္းဆရာေရာ ခံစားနားလည္ပါသည္။ ထို႔အတူ သူ ဘာေျပာခ်င္မွန္းကို က်ေနာ္တို႔နားလည္သေဘာေပါက္ပါသည္။ သင္တန္းဆရာက မင္းဆံပင္ေတြကို အလုပ္ လုပ္ေနခ်ိန္မွာ ျပည္မက်ေအာင္ စည္းစားခ်ည္ထားရင္ရပါတယ္ ၫွပ္စရာမလိုဟုေျပာေတာ့ မိန္းကေလး ငါက ဆံပင္ေတြကို ခုအတိုင္း ဖားဖားက်ေနတာ ဖြားဖြားလြင့္ေနတာကိုပဲႀကိဳက္တယ္ ခ်ည္ထားရတာကိုမႀကိဳက္ဘူး၊ ေနာက္ၿပီး ခ်ည္ထားရင္ နာလည္းနာတယ္ဟု ဗမာလို ေစာဒကတက္ပါသည္၊ က်ေနာ္က သင္တန္းဆရာကိုဘာသာျပန္ေပးေတာ့ ဖားဖားက်ေနလို႔မရပါ ဖြားဖြားလြင့္ေနလို႔မရပါ။ စည္းထားခ်ည္ထားပါ။ မစည္းထားမခ်ည္ထားခ်င္ဘူးဆိုရင္ ဒီမွာ အလုပ္လာလုပ္လို႔မရပါ။ ဒါဟာ ကုမၸဏီက (စက္ရံုက)သတ္မွတ္ထားတဲ့ က်န္းမားေရးနဲ႔ ေဘးကင္းေရးဆိုင္ရာေပၚလစီကိုဆန္႔က်င္ရာ ခ်ိဴုးေဖါက္ရာေရာက္ပါတယ္။ လက္မခံနိုင္ပါဟုဆိုေတာ့ ေကာင္မေလး ပိုဝမ္းနည္းသြားပံုေပၚပါသည္။ မ်က္ႏွာမေကာင္းပါ။ က်ေနာ္လည္း စိတ္မေကာင္းပါ။ သို႔ေသာ္ ဘာမွ မတတ္နိုင္ပါ။ သို႔ျဖင့္ သင္တန္း ဆက္သြားၾကပါသည္။
ဤေနရာတြင္ က်ေနာ့္တြင္ ေကာင္မေလးအားေျပာခ်င္တာ ရွိလာ ေပၚလာပါသည္။ သို႔ေသာ္ သင္တန္းႏွင့္မဆိုင္သျဖင့္ ေျပာမျဖစ္ပါ။ ဒါႏွင့္ ထမင္းစားခ်ိန္ၾက ဦးမ်ိဳးျမင့္ ေျပာစရာရွိတယ္ဟုေျပာၿပီး ျဖတ္လိုက္ပါသည္။

ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ သူတေယာက္တည္းထမင္းစားေနသည့္ေနရာသြားၿပီး ဆံပင္ကိစၥကေတာ့ ညည္းရွင္းသြားၿပီထင္ပါတယ္ဟု ေျပာေတာ့ ရွင္းတယ္ဦးေလး၊ ဦးေလး ဘာေျပာခ်င္တာလဲဟုေမးပါသည္။ ဒီလို ဦးမ်ိဳးျမင့္က အိမ္မွာ လွ်ပ္စစ္ဆံပင္ညွပ္စက္ေလးရွိတယ္။ ဆံပင္ကလည္း ဂတံုးေကထားတာဆိုေတာ့ မွန္ ေရွ႔တခ်ပ္ေနာက္တခ်ပ္ထားၿပီး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ရိပ္လိုက္တာပဲ။ အဲ့ဒါကို I shave my hair or I cut my hair. လို႔ေျပာလို႔ရတယ္။ အဲ့သလိုပဲ သိဒၶတၳမင္းသားေတာထြက္ေတာ့ အေနာ္မာေသာင္ကမ္းမွာ သူ႔သံလ်က္နဲ႔ သူ႔ဆံပင္ သူကိုင္ျဖတ္တာကိုလည္း He cut his hair. လို႔ေျပာလို႔ရတယ္။ သေဘာက ကိုယ့္ဆံပင္ ကိုယ့္လက္နဲ႔ ျပန္ျဖတ္ ျပန္ညွပ္တာ။ သူမ်ားက ျဖတ္ေပး ညွပ္ေပးတာမဟုတ္ဘူး။ သူမ်ားက လာျဖတ္ေပးညွပ္ေပးတာ၊ သူမ်ားဆီသြား အျဖတ္အညွပ္ခံတာဆိုရင္ေတာ့ အဲ့လိုေျပာလို႔ မရေတာ့ဘူးကြဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ကို အထူးအဆန္းသတၱဝါတေကာင္ေတာ့ လာေတြ႔ေနၿပီဆိုသည့္အၾကည့္ႏွင့္ၾကည့္ပါသည္။

ဒါႏွင့္ ေဘာလ္ပင္န္စာရြက္ထုတ္ၿပီး ကိုယ့္ဆံပင္ကို ဆိုင္သြားညွပ္တယ္ျဖတ္တယ္၊ သူမ်ားက လာညွပ္ေပးျဖတ္ေပးတယ္ဆို I have my hair cut or I have my hair shave. လို႔ေျပာရတယ္ဆိုေတာ့ ဟင္..တခါမွမၾကားဖူးဘူးဟုေျပာကာ သမီးကို အဲ့ဒီစာရြက္ေလးေပးပါလားဟုေျပာပါသည္။ ဒါႏွင့္သူ႔လက္ထဲ အဲ့စာရြက္ေလးေပးလိုက္ပါသည္။ ဒါဆို သမီးက ငါဆံပင္ ညွပ္ရမယ္ဆိုေရာဟု ထပ္ေမးပါသည္။ ဒါဆို I will/shall have to have my hair cut တို႔ I am going to have my hair cut. တို႔ I am supposed to have my hair cut. တို႔ စတာေတြနဲ႔ အလွည့္သင့္သလို ၾကည့္ၿပီးေျပာေပါ့ဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာတခ်က္ လက္ကနဲျဖစ္သြားၿပီး အိုေက သေဘာေပါက္ၿပီ၊ ေက်းဇူး ဦးေလး၊ ထမင္းစားပါဦး အမဲအူစံုအသည္းစံုခ်က္ေလဟု ေျပာပါသည္။ က်ေနာ္ စားခ်ိန္မရေတာ့သျဖင့္ ေနာက္မွဟုေျပာကာ အခန္းထဲျပန္ခဲ့ပါသည္။ က်ေနာ္ ဝမ္းသာပါသည္။ သူလည္း ဝမ္းေျမာက္မည္ ေတြးပါသည္။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ။ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၁၊ ၂ဝ၁၇

Monday, February 20, 2017

၁ ရက္ ၁ လစာ ဘဝအေမာမ်ား(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(၁ ရက္ ၁ လစာ ဘဝအေမာမ်ား)
က်ေနာ္ ဒီေန႔ အလုပ္တေနကုန္(၁ဝ နာရီ)သြားလုပ္ရပါသည္။ အမွန္က ၁၂ နာရီခြဲမွ ညေန ၄ နာရီအထိပဲလုပ္ရန္ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ မနက္က ၆ နာရီ ၄၅ မိနစ္တြင္ အလုပ္ အိပ္ခ်္အာရ္ Human Resource မွာ ဖုန္းေခၚၿပီး ၉ နာရီခြဲ အေရာက္လာပါဟု ယမထာေဆာ္ပါသည္။

အိမ္သာခြက္ထဲ ကြမ္းေသြးေထြးမႈအပါအဝင္ အျခားကိစၥ ၂ ခုလည္း အေရးေပၚသည္ဟုဆိုပါသည္။ သို႔ႏွင့္ မိတ္ေဆြတေယာက္အား အကူအညီေတာင္း၍ ေခြးေျပးဝက္ေျပးေျပးရပါသည္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ကိစၥေတြရွင္းရွက္ျပဳျပက္ၿပီး ခနနားမလားေတြးေနတုန္း က်ေနာ့္နံမည္တပ္ၿပီး လူ ၈ ေယာက္ခန္႔ အေပါက္ဝတြင္ေရာက္ေနပါသည္။

အပိြဳင္မင္န္လုပ္ထားပါသလားဟု ဧည့္ႀကိဳခန္းအမ်ိဳးသမီးမွကေ်နာ့္အားေမးသျဖင့္ ဒီေန႔ ငါ ဘယ္လူတေယာက္မွ အခ်ိန္းအခ်က္လုပ္ထားတာမရွိပါဟု အင္တာကြန္းႏွင့္ျပန္ေျဖေတာ့ ခနေလးဖုန္းကိုင္ထားဆိုကာ ထိုလူမ်ားအား သြားေမးေနသံ အင္တာကြန္းထဲကၾကားေနရပါသည္။
ထိုလူမ်ားက အလြတ္က်က္ထားပံုေပၚသည့္ အဂၤလိပ္စကားျဖင့္ We want to see Ko Myo Myint ဟု ထပ္တလဲလဲေျပာသံၾကားေနရပါသည္။ ဧည့္ႀကိဳမယ္မဒီက ဘာေမးေမး ဘာေျပာေျပာ သူတို႔က ဝီဝန္႔တ္တူဆီး ကိုမ်ိဳးျမင့္ခ်ည္းသာေျပာပါသည္။ ေနာက္ဆံုး ဧည့္ႀကိဳမယ္မမလည္း လက္လန္ၿပီး ေဟး မ်ိဳး နင့္ကိုေတြ႔ခ်င္တာလို႔ေျပာတယ္ လႊတ္လိုက္ရမလားဟု ေမးပါသည္။ လႊတ္လိုက္ဟုဆိုေတာ့ ေမာင္မင္းႀကီးသားႏွင့္ မယ္ႀကီးမ မယ္မင္းကေလးမ ၁၁ ေယာက္ေလာက္ ဗမာ့ထံုးစံႏွင့္အညီ တန္းမစီဘာမစီ စုၿပံဳတိုးေဝွ႔ က်ေနာ့္အခန္းေရွ႔ ေပါက္ခ်လာၾကပါသည္။

တခ်ိဳ႔ ကြမ္းတေဖါင္ေဖါင္ႏွင့္ျဖစ္ပါသည္။ တခ်ိဳ႔စကားသံ ေလာင္ေလာင္ႏွင့္ျဖစ္ပါသည္။ ဒါႏွင့္ ကဲ ဆိုၾကပါဦး ဘာေတြမ်ားကိစၥရွိလာရျပန္တုန္း အကို အမ ႏွမတို႔ ညီတို႔ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဒီမွာအလုပ္လာေလွ်ာက္တာ အဲ့ဒါ လုပ္ပါဦး၊ အလုပ္ကလည္း လိုခ်င္ေနၿပီ၊ ေပးမင္န္႔ေတြကလည္းတက္ေနၿပီ၊ အလုပ္ကလည္း မရွိဘူး၊ အေမလည္း ေနမေကာင္းဘူးေတြေရာ ဘာေတြေရာႏွင့္ သူတို႔ဘဝအေမာေတြႏွင့္ က်ေနာ့္ခန္းလံုးျဖည့္ေပးၾကပါသည္။

က်ေနာ္လည္း ရင္ထဲ က်င္ေနလင့္ကစား ရီရီေမာေမာႏွင့္ ကဲဒါဆို ေဖါင္မ္ေတြျဖည့္ၾကမယ္။ အားလံုး အျပင္ျပန္ ခနထြက္ေပးပါ၊ အရင္ဆံုးေရာက္တဲ့လူ အရင္ေခၚစနစ္နဲ႔ က်ေနာ္ တေယာက္ျခင္းေခၚပါ့မယ္၊ တႀကိမ္မွာတေယာက္ က်ေနာ္လုပ္ေပးမယ္ အားလံုး အျပင္ျပန္ထြက္ၾကပါဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ ျပန္မထြက္ခ်င္ၾကပါ။ တေယာက္မ်က္နွာတေယာက္ၾကည့္ရင္း သူအရင္ေရာက္ ငါအရင္ေရာက္ေတြ အျငင္းအခုန္ျဖစ္ေတာ့မည့္ပံုေပၚေနပါသည္။

ဦး(စမူဆာဟုပဲထားပါ)က သူအရင္ဆံုးေရာက္တာျဖစ္ေၾကာင္း ကြမ္းေတြ ပလုပ္ပေလာင္းႏွင့္ အျခားသူေတြကို ေျခာက္ေျခာက္ေမာင္းေမာင္းေလးေျပာရင္း က်ေနာ့္အရင္လုပ္ေပးဟု မ်က္ႏွာနားကပ္ေျပာေတာ့ သူ႔ကြမ္းေသြးစက္မ်ား က်ေနာ္မ်က္နွာေပၚ လာစင္ပါသည္။ က်ေနာ္ ကြမ္းေသြးကို အလြန္ရြံပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာမွမျဖစ္ေလဟန္ တစ္ရႉး ေလးငါးစဆြဲထုတ္သုတ္ရင္း ကဲ ဦးစမူဆာနဲ႔စၾကစို႔ရဲ့။ က်န္တဲ့လူေတြအျပင္ထြက္ပါ ဧည့္ေစာင့္ခန္းမွာ ထိုင္ေနၾကပါ။ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ က်ေနာ္လုပ္ေပးပါ့မယ္။ အိုင္ဒီေတြ ဆိုရွယ္လ္ကဒ္ေတြ အဆင္သင့္ထုတ္ထားၾကပါဆိုေတာ့ မၾကည္မသာမ်က္နွာေတြနွင့္ ထြက္ကုန္ၾကပါသည္။

ကဲဦးစမူဆာ အိုင္ဒီေပးပါ ဆိုရွယ္ကဒ္ေပးပါ က်ေနာ္ အလုပ္ေလွ်ာက္လႊာ ပံုစံျဖည့္ပါမယ္။ ေမးစရာရွိတာေမးပါရေစဆိုေတာ့ ေဘးလြယ္အိတ္ထဲက အနွစ္နွစ္အလလ သိုမွီးထားပံုေပၚသည့္ စာရြက္အတိုအစအပိုင္းအစေတြ ကဒ္ျပားေတြေရာ တပံုတမႀကီးအား စားပြဲေပၚ ေဟာကနဲသြန္ခ်ကာ ဒီထဲမွာဆရာ၊ ဘယ္ဟာေတာ့ က်ေနာ္ မသိဘူး ဆရာ့ဖာသာရွာယူပါဟု ဆိုပါသည္။

က်ေနာ္ စိတ္အေတာ္ ညစ္သြားပါသည္။ က်ေနာ့္တြင္ တျခားလုပ္စရာေတြ တပံုႀကီး ပံုေနပါသည္။ သူတို႔အတြက္ ဒီေန႔ တရားဝင္အလုပ္သေဘာအရ ဘာမွလုပ္ေပးစရာမလိုပါ။ သူတို႔ဘာသာသူတို႔ ေလာက္ထိုးထိုး က်ီးသုတ္သုတ္ ပစ္ထားလည္းရပါသည္။ အဆင္မေျပလွ်င္ သူတို႔ ေနာက္တႀကိမ္ မိုင္တရာေလာက္ေမာင္းၿပီး(ကားမရွိဘာမရွိႏွင့္)လာၾကရပါဦးမည္။ က်ေနာ္ စိတ္လည္းတိုပါသည္။ စိတ္လည္းမေကာင္းျဖစ္ပါသည္။ ရင္ထဲလည္း ထိခိုက္ပါသည္။

ဒီေန႔ အလုပ္လာေလွ်ာက္သည့္လူတိုင္းသည္ ေမြးေန႔ ၁ ရက္၊ ၁ လ၊ ခုႏွစ္သကၠရာဇ္ကြဲမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ မိမိေမြးေန႔ပင္ မသိိႏိုင္အားသည့္ ဗမာျပည္သားမ်ားကို က်ေနာ့္ထမင္းစားခ်ိန္အား လုပ္အားခမရပဲကူညီဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရျပန္ပါသည္။

အိခ်္အာရ္မန္ေနဂ်ာအား အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပၿပီး အနီးဆံုးအင္တာဗ်ဴးထဲ ထည့္ေပးရန္ အျမန္ဆံုး လုပ္ငန္းခြင္အႀကိဳမိတ္ဆက္သင္တန္းထဲထည့္ေပးရန္ တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ နားပူနားဆာလုပ္ရပါသည္။ သူက သေဘာေကာင္းသူလည္းျဖစ္ သေဘာေကာင္းေနခိုက္လည္းျဖစ္ သေဘာေကာင္းခြင့္ အသံုးျပဳခ်ိန္ရခိုက္လည္းျဖစ္ေနသျဖင့္ ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ႏွင့္ အိုေက ငါေတာ့ မဗ်ဴးအားဘူး အလုပ္မ်ားေနတယ္၊ နင္ဗ်ဴးေပးမယ္ဆိုျဖစ္ပါတယ္ဟုဆိုပါသည္။ ဘာလို႔မျဖစ္ရမွာလဲ၊ ငါ ေဖါင္မ္ျဖည့္ေပးလိုက္မယ္၊ ၿပီးရင္တခါတည္း ဗ်ဴးမယ္ဆိုေတာ့ ဟယ္..တကယ္ဟုဆိုကာ လုပ္လုပ္ဆိုၿပီး လက္မေထာင္ျပပါသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ဦးစမူဆာအပါအဝင္ ဒီေန႔အလုပ္လာေလွ်ာက္သူတိုင္း စူပါဗိုက္ဇာ/မန္ေနဂ်ာမ်ားႏွင့္ ဒုတိယအႀကိမ္ အင္တာဗ်ဴးရမည့္ေန႔ အရက္/ေဆးဝါးကင္းစင္မစင္စစ္ရမည့္ေန႔ႏွင့္ အိုရီယာန္ေတးရွင္းန္းေခၚ အလုပ္ဝင္အႀကိဳမိတ္ဆက္သင္တန္း တက္ရမည့္ေန႔မ်ားပါ လုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ ၃ လပိုင္း ၁ ရက္ေန႔တြင္ အလုပ္စဆင္းၾကရပါေတာ့မည္။ က်ေနာ္ ေပ်ာ္ပါသည္။ က်ေနာ္ ေမာပါသည္။
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂ဝ၊ ၂ဝ၁၇

Sunday, February 19, 2017

စစ္ထြက္ဆရာၾကီးေတြ ဘာလုပ္ေနသလ (ေဌးလြန္း)

0 comments
စစ္ထြက္ဆရာၾကီးေတြ ဘာလုပ္ေနသလဲ
ေဌးလြန္း
အေရးေတာ္ပုံ ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ(၂) အမွတ္(၈) မွာ ေဖာ္ျပမယ့္ ေဆာင္းပါးျဖစ္ ပါတယ္။
အာဏာရပါတီရဲ ့ဥပေဒအၾကံေပးကို လုပ္ၾကံသတ္ၿဖတ္မႈမွာ ပါ၀င္ပတ္သက္သူေတြက စစ္ ထြက္ေတြ ၿဖစ္ေနတယ္။ စစ္ထြက္ဆိုလို ့ဗိုလ္သန္းေရႊ၊ ဗိုလ္ေမာင္ေအး၊ ဗိုလ္ခင္ညြန္ ့တို ့အပါ အ၀င္ စစ္အုပ္စု ထိပ္သီးေတြ အကုန္လံုးနီးပါးက စစ္ထြက္အုပ္စုပါ။ သူတို ့လို ထိပ္သီးေတြ
တင္မက ရာထူးအဆင့္အစံု အသုတ္လိုက္ခြဲၿပီး အရပ္ဘက္ေၿပာင္း ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ထား
သူ စစ္ထြက္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။ နယ္ပယ္အစံုမွာ အသြင္သဏၭာန္ မ်ဳိးစံုနဲ ့ ရွိေနတာပါ။ သူတို ့အုပ္စုက အင္အားေတာင့္တယ္၊ တပ္အေပၚ ၾသဇာရွိသူ ဆရာၾကီးေတြ ပါတယ္။ ဒီခ်ဳပ္ပါ တီကို အာဏာခြဲေပးၿပီးတဲ့ေနာက္ သူတို ့ဘာလုပ္ေနသလဲ။
လက္ရွိ ကာခ်ဳပ္ ဗိုလ္မင္းေအာင္လိႈင္တို ့လို တရား၀င္ အာဏာကိုင္ထားသူ၊ လႊတ္ေတာ္တြင္း မွာ ေနရာယူထားသူေတြထက္ လႊတ္ေတာ္ပ စစ္အုပ္စုက ပိုၿပီးၾသဇာအာဏာ ရွိပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ပ အုပ္စုမွာက ႏိုင္ငံေရး ခေလာက္ဆန္ေနတဲ့ ၾကံ့ဖြတ္အုပ္စု ရွိတယ္။ အနားယူသြား ၿပီ၊ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ နာယကၾကီးေတြ ရွိတယ္၊ ၀ါရင့္သမာၻရင့္ေတြ ရွိတယ္။ အခု ေနာက္ပိုင္း ဇာတ္ရွိန္ၿမွင့္လာတဲ့ ႏိုင္ငံေရး တိုက္ကြက္ေတြအရ စစ္အုပ္စုမွာ လမ္းၿပေၿမပံု အသစ္လည္း ရွိပံုရတယ္။ ေၿမပံုအေဟာင္းက လမ္းဆံုးသြားေတာ့ အသစ္နဲ ့ေရွ ့ဆက္ၾကတဲ့ သေဘာပဲ။
လမ္းၿပေၿမပံုအသစ္ရွိရင္ ဘယ္ႏွစ္ဆင့္ရွိလဲ၊ ဘာေတြလဲ မသိရဘူး။ အေရးၾကံဳတိုင္း ရာဇ၀တ္ သားေတြ ထုတ္သံုးတာေတာ့ သူတို ့ထံုးစံပဲ။ ဦး(ဗိုလ္)သိန္းစိန္ လက္ထက္မွာ ႏိုင္ငံေရး
အက်ဥ္းသားလႊတ္တိုင္း ရာဇ၀တ္သားေတြ ေထာင္ခ်ီၿပီး လႊတ္ေပးခဲ့တယ္။ ဒီခ်ဳပ္အစိုးရ တက္ ၿပီး တဲ့ေနာက္ လူသတ္မႈ၊ မုဒိမ္းမႈ၊ လုယက္မႈ၊ ဓားၿပမႈ ဆိုတာေတြက မိုးဦးက်မိႈေတြလို ထြက္ လာေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ဆံုးမွာ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ၾကံမႈအဆင့္ထိ တက္လာတယ္။ ရာဇ၀တ္မႈေတြ တိုးပြားသလိုမ်ဳိး လုပ္ၾကံ သတ္ၿဖတ္တာမွာလည္း တေယာက္တည္းနဲ ့အဆံုးသတ္ပါ့မလား ေတြးပူစရာ ရွိပါတယ္။
ဒီခ်ဳပ္ဟာ ရန္သူ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရန္ဘက္ဆိုလို ့စစ္အုပ္စုပဲရွိတယ္။ အခု လုပ္ၾကံသတ္ၿဖတ္မႈမွာ စစ္ထြက္ေတြက လုပ္တာၿဖစ္ၿဖစ္၊ လက္ရွိ ယူနီေဖာင္း၀တ္ေတြက လုပ္ တာ ၿဖစ္ၿဖစ္ အတူတူပါပဲ၊ တဖြဲ ့တည္းပါ။ သူတို ့ဘာလို ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီလို လုပ္သလဲ။ စနစ္တက် အခ်ိန္ယူ ၿပင္ဆင္ၿပီးသား ၿဖစ္သလို ဦးတည္ခ်က္ေတြလည္း အမ်ားၾကီးရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒီၿဖစ္ရပ္ အေပၚ တုံ့ၿပန္သူေတြနဲ ့တုံ့ၿပန္ပံုကို အကဲၿဖတ္ ၿပီး သူတို ့ေရွ ့ဆက္မွာပါ။ သူတို ့က ဘယ္ လုိ တုံ ့ၿပန္မႈမ်ဳိးကို လိုလားသလဲ။ ဘယ္လို တုံ ့ၿပန္ၾကမလဲ။ အထူးသၿဖင့္ အာဏာ တခ်ဳိ ့ တ၀က္လည္း ရွိသလို၊ လုပ္ၾကံခံရသူရဲ ့မိခင္အဖြဲ ့အစည္းလည္းၿဖစ္တဲ့ ဒီခ်ဳပ္အစုရဲ ့၊ ဒီခ်ဳပ္ ေခါင္းေဆာင္မႈရဲ ့တုံ ့ၿပန္ပံုဟာ အင္မတန္ အေရး ၾကီးပါတယ္။
လႊတ္ေတာ္ၿပင္ပေရာက္ စစ္ထြက္အုပ္စုရဲ ့ထင္သာၿမင္သာတဲ့ အလုပ္ေတြက ၿပည္တြင္းစစ္
ေထာက္ခံေရးနဲ ့အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရး ဆိုတာေတြပါ။ မသိရ၊ မၿမင္ရတဲ့ အလုပ္ေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီး ရွိပါလိမ့္မယ္။ လႊတ္ေတာ္တြင္းနဲ ့အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အ၀န္းအ၀ိုင္းထဲေရာက္ ယူနီေဖာင္း ၀တ္ အုပ္စုက ၂၀၀၈ အေၿခခံကပဲ စကားေၿပာတယ္။ လက္နက္ကိုင္ၿဖစ္ၿဖစ္၊ လက္နက္မဲ့ၿဖစ္ ၿဖစ္ စစ္ေရးအရ လက္နက္ခ်၊ ႏိုင္ငံေရးအရ အညံ့ခံၿပီး ၂၀၀၈ ဖြဲ ့စည္းပံုေအာက္ကို ေခါင္းလွ်ိဳ ၀င္ခိုင္းတယ္။ ခေလာက္ဆန္သူကဆန္၊ အေကာက္ၾကံသူကၾကံၿပီး စစ္အုပ္စုတဖြဲ ့လံုး အကြက္က် က် ႏိုင္ငံေရး ကစားေနတာပါ။ သိသာထင္ရွားတာက ဒီခ်ဳပ္ရဲ ့အဓိက ႏိုင္ငံေရး ဦးတည္ခ်က္ (၃) ရပ္ မေအာင္ၿမင္ေအာင္၊ မၿဖစ္ေၿမာက္ေအာင္ တိုက္ဖ်က္ေနတာပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။
၂၀၁၂ ၾကားၿဖတ္ကတည္းက အေၿခခံဥပေဒၿပင္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး ေၾကြးေၾကာ္သံ (၃) ခုနဲ ့ထြက္လာတဲ့ ဒီခ်ဳပ္ဟာ ၂၀၁၅ မွာလည္း ဒီသံုးခုကို ဆက္လက္စြဲကိုင္
ပါတယ္။ သို ့ေပမဲ့ စစ္အုပ္စုနဲ ့အာဏာခြဲေ၀ေရးလုပ္ဖို ့လိုလာေတာ့ ရင္ၾကားေစ့ေရးဆိုတာကို ေရွ ့တန္းတင္လာရတယ္။ ရင္ၾကားေစ့ေရးကလည္း တဖက္သတ္ အေလွ်ာ့ေပးေရး ၿဖစ္ေနတဲ့
အခါ မူလႏိုင္ငံေရး ဦးတည္ခ်က္ (၃)ရပ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို ့ေ၀းသထက္ ေ၀းလာပါ
တယ္။ ၂၀၀၈ ၿပင္ေရး ေရွ ့ဆက္ၿပီး ရဲရဲခ်ီတက္မလား။ အဓိက လူသတ္တရားခံ ဘယ္သူပဲၿဖစ္ ၿဖစ္ ေဖာ္ထုတ္ရံုးတင္ၿပီး ထိုက္သင့္တဲ့ အၿပစ္ဒဏ္ကို ေပးမလား။ ဒီခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္မႈအေနနဲ ့ အေလးအနက္ ဆံုးၿဖတ္ရမွာပါ။ ဒါဟာ အေရးပါတဲ့ ႏိုင္ငံေရးတိုက္ပြဲ ၿဖစ္ပါတယ္။
စစ္အုပ္စုကေတာ့ အေလွ်ာ့မေပးတဲ့အၿပင္ ပိုပိုၿပီးေတာ့ ၾကမ္းလာတယ္၊ ရမ္းလာတယ္။ အခုလို လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲ၊ ႏိုင္ငံေရးတိုက္ပြဲေတြကို အရွိန္ၿမွင့္လာတာဟာ သူတို ့ၾကမၼာငင္လာတာ
လည္း ၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ သူတို ့ထင္တာက လက္နက္ရွိတယ္၊ အင္အားရွိတယ္၊ ဘယ္သူ ့မွ မႈစ
ရာ မလို၊ ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ မႈစရာမလို ဆိုတာမ်ဳိးပါ။ ေသနတ္နဲ ့ပစ္သတ္တိုင္း ေနာက္တြန္ ့တတ္သူ
ေတြ မဟုတ္တာ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုကစလို ့အခုေနာက္ဆံုး လူသတ္သမားကို ၀ိုင္းဖမ္း
ၿပီး အႏိုင္ယူလိုက္တဲ့ သမိုင္း၀င္ၿဖစ္ရပ္ေတြက သက္ေသပါ။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုပဲ တုံ့ၿပန္ ပါေစ ၿပည္သူ ့တရားစီရင္ခန္းနဲ ့ၿပည္သူ ့ေအာင္ပြဲကေတာ့ ဧကန္မုခ် ေရာက္လာဦးမွာ ၿဖစ္ပါ
တယ္။

အေတြးကူးျခင္း (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
က်ေနာ္ ခုနက ၿခံထဲဆင္း ကန္ေဘးထိုင္ ငါးေလးေတြအစာေကၽြးေတာ့ ငါးသားေပါက္အမည္းေလးေတြ တပံုတေခါင္းႀကီးေတြ႔ပါသည္။ တကယ့္ကို ပိစိေကြးေလးေတြပါ။ က်ေနာ့အထင္ လြန္ခဲ့သည့္ ၂ ရက္ ၃ ရက္ကမွ ေပါက္ထားျခင္းျဖစ္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ ပုဇြန္ဆိတ္ကေလးမွမဟုတ္ ငါးသားေပါက္ေလးမ်ားလည္း ပင္လယ္ကူးတတ္ပံုေပၚပါသည္။ သူတို႔ ေရထဲတြင္ေနေနၾကပါသည္။

ဤေနရာတြင္ ငါးမ်ားေရထဲေနေနျခင္းသည္ ေရကူးေနျခင္း ဟုတ္မဟုတ္ က်ေနာ္မေျပာတတ္ပါ။ အကယ္၍ ငါးမ်ားက ကုန္းေပၚတက္ၿပီး က်ေနာ္တို႔လို႔ မတ္တပ္မတ္တပ္ေလွ်ာက္သြားေနလွ်င္ ငါးေတြ လမ္းေလွ်ာက္သည္ဟုေျပာ၍ရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ယခု သူတို႔ဘာသာ ေရထဲေနေနျခင္းအား ေရကူးေနသည္ဟုေျပာမရဟုေတြးမိပါသည္။ 

ကုန္းေပၚမတ္တပ္ေလွ်ာက္သည့္ က်ေနာ့္လို လူသတၱဝါတေကာင္အေနႏွင့္ ေရထဲဆင္း၍ ငါးမ်ားေရထဲေလွ်ာက္သြားသလိုလုပ္ျခင္းအား ဒီလူဟိုလူေရကူးေနသည္ဟုေျပာျခင္းကို က်ေနာ္မကန္႔ကြက္ပါ။ သို႔နွင့္တိုင္ ကူးသည္ဆိုျခင္း၏အနက္တြင္ တဘက္ကမ္းသို႔ေရာက္ေအာင္သြားျခင္းဆိုသည့္သေဘာသြားပါ ပါပါသည္။ လူတခ်ိဳ႔ေရထဲဆင္း ေဆာ့ၾကျခင္း အားကစားလုပ္ၾကျခင္းမွာ တဘက္ကမ္းသို႔ေရာက္ေအာင္ ကူးခပ္မည္ဆိုသည့္သေဘာ မပါပါ။ 

ငါးေလးေတြ ေရထဲေနေနသည္ကိုၾကည့္ရင္း ဇနီးသည္အား တယ္လီဖုန္းျဖင့္ There are many small black baby fish. ဟု ဝမ္းပမ္းတသာေျပာမိပါသည္။ သူက Wow, amazing. ဟု ျပန္ေျပာပါသည္။ ဤေနရာတြင္ Wow ကို ေနာက္တြင္ အာေမဋိတ္အမွတ္အသားေလး ထည့္နားလည္ေစခ်င္ပါသည္။ သို႔မွသာ ဟယ္ တကယ္...ဆိုသည့္သေဘာရပါလိမ့္မည္။ ေဝါင္း အံ့စရာႀကီးဟုဆိုလွ်င္ ဘာမွန္းမသိသည့္စကားႀကီးျဖစ္သြားပါလိမ့္မည္။ 

က်ေနာ္ေျပာသည့္ There are many small black baby fish. ကိုလည္း ငါးသားေပါက္ အမည္းေလးေတြ အမ်ားႀကီးဟုဆိုလွ်င္ လံုေလာက္သည္ထင္ပါသည္။ အနက္ေရာင္ ေဘဘီဖစ္ရွ္ေလးေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါသည္ဟုဆိုလွ်င္ ဘာစကားမွန္း ေရရာမေျပာနိုင္မည့္ အဆာခတ္က်ယ္က်ယ္စကား ျဖစ္သြားမည္ထင္ပါ။ ငါးအမ်ိဳးကြဲအမ်ားႀကီးဆိုလွ်င္ Fishes ဟုေျပာၿပီး ငါးတမ်ိဳးတည္း အေကာင္အမ်ားႀကီးဆိုလွ်င္မူ Fish ဟူ၍ပဲေျပာရပါသည္။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၉၊ ၂ဝ၁၇

မိမိကိုယ္ကို ခ်စ္ျခင္း(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(မိမိကိုယ္ကို ခ်စ္ျခင္း)
က်ေနာ့္အလိုလည္းမပါ။ က်ေနာ့္ေတာင္းဆိုမႈလည္းမပါ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဘုမသိဘမသိနွင့္ ေလာကထဲေရာက္ေအာင္ အသက္ျဖစ္လာေအာင္ လူျဖစ္လာေအာင္ အလုပ္ခံရျခင္း၌ က်ေနာ္က မည္သူ႔ကို ဘာကိစၥ ေက်းဇူးတင္ရမည္နည္း။

က်ေနာ့္အား အသက္ျဖစ္ေအာင္ (လူျဖစ္ေအာင္)လုပ္ၾကၿပီးေနာက္ က်ေနာ့္အသက္(က်ေနာ့္ဘဝ)အား မေသေအာင္ေမြးျမဴေစာင့္ေရွာက္ျခင္းအတြက္လည္း ဘယ္သူက က်ေနာ့္အေပၚ ဘာေက်းဇူးရွိသနည္း။

သူတို႔ က်ေနာ္အသက္(က်ေနာ့္ဘဝ)အား မေစာင့္ေရွာက္ရံုမက သတ္ပစ္လိုက္လွ်င္လည္း က်ေနာ့္အတြက္ ဘာကိစၥရွိပါသလဲ။ က်ေနာ္ ေသျခင္းမေသျခင္းကိုပင္ က်ေနာ့္ဘာသာ သိႏိုင္မည့္အေျခအေနမဟုတ္ပါ။ ထိုသို႔ သတ္ပလိုက္လွ်င္ သို႔မဟုတ္ အမိႈက္ပံုသြားစြန္႔ပစ္လိုက္လွ်င္ သူတို႔သာ လူအကဲ့အရဲ့ခံရမည္မဟုတ္ပါလား။

အနိမ့္ဆံုးအဆင့္ ကိုယ့္ဘာသာ ထမင္းရွာမစားနိုင္ေသးသည့္က်ေနာ့္အား နို႔ဝဝမတိုက္လွ်င္ ထမင္းဝဝမေကၽြးလွ်င္ သူတို႔တြင္တာဝန္ရွိသည္မဟုတ္ပါလား။
က်ေနာ္ေတာင္းဆို၍ က်ေနာ့္အလိုပါ၍ သူတို႔က က်ေနာ့္အားလူျဖစ္ေအာင္ ဘဝျဖစ္ေအာင္ အသက္ဓာတ္ျဖစ္လာေအာင္လုပ္ေပးရသျဖင့္ဆိုလွ်င္ ဟုတ္ပါသည္။ သူတို႔ေက်းဇူး က်ေနာ့္အေပၚတြင္ရွိပါသည္။ က်ေနာ္ ေက်းဇူးတင္ရပါမည္။
သူတို႔ က်ေနာ့္အား ေမြးျမဴေစာင့္ေရွာက္ၾကျခင္း၌ (တခ်ိန္ခ်ိန္ၾက ငါတို႔အိုမင္းလာသည့္အခါ) ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစံုတရာျဖင့္ ျပဳမူခဲ့ၾကျခင္းမဟုတ္ပါဟု ခင္ဗ်ား အာမခံဝံ့ပါသလား။

က်ေနာ္ အလိုမပါ ေတာင္းဆိုမႈမပါ ဘုမသိဘမသိႏွင့္ လူလာျဖစ္ရၿပီးေနာက္ပိုင္း က်ေနာ့္ဘာသာရွာသျဖင့္ ရခဲ့သည့္ဒုကၡေတြအတြက္လည္း သူတို႔အပါအဝင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွအျပစ္မတင္ပါ။ ထို႔အတူ က်ေနာ့္အလိုမပါ က်ေနာ့္ေတာင္းဆိုမႈမပါ သူတို႔ဘာသာ စိတ္အလိုသာယာသျဖင့္ရခဲ့သည့္ က်ေနာ့္ဘဝ(အသက္) တြက္လည္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေက်းဇူးတင္စရာမရွိပါ။

က်ေနာ္လူျဖစ္လာၿပီးေနာက္ က်ေနာ္ရွာ၍ခံရသည့္ဒုကၡေတြအတြက္ သူတို႔တြင္တာဝန္မရွိပါ။ ရွိစရာလည္းမလိုပါ။ ရွိလည္းမရွိပါ။ ရွိပါသည္ဟု သြားေျပာလွ်င္လည္း အရည္မရအဖတ္မရ ဝဋ္တို႔ကံတို႔ ဘုရားသခင္တို႔ႏွင့္ ဂိတ္ဆံုးမည္သာျဖစ္ပါသည္။

က်ေနာ္ ကေလးရလ်င္ က်ေနာ့္ကေလးကို က်ေနာ္ ခ်စ္ပါမည္။ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ပါမည္။ မေသေအာင္ ထားပါမည္။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္ ဘယ္ေသာအခါမွ သူ႔ေက်းဇူးရွင္အျဖစ္မခံပါ။ ငါးပါးဂုဏလည္း အဝင္မခံႏိုင္ပါ။ က်ေနာ္ အလြန္ရွက္ပါသည္။ မ်က္ႏွာလည္း ပူပါသည္။
ခုလည္း က်ေနာ့္ၾကက္ေလးေတြ ေခြးေလးေတြ ငါးေလးေတြကို က်ေနာ္ခ်စ္ပါသည္။ တခါတရံအိမ္ဘက္ ေရာက္ေရာက္လာတတ္သည့္ သမင္မ်ားကိုလည္းေကာင္း ေန႔စဥ္ၿခံစိုက္ခင္းထဲက အသီးအနွံမ်ားကို လာစားေသာက္ေနၾကသည့္ ေတာယုန္မိသားစုမ်ားကိုလည္းေကာင္း က်ေနာ့္ၾကက္ေပါက္စေလး ၂ ေကာင္ ၃ ေကာင္ေလာက္အား သုတ္ခ်ီစားေသာက္သြားေသာ အေမရိကန္လင္းယုန္ႏွင့္ သိမ္းငွက္မ်ားကိုလည္းေကာင္း အိမ္တံစက္ၿမိတ္တြင္ အသိုက္ေဆာက္ ကေလးေပါက္ၾကေသာ စာကေလးလိုလို ဘာလိုလို ငွက္ကေလးမ်ားကိုလည္းေကာင္း ဘဝတူ ဗမာျပည္သားဒုကၡသည္မ်ားကိုလည္းေကာင္း က်ေနာ္ တတန္းတည္းထားၿပီး ခ်စ္ပါသည္။ က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္လည္း ခ်စ္ပါသည္။ က်ေနာ့္ဇနီးကိုလည္း က်ေနာ္ခ်စ္ပါသည္။ အေမ့ကိုလည္း ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြ ေဆြမ်ိဳးေတြကိုလည္း ခ်စ္ပါသည္။ မိတ္ေဆြမွန္သမွ်ကိုလည္း ခ်စ္ပါသည္။
အနေႏၱာအနႏၱဆိုသည္မွာ မက္လံုးမပါလွ်င္ အနက္မရွိပါ။ ထို႔အတူ တာဝန္ယူမႈမပါလွ်င္ ေျပာရ အလြန္လြယ္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ အနေႏၱာအနႏၱမ်ား ေကာင္းစားၾကပါသည္။ ႀကီးပြားၾကပါသည္။

မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၉၊ ၂ဝ၁၇

Saturday, February 18, 2017

စိတ္ပိစာ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
ခုတေလာ စိတ္ အဖိစီးမ်ားေနပါသည္။ အလုပ္လည္း နည္းနည္းပိပါသည္။ ကားလည္း သမင္တိုက္မိၿပီး ေၾကမြသြားပါၿပီ။ ေနာက္စီးအျမန္ဝယ္ရန္ ပိုက္ဆံ အသည္းအသည္ရွာေနရသည့္သေဘာလည္း ပါပါသည္။ နဂိုကမွေျခလက္မရွိသူတေယာက္အတြက္ ဖို႔တ္ဝိန္းလိုေတာၿမိ့ဳတြင္ ကားမရွိလွ်င္ ဘဝပါမရွိသလိုျဖစ္ရပါသည္။ ကိုယ္တိုင္အေတြ႔အေတြ႔အႀကံဳရွိမွ ခံစားနားလည္ႏိုင္မည္မို႔ ဇာမခ်ဲ႔လိုပါ။ က်ေနာ္တို႔လိုလူေတြအဖို႔ ကားဆိုသည္မွာ ကိုယ္ကသူ႔စီးသည္လား သူကကိုယ့္စီးသည္လားဟူ၍ပင္ တပ္အပ္ေသခ်ာမေျပာႏိုင္ၾကပါ။ ကားမရွိသျဖင့္ အလုပ္မတြင္စိတ္ညစ္ရေသာ္လည္း ညည္းေတာ့မညည္းပါ။ ညည္းသံလည္း မပါေစခ်င္ပါ။ ညည္းလည္း ညည္းညဴစရာမဟုတ္ပါ။ ဘဝကို ညည္းစရာဟု တခါမွမျမင္ဘူးပါ။ ဘဝဆိုသည္မွာ သံုးေဆာင္ခံစားရန္သာျဖစ္ပါသည္။ ဘယ္ေနရာတြင္းသံုး၍ ဘယ္ေနရာခံစားရမည္ကို ဘဝကျပဌာန္းသျဖင့္ လူတိုင္း မိမိဘဝျပဌာန္းသလို ဘဝေတြကို ခံစားသံုးေဆာင္ေနၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔လို လက္လႈပ္မွပါးစပ္လႈပ္ရသည့္ ႏိုင္ငံအႀကီးႀကီးမွ လူေသးေသးေတြအတြက္ တခါတရံအေပ်ာ္အပါးလိုက္စားျခင္းမွတပါး အျခား စိတ္အတင္းေျဖစရာ အလြန္နည္းပါသည္။ ဤေနရာတြင္လည္း အေပ်ာ္အပါးကို အရက္ေသာက္ ဖဲရိုက္ ဖါခ်ေလာက္ဟုသာ နားလည္ထားသူတြင္ သင္ယူစရာေတြအမ်ားႀကီး ရွိေနပါသည္။ အေပ်ာ္အပါး၏အနက္မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားျခင္းမွအစ ပင္လယ္ကမ္းေျခသြားျခင္းအလည္ လူေတြ အိမ္ဖိတ္ၿပီး မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္စားၾကျခင္းအဆံုးအထိပါပါသည္။ တခါတရံ အေပ်ာ္အပါးသည္ အဘုဘလိုက္ပို႔ရင္း သူမ်ားကေလးေမြးေန႔သြားရင္း မဂၤလာေဆာင္တခုခုသြားရင္း အလုပ္မွေပးသည့္ ဘရိတ္ခ္ခ်ိန္ေခၚ ထမင္းစားခ်ိန္ မိနွစ္ ၂ဝ ေလာက္တြင္ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္းလည္းရပါသည္။ အေပါစားအရက္ဘားမ်ား ဘီယာပါ့ဘ္မ်ားသြားရင္းလည္းရပါသည္။ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွမရွိ စတီယာရင္ဦးတည့္ရာ ကားေလွ်ာက္ေမာင္းရင္းလည္း ရပါသည္။ မိမိဇနီးသည္ႏွင့္ သူ႔အလိုကိုယ့္အလိုျဖည့္ရင္းလည္းရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေပ်ာ္အပါးကို အနက္သစ္ထပ္ျဖည့္ၾကရန္ႏွင့္ အဓိပၸါယ္သစ္ဖြင့္ၾကရန္ ႏိႈးေဆာ္ပါသည္။ ခုတေလာ စာလည္းမဖတ္ျဖစ္ပါ။ ေရးလည္းမေရးျဖစ္ပါ။ ဘာေဒါသညာေဒါသ သင့္မည္စိုးသျဖင့္မေရးျခင္း မဟုတ္ပါ။ စာဆိုသည္မွာ ေဒါသတခုခုမွမပါလွ်င္ ေရးလို႔ကိုမရပါ။ လူမႈေရးေတြ(ဘာပြဲညာပြဲအပါအဝင္ သာေရးနာေရး)ေတြအေတာ္လြတ္ပါသည္။ သာေရးလြတ္တာကကိစၥမရွိပါ။ နာေရးၾကကိစၥရွိပါသည္။ တခါတေလ(တခါတေလ တခါတေလထက္ပိုပါသည္)ကိုယ္ ကူညီႏွိုင္တာေတြ မကူညီလိုက္ရပါ။ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ မသံုးေတာ့လ်င္ေကာင္းမလား ေတြးေနပါသည္။ ဖတ္စရာ စာအုပ္ေတြလည္း မဖတ္ျဖစ္ပါ။ မခြာညိဳပို႔ထားသည့္စာအုပ္လည္း မေန႔က ေရာက္လာပါသည္။ ဒီေန႔ ဖတ္မလားေတြးေတာ့ မိုးလင္းတာႏွင့္ ၾကက္အိမ္ေလးထဲက တေဆာင္းတြင္းလံုးပံုေနသည့္ ၾကက္ေခ်းမ်ားရွင္းထုတ္ၿပီး ဂ်ံဳရိုးသစ္ျပန္ခင္းေပးရပါမည္။ ေႏြဦးေပါက္ ေႏြႏွင့္ ေရမခဲခင္ကာလေတြအထိ သူတို႔ေသာက္ရမည့္ ၾကက္ေရခြက္အမ်ိဳးအစားကို ျပန္ထုတ္ေဆးေၾကာေရျဖည့္ၿပီး အျပင္တြင္ တည္ေပးရပါမည္။ (ေရခဲေနခ်ိန္တေလွ်ာက္လံုး)သူတို႔ေသာက္ခဲ့သည့္ အပူေပးေရခြက္ကို ျပန္ေဆးေၾကာၿပီး လာမည့္ႏွစ္အတြက္ျပန္သိမ္းရပါမည္။ ငါးကန္ေလးလည္း လံုးဝ အရည္ျပန္ေပ်ာ္သြားပါၿပီ။ မေန႔ညေန အလုပ္ကျပန္လာေတာ့ ဘီယာနည္းနည္းဆြဲသြားၿပီး ကန္ေစာင္းကသစ္တံုးဗံုတိုေပၚထိုင္ရင္း ငါးေလးေတြ ကူးခပ္ေနတာၾကည့္လိုက္ ဘီယာေလးက်ိဳက္လိုက္ အစာဖတ္ေလးေတြ ႀကဲခ်ေႂကြးလိုက္ႏွင့္ေနရသည္မွာ ေဆာင္းမဝင္ ကန္ေရမခဲခင္က ရခဲ့သည့္အရသာနီးပါးျပန္ရပါသည္္။ ဤေနရာတြင္ နီးပါးဟုဆိုရျခင္းမွာ ေႏြေလာက္ ေျမမမာေသး အေအးမေပါ့ေသးကိုေျပာခ်င္တာျဖစ္ပါသည္။ စထေရာ္ဘယ္ရီေတြလည္း အၫြန္႔အေၫွာက္ ထြက္စျပဳပါၿပီ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ အသီးဆြတ္ရလြယ္ေအာင္ ျပင္စိုက္ထားပါသည္။ အရင့္အရင္ႏွစ္ေတြတုန္းက ၿခံလွေအာင္စိုက္မိသျဖင့္ အသီးအမ်ားႀကီး ဆံုးရံႉးခဲ့ရပါသည္။ ကၫႊတ္ဖူးေလးေတြ ေနာက္တပတ္ေလာက္ဆို ထြက္ေတာ့မလားဟု ေမွ်ာ္လင့္စိတ္ေစာျဖင့္ သူတို႔ေနရာသြားၾကည့္ေတာ့ အလားအလာမျမင္ေသးပါ။ ေရဝပ္ေနျဖင့္ ေျမေပ်ာ့ထဲ ဂ်ိဳင္းေထာက္ကၽြံကာ ျပန္ဆြဲႏႈတ္ေတာ့ အရွိန္လြန္ၿပီး ဖင္ထိုင္ရက္က်ပါသည္။ တကိုယ္လံုး ဗြက္လူးသြားပါသည္။ ဒါႏွင့္ ငါးကန္ေဘးက သစ္ဗံုတိုေပၚခနျပန္ထိုင္ ဘီယာနည္းနည္းထပ္က်ိဳက္ ရႊံ႔ေလးဘာေလးသပ္သက္ၿပီး အိမ္ထဲျပန္ဝင္သည္။ လူက ေအးစက္စက္ျဖစ္ေနသည္။ အျပင္မွာက အေအးေလး နည္းနည္းစြက္ေနေသးသည္။ အိမ္ဆိုသည္မွာ ေႏြးေထြးသည္ အိမ္ဆန္သည္ဆိုေသာ္လည္း အျပင္မွာလို အျပင္မွာေလာက္ မလြတ္လပ္ပါ။ အိမ္ဆန္မႈကိုလိုခ်င္လွ်င္ အျပင္ကလြတ္လပ္မႈကို အိမ္ေပါက္ဝတြင္ထားၿပီး ဝင္ႏိုင္ပါမွေတာ္ကာၾကပါသည္။ က်ေနာ္သည္ အိမ္ကိုႀကိဳက္သလို အျပင္ကိုလည္းႀကိဳက္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ့္တြင္ အိမ္ႏွင့္အျပင္ပဋိပကၡ အၿမဲတမ္းရွိေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေခြးေလး ၂ ေကာင္က ရာသီဥတုေလးေႏြးစျပဳလာ ႏွင္းေတြ ေရခဲေတြလည္း ေပ်ာက္ျပယ္သြားကာေနလည္း ျခင္းျခင္းလင္းလင္းရွိလာသျဖင့္ အျပင္ထြက္ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္စိတ္ေပါက္ကာ ဇနီးသည္ကို အပူတိုက္ေနတာလည္း ျမင္ပါသည္။ ေတာစီးလည္ရွည္ ရာဘာဖိနပ္ႀကီးကိုခၽြတ္ရင္း အနားကစင္ေပၚရွိ ကန္စြန္းဥႀကီးေတြက အနံ႔တခုခုရသျဖင့္ လက္ႏွင့္စမ္းၾကည့္ေတာ့ ျခင္းထဲက်န္ေနေသးသည့္ မနွစ္ကၿခံထြက္ လက္က်န္ဥႀကီးေတြအကုန္ ဒလဗိုင္လိုက္ကုန္ပါၿပီ။ ဒါႏွင့္ ျခင္းကိုယူဖိနပ္ျပန္စြပ္ၿပီး ၾကက္အိမ္ေလးေရွ႔သြားသြန္ခ်ေတာ့ မယ္မင္းႀကီးမေတြထြက္လာၿပီး အလုအယက္ၿမိန္ရည္ရွက္ရည္ သံုးေဆာင္ေတာ္မူၾကပါသည္။ ဤစာကို ဤေနရာတြင္ခနရပ္ပါမည္။

Thursday, February 2, 2017

တူတူမွ်မွ်ခ်စ္ဖို႔ဆို(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
ေၾကညာခ်က္ထုတ္တာလည္း ထုတ္ပါ။ လက္သည္ကိုလည္း ရဲရဲဆြဲထုတ္ျပပါ။ ေတာင္းဆိုတာလည္း ေတာင္းဆိုပါ။ တင္ျပတယ္ေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔။ ေၾကညာခ်က္ထုတ္လိုက္ရံုနဲ႔ အသုဘလိုက္ပို႔ရံုနဲ့ ေၾကႁပြန္ၿပီလို႔ မခံယူလိုက္ပါနဲ႔။ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္မယ္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာခံယူထားတဲ့ ဝတၱရားေတြ ထမ္းၾကဖို႔ပါ။

က်န္သူေတြလည္း ခုထက္ပို နိုင္ငံေရးမွာနိုးနိုးၾကားၾကား လံုၿခံဳေရးမွာသတိဝီရိယထားထား ေနၾကပါ။ က်ည္ကြယ္မ်က္ကြယ္ က်ည္လြတ္ေျမက က်ေနာ္တို႔အားလံုးဟာ ဘာလက္နက္မွမရွိ ဘာအကာအကြယ္မွမရဘဲ စစ္ပြဲအလယ္ေရာက္ေနတဲ့ ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုးအတြက္ ပူပန္ေၾကာင့္ၾကစိတ္ အၿမဲရွိပါတယ္။

ဗမာ့ဒီမိုကေရစီေရး၊ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုျပင္ဆင္/ဖ်က္သိမ္းေရး၊ လူမ်ိဴးေရး ဘာသာေရး နိုင္ငံေရးအၾကာင္းခံ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္မႈနဲ႔ မတရားတဲ့စစ္ပြဲေတြခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖို႔၊ ဖက္ဒရယ္လ္ျပည္ေထာင္စုထူေထာင္ဖို႔ လူမ်ိဳး ဘာသာ အသားေရာင္ က်ားမလိင္မခြဲျခားတဲ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္လာဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ဒီကေန လွမ္းထည့္ဝင္ႏိုင္တာက မျဖစ္စေလာက္ ေငြေၾကးေလး၊ မျပည့္မစံု အႀကံဉာဏ္ေပးခြင့္ေလး၊ မရဲတရဲေဝဘန္ခ်က္ ေပးတာေလးေလာက္ေလးပါဘဲ။

စိတ္မလံုၿခံဳ ဘဝမလံုၿခံဳ ေတြနဲ႔ႁပြမ္းတီးေနတဲ့ အရာရာကို မယံုမရဲစိတ္နဲ႔ ထိတ္လန္႔စိုးရိမ္တႀကီးနဲ႔ ရွင္သန္ေနရရံုမက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲခြင့္ေလးေတာင္မရွိရွာတဲ့ခင္ဗ်ားတို႔အတြက္ က်ေနာ္တို႔ စိတ္ထိခိုက္ ေၾကကြဲေနတယ္ဆိုတာ ယံုပါ။

ဒီအျဖစ္ဆိုးေတြကင္းစင္ဖို႔ ေနာင္အလားတူမျဖစ္ဖို႔ဆို စစ္အာဏာရွင္စနစ္ အၿပီးတိုင္ဖ်က္သိမ္းနိုင္မွပါ။ က်ေနာ္တို႔ မ်က္ျခည္မျပတ္ၾကဖို႔ပါ။ က်ေနာ္တို႔ လမ္းအလႊဲမခံၾကဖို႔ပါ။ အသားထဲကေလာက္ေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္ဖို႔ပါ။ မိမိ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ကို ေကာင္းတဲ့စိတ္ေစတနာနဲ႔ေဖာ္ျပရင္း ဆက္ခ်ီတက္ၾကဖို႔ပါ။

အမ်ားေကာင္းက်ိဳး ရြက္သည္ပိုးက
ခနိုးခနဲ႔ ဆိုကဲ့ရဲ့လည္း
မဖဲ့မေစာင္း ကိုယ့္လမ္းေၾကာင္းကို
စိတ္ေကာင္းႏွင့္ယွဥ္ ေရွးရႈနွင္ေလာ့...ဆိုတဲ့
ေရႊဟသၤာေတာရဆရာေတာ္ႀကီးရဲ့အဆံုးအမဟာ ဒီေနရာအတြက္ျဖစ္ရမွာပါ။
ဇန္နဝါရီ ၃ဝ၊ ၂ဝ၁၇

ဦးကိုနီနွင့္ ကားေမာင္းျခင္း(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
ဒီေန႔ အလုပ္သြားရမယ္။ အသြားအျပန္ ၁၆၄ မိုင္ေမာင္းရမယ္။ ရာသီက ၂ဝ ဒီဂရီ ဖာရင္ဟိုက္ဆိုေတာ့ ဆဲလ္စီးယပ္နဲ႔တြက္ရင္ မိုင္းနပ္စ္ ၆.၆၆၆၆၇ ျဖစ္ေနတယ္။

ခဲတာမွ ေရတင္မဟုတ္ဘူး ေျမပါခဲသြားၿပီ။
အိမ္ေနာက္ စိုက္ခင္းထဲကေျမကို ခုေန ေပါက္တူးနဲ႔ေပါက္ၾကည့္ ခၽြလြင္ခၽြလြင္ ခၽြလြပ္ခၽြလြပ္နဲ႔ ေရခဲတံုးကို ေပါက္ခၽြန္းနဲ႔ေပါက္သလိုအသံေတြ ထြက္ထြက္ၿပီး အစ အစေလးေတြ ပဲ့ပဲ့ထြက္လာမယ္။

နွင္းမရွိေတာ့ ေျမေပၚေလွ်ာက္ရတာ ေရခဲျပင္ေပၚေလွ်ာက္ရသလိုျဖစ္ၿပီး ေခ်ာ္မလဲေအာင္ မနည္းသတိထားေနရတဲ့ အေနအထားမ်ိဳး။ နွင္းမြမြေလးေတြခံေနရင္ အမ်ားႀကီးေတာ္ေသးတယ္။ ဂ်ိဳင္းေထာက္က နွင္းထဲကၽြံၿပီးခ်ဳပ္မိေနေတာ့ ေခ်ာ္ေခ်ာ္မထြက္ဘူးေပါ့။
တဘက္ကျပန္ၾကည့္လို႔ တခုေတာ္တာက ညက နွင္းမက်ထားေတာ့ ဟိုင္းေဝးလမ္းေတြမွာ အိုက္ဆီးလို႔ေခၚတဲ့ ေရခဲအလႊာပါး ရွိမေနမွာပဲ။

ဟိုင္းေဝးဆိုတာကလည္း ထူးထူးျခားျခားႀကီးျဖစ္မေနရင္ သတ္မွတ္မိုင္နႈန္းထက္
ပိုေမာင္း ေလွ်ာ့ေမာင္းကို ၅ မိုင္အထက္ ၅ မိုင္ေအာက္ပဲ လက္ခံတာ မဟုတ္လား။ တနာရီ မိုင္ ၇ဝ ေမာင္းရမယ့္ေနရာမွာ ၇၅ မိုင္အထိ၊ ၆၅ မိုင္အထိဘဲ အေရာ့တြက္ အပိုေဆာင္းေပးတာမဟုတ္လား။

အျပင္မွာေအးတာက ေသေအာင္ေအး ကားေမာင္းရတာျပသနာမရွိေပမယ့္ နွင္းနည္းနည္းက်ၿပီး ခုေလာက္ေအးသြားရင္ အိုက္ဆီးျဖစ္ၿပီး ေရခဲျပင္ေပၚ ကားေမာင္းရတာလိုလိုနဲ႔ နည္းနည္းေလး နေမာ္နမဲ့ျဖစ္လိုက္ သတိေလးတခ်က္လြတ္လိုက္တာနဲ႔ တသက္စာျပန္ျပင္လို႔မရနိုင္ေတာ့တဲ့ အမွားေတြ ဒဏ္ေတြ တသီႀကီးခံရေတာ့တာပဲ။ ခုက ေအးတယ္ ဒါေပမယ့္ လမ္းေတြေကာင္းေနတယ္။
ပိတ္တဲ့ေက်ာင္းေတြပိတ္ ဘယ္နွနာရီေနာက္က်ၿပီးမွေက်ာင္းလာပါ ေၾကညာတဲ့ေက်ာင္းေတြက ေၾကညာနဲ႔။

ေအးခ်က္ႀကီး ၾကမ္းေနတယ္။ အျပင္မွာ ခဲေနတယ္။ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဦးကိုနီအတြက္ေၾကကြဲ၊ က်န္ရစ္သူမိသားစုဝင္ေတြအတြက္ စိတ္ထိခိုက္၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဆန္႔က်င္ေရး၊ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုျပင္ဆင္/ဖ်က္သိမ္းေရး လုပ္ေနၾကသူေတြအတြက္စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ရင္ဟာပူေလာင္ေနတယ္။ စိတ္ဟာ ႀကိမ္မီးအံုးျဖစ္ေနတယ္။ ကားကို သတိထားေမာင္းရမယ္။ ေဘးမွာ လိုက္ထိုင္ေပးမယ့္ ဇနီးသည္လည္း မပါဘူး။
ဇန္နဝါရီ ၃ဝ၊ ၂ဝ၁၇

ေတာ္တဲ့နိုင္ငံ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
ဗမာျပည္မွာ "နိုင္ငံ"နဲ႔ "နိုင္ငံေတာ္"ဆိုတာကို သတ္သတ္ခြဲရေတာ့မယ့္သေဘာျဖစ္လာတယ္။ ဦးကိုနီအလုပ္ႀကံခံရတာဟာ နိုင္ငံကိုၿခိမ္းေျခာက္တာလား နိုင္ငံေတာ္ကိုၿခိမ္းေျခာက္တာလား မသဲကြဲဘူး။

 နိုင္ငံဆိုတာက ရာထူးအႀကီးဆံုးသမၼတ(ဘဲထားပါေတာ့)ကေန ညေစာင့္ဒရဝမ္အထိ၊ ဖာ့စ္ေလဒီကေန သူဖုန္းစားမယားအထိ၊
ဘီလီယံနာကေန ထမင္းရည္ပူကူလွ်က္ေနသူအထိ၊
ဘိုး/ဘြားသက္ရွည္ကေန ဖဝါးလက္နွလံုး ပခုန္းလက္နွသစ္ေလးအထိ၊ ဘုရားလို႔ေၾကျငာသူကေန ဘာဘုရားမွမလိုတဲ့သူအထိ၊ ေျပာရရင္ အယူကြဲ လူကြဲ ယဥ္ေက်းမႈကြဲ နုနုရြရြ ပုထုဇနမနုႆအားလံုး ေနၾကတဲ့ေနရာ။ နယ္နိမိတ္အပိုင္းအျခား။

နိုင္ငံေတာ္ဆိုတာက ဗမာလို "လူႀကီးေတြ"လို႔ေခၚတဲ့ လူႀကီးေတြကိုေျပာတာ။ အဲ့ဒီ နိုင္ငံေတာ္ဟာ လူသတ္တာလက္ယဥ္သြားတဲ့ အႀကီးဆံုးစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန မေန႔ကမွ ပခံုးေပၚတပြင့္တင္လိုက္တဲ့ ဒီအက္စ္ေအေက်ာင္းဆင္းေလးအထိ ထိပ္ဆံုးကပါတယ္။ သူတို႔က နိုင္ငံေတာ္ထဲပါေပမယ့္ ျဖစ္ေနတာက ၿခိမ္းေျခာက္သူေတြ။

အဲ့ဒီနိုင္ငံေတာ္မွာ စစ္တပ္အလိုၾက ကျပအသံုးေတာ္ခံေပးရတဲ့
အစြန္႔အက်ဲခံမစို႔မပို႔အာဏာနဲ႔ မသဓာေရစာဒီမိုကေရစီကိုယ္စားျပဳ နိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံကေန ေထာင္ပံုစံထမင္းထိုးတဲ့သူေတြအထိ ေအာက္ဆံုးက ပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ နိုင္ငံေတာ္ဆိုေပမယ့္ အၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရသူေတြ။

ေနာက္ဆို နိုင္ငံနဲ႔ နိုင္ငံေတာ္ကို ကြဲေအာင္ေျပာမွျဖစ္မယ္။
၆၆(ဃ)လည္း နိုင္ငံေတာ္ထဲပါတယ္။
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၊ ၂ဝ၁၇

သမၼတအရုပ္နဲ႔ အရုပ္သမၼတ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(သမၼတအရုပ္နဲ႔ အရုပ္သမၼတ)

မေန႔က အလုပ္သြားေတာ့ ေနာက္ပိုင္း သူတို႔ကုမၸဏီက အလုပ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြဘာသာျပန္တဲ့အခါ ပိုအဆင္ေျပေအာင္ဆိုၿပီး ေဘးအႏၱရာယ္ကင္းရွင္းေရးအဂၤ်င္နီယာက ကားဝင္ရိုးစက္ရံုဘက္အျခမ္းတခုလံုးကို လိုက္ျပရွင္းျပတယ္။ တေနရာကိုျပၿပီး ေျပာၿပီးတိုင္း၊ အဲ့့ေနရာလုပ္ေနသူေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးၿပီးတိုင္း သိခ်င္တာရွိရင္ ေမးဖို႔ အားမနာဖို႔လည္း ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပာတယ္။ သိခ်င္တာရွိတိုင္း က်ေနာ္လည္းေမးလိုက္ မွတ္စုေလးထုတ္ေရးလိုက္နဲ႔ပါဘဲ။

ဒီလိုနဲ႔ စက္ရုပ္ေတြနဲ႔ဂေဟေဆာ္တဲ့ဆက္ရွင္က ကြန္ျပဴတာထိန္းခ်ပ္ခန္းကို ေရာက္လာတယ္။ ကြန္ျပဴတာဆရာက ကုမၸဏီတံဆိပ္နဲ႔စာတမ္းရိုက္ထားတဲ့ အလုပ္သမားရွပ္အကႌ်ေအာက္မွာ အိုဘားမားပထမသက္တမ္း မဲဆြယ္ကာလက အင္ဒီယားနားျပည္နယ္ အလင္န္ေကာင္တီကကထုတ္ခဲ့တဲ့ တီရွပ္အနက္ေလးဝတ္ထားတယ္။ ရွပ္အကႌ်လည္ပင္းေအာက္နားကၾကယ္သီးနွစ္လံုးျဖဳတ္ထားေတာ့ တီရွပ္ေပၚက အိုဘားမားမ်က္နွာအေပၚဘက္တျခမ္းလံုးက အျပင္ကို ျပဴးတစ္ျပဴတစ္ ထြက္ေနတာကိုး။

က်ေနာ့္လည္း အဲ့ဒီအခ်ိန္က ဖို႔တ္ဝိန္း(အလန္ေကာင္တီ ဒီမိုကရက္ပါတီ စည္းရံုးေရးေကာ္မတီက) လက္ေဆာင္ေပးတဲ့တထည္ရွိတယ္။ က်ေနာ္ ဝတ္လည္းဝတ္တယ္။ အိုဘားမား သက္တမ္းမကုန္ခင္ေန႔က အဲ့ဒါေလးကို ေရခ်ိဳးခန္းထဲ လက္နဲ႔ေလွ်ာ္ အိမ္ထဲမွာပဲအေျခာက္ခံၿပီး အမွတ္တရအျဖစ္ က်ေနာ့္မွတ္တမ္းကားထဲမွာ ဝတ္ခဲ့တဲ့ပုဆိုးအကႌ်ေတြနဲ႔အတူ ေခါက္သိမ္းထားလိုက္တယ္။

မသိမ္းခင္ အကႌ်ေရွ႔ဘက္အျခမ္းမွာရိုက္ထားတဲ့အိုဘားမားပံုနဲ႔ နႈတ္ဆက္မိန္႔ခြန္းေျပာတဲ့ေန႔ကပံု နိႈင္းၾကည့္ေတာ့ ရုပ္ကအေတာ့္ကို ကြာသြားတာကို သတိထားမိတယ္။ ရွစ္နွစ္အတြင္း လူတေယာက္ဟာ (အေမရိကန္သမၼတတေယာက္ဟာ)ဒီေလာက္ေတာင္ အိုစာသြားနိုင္ပါ့လားလို႔လည္း သံေဝဂရလိုက္ေသးတယ္။

ခုေတာ့ ဒီလို တီရွပ္ဝတ္ထားသူနဲ႔ မွ ည့္တည့္လာတိုးေနပါေရာလား။ ငါကေတာ့ ဒါေလးကို အမွတ္တရအျဖစ္ သိမ္းေတာင္ထားလိုက္ၿပီ။ သူက ဝတ္တုန္းပါလားဆိုၿပီး စပ္စုခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ လိုက္ပို႔တဲ့အဂၤ်င္နီယာကို "သူ႔ကို အလုပ္နဲ႔မဆိုင္တဲ့ေမးခြန္းေမးလို႔ရမလား"လို႔ ခြင့္ေတာင္းေတာ့ ကြန္ျပဴတာဆရာကိုၾကည့္ၿပီး "သူသေဘာတူရင္ ေမးလို႔ရပါတယ္"တဲ့။

ဒါနဲ႔ ကြန္ျပဴတာဆရာကို "မင္းက ဒီအကႌ်ေလးကို သေဘာက်လို႔ဝတ္တာလား ဒါမွမဟုတ္ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ"လို႔ အားမနာလွ်ာမက်ိဳးေမးမိတယ္။ သူ အံ့အားသင့္သလို တခ်က္ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အားရပါးရၿပံဳးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရွပ္အကႌ်ၾကည္သီးေတြကို ခ်က္ေနရာအထိအကုန္ဆြဲျဖဳတ္ၿပီး ညာလက္မနဲ႔ အိုဘားမ်ားမ်က္နွာေပၚေထာက္ေထာက္ၿပီး "ဒါ ငါ့ သမၼတအစစ္ေလကြာ"..တဲ့။ က်ေနာ္က "ခု သူက သမၼတမွမဟုတ္ေတာ့တာ.. ငါသမၼတေဟာင္းေလ လို႔ေျပာရမွာမဟုတ္ဘူးလား"လို႔ေမးေတာ့။ "No" လို႔ တံုးတိတိ တခြန္းေျပာၿပီး ရပ္သြားတယ္။

ဒါနဲ႔က်ေနာ္က "ဒၚနယ္လ္ထရမ့္ပ္ကေရာ How about Donald Trump? လို႔ အထြန္႔နည္းနည္းတက္ၾကည့္ေတာ့ သူက "He is president of the united states, but not mine" လို႔ေျဖတယ္။ သေဘာကေတာ့ ေဒၚႀကီးဟာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသမၼတေပမယ္လို႔ ငါ့သမၼတေတာ့မဟုတ္ဘူး လို႔ဆိုတာပါပဲ။ က်ေနာ္လည္း သေဘာက်ၿပီး "ဘာလို႔လဲ"လို႔ထပ္ေမးတယ္။ ဒီေတာ့ ကြန္ျပဴတာဆရာက "ငါ သူ႔ကို မဲမေပးခဲ့ဘူးကြ"လို႔ မ်က္နွာတည္တည္ျပန္ထားၿပီးေျဖတယ္။

"မင္းသမၼတမဟုတ္လည္း မင္း သူ႔ အအုပ္ခ်ဳပ္ေတာ့ခံရမွာဘဲ၊ သူေတာ့ နာခံရမွာဘဲမဟုတ္လား"လို႔ ထပ္ေမးေတာ့ "ေအးေလကြာ ငါမႀကိဳက္တာရွိ ဆႏၵျပလို႔ ကန္႔ကြက္လို႔ရေပမယ့္ သူ႔ အအုပ္အခ်ဳပ္ေတာ့ခံရမွာဘဲေလ။ ဒါက ဒီမိုကေရစီဘဲေလ"လို႔ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ျပန္ေျဖတယ္။

က်ေနာ္တို႔ အခ်ီအခ်ေျပာေနတာေတြ ေဘးကၾကားေနတဲ့ အဂၤ်င္နီယာကၿပံဳးၿပီး "သူ႔မွာက တိုင္းျပည္ရဲ့အစိုးရတင္မကဘူး ကိုယ္ပိုင္သမၼတအစစ္ပါရွိတာ မင္းမွာေရာ"လို႔ က်ေနာ့္ကို ေနာက္တယ္။ က်ေနာ္ ဘာမွျပန္မေျဖဘဲေနလိုက္ေပမယ့္ စိတ္က ဗမာျပည္ ျပန္ေရာက္သြားတယ္။

ဗမာျပည္ကလူေတြ ခုထိ "သမၼတအစစ္" မရနိုင္ေသးပါလား။ မန္းဝင္းေမာင္တို႔၊ စဝ္ေရႊသိုက္တို႔၊ ေဒါက္တာဘဦးတို႔တုန္းကလည္း ၁၉၄၇ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒေၾကာင့္၊ ေနဝင္းတို႔၊ စန္းယုတို႔၊ စိန္လြင္တို႔၊ ေမာင္ေမာင္တို႔တုန္းကလည္း ၁၉၇၄ ဖြဲ႔စည္းပံုေၾကာင့္၊ သိန္းစိန္တုန္းကလည္း ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုေၾကာင့္မို႔လို႔ဆိုၿပီး ထားလိုက္လို႔ရေသးေပမယ့္ ဦးထင္ေက်ာ္ၾကေတာ စစ္အုပ္စုရဲ့ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုေၾကာင့္တင္မကေတာ့ပဲ နိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံဆိုၿပီး သမၼတအေပၚ တက္ထိုင္ေနတဲ့လူေၾကာင့္ပါ ပါေနပါေရာလား။ ဒီလူႀကီးမွ မိေအး နွစ္ခါနာ နာရရွာတဲ့ 'သမၼတအရုပ္"ႀကီးပါလား။ ဟိုလူေတြကမွ "ရုပ္ျပသမၼတ"ျဖစ္ခြင့္ရေသးတယ္ သူ႔ထက္စာ ကံေကာင္းၾကေသးတယ္လို႔ေတြးၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတာပါဘဲ။

ကိုယ္ကသာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာပါ သူကေတာ့ ေပ်ာ္ရင္ေပ်ာ္ေနမွာေပါ့ေလ။
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၊ ၂ဝ၁၇

Friday, January 27, 2017

ငယ္ျဖဴမို႔မသိတတ္ခဲ့ပါ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(ငယ္ျဖဴမို႔မသိတတ္ခဲ့ပါ)
ေက်ာက္ဆည္ေနတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ့အေဒၚအပ်ိဳႀကီးက အိမ္ကို ေန႔တိုင္း ထိုင္ဆြမ္းလာတဲ့ဦးဇင္းေလးနဲ႔ ခိုးရာလိုက္ေျပးတယ္။

အေဒၚအပ်ိဳႀကီးက ဘြဲ႔ရ။ ေဆြမကင္းမ်ိဳးမကင္း ေတာကအိမ္ေဖာ္မိန္းကေလး ၂ ေယာက္နဲ႔အတူ တိုက္ႀကီးတလံုးနဲ႔ေနတယ္။ ၿခံဝင္းက အက်ယ္ႀကီး။ အဲ့ၿခံႀကီးထဲမွာ ေဆးလိပ္ခံုခြဲတခုလည္း ေထာင္ထားတယ္။ ေဆးလိပ္သမ အေယာက္ ၃ဝ ေလာက္ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အတိုးေပးတယ္ အေပါင္လည္းခံတယ္။ လက္ႀကီးသမားမဟုတ္ေပမယ့္ သိတ္ေသးေသးေကြးေကြးေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူး။ ေဈးထဲမွာလည္း အလွကုန္ဆိုင္ဆိုလားမသိဘူး ဖြင့္ထားေသးတယ္။ ကားလည္းရွိတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ေမာင္းတယ္။ အဲ့ဒီေခတ္က မိန္းမကားေမာင္းတယ္ဆိုတာ အထူးအဆန္းျဖစ္ေနေသးတဲ့အျပင္ ေက်ာက္ဆည္လိုနယ္ၿမိ့ဳေလးဆိုေတာ့ လူအၾကည့္ပါခံရတယ္။ သူ႔အေနအထား ၿမိ့ဳမ်က္နွာဖံုးမဟုတ္ေတာင္ ရပ္ကြက္မ်က္နွာဖံုးသာသာေတာ့ရွိတယ္။ အလႉေရစက္လက္နဲ႔မကြာ ဆိုၿပီးလည္း လူေတြေျပာၾကတယ္။ ေငြေရးေၾကးေရး လူမႈေရး ဘာညာသာရကာ ဘာရႈပ္ရႈပ္ရွက္ရွက္မွ ဘာနံမည္ပ်က္မွလည္း မရွိဘူးလို႔ေျပာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေျပာတာကေတာ့ သူ႔အေဒၚက ရည္းစားေတာင္ထားဖူးတာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ အပ်ိဳစစ္စစ္တဲ့ ေရမေရာဘူးတဲ့။ အဲ့ဒါ သူဘယ္လိုသိလဲေတာ့ က်ေနာ့္ကိုေျပာမျပေတာ့ က်ေနာ္လည္း မသိဘူး။

ဦးဇင္းေလးက ေတာဘက္က တက္လာတာ။ ခမည္းေတာ္မယ္ေတာ္ေတြ မရွိၾကေတာ့ဘူး။ လြန္ကုန္ၾကၿပီ။ ေက်ာက္ဆည္ၿမိ့ဳေပၚက စာသင္တိုက္ေလးတခုမွာ စာဝါလိုက္ေနတဲ့စာသင္သား။ နာရီျပင္ဆိုလား ေရဒီယိုကက္ဆက္ျပင္ဆိုလား သင္တန္းလည္းတက္ေနတာ။ အတန္းပညာေတာ့ မတတ္ရွာဘူး။ လူပံုက ညိဳညိဳ ထြားထြား၊ ရုပ္လည္း ခတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္။ ရီစရာေမာစရာလည္း ေျပာတတ္တယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ဖေနာင့္ေလး ေထာက္ႂကြႂကြျဖစ္တာကလြဲလို႔ အိေျႏၵအေတာ္ရတယ္။ ကြမ္းေတြဘာေတြလည္း မစားဘူး။ ေဆးလိပ္လည္း မေသာက္ဘူး။ သကၤန္းကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္ကတတ္ဆန္းဘိုသီဘတ္သီမရံုဘူး။ ၿခံဳေျပာရရင္ ဦးဇင္းငယ္ ရဟန္းပ်ိဳ ေခတ္ပညာမတတ္ ဇနပါဒကဆိုေပမယ့္ လူၾကည္ညိဳေအာင္ေနတတ္တယ္လို႔ ဆိုရမယ္ထင္တယ္။ စာသင္သားလည္းျဖစ္ သင္တန္းလည္းတက္ေနေတာ့ ဆြမ္းကို ခံစားတာထက္ ပင္တိုင္ ထိုင္ဆြမ္းအလႉရွင္ရွိရင္ ပိုအဆင္ေျပတာမို႔ အလႉရွင္ရွာရင္းရွာရင္း ဒီေကာင့္အေဒၚအပ်ိဳႀကီးနဲဲ႔ ခ်ိတ္မိသြားတာ။ မစြန္းယင္းနဲ႔ ကန္စြန္းခင္းသေဘာပဲ။ အစကေတာ့ရိုးရိုး ေနာက္ေတာ့တမ်ိဳးတိုးလို႔ ဘာညာဘာညာေတြျဖစ္ၿပီး တိုတိုေျပာရရင္ ခိုးရာလိုက္ေျပးၾကတယ္။

ပထမေတာ့ အပ်ိဳႀကီးဘက္ကေဆြမ်ိဳးတခ်ိဳ႔က ပူညံပူညံလုပ္ေသးတယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြထဲမွာ အဖိုဆိုယင္ဖိုေတာင္မသန္းရွာဘူးတဲ့ သူတို႔အပ်ိဳႀကီး ပညာတတ္သူေဌးမကို ေတာသား စာေပမက်မိဘစုေတ ဦးဇင္းေလးက ပိုင္းလံုးလုပ္ၿပီး အရႀကံသြားတယ္ဆိုတာလည္းပါတယ္။ မတူဘူးမတန္ဘူးေတြလည္းပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အပ်ိဳႀကီးက သူ႔စီးပြားနဲ႔သူေနတာအျပင္ ေဆြထဲမ်ိဳးထဲ လက္လည္း မေႏွးတတ္သလို ေငြစေၾကးစေလးမ်ားလည္း က်တတ္သူျဖစ္ေလေတာ့ ခနပဲ။ ေနာက္ေတာ့ၿငိမ္သြားၾကတယ္။ ဒါကတေၾကာင္း။ ေနာက္တေၾကာင္းက ခိုးေျပးၿပီး တလအၾကာမွာ ျပန္ေရာက္ၾကတယ္။ တလခြဲေလာက္မွာ မဂၤလာေဆာင္တယ္။ အိမ္ေထာင္သက္ ၆ လမျပည့္တျပည့္မွာ သားဦးေလးကို ကိုးလလြယ္ဆယ္လဖြားနဲ႔ ဖြားျပလိုက္တာလည္းပါေတာ့ ပါးစပ္ေတြ ပိတ္ရံုတင္မက သူေဌးမကေမြးတဲ့ သားဦးေယာက္်ားေလးမို႔ ဖင္မသူမ ဖူးဖူးမႈတ္သူမႈတ္ေတြျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ အမ်ိဳးထဲ မိန္းကေလးေမြးတာပဲ မ်ားတာကိုး။ တရားဝင္ညားၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ အပ်ိဳႀကီးက ၄၆၊ ဦးဇင္းေလးက ၃၂ စြန္းစြန္း။

ဦးဇင္းေလးက သကၤန္းစည္းထားခ်ိန္ကတည္း သူတို႔ခ်င္းသာသိတဲ့ ေအာ္တိုမက္တစ္လူထြက္ဆိုေတာ့ ထူးၿပီးထြက္စရာ မလိုေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အပ်ိဳႀကီးကေရာ ေဆးလိပ္သမေတြကေရာ ဦးဇင္းေလးပဲေခၚၾကတယ္။ ဦးဇင္းေလးကို အပ်ိဳႀကီးက ယာမဟာဆိုင္ကယ္ႀကီး ဝယ္ေပးထားတယ္။ သံုးေသာင္းခြဲဆိုလားမသိဘူး တန္တယ္တဲ့။ ကားေတာ့ ေပးမေမာင္းဘူး။ ကားအေမာင္းလည္းမသင္ခိုင္းဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲလို႔ သူငယ္ခ်င္းကိုေမးၾကည့္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေနာက္မွာ ေဆာ္ေတြထိုင္လိုက္လာရင္လူျမင္ရေပမယ့္ ကားထဲၾကေတာ့ မွန္ခ်ထားရင္ အျပင္က မျမင္ရဘူးေလကြာ ဒါ့ေၾကာင့္ေနမွာေပါ့လို႔ စပ္ၿဖီးၿဖီးေျပာတယ္။ ဦးဇင္းေလးက ဘာအလုပ္မွ မယ္မယ္ရရမလုပ္ရဘူး။ လုပ္စရာမလိုဘူး။ ေၾကာ့ေနေအာင္ဝတ္ၿပီး ဆံပင္ေလးတသသ ခါးပံစေလးတမမေနတာေပါ့။ လူရည္လည္း အရင္ကထက္ အမ်ားႀကီးပိုသန္႔လာတယ္။ အပ်ိဳႀကီးက အတိုးေပးအေပါင္ခံကိစၥေတြလည္း ဦးဇင္းနားမလည္ပါဘူးေျပာေျပာၿပီး ဝင္မပါခိုင္းဘူး။ ေဆးလိပ္ခံုကိစၥဆို ပိုေတာင္ဆိုးေသး။ ေဆးလိပ္ရံုဘက္ ေျခဦးေတာင္မလွည့္ရဘူး။ ဦးဇင္းေလးလည္း ဘာအလုပ္မွမရွိေတာ့ သူ႔သားေလးနဲ႔အခ်ိန္ျဖဳန္းရင္ျဖဳန္း မျဖဳန္းရင္ ဗီဒီယိုတိပ္ေခြေတြငွားငွားၿပီး တေနကုန္ တေနခမ္း ၾကည့္ေနေတာ့တာပဲ။

အပ်ိဳႀကီးအိမ္မွာ မရွိခ်ိန္ေတြဆို ဦးဇင္းေလး အျပင္ထြက္တာလည္း ျမင္ရခဲတယ္။ ညေနေစာင္းလို႔ အပ်ိဳႀကီး ေဈးသိမ္း အေႂကြးသိမ္းၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သားအမိသားဖ သံုးေယာက္ ကားနဲ႔အျပင္ေလးဘာေလး ထြက္ၾကျပဳျပဳၾကတာေလာက္ပဲရွိတာ။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြေတာ့ ဦးဇင္းေလးနဲ႔သူ႔သားက တိုက္ႀကီးထဲမွာ။ အိမ္ေနာက္က ေဆးလိပ္ရံုထဲမွာက ေဆးလိပ္သမေတြက ထံုးစံအတိုင္း တဝါးဝါးတဟားဟားေပါ့။ တခါသား ပ်င္းလို႔နဲ႔တူပါတယ္ ေဆးလိပ္ရံုနားက အပ်ိဳႀကီးရဲ႔ နွင္းဆီခင္းကို ေရသြားေလာင္းလို႔ ဦးဇင္းေလးရယ္ တပည့္ေတာ္မလည္း ပန္းေတြဘာေတြ ပန္တာမဟုတ္ပါဘူး။ အလကား ေျမအားေနလို႔စိုက္ထားတာ။ ေရာင္းစားတာလည္းမဟုတ္ ဘာလည္းမဟုတ္။ ဦးဇင္းအပင္ပမ္းခံၿပီး ေရေလာင္းေလာင္းေနတာ မၾကည့္ရက္လို႔ဆိုၿပီး အပ်ိဳႀကီးက ေနာက္ေန႔မွာ လူငွားနဲ႔ တခင္းလံုး ေပါက္ထုတ္ပလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သိတ္မၾကာဘူး ေဆးလိပ္ခံု တြက္ေခ်မကိုက္လို႔ဆိုၿပီး ခံုပါပိတ္လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီမွာ ျပသနာကစတာပဲ။

ခံုပိတ္လိုက္လို႔ အလုပ္ျပဳတ္သြားတဲ့ ေဆးလိပ္သမေတြထဲမွာ အပ်ိဳႀကီးနဲ႔ဦးဇင္းေလးဇာတ္လမ္းကို အစအဆံုးသိရံုတင္မက တရားဝင္မညားခင္ သကၤန္းဝတ္ဘဝမွာ ညဘက္ညဘက္ ခ်ိန္းခ်ိန္းေတြ႔ ခိုးခိုးေတြ႔တာေတြမွာ အစီအစဥ္လုပ္ေပးရတဲ့၊ ၿခံေနာက္ဘက္ ေဆးလိပ္ရံုၾကားက ေခြးတိုးေပါက္ကေစာင့္ၿပီး ဦးဇင္းေလးကို အသြင္းအထုတ္လုပ္ေပး၊ လူၾကည့္ေပး လူေစာင့္ေပးရတဲ့ ေဆးလိပ္သမေခါင္းအပ်ိဳႀကီးလည္း ပါသြားတယ္။ အဲ့ဒီေဆးလိပ္သမေခါင္းကို ဦးဇင္းေလးကလည္း လႊတ္ခင္တာ။ တခါတေလ ဝတၳဳေလးဘာေလးေပး၊ တခါတေလ မုန္႔ပဲသြားရည္စာေလးဘာေလး ဝယ္လာေပးတတ္တယ္။ တခါတုန္းကဆို ဂ်ိဳးျဖဴဇာတ္အဖြဲ႔လာေတာ့ သူတို႔ေတြၾကည့္ဖို႔ဆိုၿပီး ငါးေယာက္စာ ဖ်ာဝယ္ေပးရံုတင္မက ရံုဝင္ခပါယူသြားဆိုၿပီး ေပးဖူးတယ္။

ပထမေတာ့ ဒီေဆးလိပ္သမေခါင္းအပ်ိဳႀကီးက ေဆးလိပ္ခံုျဖဳတ္ လိုက္ဦးေတာင္ သူ႔ေတာ့ ၿခံထဲမွာ တျခားအလုပ္တခုခု ေပးထားမွာပဲလို႔ တြက္တာ။ သူ႔ေက်းဇူးကလည္း နည္းမွမနည္းပဲ။ ေနာက္ၿပီး ခိုးမေျပးခင္ တရားဝင္မညားခင္တုန္းကဆို အပ်ိဳႀကီးက သူ႔ကို ေဆးလိပ္သမေပမယ့္ သူ႔အလုပ္သမားေပမယ့္ အေရးေပးတာမ်ား တျခားေဆးလိပ္သမေတြေတာင္ ေစာက္ျမင္ကပ္တယ္။ ဟိုေကာင္မေတြမသိေအာင္ ပိုက္ဆံေတြပိုပိုေပးတာ၊ အိမ္ထဲေခၚၿပီး အဝတ္အစားေဟာင္းေတြ ထမိန္ေဟာင္းေတြေပးတာမ်ား ခနခန။ တခါတုန္းကဆို နင္ေနာ္ ငါတို႔ကိစၥဘယ္သူ႔မွမေျပာရဘူးဆိုၿပီး ဘုရားေရွ႔မွာက်မ္းက်ိန္ခိုင္း သစၥာေရေသာက္ခိုင္းၿပီး တမတ္သားေလာက္ရွိတဲ့ ေရႊနားေဋာင္းေလးတခုေတာင္ ေပးဖူးတယ္။ သူကလည္း ဘယ္သူ႔မွ မေျပာပါဘူး။ ရေနတာလည္းပါသလို ကိုယ့္အလုပ္ရွင္ျဖစ္တဲ့အျပင္ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ရတာကိုး။ အပ်ိဳႀကီးက အေရးေတြေပး အတင္းနသားပါယားေတြလုပ္တာေတာင္ သူ စကားေျပာရင္ အပ်ိဳႀကီးမ်က္နွာၾကည့္ေျပာရဲတာမဟုတ္ဘူး။ ေခါင္းေလးငံု႔ၿပီး ဟုတ္ကဲ့ရွင့္ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္လုပ္ေနရတာ။

ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း တရားဝင္ညားလည္းၿပီးေရာ အပ်ိဳႀကီးက အခ်ိဳးနည္းနည္းေျပာင္းလာတယ္။ အိမ္ေဖာ္မေလး ၂ ေယာက္ကိုလည္း ညစ္ပတ္လို႔ဆိုၿပီး ေတာကအမ်ိဳးေတြဆီျပန္ပို႔လိုက္တာ သူသတိထားမိတယ္။ ဘယ္တုန္းကမွ ထမင္းခ်က္မစားတဲ့အပ်ိဳႀကီးက ကိုယ္တိုင္ခ်က္တာျပဳတာေတြ အခ်ိန္ရ ရသလိုလုပ္တယ္။ မလုပ္အားရင္ အျပင္က ဝယ္စားမွာစားတာေတြလည္း သူသိေနတယ္။ သူ႔ကိုလည္း အရင္တုန္းကလို တံခါးမရွိဓားမရွိလုပ္ဖို႔ေနေနသာသာ ငါအိမ္မွာရွိရွိ မရွိရွိ အိမ္ဖက္ ကူးကူးမလာဖို႔ ေဆးလိပ္ရံုမွာပဲေနဖို႔ေျပာတာ သံုးေလးႀကိမ္ပဲ။

တခါက ဦးဇင္းေလးနဲ႔ခင္လက္စရွိတာနဲ႔ ေဆးလိပ္ရံုနားေတြ႔လို႔ စကားေလးဘာေလးေျပာမိ နႈတ္ေလးဘာေလးဆက္မိတာ အပ်ိဳႀကီးျမင္သြားၿပီး ေခၚဆူတာမ်ားရစရာကိုမရွိဘူး။ ပညာတတ္သူေဌးမတဲ့ ပါးစပ္ကထြက္ေတာ့ အယုတၱအနတၱေတြ။ အဲ့ဒီကတည္းက ဦးဇင္းေလးလည္း ေဆးလိပ္ရံုဘက္လာတာမေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ ဟိုတုန္းကေတာ့ သူပဲ မ်က္နွာသာေပးၿပီး ခုေတာ့ မတူသလိုမတန္သလို အဖက္ေတာင္ လုပ္ေဖာ္မရေတာ့ဘူး။ ၿခံထဲမွာ ဒါမွမဟုတ္လည္း ဆိုင္မွာ အလုပ္ေလး တခုခုမ်ားျပန္ခန္႔မလားလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း မလိုဘူးလို႔ တံုးတိတိေျပာၿပီး ေငြေလးနွစ္ရာလားပဲ ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီးနဲ႔ေပးတယ္။ သူ႔ပါ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ သူမ်ားေတြနဲ႔အတူ ေရာျဖဳတ္ပလိုက္ေတာ့ သူတသက္လံုး ေၾကာက္လာခဲ့ရတဲ့အပ်ိဳႀကီးအေပၚ မေၾကမခ်မ္းျဖစ္လာတယ္။ ဘယ့္နွယ္ သူ႔ေက်းဇူးဒီေလာက္ရွိထားတာ။ ဒီလိုႀကီးေတာ့ ပစ္ပစ္ခါခါ မလုပ္ေကာင္းဘူးေပါ့။ စိတ္လည္းနာတယ္ စိတ္လည္းတိုတယ္။

ဒီတင္ သူက ဟိုတုန္းက အပ်ိဳႀကီးနဲ႔ဦးဇင္းေလးတို႔ဇာတ္လမ္းေတြကို ရြာလည္ၿပီးေမာင္းထုတယ္။ ဟုတ္တာေတြေရာ မဟုတ္တာေတြေရာပါတယ္။ တခါတေလမ်ား သူေျပာတဲ့အထဲမွာ အပ်ိဳႀကီးနဲ႔ဦးဇင္းေလး ခ်စ္ဗ်ဴဟာခင္း ခ်စ္တလင္းႏႊဲေနၾကတာကို သူကိုယ္တိုင္ သူ႔မ်က္ေစ့နဲ႔ျမင္တဲ့အတိုင္း နိႈက္နိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ေတြ ပိုးစိုးပက္စက္ေတြပါေျပာတာ။ တခ်ိဳ႔လည္း အဲ့ဒီအခန္းေတြ နားေထာင္ခ်င္တာနဲ႔ ဟဲ့ လဘက္စားေလး ေရေႏြးေသာက္ေလးလာဦးဆိုၿပီး တကန္တကကို ဖိတ္ၾကတာ။

သူေျပာတဲ့အထဲမွာ ေယာက္်ားအသားေတာင္ မထိဖူးတဲ့အပ်ိဳႀကီးကို မိန္းမက်မ္းေၾကေနတဲ့ မိန္းမေတြအေၾကာ ေနာေၾကေနတဲ့ဦးဇင္းေလးက ဘယ္လိုနႈးလိုက္တာ ဘယ္လိုနွပ္လိုက္တာ ဘယ္လိုေလးလုပ္ေပးလိုက္တာ အပ်ိဳႀကီးခမ်ာ ဘယ္လိုႀကီးေတြျဖစ္ ဘယ္လိုေတြ ေကာ့ေကာ္ကံကားေတြျဖစ္ကုန္တာတို႔ ဘယ္လို ထြန္႔ထြန္႔ေတြလူးသြားတာတို႔ ဘာတို႔ေတြအထိပါတယ္။ မသိရင္ သူပဲ ေဘးနားက ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ့အတိုင္း။ အံမယ္ လိုတဲ့ေနရာေလးေတြၾက ညည္းသံညဴသံေလးေတြ စုပ္သပ္သံေလးေတြေတာင္ အဆစ္ထည့္ထည့္ေပးေသးတာ။ တခ်ိဳ႔ အပ်ိဳမေတြမ်ား သူေျပာတာေတြနားေထာင္ရင္း ၾကက္သီးေတြထၾက မရိုးမရြေတြေတာင္ျဖစ္ၾကဆိုပဲ။ တရပ္လံုးေတာ့ သူ ဖြထားလို႔ အပ်ိဳႀကီးနဲ႔ဦးဇင္းေလးဇာတ္လမ္းက ဦးေလးေသာင္းအိမ္က ကိုကိုကာလသားမ်ားအႀကိဳက္ ဗီဒီယိုကားေတြထက္ေတာင္ အပ်ိဳမေတြၾကားမွာ ေခတ္စားတာကလား။ ထံုးစံအတိုင္း တရပ္လံုးသိၿပီးေတာ့မွ ကာယကံရွင္ အပ်ိဳႀကီးနားထဲ အဲ့သတင္းေတြက ေရာက္လာတယ္။

ဒီတင္ အပ်ိဳႀကီးလည္း ေခါင္းမီးေတာက္ၿပီး ေဆးလိပ္သမေခါင္းကို သူ႔အိမ္လာခဲ့ဖို႔ လူႀကံဳနဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ေခၚတယ္။ မလာဘူး။ သူကိုယ္တိုင္လည္း သံုးေလးႀကိမ္ အဲ့ဒီေဆးလိပ္သမေခါင္းရဲ့ အိမ္နားတဝိုက္ မသိမသာ သြားသြားေစာင့္ဖမ္းတယ္။ မမိဘူး။ ဟိုကလည္း သိေတာ့ တမင့္ကို ေရွာင္ေနပံုပဲ။ နဂိုကမွ အိမ္ျပင္မထြက္ရတဲ့ဦးဇင္းေလးလည္း ခုေတာ့ရွက္ၿပီး အိမ္တြင္းပုန္းကုလားမလိုျဖစ္လာတယ္။

အပ်ိဳႀကီးကေတာ့ ေဒါသေတြ အလိပ္လိုက္အလိပ္လိုက္တက္လိုက္ မခံခ်ိမခံသာေတြျဖစ္လိုက္နဲ႔ အံတႀကိတ္ႀကိတ္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ခက္ေနတာက ဟိုေကာင္မက အိမ္ေခၚေတာ့လည္းမလာဘူး။ သြားေစာင့္ဖမ္းေတာ့လည္း မမိဘူး။ ညဘက္ သူ႔အိမ္မွာရွိေလာက္မယ့္အခ်ိန္ သူ႔အိမ္အထိ ကိုယ္သြားၿပီးဝင္ၿပီး ရွင္းဖို႔ေျပာဖို႔ၾကေတာ့လည္း မျဖစ္နိုင္ဘူး။ အဆင့္ျခင္းကလည္း မတူဘူး။ ရွင္းကာမွ တရွက္ကနွစ္ရွက္ျဖစ္ကုန္မယ္။ ဘာလုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္းလည္း မသိဘူး။

တခါလာလည္းဒါ ေနာက္တခါလာလည္းဒါ။ တေနကုန္ တျဗစ္ေတာက္ေတာက္လုပ္ေနတာၾကာေတာ့ သူ႔မ်က္နွာၾကည့္ၿပီး ေန ေနရတဲ့ဦးဇင္းေလးလည္း အေနရၾကပ္လာ ခက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီလိုလုပ္ကြာဆိုၿပီး သူ႔ပလင္န္ေအကို ခ်ျပတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ မရရေအာင္သြားေခၚေပးမယ္။ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ သူ အနုနည္းနဲ႔ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီး ရေအာင္ေခၚေပးမယ္။ ကိုယ့္အိမ္မွာကိုယ္ ေအးေဆးေျပာျပ။ ၿပီးရင္ နႈတ္ပိတ္ေၾကးသေဘာ နည္းနည္းပါးပါးေပးၿပီး ဆက္လုပ္ရင္ရပ္ကြက္ေကာင္စီနဲ႔တိုင္ၿပီး ဖမ္းခိုင္းမယ္လို႔ပါ တခါတည္းေျခာက္လႊတ္လိုက္။

ဒါ အလုပ္မျဖစ္ရင္ ပလင္န္ဘီက အဲ့ဒီ ေဆးလိပ္သမေခါင္းနဲ႔မတည့္တဲ့ ေဆးလိပ္သမေဟာင္း ေလးငါးေယာက္ကိုပိုက္ဆံေပးၿပီး ရပ္ကြက္ထဲ လူၾကားသူၾကားထဲမွာ ငါတို႔သူေဌးမနဲ႔ ဦးဇင္းေလးကိုေစာ္ကားဦးဟဲ့ ေစာ္ကားဦးဟဲ့ မဟုတ္တာေတြေျပာဦးဟဲ့ ေျပာဦးဟဲ့၊ ေနာက္ေျပာရဲ ထပ္ေျပာၾကည့္ ခံုဖိနပ္ခ်ီးသုတ္ၿပီး ပါးရွစ္စိတ္ကြဲေအာင္ရိုက္ျပမယ္ဘာညာေတြ ခုနွအိမ္ၾကားရွစ္အိမ္ၾကားေအာ္ေအာ္ၿပီး ပါးေတြနားေတြရိုက္ခိုင္းဖို႔ပဲ။

အပ်ိဳႀကီးက ပလင္န္ေအကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ အေၾကာင္းက ဦးဇင္းတေယာက္တည္း အဲ့ေကာင္မကိုသြားေခၚမယ္ဆိုတာ စိတ္မခ်ဘူး။ စိတ္မခ်တာက မေတာ္ အဲ့ေကာင္မနဲ႔ဦးဇင္းေလး ၿငိစြန္းသြားရင္ ခက္ရခ်ည္ရဲ့ေတြးတာ။ ေနာက္ၿပီး ဟိုေကာင္မက အပ်ိဳႀကီးသာေျပာတာ သူေတာင္ အဲ့ေကာင္မဆီက နည္းေတြဘာေတြ ရွက္ရွက္နဲ႔ေမးျမန္းၿပီးမွ ဦးဇင္းေလးနဲ႔ ခ်စ္ရည္လူးခဲ့တာဆိုေတာ့ သူသိေနတယ္။ ဒီေကာင္မက ေယာက္်ားေတြအေၾကာင္းကို ေယာက္်ားေတြထက္ေတာင္
သိေသးဆိုေတာ့ သူ႔ဦးဇင္းေလးလည္း ဘာသားနဲ႔ထုထားတာမို႔လဲလို႔ေတြးၿပီး ပူတာ။

ဦးဇင္းေးရဲ့ ပလင္န္ဘီကိုပယ္တာက ပိုက္ဆံအကုန္မခံခ်င္တာပါသလို ဟိုငွားလိုက္တဲ့ေကာင္မေတြက ေနာက္ပိုင္း အဲ့ဒါကိုအေၾကာင္းျပၿပီး ေငြညွစ္သလိုလုပ္ၾကမွာစိုးတယ္။ အဲ့ဒီထက္ ပိုစိုးတာက အိမ္ကိုအဝင္အထြက္လုပ္လာမွာ။ သူမရွိတဲ့အခ်ိန္မ်ား လာၾကရင္လို႔ေတြးၿပီး ရင္တုန္ပန္းတုန္ေတြပါျဖစ္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာစီစဥ္ပါ့မယ္ေလလို႔ေျပာၿပီး ျဖတ္လိုက္တယ္။ ျဖတ္လိုက္ေပမယ့္ အလကားေတာ့မေနဘူး အဲ့ေကာင္မနဲ႔ေတြ႔ရဖို႔ ရွင္းဖို႔ အခ်ိန္အခါကို ေစာင့္ေနတာပဲ။ အဲ့ေကာင္မ ေျပာတဲ့အထဲမွာ သူစိတ္အနာဆံုးက ဦးဇင္းေလးက မိန္းမက်မ္းေၾကေနတဲ့ မိန္းမေတြနဲ႔ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာဆက္ဆံဖူးတဲ့ ျမာသမားဆိုတာကိုပဲ။ ဦးဇင္းေလး ျမာသမားဟုတ္မဟုတ္၊ ဦးဇင္းေလး မိန္းမေတြနဲ႔ဆက္ဆံဖူးမဆက္ဖူး၊ ဦးဇင္းေလး လူပ်ိဳအစစ္ဟုတ္မဟုတ္ သူကလြဲလို႔ ဘယ္သူပိုသိမွာတုန္း။ ဒါကို ဒီေကာင္မတင္မက တရပ္လံုးတရြာလံုး မသိၾကဘူး။

လူေတြသိေနၾကတာက ဟိုေကာင္မေျပာထားတဲ့အတိုင္း သူက အပ်ိဳႀကီး။ ေယာက္်ားအသားေတာင္မထိဖူးတဲ့လူ၊ ဦးဇင္းေလးက မိန္းမက်မ္းေၾကေနတဲ့ ျမာသမား။ သူ႔ကို နႈးနွပ္ၿပီး အရခ်ိဳင္လိုက္တယ္ဆိုတာကိုပဲ။ ပိုင္းလံုးလို႔ ေျပာတာကိုေတာင္ သူစိတ္မဆိုးဘူး။ သူ႔ဦးဇင္းေလးကို လူပ်ိဳစစ္စစ္မဟုတ္ဘူးလို႔ မဟုတ္တမ္းတရားေျပာကို သူ အသည္းအနာဆံုးပဲ။ တကယ္လို႔ရွင္းခဲ့ရင္လည္း အဲ့ဒါကိုပဲ ဦးတည္ၿပီးရွင္းမယ္လို႔ ေတးထားတယ္။ စကားလံုးကအစ ေသခ်ာေရြးထားစဥ္းစားထားၿပီးသား။

ဟိုေကာင္မ ကံဆိုးခ်င္တာလား မသိဘူး။ တေန႔ ေဈးထဲမွာ မ်က္ခ်င္းဆိုင္ တည့္တည့္သြားတိုးတယ္။ တိုးတာက ကုန္စိမ္းတန္းဘက္မွာ။ သူက ကုန္စိမ္းတန္းဘက္သြားခဲသလို ဝယ္စရာရွိလည္း ေဈးထဲက လက္တိုလက္ေတာင္းလုပ္တဲ့ ေဈးေခြးလို႔ေခၚတဲ့ကေလးေတြကို မုန္႔ဖိုးပဲဖိုးေလးေပးၿပီးဝယ္ခိုင္းတတ္တာ။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔ အလွကုန္တန္းနဲ႔ ကုန္စိမ္းတန္းဆုိတာကလည္း ဘာမွမဆိုင္ဘူး အေဝးႀကီး။ လမ္းလည္း မႀကံဳဘူး သတ္သတ္စီ။ အဲ့ေန႔က ခိုင္းရမယ့္ကေလးေတြကလည္း မရွိ၊ ေပၚဦးစသရက္ကင္းေလးေတြကို ထမင္းဗုူးထဲပါတဲ့ငံျပာရည္ေဖ်ာ္ေလးနဲ႔ တို႔လည္းစားခ်င္တာနဲ႔ ထမင္းစားခါနီးတန္းလန္း ထမင္းဗူးဖြင့္ထားခဲ့ၿပီး ကမန္းကတမ္းထြက္ခ်လာတာ။ ဒီတင္ အဲ့ေကာင္မနဲ႔တန္းတိုးတာ။

ပထမေတာ့ ေၾသာ္ ေဈးထဲႀကီး မေကာင္းပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ေဈးကလည္းစည္ခ်ိန္ႀကီး၊ လူေတြကလည္း အမ်ားႀကီး၊ ငါ့လည္း မသိသူက မရွိသေလာက္၊ ဒီေကာင္မမ်ိဳးနဲ႔ ခြန္းႀကီးခြန္းငယ္ေတြ သကၤာရွင္းတာေတြမေျပာနဲ႔ ရိုးရိုးနႈတ္ဆက္မိရင္ ငါ့အတြက္ ေအာက္ပါတယ္ေလဘာေတြ ေတြးၿပီး ေရွာင္မလို႔လုပ္ေသးတာ။ ဟိုေကာင္မကလည္း သူ႔ျမင္ေတာ့ ခ်က္ျခင္း ေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီး ေျပးဖို႔ႀကံတာ။

ဒါေပမယ့္ ဘယ္ရမလဲ။ ေကာင္မ လက္ကိုဖမ္းဆြဲၿပီး ဟဲ့ နင္ ငါတို႔အေၾကာင္းေတြ ဘာမဟုတ္ကဟုတ္က ရြာလည္ၿပီး အတင္းေျပာေနတာလဲ၊ ငါအကုန္ၾကားတယ္၊ မသိဘူးမ်ား မွတ္ေနလားဘာလားအထိေတာ့ သူေျပာရဲတယ္။ ပါးကြဲသြားမယ္တို႔ ဘာတို႔ေတာ့ သူမေျပာရဲဘူး။ သူ႔ဘဝမွာ ခုလိုလည္း ဘယ္သူနဲ႔မွ ေဈးလည္ေကာင္ႀကီး နင္တခြန္းငါတခြန္းမျဖစ္ဖူးဘူး။ ေျပာသာေျပာေနရတာ ရွက္တာေရာ ဟိုေကာင္မ တခုခုမ်ားျပန္လ ုပ္မလားေတြးၿပီးေၾကာက္တာေရာေပါင္းၿပီး လူက အသားတဇတ္ဇတ္တုန္ေနတယ္။ အသံေတြလည္း တုန္ေနတာပဲ။

ဟိုေကာင္မက တကယ့္ကို မ်က္နွာေျပာင္နဲ႔ သူဘာမွမေျပာတဲ့အတိုင္းအခ်ိဳးနဲ႔ က်မ ဘာေျပာလို႔လဲ မမ။ က်မ ဘာမွ မေျပာပါဘူး။ မမအေၾကာင္းေရာ ဦးဇင္းေလးအေၾကာင္းေရာဆိုၿပီး အတည္ေပါက္ျပန္လုပ္တယ္။ ဒီေတာ့ သူ႔ေဒၚသက မီးေတာက္လို ဟုတ္ကနဲထလာၿပီး ဟဲ့ နင္က ငါ့ဦးဇင္းေလးကို လူပ်ိဳမဟုတ္ဘူး ျမာသမား မိန္းမက်မ္းေၾကတဲ့လူ ငါ့ကို အဲ့ဒီနည္းေတြနဲ႔ နႈးနွပ္ၿပီး အရခ်ိဳင္သြားတာဘာညာနဲ႔နင္ေျပာတာေတြေလ၊ ငါအကုန္ၾကားတယ္ဆိုေတာ့ ဟိုေကာင္မက က်မအဲ့ဒါေတြမေျပာပါဘူး မမရယ္၊ တကယ္ပါ သူလူပ်ိဳစစ္မစစ္လည္း က်မဘယ္လိုလုပ္သိမွာလည္းလို႔ လုပ္တယ္။

အဲလိုေတြလုပ္လာေတာ့ နဂိုကမွထြက္ေနတဲ့ ေဒါသက မိုးမီးေလာင္သလိုေလာင္ေတာ့တာပဲ။ မသင့္ေတာ္ပါဘူးေလဆိုၿပီး စိတ္ထဲ ထိန္းထားသမွ်ေတြလည္း အကုန္ေမ့ကုန္တယ္။ အကုန္လႊတ္ထုတ္မိေတာ့တယ္။ ဒီတင္ သူ႔ႏႈတ္ကေန ဟဲ့ေကာင္မရဲ႔ ငါ့ဦးဇင္းေလးက ငယ္ျဖဴဟဲ့ ငယ္ျဖဴ။ ငယ္ျဖဴဆိုတာ လူပ်ိဳဟဲ့။ လူပ်ိဳမွ လူပ်ိဳအစစ္ဟဲ့။ စစ္တာမွ စစ္စစ္ စစ္စစ္နဲေတာင္ေနေသးတယ္။ ငါတို႔ ပထမဆံုးေတြ႔တဲ့ညက အဆင္မေျပလို႔ နင့္ဆီေတာင္ နည္းေတြဘာေတြေတာင္းၿပီး နင္ေပးတဲ့နည္းနဲ႔ ငါစလုပ္ရတာေလ။ နင့္ေတာင္ ငါေျပာျပေသးတယ္ေလ။ ဘာ နင္ အခုမွလာၿပီး မသိခ်င္ေယာင္ၿပီး မဟုတ္တရုတ္ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနရတာလဲ။ ငါေျပာတာမယံုရင္ သူ႔ကို နင္ အခုခ်က္ျခင္းသြားေမးလို႔ရတယ္ေတြ ဘာေတြအထိပါ ကရားေရလႊတ္ ထြက္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။ သူကေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဘာမွ သတိမထားမိေတာ့ဘူး။ ေဒါသစိတ္နဲ႔ လူကမႊန္ထြန္ေနၿပီကိုး။ ေဘးနားကေန ဘာမ်ားျဖစ္ေတာ့မလဲ ျဖစ္ေတာ့မလဲနဲ႔ ဝင္ပဲဆြဲရလြဲရေတာ့မလိုလိုနဲ႔ ရင္တမမျဖစ္ေနသူေတြဆီက ေဝါကနဲ ရီသံႀကီးၾကားလိုက္ရေတာ့ ဟာ ငါေတာ့သြားၿပီဆိုၿပီး ရွက္ရွက္နဲ႔ လူေတြကိုအတင္းတြန္းထိုးၿပီး ေျခဦးတည့္ရာ ထြက္ေျပးေတာ့တာ။

ေနာက္ရက္စၿပီး အပ်ိဳႀကီး ေဈးထဲလာ ဆိုင္မထြက္ေတာ့ဘူး။
က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းလည္း ေျပာၿပီး တဟားဟားရီတယ္။
ခင္ဗ်ားတို႔မယံုရင္ ေက်ာက္ဆည္ေဈးတန္းရပ္က ကုန္စိမ္းေရာင္းတဲ့ ေဒၚေဒၚရီတို႔သြားေမးၾကည့္။

မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ ဇန္နဝါရီ ၂၇။ ၂ဝ၁၇

Thursday, January 26, 2017

ေတာင္းလို႔မရတဲ့ကိစၥ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိ၊ဳ၊)

0 comments
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အာဏာမရတာက စစ္တပ္မေပးလို႔ မရတာမဟုတ္။ ျပည္သူက မေပးေတာ့လို႔ မရေတာ့တာ။

၈၈ မွာ အသက္ေတြဘဝေတြနဲ႔ရင္းၿပီး တႀကိမ္။
၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ယံုၾကည္ကိုးစားမႈေတြနဲ႔ တႀကိမ္၊
၂ဝ၁၅ မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မီးေတာက္ေလးမၿငိမ္းခင္ တႀကိမ္။

၃ ႀကိမ္ ၃ ခါ ေပးခဲ့ၿပီးၿပီ။ အာဏာအပ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။

လူထုေပးတဲ့အာဏာကိုမယူဝံ့ဘဲ၊ မယူရဲဘဲ ဒီမိုကေရစီကို စစ္တပ္ဆီသြားလက္ဝါးျဖန္႔ခဲ့တယ္။ စစ္တပ္ကေပးသေလာက္ပဲယူမယ္ဆိုတဲ့ မိမိရဲ့နိုင္ငံေရးသိမ္ငယ္စိတ္ကိုဖံုးကြယ္လိုေဇာႀကီးၿပီး စစ္တပ္ကေပးသေလာက္ပဲရမယ္ဆိုတဲ့မမွန္ဝါဒျဖန္႔မႈနဲ႔အတူ လူထုကိုစစ္မိႈင္းတိုက္ခဲ့တဲ့ဒဏ္ သူ အခု ျပန္ခံေနရတာပဲ။ သူအခု စစ္တပ္ကေပးသေလာက္ပဲ ရေနတာပဲ။ လူထုေပးသမွ် မရခဲ့တာပဲ။

လူထုဟာ သူ အာဏာရေစခ်င္သူ သူ အာဏာအပ္နွင္းခ်င္သူအတြက္ဆို လမ္းေပၚထြက္အေသခံဖို႔ ေတာထဲသြားလက္နက္ကိုင္ပုန္ကန္ဖို႔ အသင့္ရွိတယ္။

သူ အာဏာအပ္နွင္းရက္နဲ႔ မယူဝံ့သူအတြက္ေတာ့ ဖုတ္ေလတဲ့ငါးပိ ရွိတယ္လို႔မထင္ရံုမက ေခြးေသဝက္ေသ ေသရစ္ေပေတာ့ဆိုၿပီး ဥေပကၡာစိတ္လည္း ထားနိုင္ၾကတယ္။

ခု အစိုးရဆိုၿပီး ဘာအစိုးမွမရတာ။ နိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံၿပီး စစ္တပ္ရဲ့ ေသာက္ဖက္အလုပ္မခံရတာေတြဟာ အဲ့ဒါေတြရဲ့အက်ိဳးဆက္ဘဲ။
ဇန္နဝါရီ ၂၄၊ ၂ဝ၁၇

အိမ္ေရွ႔စံျဖစ္ျဖစ္ အိမ္သာေစာင့္ျဖစ္ျဖစ္(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
ညက ေဒါက္တာတင္မာေအာင္ကို အိပ္မက္ မက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ သူက ျမင္းျဖဴႀကီးေတြအမ်ားႀကီးဆြဲတဲ့ နတ္ရထားလိုဟာႀကီးေပၚမွာ ထိုင္လို႔ပဲ။ ေနာက္ ဘာျဖစ္တာလည္းမသိဘူး ရထားထဲက အသံအက်ယ္ႀကီးထြက္လာ မီးခိုးျဖဴျဖဴေတြအူလာၿပီး ဝုန္းဆို ေပ်ာက္သြားတယ္။ ေနာက္လည္းက်ေရာ သူက ခါးေတာင္းက်ိဳက္နဲ႔ ဓားမတိုတေခ်ာင္းခါးထိုးၿပီး ေနျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနတဲ့ အရိပ္မရွိအပင္မရွိ က်ပ္တီးကုန္းလိုလို လြင္တီးေခါင္လိုလိုေနရာမွာ တေယာက္တည္း ေလွ်ာက္သြားေနတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း ပြစိပြစိနဲ႔ဘာေတြလည္း မသိဘူးရြတ္ေနတယ္။ က်ေနာ္ စိတ္မေကာင္းသလိုျဖစ္ၿပီး အနားသြားကပ္လိုက္ေတာ့ ဟီလာရီကလင္တန္ႀကီးျဖစ္ေနတယ္။ အဲ့ဒီမွာတင္ နိုးသြားတယ္။ ေဘးဘယ္ညာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဇနီးသည္က ကိုယ့္ေဘးမွာ အိပ္ေနတာမွ သိုးလို႔။ ေဟာက္ေတာင္ေနေသးတယ္။
ေဒါက္တာတင္မာေအာင္ကို အိပ္မက္ထဲထည့္မက္ရေအာင္ လူခ်င္းသိဖို႔မေျပာနဲ႔ အျပင္မွာေတာင္ မျမင္ဖူးဘူး။ သူ အိမ္ေရွ႔စံမင္းသမီးဘဝက ေမေမနဲ႔အတူ အေမရိကန္လာေတာ့ တခါေတာ့ျဖင့္ ေနရာက်ပဟ လူခ်င္းေတြ႔ဖူးဖို႔ အေၾကာင္းျဖင့္ ဖန္ေလၿပီလို႔ထင္ခဲ့တာ လြဲခ်က္ကယ္နာပဲအဖတ္တင္တယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး ခါေတာ္မီေတြထဲမွာ ေမေမနဲ႔မခြဲမခြာ အၿမဲပါတြဲပါေနရသူေတြထဲမွာေတာင္မွ သူက ေဇာင္းအထက္ဆံုး ျဖစ္ခြင့္ခနရလိုက္တာဆိုေတာ့ ထူးျခားတာ တခုခုေတာ့ရွိကို ရွိရမယ္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာထင္မိတာေၾကာင့္ပါ။ တကယ္ထူးမထူးက လူခ်င္းေတြ႔ဖူး စကားေလးဘာေလးေျပာဖူး၊ နီးနီးကပ္ကပ္ အကဲခတ္ခြင့္ေလး ဘာေလးရဖူးမွ ျဖစ္မွာမဟုတ္လား။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူခ်င္းေတြ႔ဖူးခ်င္ခဲ့မိတာပါ။ တျခားေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ ဟုတ္ရေအာင္လည္း ကိုယ္က ဘာမွ မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။
ခု သူ အရာက်သြားၿပီ။ ေထာင္စကားနဲ႔ဆို ဘာရုပ္မွမေပါက္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ဘာသူ အိမ္ေရွ႔စံပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အိမ္သာေစာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာရုပ္မွမေပါက္ေတာ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႔ခ်င္ေနတုန္း ဆံုခ်င္ေနတုန္း စကားေျပာခ်င္ေနတုန္း နားေထာင္ၾကည့္ခ်င္ေနတုန္းပါပဲ။ ေကာက္ကာငင္ကာ
ေမေမေနရာေပးရေလာက္တဲ့ထူးျခားမႈက ဘာမ်ားလဲလို႔ သိခ်င္တာရယ္၊ ေမေမနဲ႔အတူေနစဥ္ကာလမ်ားဆီက ဘံုဘဝတေထြမွာ ႀကံဳရပေလေတြလည္း သိခ်င္ၾကားခ်င္တာေပါ့။
တခ်ိန္ခ်ိန္ၾက အဲ့အေၾကာင္းေတြ စာတေစာင္ေပတဖြဲ႔ ဖတ္ရမယ္လို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္။ စာအုပ္အျဖစ္ ေရးထုတ္မယ္ဆိုရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနတုန္း ေရးေစ့ထုတ္ေစ့ခ်င္ပါတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္တာေတြပါလာရင္ ကာယကံရွင္မွာ ျပန္ေျဖရွင္းခြင့္ ျငင္းခြင့္ေတြရမွာပါ။ အဟဲ ၆၆(ဃ)စာမိမွာေတာ့မေၾကာက္ပါနဲ႔ ပံုနွိပ္ထုတ္ေဝခြင့္ကို အဲဒါနဲ႔ဆြဲေစ့လို႔မရပါ။

ဇန္နဝါရီ ၂၅၊ ၂ဝ၁၇

ဘုရားႀကိဳက္တာေတာ့လုပ္ၿပီး(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(ဘုရားႀကိဳက္တာေတာ့လုပ္ၿပီး ဘုရားႀကိဳက္သူ ႀကိဳက္ေအာင္ေတာ့မလုပ္ေပးမယ့္လူ)
သမၼတေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္က ဖို႔တ္ဝိန္းမွာ တၿမိ့ဳတည္းေနတဲ့ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ ခ်င္းအမ်ိဳးသားတေယာက္က ခင္ဗ်ား ဘယ္သူ႔ကို မဲေပးမွာလဲဗ်လို႔ ေမးဖူးတယ္။ ဗမာျပည္ဖြားေတြထဲကတခ်ိဳ႔မွာ အဲ့သလို ေမးေလ့ေျပာေလ့ရွိေပမယ့္ အမ်ားစုမွာေတာ့ ဒီအေလ့ကအလြန္နည္းသြား ပါးရွားသြားပါၿပီ။ က်ေနာ့္ဇနီးေတာင္ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီး ေဒၚႀကီးနိုင္တယ္ဆိုေတာ့မွ ေဒၚႀကီးသမၼတျဖစ္ေအာင္လုပ္သူေတြထဲ သူမပါဘူးလို႔ေျပာမွ သူ ေဒၚႀကီးကို မဲမေပးခဲ့ပါလားလို႔သိရတာ။ ဒါေတာင္ သူဘယ္သူ႔ကိုေပးခဲ့မွန္း က်ေနာ္မသိဘူး။ သူလည္း မေျပာဘူး။ က်ေနာ္လည္း ခုထိ မေမးမိဘူး။

လုပ္ခ လခ ဘယ္ေလာက္ရသလဲဘာညာစတဲ့ေမးခြန္းမ်ိဳးလည္း အေမရိကန္ေတြမွာ ေမးေလ့ေမးထနည္းပါတယ္။ ဗမာျပည္ဖြားေတြအတြက္ ဒီလိုေမးတာဟာ ဘာကိစၥမွမရွိတဲ့ကိစၥပါ။ ထားပါေတာ့ေလ ဒါကို။

က်ေနာ္က သူ႔အေမးကို က်ေနာ္ေတာ့္ ေဒၚႀကီးကို မႀကိဳက္ဘူးဗ်လို႔ေလာက္ပဲ ျပန္ေျဖျဖစ္တယ္။ သူက ဒီမွာ ရပ္မသြားဘဲ ဘာလို႔မႀကိဳက္တာလဲဗ်တဲ့။ မႀကိဳက္စရာေတြရွိလို႔ပါဗ်ာဆိုၿပီး စကားျဖတ္ခ်လိုက္ေတာ့ သူက က်ေနာ္ေတာ့ ႀကိဳက္တယ္ဗ်လို႔ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာတယ္ ေရြးေကာက္ပြဲၾကရင္ သူ႔ကို မဲေပးမယ္။ က်ေနာ္တို႔ တမိသားစုလံုးေရာ၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ နီးစပ္သူေတြကလည္း ဒီအတိုင္းပဲဗ်လို႔ ဒလစပ္ဆက္ေျပာတယ္။ က်ေနာ္က ဒါေပါ့ဗ်ာ ကိုယ္ႀကိဳက္သူ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ၾကရံုေပါ့ေလ။ ႀကိဳက္သူကိုေရြးခ်ယ္တယ္ဆိုတာ မႀကိဳက္သူကို ဆန္႔က်င္တယ္ဆိုတဲ့ တိုက္ရိုက္အနက္မထြက္ေပမယ့္ သေဘာကေတာ့ အဲ့သေဘာေဆာင္ပါတယ္လို႔ေျပာၿပီး လွည့္ထြက္မလို႔လုပ္တုန္း သူက က်ေနာ္တို႔ သူ႔ကိုႀကိဳက္တာေတြထဲမွာ အိုဘားမားလက္ထက္က လုပ္ခဲ့တဲ့ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်ခြင့္ကို ျပန္ပိတ္မွာ၊ ေနာက္ၿပီး လိင္တူခ်င္းလက္ထပ္ခြင့္ကို ျပန္ရုပ္သိမ္းမွာေတြ သူက လုပ္မွာဗ်။ လုပ္မယ္လို႔လည္းေျပာထားတယ္။ အဲ့ဒါေတြက မေကာင္းဘူးဗ်။ ဘုရားသခင္လည္းမႀကိဳက္ဘူးဆိုၿပီး စကားေတြအမ်ွင္မျပတ္ေတာ့မယ့္ပံု ေပၚလာတာနဲ႔ က်ေနာ္က ဘုရားသခင္ကလည္းဗ်ာ သူမႀကိဳက္ သူမလုပ္နဲ႔ေပါ့။ သူ႔ဘယ္လူက အတင္းလိုက္လုပ္ခိုင္းေနလို႔လဲဗ်ာ။ သူမ်ားေတြလည္း သူတို႔ႀကိဳက္တာေလးေတြ လုပ္ၾကေပ့ေစေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ့္နွယ္ ကိုယ္မႀကိဳက္တာနဲ႔ဘဲ သူမ်ားေတြပါ မလုပ္ရဘူးဘာညာေျပာတာေတာ့ မေကာင္းပါဘူးဆိုၿပီး အတည္နဲ႔အရႊမ္းေဖါက္ေတာ့ သူ႔မ်က္နွာ တခ်က္ပ်က္ၿပီး သြားေတာ့မယ္ဗ်ာနဲ႔ တာ့တာလုပ္သြားတယ္။

အဲ့ေနာက္ပိုင္း သူနဲ႔မဆံုုျဖစ္ဘူး။ မေန႔ညကေတာ့ အစည္းအေဝးတခုသြားရင္း သူနဲ႔ဆံုမိတယ္။ က်ေနာ္လွမ္းနႈတ္ဆက္ေတာ့ ေဟ့လူ အခု ေဒၚနယ္လ္ထရမ့္က ဒုကၡသည္ေတြ ေပးမဝင္ေတာ့ဘူး ဘာညာနဲ႔ေျပာေနၿပီဗ်။ ၿပီးေတာ့ လူဝင္မႈဥပေဒတြလည္း တင္းၾကပ္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး အမိန္႔ေတြထုတ္ေတာ့မလို႔ လုပ္ေနတယ္ဗ် ၾကားလားတဲ့။ ၾကားတယ္ဗ် သမၼတအမိန္႔နဲ႔ထုတ္ျပန္မွာပါ ဥပေဒသေဘာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူလုပ္ခ်င္တာေတြ ႀကိဳခ်ျပတဲ့သေဘာေပါ့ဗ်ာ။ တရားရံုးခ်ဳပ္က ပယ္ခ်ရင္ သမၼတအမိန္႔ဆိုတာ ျပယ္တယ္ဗ်။ ေနာက္ၿပီး လႊတ္ေတာ္ေတြကလည္း အမ်ားစုေထာက္ခံၿပီး အတည္ျပဳေပးမွ သူ႔အမိန္႔ေတြကို ဥပေဒလုပ္လို႔ရတာပါ။ သိတ္ႀကီး လက္လြတ္စပယ္ေတာ့ လုပ္မရပါဘူး။ ဗမာျပည္မွာလို ဥပေဒကဲ့သို႔အာဏာတည္ေသာအမိန္႔ဆိုၿပီး တခ်က္လႊတ္အာဏာနဲ႔ ဒီမွာလာ ပတ္ေတာပိတ္လုပ္လို႔ေတာ့ မရဘူးဗ်။ သူ႔ဟာနဲ႔ ထိန္းညွိထားတဲ့ အကြပ္ေတြ အကန္႔ေတြရွိပါတယ္ဗ်လို႔ဆိုေတာ့ သူက ေျပာမရဘူးဗ် အဲ့ဒါေတြက ဥပေဒေတြျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ကုန္မွာ။ လႊတ္ေတာ္ေတြထဲမွာလည္း သူ႔လူေတြခ်ည္းပဲေလ။ တရားသူႀကီးခ်ဳပ္ကလည္း သူပဲ အမည္စာရင္းသြင္းတာမဟုတ္လားဆိုၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး အိေျႏၵမရ ဂဏွာမၿငိမ္လိုျဖစ္ေနတယ္။

ဒါနဲ႔ က်ေနာ့္ထံုးစံအတိုင္း ရႊတ္ခ်င္စိတ္ကဲၿပီး ခင္ဗ်ားဘဲ အရင္တုန္းကေတာ့ ေဒၚေဒၚမွေဒၚေဒၚ၊ သူ႔ပဲမဲေပးမယ္၊ သူက ဘုရားသခင္ႀကိဳက္တာေတြလုပ္မယ့္သူ ဘာညာနဲ႔ ႀကိဳက္လွခ်ည္ရဲ့ သူကလြဲဖြဲဆန္ကြဲလိုလိုဘာလိုလို သည္းသည္းေတြလႈပ္ၿပီး ခုေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္ရျပန္တာတုန္း၊ ခုစာကေလးေၾကာ္ ခုဆီထမင္းလုပ္တာေတာ့ မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားဘုရားလည္း ေမးၾကည့္ပါဦး။ ဒုကၡသည္လက္မခံေတာ့မွာေတြ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးတင္းၾကပ္မွာေတြကို ႀကိဳက္မႀကိဳက္ေလး။ တကယ္လို႔ ဘုရားကႀကိဳက္တယ္ဆို ၿပီးတာပါဘဲဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားလည္း ေနာက္ေတာ့ႀကိဳက္သြားမွာလို႔ ေျပာေတာ့ ခင္ဗ်ား မသိဘူးေနာ္ က်ဳပ္မွာ ဒုကၡရွိေနတယ္။ ဘာဒုကၡလဲဗ်ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ မိသားစုဝင္တခ်ိဳ႔နဲ႔ ေဆြးမ်ိဳးတခ်ိဳ႔ မေလးရွားမွာက်န္ေနေသးတယ္။ ယူအင္န္မွာ ဒုကၡသည္စာရင္းသြင္းထားေပမယ့္ သိတ္မခိုင္ေသးဘူး။ ၾကာလည္းၾကာေနၿပီ။ မေတာ္ အေမရိကန္က ဒုကၡသည္လက္မခံေတာ့ဘူးဆို သူတို႔ ဒီလာလို႔ရေတာ့မွာမဟုတ္ဘူးဗ်။ အဲ့ဒါေျပာတာဆိုၿပီး မ်က္စိမ်က္နွာပ်က္ေနတယ္။ အေတာ္ ဝမ္းနည္းရိပ္သန္းေနတာလည္း ျမင္ေနရတယ္။ က်ေနာ္လည္း ပထမေတာ့ ရႊတ္မိတာမွားၿပီဆိုၿပီး စိတ္မေကာင္းခ်င္လိုလို ျဖစ္မိလိုက္ေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ထားလိုက္ပါကြာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူဆိုၿပီး ထားလိုက္တယ္။

ဘာ့ေၾကာင့္ ထားလိုက္ရတာလဲဆိုေတာ့ သူလည္း မေလးရွားမွာ တရားမဝင္အလုပ္သမားအျဖစ္ အလုပ္သြားလုပ္ေနရင္း သူတို႔နယ္ဘက္က လက္းဝါးကပ္တိုင္ႀကီးကို စစ္တပ္ကၿဖိဳခ်လိုက္တယ္လို႔ၾကားတဲ့အခါ မေလး ယူအင္န္မွာ ဒုကၡသည္စာရင္းသြင္းၿပီး ဒီေရာက္လာခဲ့သူျဖစ္ေနလို႔ပါ။

ေျပာရရင္ သန္းေျခာက္ဆယ္ခန္႔ အဖိနွိပ္ခံရသူေတြထဲက တေယာက္လို႔ပဲ ထားပါေတာ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္လည္း ထားလိုက္ပါတယ္။
(မေရးခ်င္ေပမယ့္ ေရးမွျဖစ္မွာမို႔ေရးတဲ့စာ မဟုတ္ပါ)
ဇန္နဝါရီ ၂၇၊ ၂ဝ၁၇

Monday, January 23, 2017

ရဲထဲ ရဲရဲဝင္ၾကဖို႔ပါ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(ရဲထဲ ရဲရဲဝင္ၾကဖို႔ပါ)
ဖို႔တ္ဝိန္း ပူးလီးစ္ဒီပါ့တ္မင္န္႔ FWPD မွာ ရဲ ႀကီး/ငယ္ ၄၄၄ ေယာက္ရွိတယ္တဲ့။ ဗမာျပည္ဖြားမိဘေတြကေမြးတဲ့ကေလးေတြ ရဲထဲဝင္ၾကဖို႔ စုေဆာင္းတာ ဆြယ္တာ ၾကာၿပီ။ ရဲထဲမေရာက္ပဲ စစ္တပ္ထဲခ်ည္း လွိမ့္ဝင္ေနၾကတယ္။
မိဘ အမ်ားစုကလည္း ကိုယ့္သားသမီး စစ္ထဲလိုက္သြားတာကို ဂုဏ္ယူၾကတာကိုး။ သားသမီးက မရိန္းထဲကဆို ကားမွာေတာင္ I am proud of my son/daughter who are Marine တို႔ Parents of Marine တို႔ ဘာညာဆိုတဲ့ စတစ္ကာေတြကပ္တာ စာတမ္းေလးေတြေရးတာပါ (လူတိုင္းမဟုတ္ေပမယ့္) လုပ္တတ္ၾကတာကိုး။
ကေလးအတြက္ၾကေတာ့လည္း စစ္ထဲ ၄ နွစ္လိုက္ၿပီး ျပန္ထြက္လာရင္ ေက်ာင္း(ဆက္တက္မယ္ဆို) ၿပီးတဲ့အထိ ေထာက္ပံ့ေၾကးရတာမ်ိဳး၊ အလုပ္ဝင္မယ္ဆိုလည္း စစ္ျပန္ေလးေတြကို ဦးစားေပးခန္႔ရတာမ်ိဳးေတြက ရွိတာကိုး။ ေနာက္ၿပီး စစ္တမ္းတခုအရလည္း အေမရိကားမွာ လူအယံုအၾကည္အနည္းဆံုးက ကားဒီလာေတြျဖစ္ၿပီး လူအေလးစားဆံုးက ယူအက္စ္အာမီလို႔ဆိုသကိုး။ ဒီေနရာမွာ အာမီဆိုလို႔ ၾကည္းတပ္တခုတည္းကိုေျပာတာလိုလို သေဘာမေပါက္မိဖို႔ပါ။
ကေလးေတြ စစ္ထဲလိုက္ၾကတာမွာ ခုနေျပာတဲ့ အခြင့္အလမ္းေတြကို ေမွ်ာ္လင့္လို႔၊ အေမရိကန္စစ္သားျဖစ္ရတာ လူအေလးစားခံရလို႔။ မိဘေတြကဂုဏ္ယူၾကလို႔ စတဲ့အေၾကာင္းေတြပါသလို လူငယ္ပီပီ စြန္႔စားခ်င္တာ၊ ယူနီေဖါင္းဝတ္ၿပီး အစုအဖြဲ႔တခုထဲပါေနရလို႔ စိတ္လံုၿခံဳမႈရတာ၊ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ လြယ္ကူတဲ့အဆင္ေျပတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးျဖစ္ေနတာ၊ အိမ္မွာ၊ မိသားစုမွာ စားဝတ္ေနေရးအခက္အခဲေတြ၊ မိသားစုျပသနာေတြ၊ ေငြေၾကးအဆင္မေျပမႈေတြကေန ထြက္ေပါက္ရွာတာ၊ မိဘေတြအိမ္ေထာင္ေရးအဆင္မေျပရာက ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳး ဂယက္အရိုက္ခံရတာ စတဲ့အေၾကာင္းေတြလည္း အနည္းနဲ႔အမ်ား မကင္းၾကပါဘူး။ နိုင္ငံတကာမွာလိုေပါ့။ နိုင္ငံတကာက ေအာက္ေျခစစ္သားေလးေတြ(အမ်ားတကာ အမ်ားစုႀကီး) နည္းတူလို႔ေျပာလည္း မမွားပါဘူး။
အေမရိကန္စစ္သားက ခ်မ္းသာတဲ့နိုင္ငံကစစ္သားျဖစ္တဲ့အျပင္ စစ္စရိတ္အသံုးဆံုး၊ စစ္နဲ႔အႀကီးပြားဆံုး၊ စစ္လက္နက္ပစၥည္းထုတ္လုပ္ အေရာင္းခ်ဆံုးနိုင္ငံကစစ္သားျဖစ္ရေတာ့၊ စစ္လက္နက္ပစၥည္း ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာ နည္းပညာ ပိုျပည့္စံုေတာ့ စစ္သားပီပီ ပိုမာန္ဝံ့ ဂုဏ္လည္းထည္တာကိုး။ အေမရိကန္မွာက လူခ်မ္းသာေတြပိုခ်မ္းသာဖို႔ စစ္သားေလးေတြလည္း အရင္းအနွီးထဲပါတာကိုး။ စစ္သားေလးေတြလည္း နိုင္ငံျခားပို႔ကုန္ထဲပါတာကိုး။ ျပည္ပပို႔ကုန္ဆိုေတာ့ အရည္အေသြးေကာင္းမွ ေဈးကြက္မွာ လူႀကိဳက္မ်ားမွာ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ေဈးကြက္ဝင္စစ္သားေလးေတြကို စက္ရံုကထုတ္သလို ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နနေရြးခ်ယ္ေလ့က်င့္ၿပီးမွ အစြံထုတ္ရတာမဟုတ္လား။ ဆိုေတာ့ အေမရိကန္စစ္သစားေတြၾကည့္လိုက္ရင္ တကယ့္ကို လိုခ်င္စရာ ဝယ္ခ်င္စရာ မက္ခ်င္စရာပစၥည္းေလးေတြလို ႂကြရြသစ္လြင္ေနတာပါပဲ။
တခ်ိဳ႔နိုင္ငံေတြက ခ်မ္းသာေပမယ့္ စစ္နဲ႔ႀကီးပြားတာ စစ္လက္နက္ပစၥည္းနဲ႔ခ်မ္းသာတာ၊ သူတို႔စစ္သားေလးေတြကို အေရာင္းအဝယ္လုပ္အရင္းျပဳၿပီး ဓနရွင္ႀကီးေတြျဖစ္ၾကတာမဟုတ္ေတာ့ အဲ့သလိုနိုင္ငံေတြက စစ္သားေလးေတြၾကေတာ့ တိုင္းျပည္ကသာခ်မ္းသာတာ ခမ်ာမ်ားမွာ ဂုဏ္သိတ္ထည္လို႔ မရဘူးမဟုတ္လား။ ဗမာျပည္ကေတာ့ တိုင္းျပည္ႀကီးဆင္းရဲမြဲေတြ ဖြတ္ေက်ာျပာစုခရုဆန္ကၽြတ္ျဖစ္ေအာင္ အလုပ္ခံရၿပီး စစ္ဗိုလ္ႀကီးငယ္ေတြခ်မ္းသာၿပီး စစ္သားေလးေတြ အရင္းျပဳၿပီး ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ေနတာဆိုေတာ့ ႁခြင္းခ်က္ထားစဥ္းစားရမယ့္ နိုင္ငံေတြထဲပါပါတယ္။
တကယ္တမ္းျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ဘယ္နိုင္ငံကစစ္သားျဖစ္ျဖစ္ စစ္သားျဖစ္လာရင္ စစ္သားအလုပ္ လုပ္ရေတာ့တာပါပဲ။ အဲ့ဒီအေပၚမွာ နိုင္ငံေတာ္အတြက္တို႔ တိုင္းျပည္ခ်စ္လို႔တို႔ စနစ္ကိုကာကြယ္ဖို႔တို႔ လူထုရဲ့အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ကို ကာကြယ္ဖို႔တို႔ဘာတို႔ကေတာ့ မေျပာမျဖစ္ေျပာၾကရသလို စစ္သားေတြေလးကိုလည္း အဲ့လိုမ်ိဳးေတြ မေျပာတတ္ ေျပာတတ္ေအာင္၊ သူတို႔စိတ္ထဲ တကယ္ပဲ အဲ့သလိုထင္ျမင္ေနေအာင္ နိုင္ငံေရးသမားေတြက မျပတ္လုပ္ေပးေနရပါတယ္။ ဒါလည္း ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္ အဲ့အတိုင္း တထပ္တည္းပါပဲ။ လက္ေတြ႔ေတြမွာ အနည္းအမ်ား ကြာတာပဲရွိတာမ်ိဳးပါ။
တကယ္ေတာ့ စစ္သားဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ ရန္သူျဖစ္ဖို႔မေျပာနဲ႔ ရန္ေတာင္ တခါမွ မျဖစ္ဖူးတဲ့ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ျဖဴသလားမဲသလားေတာင္မသိတဲ့ တျခားစစ္သားေတြ တျခားအရပ္သူအရပ္သားေတြကို ခ်မ္းသားၿပီးသားလူေတြ ပိုခ်မ္းသာလာဖို႔ ရန္သူဆိုၿပီး လိုက္သတ္ေပးေနရင္း ေသျခင္းဆိုးနဲ႔ေသရ ဘဝပ်က္ရ ဒုကၡိတျဖစ္ရတာပါ။ ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာတဲ့နိုင္ငံက ဘယ္ေအာက္ေျခစစ္သားေလးေတြမွ ႀကီးပြားခ်မ္းသာၾကတာမရွိပါဘူး။
ဖို႔တ္ဝိန္းရဲဌာနအေၾကာင္းေျပာရင္း ျပန္႔က်ဲလြင့္စင္သြားတဲ့အေတြးကို ျပန္ေကာက္ရရင္ ဒီမွာ ရဲတိုင္းကို Police Officer လို႔ေခၚတယ္။ ေအာ္ဖစ္ဆာဆိုလို႔လည္း ဗမာျပည္စစ္တပ္က ပခံုးေပၚ အပြင့္တပြင့္ေရာက္တာနဲ႔ ျပန္တမ္းဝင္အရာရွိျဖစ္တယ္ဆိုတာနဲ႔လည္း မေရာေထြးေစခ်င္ပါ။ ဒီမွာက ရဲေတြကိုလည္း လူသူေလးစားၾကပါတယ္။
ဗမာျပည္ဖြားမိဘေတြက သူတို႔ကေလးေတြကို ရဲထဲဝင္ဖို႔ အားေပးတာ တိုက္တြန္းတာမ်ိဳးလည္း အလြန္ေတြ႔ရခဲပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေရာက္လာၾကတဲ့မိသားစုေတြထဲက ကေလးတခ်ိဳ႔ကေတာ့ ႀကီးလာရင္ရဲလုပ္မွာတဲ့။ ဘာလို႔လဲေမးေတာ့ အေဖ့ကိုဖမ္းမလို႔တဲ့။ အေဖက ဘာျဖစ္ေနလို႔လဲဆိုေတာ့ အရက္မူးလာရင္ ေမေမ့ကို သားတို႔ကို ျပသနာရွာလို႔တဲ့။ အရက္မူးၿပီး ကားေမာင္း ကားတိုက္လို႔တဲ့။ ရီလည္း ရီခ်င္စရာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ သူတို႔တကယ့္ဘဝထဲကထြက္လာတဲ့ တကယ့္ဘဝေပးအသိအစစ္ ျဖစ္ေနတာလည္း ျငင္းမရပါဘူး။
ကေလးေတြ ရဲထဲဝင္ၾကဖို႔ မိဘေတြဘက္က သိတ္မတြန္းတာမွာ ဗမာျပည္မွာက ရဲဆို ပုလိပ္လို႔ေခၚၿပီး ပလိပ္ေရာဂါထက္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့၊ ရဲဆိုရင္ အရက္ပုန္း ဖာခန္းနဲ႔ ေလာင္းကစားဒိုင္ေတြနဲ႔ ပုလင္းတူဗူးဆို႔ေတြ၊ လက္နက္ကိုင္ၿပီး ဗိုလ္က်ေနသူေတြ၊ လူထုဆႏၵျပပြဲေတြကို မညွာမတာၿဖိဳခြဲတဲ့ေကာင္ေတြ၊ ေက်ာင္းသားျပည္သူ ဘုန္းႀကီးမယ္သီလ ဘာမွမေရြး နံပတ္တုတ္စာေကၽြးသူေတြလို႔ ျမင္လာခဲ့ၾကတဲ့ ျမင္ေနၾကတဲ့ အျမင္အခံေတြအစြဲေတြ ၿငိေနတုန္းရွိတာကလည္းတေၾကာင္း ထိုင္းမွာေနၾကရတုန္းက ထိုင္းပုလိပ္ေတြရဲ့ဒဏ္ကို ခံခဲ့ၾကရတာကလည္း တေၾကာင္းျဖစ္ေနပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ ထိုင္းကတဆင့္လာၾကတဲ့ကေလးေတြမ်ား ဒီေရာက္ၿပီး အေတာ္ေလးႀကီးတဲ့အထိ ငိုရင္ ပုလိပ္လာေနၿပီ ပုလိပ္လာေနၿပီဆို ခ်က္ျခင္း အငိုတိတ္မ်က္ရည္သုတ္ၿပီး ေခ်ာင္ထဲဝင္ေျပးတဲ့အထိကို ရဲဆို(ပုလိပ္ဆို) ရြံေၾကာက္ ေၾကာက္ၾကတာပါ။
က်ေနာ့္သေဘာကေတာ့ ဗမာျပည္ဖြားမိဘေတြအေနနဲ႔ ကိုယ့္ကေလးေတြ ၁၂ တန္းၿပီးလို႔ ေကာလိပ္ဆက္တက္ဖို႔အေျခအေနမေပးရင္ လင္ယူမယားယူ မယူၾကေသးရင္ ရဲထဲဝင္ၾကဖို႔တိုက္တြန္းတာ အားေပးတာမ်ိဳး လုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။
က်ေနာ္က လူႀကီးေထာင္၊ ကေလးေထာင္၊ ကေလးသူငယ္ဝန္ေဆာင္မႈဌာန၊ ကေလးေျခခ်ဳပ္ဌာန စတာေတြမွာ အခါအားေလ်ာ္စြာ အလုပ္လုပ္ရတာဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္စကားလံုးဝမတတ္တဲ့ ဗမာျပည္ဖြားလူႀကီးေတြ ကိုယ္တိုင္အမႈအခင္းျဖစ္တဲ့အခါ အဖမ္းအဆီးခံရတဲ့အခါ မိမိသားသမီးေလးေတြ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ျဖစ္တဲ့အခါေတြမွာ သူတို႔ေတြ႔ရတဲ့ အခက္အခဲတကာ့အခက္အခဲထဲမွာ ဘာသာစကားအခက္အခဲက အႀကီးဆံုးအခက္အခဲျဖစ္ေနတာ သတိထားမိလို႔ပါ။
လူဆိုတာ အမႈအခင္းနဲ႔ မကင္းတတ္ၾကဘူးမဟုတ္လား။ အမႈအခင္းဆိုတာကလည္း ကိုယ္က မေခၚမပင့္ပဲ ကိုယ့္ဆီ မေတာ္တဆေရာ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာ ေရာက္လာတတ္တာ မဟုတ္လား။ အဂၤလိပ္-ဗမာ ၂ ဘာသာတတ္တဲ့ကေလးေတြ ရဲထဲရွိေနရင္ အေထာက္အကူလည္းျဖစ္တယ္ မဟုတ္လား။ ဥပေဒအေၾကာင္းေတြ ရပ္ထဲရြာထဲ လိုက္ရွင္းျပ ပညာေပးအစီအစဥ္ေတြ လုပ္ၾကတဲ့အခါလည္း ပိုအက်ိဳးမ်ားတယ္ မဟုတ္လား။ ျဖစ္နိုင္ရင္ အဂၤလိပ္-ဗမာ-ကရင္-ခ်င္း-မြန္-ရိုဟင္ဂ်ာစကားေတြပါ တတ္ၾကေျပာနိုင္ၾက ေရးနိုင္ဖတ္နိုင္ၾကတဲ့ကေလးေတြ ရဲတပ္ဖြဲ႔ထဲရွိေစခ်င္ပါတယ္။ ခုဆို ဖို႔တ္ဝိန္းမွာ ရိုဟင္ဂ်ာလူမ်ိဳးစုဝင္ မိသားစုေတြ ရွိလာေနၿပီမဟုတ္လား။
ဗမာျပည္ဖြား မိဘမ်ားအေနနဲ႔ ၁၂ တန္း(အထက္တန္း)ေအာင္ၿပီးတဲ့ ကိုယ့္သားသမီးေလးေတြ ရဲထဲဝင္ၾကဖို႔ အားေပးတိုက္တြန္းၾကပါ။
(မွတ္ခ်က္။ ဒီစာက နိုင္ငံေရးအရ အေတြးအေခၚသေဘာအရေတြးရင္ ရဲဘဝဆိုတာလည္း အနည္းနဲ႔အမ်ား စစ္သားဘဝ စစ္သားအျဖစ္အေနသေဘာနဲ႔ တယ္ေတာ့မျခားနားလွေပမယ့္ ဖို႔တ္ဝိန္းက ဗမာကြန္ျမဴနတီအတြက္ၾကေတာ့ နိုင္ငံေရးသေဘာ အေတြးအေခၚသေဘာ၊ အျဖဴေတြ အမည္းေတြၾကားကျဖစ္ေနတဲ့ကိစၥေတြကိုပါ ခနခြာၿပီး လက္ငင္းလိုအပ္ခ်က္ေရွ႔တင္ၿပီးေ ေတြးၾကည့္တာျဖစ္ပါတယ္)