Thursday, November 15, 2018

(ေဒၚစုရဲ့ ခုတႀကိမ္ စကၤာပူခရီးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ လင္းထက္ေဆြ ေရးတဲ့စာျဖစ္ပါတယ္)

0 comments
(ေဒၚစုရဲ့ ခုတႀကိမ္ စကၤာပူခရီးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ လင္းထက္ေဆြ ေရးတဲ့စာျဖစ္ပါတယ္)
ေဒစုရဲ့ဒီတစ္ကိမ္စင္ကာပူအာဆီယံခရီးစဥ္ဟာမ်က္ွာပန္းမလွရွာပါဘူး။အရင္ခရီးစဥ္ေတြတုန္းက ေတြရတဲ့ေဒါင္းေမပ်ိရဲ့တက္ကြလွပတဲ့ဟန္ပန္ေတြကိုမေတြရပဲတည္တည္မ်က္ွာေပးမ်ိးကိုသာေတြ႔ၾကရတယ္။စိတ္ဖိစီးမေတြလည္းရွိေနေတာဒီလိုဖစ္ေနရတာမဆန္းဘူးဆိုေပမဲ့(မယ့္)ျမင္ရတဲ့ျပည္သူေတြအတြက္ေတာ့စိတ္မသက္သာစရာပါ။ကိုယ္ေလးစားတဲ့ကိုယ္ေခါင္းေဆာင္ကိုေတာက္ပတက္ကြလန္းဆန္းတဲ့ခြန္ေတြအားေတြနဲသာျမင္ခ်င္ကတယ္မဟုတ္လား။
ဒါလည္းပုထုဇဥ္လူသားတိုရဲ့ဓမတာပါပဲ။ခ်ီးမြမ္းျခင္းကဲ့ရဲ့ျခင္းဆုိတဲ့ေလာကဓမတရားနဲရင္ဆိုင္ရတဲ့အခါဘယ္လို တရားရွိရွိဘယ္လိုတရားသိသိရင္ထဲမွာွလံုးသားထဲမွာအတနဲမာနေတြကိုကြင္းမဲ့မပယ္ိုင္ေသးရင္ေတာတုန္လပ္တတ္ကတာလူမေနာလူသဘာဝလိုသာဆိုရမယ္။
အခုသူသြားရတဲ့ခရီးကပန္းခင္းေသာလမ္းမဟုတ္ပဲကိုယ္ကိုဆိုမယ့္ဆဲမယ့္စကားျမားမိုးေတြနဲေစာင့္ကိေနတဲ့ခရီးျဖစ္ပါတယ္။မဟာသီယာကီးကဆိုခင္ဗ်ားေထာင္ွစ္ရွည္က်ဖူးေပမဲ့မယ့္ခင္ဗ်ားမွာကိုယ္ခ်င္းစာတရား မရွိဘူးဆိုတာမ်ိးေျပာတာေတာင္ခံရတယ္။မိုက္ခ္ပန္စ္ကလည္းရခိုင္ရိုကိစနဲပတ္သက္လိုျမန္မာကိုျပင္းျပင္း ထန္ထန္အေရးယူမယ္လိုေျပာပါတယ္။
ဒီလိုစကားျမားမိုးေတြကိုပံးနဲမတုန္ုျပန္ိုင္ပါဘူး။ေအးစက္တင္းမာတဲ့မ်က္ွာေပးနဲသာရပ္ခံခဲ့ရတာျဖစ္တယ္။ဒါကျမန္မာရဲ့အေျခအေနျဖစ္လိုျမန္မာကိုကိုယ္စားျပထားသူျမန္မာကိုတာဝန္ခံထားရသူတစ္ေယာက္အေနနဲဒီလိုရင္ဆိုင္ခဲရတာပါပဲ။သူမရဲ့ဂုဏ္သိကာသာမဟုတ္ျမန္မာရဲ့ဂုဏ္သိကာကိုပါတိုက္ခိုက္ခံရသလိုေပါ
လူတိုင္းမွာကိုယ္အျမင္နဲကိုယ္ကိုယ္စီရွိကတယ္ေလဆိုတဲ့င္းရရေထာင့္အျမင္ဝါဒစကားနဲပဲကာကြယ္ လိုက္ိုင္တယ္။ကာကြယ္တယ္လည္းမမည္ပါဘူး။ဒီေနရာမွာသူကိုင္စြဲလိုက္ရတဲ့င္းရအျမင္ဟာဒီထိုးွက္ခ်က္ ကိုမကာိုင္ဘူး။ဘာျဖစ္လိုလည္းဆိုေတာ့ျမန္မာဟာUDHR နဲCRC/CEDAW လိုပဋိညာဥ္ေတြကိုလက္မွတ္ထိုးတာဝန္ခံယူထားတဲ့တိုင္းျပည္ျဖစ္လိုပါပဲ။
တိုင္းျပည္ထဲမွာျဖစ္ခဲတဲ့လူအခြင့္အေရးခ်ိးေဖာက္မေတြဖိွိပ္သတ္ျဖတ္မေတြနဲပတ္သက္လိုစြပ္စြဲတဲ့အခါဒါကိုရပ္ခံေျဖရွင္းဖို႔ လိုပါတယ္။ဒါေတြကရွင္တိုအျမင္ကိုယ္အျမင္နဲကိုယ္ေပါလိုေျပာစရာအေျခအေန မဟုတ္ပါဘူး။ကိုယ္က်င္တရားရဲ့ဓမဓိာန္စံွုန္းေတြဆိုတာရွိတယ္လိုျမန္မာိုင္ငံကလည္းလက္ခံတာဝန္ယူပီးဒီပဋိညာဥ္ေတြကိုလက္မွတ္ထိုးခဲ့တာျဖစ္လိုအခုမွမုန္လာဥလုပ္လိုမရိုင္ပါဘူး။
ရိုက္တာသတင္းေထာက္ွစ္ေယာက္ဖမ္းဆီးခံရတဲ့ကိစနဲပတ္သက္လိုလည္းတံုုျပန္ရာမွာကိုယ့္ိုင္ငံအေကာင္းကိုကိုယ္ပဲသိတယ္တျခားိုင္ငံေတြကမသိိုင္ဘူး၊ရွင္တို႔ႏိုင္ငံအေကာင္းလည္းရွင္တိုပိုသိမွာေပါ့“ လိုျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ဒီအေျဖကလည္း ခိုင္လံုေသာအေျဖမဟုတ္ပါဘူး။ျမန္မာစကားပံုမွာရွိတဲ့ကိုယ့္ဝမ္းနာကိုယ္သာသိဆိုတဲ့ဆိုထံုးကိုမူတည္လိုကိုယ့္ျပနာရဲ့အတိမ္အနက္ကိုကိုယ္ပဲသိတယ္တျခားလူကမသိိုင္ဘူးလိုဆိုလိုခ်င္တာပဲျဖစ္တယ္။
ဒီစကားပံုကိုယ္တိုင္ရဲ့ရည္ညန္းခ်က္ကအျပည္အဝမမွန္ကန္ပါဘူး။ကိုယ္ဝမ္းနာတဲ့အေကာင္းကိုယ္သိတာထက္ကိုယ့္ထက္ပိုကြမ္းက်င္တဲ့ဆရာဝန္ေတြသမားေတာ္ေတြကပိုသိပိုနားလည္ပါတယ္။ဘယ္လိုကုသေပးရမလဲ ဆိုတာကိုလည္းတတ္ကြမ္းကပါတယ္။ဒါေကာင္လည္းကိုယ့္ဝမ္းနာတာကိုယ္မသိလိုမေျဖရွင္းတတ္လိုနားလည္ တတ္ကြမ္းသူေတြဆီကိုသြားေရာက္ကုသခံကရတာျဖစ္တယ္။
ေနာက္တစ္ခ်က္ကကိုယ့္တိုင္းျပည္ကိစမိုကိုယ္ကအဂတိေတြအမ်ားကီးပါေနိုင္တယ္။ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္ယက္ ရတဲ့အခါမွာကိုယ္က်င့္တရားအရသမာသမတ္က်ခ်င္မွက်မယ္။ႏၵာဂတိေတြဘယာဂတိေတြလိုက္ပီးျမင္ရတာမ်ိးလည္းျဖစ္ိုင္လိုတတိယလူေတြရဲ့ဓမဓိာန္အျမင္ေတြနဲျပန္ခ်ိန္ကည့္ဖိုလည္းလိုအပ္တာအမွန္ပါ။
တကယ္ေတာ့ကိုယ္ဝမ္းနာကိုယ္သာသိစကားနဲတံုပန္လိုက္ရတာဟာစကားကပ္ေျပာတာထက္ပိုတယ္လိုျမင္စရာမရွိပါဘူး။အရပ္စကားနဲေျပာရရင္ကိုယ္ကိစကိုယ္လုပ္ရွင္တိုအပူမပါဘူးလိုေျပာလိုရင္းပါပဲ။

ဒီရပ္တည္ခ်က္ကလည္းိုင္ငံတကာဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္မွာသိပ္အသံုးမဝင္လွပါဘူး။အင္အားကီးိုင္ငံေတြကထင္ရာစိုင္းလုပ္တတ္ကေပမယ့္ထင္ရာစိုင္းတာဟာထင္ရာစိုင္းတာပါပဲအမွန္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။အမွားကိုအမွား တစ္သိန္းကေထာက္ခံလိုလည္းအမွန္တစ္ခုမျဖစ္ိုင္ဘူး။
ျမန္မာိုင္ငံရဲ့အေနအထားဟာပ္ေထြးတယ္၊အကဲဆတ္တယ္၊ရွင္းရခက္တဲ့ဆူးေတြျပနာေတြတစ္ေလွကီး ရွိတယ္ဆိုတာဒီလူေတြမသိပဲမေနဘူး။ဒါဆိုရင္ဘာလိုဒီေမးခြန္းေတြကိုေမးေနသလဲ။ဒီျပစ္တင္မေတြကိုလုပ္ေနသလဲ။မေက်မနပ္ေတြျဖစ္ေနကရသလဲ။
တကယ္ေတာ့ေဒစုရဲ့ေနရာမွာတစ္ျခားသူတစ္ေယာက္ဆိုရင္သူတိုဒီလိုေမးေနမွာမဟုတ္ပါဘူး။ေဒစုဟာေဒစု ျဖစ္ေနလို၂ဝ/၂၁ စုေခတ္ကမာရဲ့ဒီမိုကေရစီနဲလူရပိုင္ခြင္တိုက္ပြဲေတြတန္ဖိုးေတြအားလံုးရဲ့အိုင္ကြန္ျပယုဂ္ကီး ျဖစ္ေနလိုပါပဲ။ျမန္မာ့လူေဘာင္ရဲ့လူအခြင္အေရးနဲ႔ တရားမွ်တမေတြရဲ့ေမွ်ာ္လင္စရာဟာသူတစ္ေယာက္တည္းဆီမွာရွိေနလိုပါပဲ။ဒါေကာင္ဒီလိုေမးခြန္းေတြထြက္ေပလာရတာျဖစ္တယ္။
တျဖည္းျဖည္းနဲကမာကျမင္လာရတာကအဲဒီဒီမိုကေရစီနဲလူရပိုင္ခြင့္တိုက္ပြဲေတြတန္ဖိုးေတြအားလံုးရဲ့အိုင္ကြန္ပံုရိပ္ဟာမွိန္ေဖ်ာန္ဝါးလိုေပ်ာက္ကြယ္သြားပီဆိုတာပါပဲ။အနာဂတ္သမိုင္းဆရာေတြအတြက္မွတ္တမ္းျပစရာ သမိုင္းပံုရိပ္ေဟာင္းတစ္ခုအျဖစ္ပဲက်န္ရစ္ေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။
ျပည္တြင္းကေလာ္ဘီတစ္ခ်ိဳ႔မသိိုးနားထင္ေနသလိုဒါဟာခံပက္ိုင္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး။က်ဆင္းေနတဲ့တိုင္းျပည္ရဲ့ ပံုရိပ္ကိုျပန္လည္ဆြဲတင္ဖိုအတြက္ေမွ်ာ္လင္ခ်က္ကုန္သေလာက္ျဖစ္ေနခဲ့ပီဆိုတာကိုသိရတဲ့ကကြဲစရာျမင္ကြင္း တစ္ခုရယ္ပါ။အာဆီယံကေနရခိုင္အေရးနဲပတ္သက္လိုျမန္မာကိုအေရးယူဖိုထုတ္ျပန္ေကညာတဲ့အခါမွာျမန္မာဟာေဒသတြင္းမွာကိုသိုးမဲတစ္ေကာင္အျဖစ္ကိုေရာက္ရေတာ့မွာျဖစ္တယ္။
ဒီအတြက္သူမွာဘာမွအျပစ္မရွိပါဘူး။သူတစ္ေယာက္တည္းကိုပံုခ်ဖိုလည္းမဟုတ္ဘူး။ဒီေရြးခ်ယ္မဟာတတိုင္းျပည္လံုးနီးပါးေရြးခ်ယ္ခဲ့ကတာသာျဖစ္တယ္။ကြန္ေတာ္တိုအားလံုးမွာတာဝန္ရွိပါတယ္။သူမွားခဲ့တယ္ဆိုလဲဒီအမွားဟာသူရဲ့ကိုယ္က်င့္ သီလသမၼာစံေတြကိုတိုင္းသူျပည္သားအမ်ားအတြက္ိုင္ငံေရးေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြအတြက္စေတးမိလိုက္တဲ့အမွားသာျဖစ္ပါလိမ္မယ္။
လင္းထက္ေဆြ (ႏိုဝင္ဘာ ၁၅ ရက္၊ ၂ဝ၁၈)

(နားေထာင္ၾကည့္ခ်င္တဲ့စကား)မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
(နားေထာင္ၾကည့္ခ်င္တဲ့စကား)
နယ္ပယ္တခုခုမွာ ေကာင္းဂုဏ္နဲ႔ေက်ာ္ၾကားသူေတြ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္ခ်ိန္ ဒါမွမဟုတ္ ရာထူးတာဝန္ေတြကေန အနားယူၿပီးခ်ိန္ဆို တကၠသိုလ္ႀကီးေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္း အသင္းအပင္းႀကီးေတြက တခုတ္တရ တေလးတစား ဖိတ္ၾကားၾကတယ္။ ေဟာေျပာဖို႔ အႏူးအၫႊတ္ ဖိတ္မႏၱကျပဳၾကတယ္။

သူတို႔ဆီကထြက္လာမယ့္ စကားေတြးတခြန္းၾကားရဖို႔အေရး ဟိုးအေဝးႀကီးေတြကေန ေငြကုန္ေၾကးက်ေတြခံၿပီး တကန္တက လာနားေထာင္သူေတြလည္း အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ပါပဲ။ ပြဲစီစဥ္သူေတြခမ်ာလည္း ေျပာသူေရာ နားေထာင္သူပါ အက်ိဳးမ်ားေစဖို႔ရည္ရြယ္လုပ္တာမို႔ ေငြကုန္ေၾကးက်ေရာ အခ်ိန္ေရာ လုပ္အားေရာ ရွိသမွ်ဝါယမ ထုတ္ၾကရပါတယ္။

တခ်ိဳ႔ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္ေတြရဲ့ ပြဲဝင္ခနဲ႔နားေထာင္ေၾကး ၂ ခုေပါင္းက ကားေကာင္းေကာင္း တစီးစာေလာက္ရွိပါတယ္။ ေဟာေျပာတဲ့ ေက်ာက္ထီးတႏၱဳ ဂုရုေတြကိုလည္း ဉာဏ္ပညာႀကီးက်ယ္မႈနဲ႔ေလွ်ာက္ပတ္စြာ ခ်ီးႁမွင့္ပူေဇာ္တယ္။ အလြန္ေကာင္းတဲ့ကိစၥ။ အလြန္အက်ိဳးမ်ားတဲ့ကိစၥပါ။

ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္ေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံတႏိုင္တည္းနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးေတြ၊ သမၼတ၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၊ ဝန္ႀကီးစတဲ့ ႏိုင္ငံေရးရာထူးရခဲ့သူေတြလည္း ပါပါတယ္။ သူတို႔က် ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံတည္းအတြက္ ထမ္းရြက္ခဲ့ၾကတာ မွန္ေပမယ့္ သူတို႔ရဲ့အေတြးအေခၚေတြ၊ လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ကမၻာ့အျခားေဒသေတြမွာပါ သူတို႔ရဲ့ ေပၚလစီေတြဟာ ခ်သံုးလို႔ရတာမ်ိဳး ျဖစ္သြားတာေၾကာင့္လည္းျဖစ္တယ္။

ဗမာျပည္က အဲ့သလို ေကာင္းသတင္းဂုဏ္နဲ႔ ကမၻာခ်ီ ေက်ာ္ၾကားသူေတြလည္း ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အျမင္သာဆံုးဥပမာဆို ကုလသမဂၢ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဦးသန္႔လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးေပါ့ေလ။ သူကေတာ့ ဗမာတႏိုင္တည္းအတြက္ လုပ္ခဲ့သူမဟုတ္သလို ဗမာျပည္အတြက္လည္း ေျပာစမွတ္တြင္ေလာက္ေအာင္ အက်ိဳးေဆာင္ေပးခဲ့သူေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ေခတ္ေနာက္ခံအေျခအေနအရ သူ ကုလသမဂၢမွာ တာဝန္ယူေနတုန္း အင္မတန္ႀကီးမားတဲ့ျပႆနာႀကီးတခုကို ျပႆနာထဲတိုက္ရိုက္ပါတဲ့သူေတြေရာ ပါလာႏိုင္မယ့္လူေတြေရာစုရံုးၿပီး ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႔ ဦးေခါင္းေတြေပါင္းစည္းေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။

ေျဖရွင္းရာမွာ အစြမ္းထက္ထက္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ႏိုင္မယ့္ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြကို နည္းလမ္းမွန္မွန္ ေခါင္းေအးေအး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေဖ်ာင့္ျဖ နားခ်ႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒါ သူ႔အရည္အခ်င္းပါ။ အေမရိကန္-ဆိုဗီယက္ ၂ ႏိုင္ငံ က်ဴးဘားဒံုးက်ည္အေရးေၾကာင့္ စစ္မျဖစ္ပဲ ေရွာင္သြားႏိုင္ေအာင္ သူ စည္းရံုးခဲ့ သိမ္းသြင္းခဲ့တာပါ။ စစ္ျဖစ္မယ္ မျဖစ္ဘူးကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္တဲ့ပါဝါ သူ႔မွာ မရွိပါ။ အဲ့ဒီပါဝါရွိသူေတြကို ေသခ်ာေရြးခ်ယ္ၿပီး ေတာ္တည့္မွန္ကန္စြာ ခ်ဥ္းကပ္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။

ခု က်ေနာ္တို႔ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ကမၻာနဲ႔ခ်ီေက်ာ္ၾကားခဲ့ဖူးတဲ့ ခုလည္း ကမၻာနဲ႔ခ်ီေက်ာ္ၾကားေနျပန္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဆိုတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ရွိပါတယ္။ ခုေတာ့ သူ ႏိုင္ငံေရးရာထူးေတြပိၿပီး တာဝန္ေတြက်ပ္ၿပီး တျခားဘက္ေတြ သိတ္မလွည့္အားပါ။ အသက္ကေတာ့ တခ်ိဳ႔ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ယွဥ္ရင္ သိတ္ႀကီးၿပီလို႔မဆိုသာပါ။ ဒါေပမယ့္ အရြယ္ေတာ့ေထာက္ပါၿပီ။

သူ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံေရးရာထူးေတြစြန္႔လႊတ္ ႏိုင္ငံေရးတာဝန္ေတြခြာခ်ၿပီး အနားယူမယ္ မယူဘူးကေတာ့ ဘယ္သူ႔မွ တပ္အပ္ေသခ်ာ မေျပာႏိုင္ပါ။ တကယ္လို႔ သူ႔အေနနဲ႔ အခ်ိန္တခုမွာ ႏိုင္ငံေရးကနားၿပီး စာေလးဘာေလးေရး ေအးေအးလူလူေနခ်ိန္မွာ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေတြက၊ ကမၻာ့အဆင့္မီတကၠသိုလ္ႀကီးေတြက၊ ကမၻာခ်ီဂုဏ္ေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္း အသင္းအပင္းႀကီးေတြက ေဟာဖို႔ေျပာဖို႔ ဖိတ္မႏၱကလည္းျပဳလို႔၊ အေမရိကန္ကလည္းဖိတ္လို႔၊ က်ေနာ္လည္း မေသေသးလို႔ဆို သူေျပာလာမယ့္စကားေတြကို သြားနားေထာင္ျဖစ္ေအာင္ နားေထာင္ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ နာယူရမယ့္ဟာရွိလည္း နာယူျဖစ္မွာပါ။

ခုေတာ့ သူ႔စကားေတြ ၾကားေနရပါတယ္။ နားေတာ့ မေထာင္ျဖစ္ပါဘူး။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ(ႏိုဝင္ဘာ ၁၄၊ ၂ဝ၁၈)

Wednesday, November 14, 2018

(လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္မရတာက) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
(လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္မရတာက) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ
အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး NCA ခင္းက်င္းတဲ့ေနရာမွာ စစ္အုပ္စုကရွင္းပါတယ္။ သူ႔“မူ“ကိုေရႊ႔ေပးၿပီး သူ႔လားရာကို ေျပာင္းေပးၿပီး လုပ္တာမဟုတ္ပါ။ သူ႔မူကေန တလက္မမွ ေနာက္မဆုတ္ပါ။ သူ႔မူအရင္းခံက လက္နက္ခ်ေရးပါ၊ သိမ္းသြင္းတာ ျမွဴဆြယ္တာမွာ ကားပါမစ္အပါအဝင္ စီးပြားေရးအရ ဟင္းစား နည္းနည္းေပးပါတယ္။ လက္နက္ခ်ဖို႔လုပ္တဲ့အေပးအယူကို ေခတ္ေျပာင္းေတာ့ နည္းနည္းလိုက္ေျပာင္းေပးထားပါတယ္။

ဟိုဘက္ေခတ္ မဆလ လက္ထက္အေပးအယူက တပ္ဖ်က္၊ လက္နက္ခ်၊ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ခ်င္ရင္ မဆလထဲဝင္။ ျမယာပင္အုပ္စုက ျမခက္ရွိန္တို႔ေလာက္လိုခ်င္ရင္ သူတို႔ေလာက္ သစၥာေဖါက္။ ခ်မ္းေအးေလာက္ လိုခ်င္ရင္ ခ်မ္းေအးေလာက္ ဒူးေထာက္။ ဒါေပမယ့္ တႀကိမ္တည္း သစၥာေဖါက္ရံု၊ တခါတည္းဒူးေထာက္ရံုနဲ႔ စစ္အုပ္စုက မတင္းတိမ္ဘူး။ မေသမခ်င္း ေဖါက္၊ မေသမခ်င္း ေထာက္ေပေတာ့ဘဲ။

ဒီဘက္ေခတ္က်ေတာ့ တပ္ဖ်က္၊ လက္နက္ခ်၊ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ခ်င္ရင္
ပါတီေထာင္၊ စီးပြားေရးလုပ္ခ်င္ရင္ ကုမၸဏီေထာင္၊ ေသနတ္ ဆက္ကိုင္ခ်င္ေသးရင္ စစ္ထဲဝင္။ ၾကားကာလမွာ ႏိုင္ငံေရးမစည္းရံုးနဲ႔၊ တပ္သစ္မဖြဲ႔နဲ႔၊ လူသစ္မစုနဲ႔၊ နယ္ေျမမခ်ဲ႔ထြင္နဲ႔ ဘာလုပ္တယ္မလုပ္ဘူး ငါတို႔ အခ်ိန္မေရြးလာစစ္ေဆးတာကိုခံ။ ေသနတ္ကိုင္ၿပီး အခြန္ေကာက္စားခြင့္ ရခ်င္ရင္၊ အရပ္သားေတြဆီက ေခါင္းပံုျဖတ္စားခ်င္ရင္ BGF လုပ္၊ ျပည္သူ႔စစ္လုပ္။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ဘယ္လိုပဲေနေန စစ္အုပ္စုကို ကလန္ကဆန္လုပ္လာရင္ လုပ္တဲ့ေကာင္ကို စစ္တပ္နဲ႔တြဲၿပီး
အျပတ္ေခ်မႈန္း။ မင္းဟာမင္း ကရင္အခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ျဖစ္၊
ကခ်င္အခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ျဖစ္၊ ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ေပ့ေစ ငါတို႔အတြက္
လူသတ္ေပး စစ္တိုက္ေပး အေသခံေပး။ ဒါပဲ။

အဲ့ဒီနည္းနဲ႔ လူမ်ိဳးစုလက္နက္ကိုင္ေတြထဲမွာ ကြဲထြက္ေကာင္ထြက္၊
ခြဲထြက္တဲ့ေကာင္ထြက္၊ ဖဲ့အထုတ္ခံတဲ့ေကာင္ ခံ၊ ေပါင္းစားတဲ့ေကာင္ ေပါင္းစား။ ပင္းစားတဲ့ေကာင္ ပင္းစားနဲ႔ ႀကီးပြားကုန္ၾကတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြလည္း မနည္းဘူး။ ေတာင့္ခံထားႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္ေတာင္ ခါးမသန္ေတာ့ ေထာ့နင္း ေထာ့နင္း။

ဒါ ဗမာစစ္အုပ္စုလုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ဖူးတဲ့ လုပ္ေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္။ ဒီ လားရာကေန ဘယ္မွ ေရြ႔မသြားဘူး။ ေခတ္စကားနဲ႔ဆို စစ္အုပ္စုမွာ “အေရြ႔“မရွိဘူး။ တသမတ္တည္း သြားေနတယ္။
စစ္အုပ္စုနဲ႔ အပစ္ရပ္မယ့္သူေတြက်ေတာ့ မိမိမူလ လားရာနဲ႔ဦးတည္ရာကိုေရႊ႔ၿပီး လုပ္ရတာ၊ ၁၈ဝ ဒီဂရီေကြ႔ၿပီး လုပ္ရတာ၊ ဖ်က္ၿပီးေတာ့ကို လုပ္ရတာ၊ တခ်ိဳ႔ဆို ေျပာင္းျပန္ပါ လွည့္ပစ္လိုက္ရတာ။ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးနည္းနဲ႔ မိမိရည္မွန္းခ်က္ေပါက္ေအာင္သြားရမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚေနရာမွာ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးတဲ့နည္းနဲ႔ ရသေလာက္ယူရမယ္ဆိုတာကို
လူေတြေခါင္းထဲအသိထဲ အစားထိုးေပးရတာ။ ဒိနည္းနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ေတြရ၊ ဖက္ဒရယ္နဲ႔ဒီမိုကေရစီေတြရ၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳးစုေတြလည္း
လြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔အတူ ႀကီးပြားခ်မ္းသာၾကျဖစ္ဖို႔ စိတ္ကူးနဲ႔
ဖဲရိုက္ျပၾကရတာပါ။ မစားရဝခမန္း ေျပာျပရတာမ်ိဳးပါ။

စစ္နဲ႔ေတာ္လွန္ေရးဒဏ္ကို ခါးေကာ့ေအာင္ခံလာရတဲ့ ျပည္သူေတြဘက္ကလည္း ဒီနည္းေတာ့မဆိုးဘူး၊ အဆံုးတေန႔မွာ တို႔လိုခ်င္တာ မရဦးေတာင္ ေလာေလာဆယ္မွာ ရြာမီးမေလာင္၊ ဆက္ေၾကးမေပးရ၊ ေပၚတာမလိုက္ရ၊ ေအးေဆး ေတာင္ယာခုတ္စားလို႔ ရတန္ေကာင္းရဲ့ေတြးၿပီး ဒီဆြယ္ခ်က္နဲ႔မက္လံုးကို ၾကည္ျဖဴေပးလိုက္ရတာမ်ိဳးပါ။

စစ္တပ္ေျပာတဲ့အပစ္ရပ္ကို လုပ္ရင္းလုပ္ရင္း ခုဘာျဖစ္လဲ။ စစ္တပ္က ရေလလိုေလ အိုတေစၦျဖစ္လာတယ္။ လည္ၿမိဳကို ပိုညွစ္လာတယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ေျပာတဲ့ “တစ္ဆို႔မႈ“ေတြျဖစ္လာတယ္။ ၂ ဘက္လံုးမွာ ခက္လာတယ္။ ပိုခက္သြားတာက စစ္တပ္မဟုတ္ဘူး။ အပစ္ရပ္မယ့္လူေတြျဖစ္ေနတယ္။ အဲ့ဒါကိုပဲ တစ္ဆို႔မႈလို႔ ၂ ဘက္လံုးကေရာ ၾကားပြဲစားကေရာ ေျပာလာတာပါ။

စစ္တပ္က ဟိုလူေတြကို လည္ၿမိဳညွစ္ၿပီး ရွိတာအကုန္ထုတ္လုပ္ေပမယ့္ လုပ္မရဘူး။ စစ္တပ္က အပစ္ရပ္မယ့္လူေတြကို လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္လို႔မရဘူး။ လုပ္လို႔မရဘူးလို႔ေတာ့ အျပတ္မေျပာေသးဘူး။ လုပ္လို႔ “မရေသးတာ“ေလာက္ပဲထားတယ္။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ရလာမယ္လို႔ ေတြးထားပံုေပၚတယ္။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ရတာမရတာ အသာထား။ အခု ဘာလို႔ လုပ္လို႔မရတာကို ေတြးၾကည့္ပါတယ္။

မရတာက စစ္တပ္ေၾကာင့္မဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုလူေတြကိုယ္တိုင္က သူတို႔အဖြဲ႔အစည္းေတြကို သူတို႔လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္လို႔ မရတာပါ။ လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္လို႔ရရင္ ဘာမွ ျပန္ေဆြးေႏြးေနတာေတြ
ဘာေတြညာေတြ လုပ္ေနစရာမလိုဘူး။ လာေဆြးေႏြးၾကတယ္ဆိုတဲ့ “ေဂါင္“ေတြကို အာဏာကုန္အပ္ၿပီး ေရြးလႊတ္လိုက္တာပါ။ ထိပ္သီးေတြလို႔ ဆိုၿပီးသားပါ။ Mandate ေပးထားၿပီးသားပါ။ ေဆြးေႏြးဖို႔ ေရွ႔ကေနၿမိ့ဳတက္လာတဲ့ “ပဏာမျပင္ဆင္ေရးအဖြဲ႔“မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္လို အေျခအေနမွာျဖစ္ျဖစ္၊ တဘက္က ဘာပဲတင္လာလာ ေဆြးေႏြးဝိုင္းမွာ တထိုင္တည္းဆံုးျဖတ္ေပးႏိုင္သူေတြအျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီးသား။ ဒါက လူတိုင္းျမင္ေနၾကတာပါ။ က်ေနာ္လည္း လူတိုင္းထဲပါေတာ့
ဒီအတိုင္းပဲျမင္ပါတယ္။

ခု စစ္အုပ္စုက လမ္းခြတ္လပ္မွာျဖတ္ၿပီး သတ္မွတ္ထားတာထက္ ပိုေတာင္းလာေတာ့ ေဆြးေႏြးဝိုင္းမွာ ဟိုလူေတြ ခက္ကုန္တာ။ ျပာသြားတာ။ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိျဖစ္ကုန္တာပါ။
တကယ္ဆံုးျဖတ္ခြင့္ရွိတဲ့ “ေဂါင္“ေတြမွန္ရင္ “Yes“တခြန္းေျပာၿပီး ေခါင္းညိတ္လိုက္ရံုဘဲ။ ဒါမွမဟုတ္ “No“တခြန္းေျပာၿပီး ခါထုတ္လိုက္ရံုပဲ။ အဲ့လိုမေျပာႏိုင္မွန္း စစ္အုပ္စုကသိေတာ့
အလုပ္ျဖစ္မယ့္ေကာင္ေတြ မဟုတ္ပါဘူးေတြးၿပီး မင္းေအာင္လိႈင္ အစည္းအေဝးက ထထြက္သြားတယ္။ ဒုတပ္ခ်ဳပ္ေလာက္နဲ႔ ပစ္ထားခဲ့တယ္။ ဒီတင္ ဟိုလူေတြလည္း ေနမေကာင္းတာလိုလို ေသြးတိုးတာလိုလို
လုပ္ၿပီး ျပန္သြားတယ္။ တကယ္က မဆံုးျဖတ္ႏိုင္တာ။ ဆံုးျဖတ္ဖို႔ မျဖစ္တာ။ ဘာလို႔မျဖစ္လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္အဖြဲ႔အစည္းမွာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္လို႔ မရတာကိုသိလို႔ပါ။ ရရင္ တထိုင္တည္း
အျဖဴအမဲ ေျပာလိုက္လို႔ျဖစ္တယ္။ ခု မေျပာခဲ့ဘူး။ ကိုယ့္အဖြဲ႔အစည္းျပန္ေရာက္မွ လူစံုတက္စံုေခၚၿပီး အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔လုပ္ရတာတို႔၊ ဒီမိုကေရစီခံေနလို႔တို႔၊ ျပန္ေဆြးေႏြးသံုုးသပ္ရမယ္တို႔၊
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဆြးေႏြးေနတာကို ခနဆိုင္းထားဦးမယ္တို႔၊
အလြတ္သေဘာေတြ႔ေနမယ္တို႔ ဘာတို႔ေတြ ထြက္လာတာပါ။

အဲ့ေတာ့ အဲ့လို ဘာလို႔ျဖစ္ရလဲ။ ႏိုင္ငံေရးလုပ္လုပ္၊ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္လုပ္၊ အစိုးရလုပ္လုပ္။ တပ္ကိုေသနတ္ကို အမိန္႔မေပးႏိုင္ရင္၊ တပ္က အဖြဲ႔အစည္းကို၊ ပါတီကို၊ အစိုးရကို
နာခံေအာင္မလုပ္ႏိုင္ရင္ “ေဂါင္“လို႔ ေျပာလို႔မရဘူး။ အစိုးမရေတာ့ဘူး။ ပါတီ၊ အဖြဲ႔အစည္း၊ အစိုးရမွာအာဏာမရွိဘူး။ အာဏာတည္ေဆာက္လို႔မရဘူး ဆိုတာပါပဲ။ ေမာ္စီတုန္းစကားနဲ႔ဆို “အာဏာဆိုတာ ေသနတ္ေျပာင္းကထြက္တယ္“ဆိုတာပဲ။ ပါတီ(အဖြဲ႔အစည္း)က
ေသနတ္ကိုအမိန္႔မေပးႏိုင္ရင္၊ တပ္က ပါတီ(အဖြဲ႔အစည္း)ကိုေရာ၊ အစိုးရကိုေရာ၊ တိုင္းျပည္ကိုေရာ၊ လူထုကိုပါအမိန္႔ေပးတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ တပ္မကိုင္ႏိုင္ရင္ အာဏာတည္လို႔မရဆိုတဲ့တရား မွန္တယ္ဆိုတာကိုျပတာပဲ။ ဗမာျပည္ေတာ္လွန္ေရးေတြမွာ တပ္ရဲ့ အပုန္ကန္ခံရၿပီး ပါတီေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ အစိုးရေတြၿပိဳကြဲသြားတာ ခ်ည့္နဲ႔သြားတာေတြ လက္ေတြ႔မွာ ရွိေနတာပါပဲ။

ခု KNU မွာ စစ္အုပ္စုတ တဘက္ေစာင္းနင္း တင္တင္စီးစီး တိုးတိုးၿပီးလုပ္လာေနတာေတြကို လက္မခံႏိုင္တာက တကယ္စစ္တိုက္ေနရတဲ့ တပ္မင္းႀကီးေတြတင္မကပဲ KNU
ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ေတြထဲမွာပါ မ်ားျပားလာတာလို႔ဆိုလည္း မမွားဘူးထင္ပါတယ္။
KNU ေဂါင္ေတြ တပ္ကို အပိုင္မကိုင္နိုင္းဘူးဆိုတာလည္း ထင္ရွားတယ္။ ပိုထင္ရွားေအာင္ သက္ေသျပရရင္ မူတူးေဆးဖို႔တို႔ ဗဟိုေကာ္မတီေခၚၿပီး မစည္းေဝးခင္မွာပဲ တပ္မႉးႀကီး ၂ ဦး(ေစာေဂ်ာ္နီနဲ႔ ေဘာေက်ာ္ဟဲ)တို႔ဆီက စစ္အုပ္စုေတာင္းတဲ့ “တခုတည္းေသာတပ္မေတာ္“ ဆိုတာကို လက္မခံဘူးလို႔ ယတိျပတ္ေျပာတဲ့အသံ ထြက္လာတာ မွတ္မိၾကမွာပါပဲ။

ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ စစ္အုပ္စုက KNU ကိုလုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္မရတာဟာ စစ္တပ္ေၾကာင့္မဟုတ္ပါ။ KNU ကို KNU ေဂါင္ေတြက လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္လို႔မရလို႔ပါ။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ(ႏိုဝင္ဘာ ၁၄၊ ၂ဝ၁၈)

Sunday, November 11, 2018

ခနဆိုင္းထားမယ့္ေကအင္န္ယူနဲ႔ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ ဘာဆံုးျဖတ္မလဲ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(ခနဆိုင္းထားမယ့္ေကအင္န္ယူနဲ႔ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ ဘာဆံုးျဖတ္မလဲ)
ခု ေကအင္န္ယူက စစ္အုပ္စုနဲ႔အပစ္ရပ္ၿပီး ေဆြးေႏြးေနတာေတြကို ခနဆိုင္းထားမယ္လို႔ တရားဝင္ေျပာလာတာ လူတိုင္းသိၾကမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အလြတ္သေဘာေတြ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေနပါမယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်က္ဟာ ရႈပ္ေထြးမႈမ်ားၿပီး ဘာကိုဆိုလိုမွန္း မထင္ရွားပါ။ အလုပ္သေဘာနဲ႔ အလြတ္သေဘာ Out of Record ၾကားမွာ ဘာေတြျခားထားလဲကေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ ပံုမွန္သိေနၾက ၾကားေနၾက လုပ္ေနၾက ေျပာေနၾက အလုပ္သေဘာနဲ႔အလြတ္သေဘာဆိုတာေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၿပီးေျပာဖို႔ အေတာ္ခက္ပါတယ္။

စစ္အုပ္နဲ႔သူတို႔သြားေနတဲ့ အပစ္ရပ္လမ္းေၾကာင္းေရာ၊ က်င္းပေနၾကတဲ့ ညီလာခံေတြ၊ ေဆြးေႏြးပြဲေတြကေရာ ဘယ္ကမၻာမွာမွ မေပၚခဲ့ဘူးတဲ့အမ်ိဳးအစားေတြ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ စစ္တပ္နဲ႔ေဆြးေႏြးတာလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒါဆို အစိုးရနဲ႔ေဆြးေႏြးေနတာလား ဆိုေတာ့လည္း မမွန္ဘူး။ ဒါဆို ၂ ခုလံုးနဲ႔ေဆြးေႏြးေနတာလားဆိုေတာ့လဲ ယတိျပတ္ေျပာလို႔မရျပန္ပါဘူး။ ေသခ်ာေပါက္တခုေျပာနိုင္တာကေတာ့ “စစ္အုပ္စု“ခင္းေပးတဲ့လမ္း၊ စစ္အုပ္စုေၾကာင္းေပးတဲ့ ႏွပ္ေၾကာင္းအတိုင္း အစိုးရေရာ သူတို႔ေရာ လိုက္နင္းလိုက္ေလ်ွာက္ေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ “စစ္အုပ္စု“ဆိုတာကို အာဏာလက္ရွိ ေသနတ္ခါးၾကားထိုးထားတဲ့ “စစ္ဗိုလ္တစု“လို႔ ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါ။ စစ္တပ္ေထာင္ ခါးပိုက္ေဆာင္လုပ္၊ လူထုကိုနွိပ္ကြပ္ၿပီး တိုင္းျပည္သယံဇာတနဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမွန္သမ်ွ လက္ဝါးႀကီးအုပ္ ကိုယ္က်ိဳးရွာႀကီးပြားခ်မ္းသာေနၾကတဲ့ ေခတ္အဆက္ဆက္ စစ္မ်ိဳးစစ္ႏြယ္မွန္သမ်ွနဲ႔ သူတို႔ရဲ့ စစ္ဝါဒအေတြးအေခၚကိုဆိုလိုပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္က NCA လမ္းေၾကာင္းကိုပဲ တစိုက္မတ္မတ္သြားမယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ပါ။ အဲ့ဒီလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း တစိုက္မတ္မတ္သြားမယ္ဆို စစ္အုပ္စုဟာ မူလခ်ၿပီးသားလမ္းအတိုင္း မူလေပးၿပီးသားႏွပ္ေၾကာင္းအတိုင္းပဲသြားရမွာပါ။ အေပၚစီးကေနရာယူထားရံုမက အထက္စီးေလသံနဲ႔ လမ္းခုလတ္မွာ ျဖတ္ျဖတ္ၿပီး ေတာင္းဆိုတာေတြ မလုပ္ဖို႔လိုပါတယ္။ အဲ့လိုေတာင္းတာေတြ ေရွ႔မွာရွိခဲ့ပါတယ္။ ဟိုလူေတြကလည္း ကိုယ့္အက်ပ္အတည္းနဲ႔ကိုယ္မို႔ လိုက္ေလ်ာခဲ့တာေတြ ရွိပါတယ္။ အတြင္းပဋိပကၡေတြလည္း ရွင္းရပါေသးတယ္။ ကြဲထြက္ကုန္တာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ခြဲအထုတ္ခံရတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အသက္ႀကီးလို႔ အနားယူသြားသူေတြ၊ စိတ္ပ်က္လို႔ ေဘးထြက္ထိုင္ေနသူေတြ၊ အထုတ္အပယ္ခံရသူေတြလည္း မနည္းပါဘူး။ အပစ္ရပ္စကထက္ အလံုးအရပ္လည္း ေလ်ာ့သြားပါတယ္။ မူလသေဘာတူခ်က္အရ ႏိုင္ငံေရးမစည္းရံုးရ၊ လူသစ္မစုေဆာင္းရ၊ နယ္ေျမမခ်ဲ႔ထြင္ရ စတာေတြနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာ ခ်ည္မန္းကြင္းစြပ္မိၿပီး မလူးသာမလႈပ္သာနဲ႔ အသက္ရႉၾကပ္ေနတာပါ။ အဲ့ဒါသိလို႔ စစ္အုပ္စုက ရေလလိုေလ အိုတေစၦလုပ္ေနတာပါ။ ေကအင္န္ယူဘက္ကလည္း သူတို႔လက္ရွိအေျခအေနက ထမ္းပိုးနဲ႔လွည္းတုတ္ ေရြးရမယ့္အေျခအေနပါ။ က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲမွာပါ။ ဒါကို စစ္အုပ္စုတင္မက တျပည္လံုးလည္းသိၾကသလို သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း သိၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေရြးမယ့္ေရြး ထမ္းပိုး(တံပိုး)ပဲေရြးမယ္ဆိုၿပီး NCA လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း သြားပါ့မယ္လို႔ အာမဘေႏၱခံရတာပါ။ မေသြဖီပါဘူးလို႔ ကတိေပးရတာပါ။ မနိုင္၍သည္းခံရျခင္းပါ။

စစ္အုပ္စုရွိေနသမ်ွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရနိုင္ပါ။ ခုလိုပဲ ေသာင္မတင္ေရမက်လုပ္ထားမွာပါ။ ၂၀၂၀ မွာ စစ္အုပ္စုက ေျဗာင္က်က် ေထာက္ခံေပးထားတဲ့ပါတီ(ေတြ)ခုထက္ပို အားေကာင္းလာၿပီး လႊတ္ေတာ္နဲ႔အစိုးရကို ဖန္တီးသြားႏိုင္ရင္ နည္းနည္းေတာ့ အလွည့္အေျပာင္းရွိနိုင္ပါတယ္။ လက္နက္အခ်ရ ခံသာေအာင္ေလးေတာ့ “ဟ“ေပးႏိုင္ပါတယ္။ အင္န္အယ္လ္ဒီေခတ္(ေဒၚစုလက္ထက္လို႔ နားလည္ေစခ်င္ပါတယ္)မွာေတာ့ အပစ္အခတ္ရပ္တာျဖစ္ျဖစ္၊ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးတာျဖစ္ျဖစ္ ခုထက္ပိုတဲ့အေျခအေန ဘာတခုမွ ျဖစ္ထြန္းမလာေအာင္က၊ တိုးတက္ေကာင္းမြန္မလာေအာင္ “ကန္႔“ထားဦးမွာ ပါပဲ။ ၂၀၂၀ မွာ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ေပါက္ေကာင္ မပြင့္ခဲ့ရင္ေတာ့ အပစ္ရပ္ေတြကိုေရာ မရပ္ေတြကိုပါ ႀကိဳးရွည္ရွည္နဲ႔လွန္ထားၿပီး ပိုင္ေလာက္တဲ့အေျခအေနေရာက္မွ တေကာင္ျခင္းေကာက္စားရင္ စားမွာ။ ဒါ ဒီအထိ က်ေနာ့္နားလည္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ေကအင္န္ယူက ဒီလိုျဖစ္လာေတာ့ ေကအင္န္ယူကိုမွီခိုရတဲ့ ABSDF မဒကတ က ဘာျဖစ္လာမလဲ ဆက္ေတြးၾကည့္ပါတယ္။ ABSDF ကို ေအဘီလို႔ တိုတိုသံုးပါရေစ။ ေအဘီဟာ ကရင္မွာရွိသလို ကခ်င္မွာလည္းရွိပါတယ္။ ကယားေတြဘာေတြနဲ႔ရွိတာေတြ ရွိခဲ့ဖူးတာေတြ ခနထားလိုက္ပါ့မယ္။ ကရင္မွာရွိတဲ့ေအဘီဟာ ကရင္အပစ္ရပ္ရင္ လိုက္ရပ္ရၿပီး ကရင္ျပန္တိုက္ရင္ လိုက္တိုက္ရတာပါ။ အလားတူပဲ ကခ်င္မွာရွိတဲ့ေအဘီဟာ ကခ်င္တိုက္ရင္ လိုက္တိုက္ၿပီး၊ ကခ်င္ရပ္ရင္ လိုက္ရပ္ရတာပါ။ ကခ်င္ဘက္ေအဘီက တိုက္ေနခ်ိန္မွာ ကရင္ဘက္ေအဘီက ရပ္ေနရတာမ်ိဳး ကရင္ဘက္ေအဘီက တိုက္ေနၿပီး ကခ်င္ဘက္ေအဘီက ရပ္ေနတာမ်ိဳးလည္းရွိပါတယ္။ ဒါဟာ ေတာ္လွန္ေရးကို မွီခိုသူအျဖစ္နဲ႔လုပ္ရတဲ့အေနအထားေၾကာင့္ပါ။ ဧည့္သည္ေနဧည့္သည္စား သေဘာမ်ိဳးျဖစ္ရတာပါ။ ကိုလိုုနီေခတ္ဗမာျပည္ဟာ ၿဗိတိသ်ွေတြတိုက္တဲ့စစ္ပြဲတိုင္းမွာ ဒယဥ့္တိုက္ၿပီး ပါခဲ့ရသလိုမ်ိဳးပါ။ ဒါက ေရွ႔တန္းအေျခအေနပါ။

ေနာက္တန္းအေျခအေနလို႔ေျပာရမယ့္ အပစ္ရပ္ျခင္းနဲ႔ေဆြးေႏြးျခင္း အေနအထားကိုလည္း ၾကည့္ၾကည့္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ စစ္တပ္နဲ႔ အပစ္ရပ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့အစုအဖြဲ႔ေတြ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြထဲမွာ ေအဘီဟာ အင္အားေသးတဲ့အစုအဖြဲ႔ေလးျဖစ္ေနတာ ထင္ရွားပါတယ္။ အဖြဲ႔ႀကီးေတြကိုေတာင္မွ လက္ထဲေသနတ္ရွိေနေသးလို႔ အေရးလုပ္စကားေျပာေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ေသနတ္၊ တပ္ မရွိၾကည့္ ေနာက္ေန႔ ေသာက္ဖက္လုပ္ေတာ့မွာမဟုတ္ပါ။ တခါေဆြးေႏြးပြဲေတြၾကေတာ့လည္း မေကာင္းတတ္လို႔ အလွည့္ေပးရတယ္ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ မိုက္ကရိုဖုန္း ေပးကိုင္တာမ်ိဳးျဖစ္ေနတာပါ။ ေဆြးေႏြးဘက္ဆိုတာထက္ ဖဲဝိုင္းမွာ အိမ္ျဖည့္ဝင္ထိုင္ခြင့္ ေပးထားတဲ့သေဘာမ်ိဳး စစ္အုပ္စုဘက္ကထားေနတာ ျမင္ေနရပါတယ္။ အဲ့လိုေပးထားရတာကလည္း “ဘယ္ႏွဖြဲ႔နဲ႔ အပစ္ရပ္ထားၿပီ“ဆိုၿပီး ကမၻာလွည့္ဂုဏ္ခံဖို႔ပါ။ ကရင္ထဲကပဲ အဖြဲ႔ကြဲေတြ(အဖြဲ႔ခြဲမဟုတ္ပါ)ကို လည္း “အဖြဲ႔ေတြ“ ဆိုၿပီး “အဖြဲ႔“မ်ားတယ္ထင္ရေအာင္လုပ္ထားတာ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။

ျပန္ဆက္ရရင္ ခု ေကအင္န္ယူက ေဆြးေႏြးေနတာေတြ ခနဆိုင္းထားမယ္၊ အလြတ္သေဘာေတာ့ ေတြ႔ေနမယ္၊ NCA လမ္းေၾကာင္းအတိုင္းပဲ တစိုက္မတ္မတ္သြားမယ္ဆိုေတာ့ ေအဘီက ဘာလုပ္မလဲ။ ကရင္မွီရတဲ့ေအဘီအျခမ္းက ကရင္သြားတဲ့အတိုင္း သြားမလား၊ သီးသန္႔သြားမလားက ေတြးေတာၾကည့္စရာပါ။ ဒီေနရာမွာ “သီးသန္႔“လို႔ သံုးလိုက္လို႔ “ကိုယ္လမ္းကိုယ္ထြင္“ၿပီး သြားမွာလိုေတာ့ မမွတ္ယူေစလိုပါ။ ဒီေနရာမွာ “သီးသန္႔“က “ေကအင္န္ယူက ခုလိုလုပ္ေပမယ့္ တို႔ကေတာ့မလုပ္ဘူး၊ ေဆြးေႏြးပြဲေတြကို ဆက္တက္ေနမယ္“ေလာက္ကိုပဲဆိုလိုတာျဖစ္ပါတယ္။ ေအဘီ့အေနအထားကိုလည္း NCA ေဘာင္ထဲကထက္ ထုတ္ၾကည့္ ေက်ာ္ၾကည့္လို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ တျခား အားႀကီးတဲ့ေကာင္ေတြေတာင္ အဲ့ဒီေဘာင္ထက္ေက်ာ္ၾကည့္ ထုတ္ၾကည့္လို႔မွ မရေသးတာ။ ေအဘီဆို ပိုေတာင္ဆိုးမွာပါ။ သူတို႔လည္း NCA ေဘာင္ထဲက ထြက္မရပါ။ ထြက္ခ်င္လို႔လည္း မရပါ။ ထြက္ခ်င္တဲ့ဆႏၵ ရွိေနဦးေတာင္ ပကတိရုပ္ဘဝအေျခအေနက ခြင့္မျပဳေတာ့ပါ။ ေအဘီမွာလည္း(လက္ရွိဦးေဆာင္ေနသူေတြကို ဆိုလိုတာပါ) အဲ့ဒီ ေဘာင္ထဲကထြက္လိုစိတ္ ဘယ္ေလာက္ရွိမရွိက မေသခ်ာပါ။

ဆိုေတာ့ ေအဘီဘာလုပ္မလဲ။ ဘယ္လိုေတြးမလဲ၊ ဘယ္လိုရပ္ခံမလဲ၊ ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္မလဲ၊ ဘယ္လိုရပ္တည္မလဲက စဥ္းစားစရာပါ။ သူတို႔(ေခါင္းေဆာင္)ေတြလည္း ေခါင္းစားၾကမွာပါ။ က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲမွာပါ။ လုပ္ရကိုင္ရခက္တဲ့ အေနအထားပါ။ အမွားမခံတဲ့အေျခအေနပါ။ ၂ ဘက္စလံုးရဲ့ (ေကအင္န္ယူနဲ႔စစ္အုပ္စု)ရဲ့ အၿငိဳအျငင္မခံရေအာင္ မ်က္မန္မရွရေအာင္ လုပ္ရမယ့္အေနအထားပါ။ မွီခိုသူ႔ဒုကၡပါ။

ေအဘီဟာ အစဥ္အလာေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ စြန္႔လႊတ္ခဲ့သူေတြလည္း စြန္႔လႊတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အသက္ေတြ ဘဝေတြေပးၿပီးရင္းၿပီး စစ္အုပ္စုကို လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကသူေတြ အေရအတြက္နဲ႔ အေကာင္အထည္နဲ႔ကို ရွိပါတယ္။ လက္ရွိလူ(ေခါင္းေဆာင္)ေတြက ေအဘီ့အနာဂတ္ကို ဘယ္ပံု သြန္းေလာင္းမလဲကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးပါ။

နိုင္ငံေရးဆိုတာ ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းရုပ္ရွင္ကားမဟုတ္ပါ။ အီယန္ဖလင္းမင္းရဲ့ဝတၳဳေတြမဟုတ္ပါ။ ဇာတ္လိုက္ ဘယ္နွေယာက္ေျပာင္းေျပာင္း ေရးထားၿပီးသား ဇတ္ညႊန္းအတိုင္းသရုပ္ေဆာင္ရတဲ့ ရုပ္ရွင္သေဘာသဘာဝနဲ႔ ခိုင္းနိႈင္းေျပာလို႔ကိုမရပါ။ ေျပာခဲ့ရင္ ေျပာသူ ဉာဏ္နည္းရာက်ပါတယ္။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ (ႏိုဝင္ဘာ ၁၁။ ၂၀၁၈)

(အေကာင္းလြန္ရင္ ေကာင္းကိုမေကာင္းတာ) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
(အေကာင္းလြန္ရင္ ေကာင္းကိုမေကာင္းတာ) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ
ဘိန္းကို ဘာမွန္းသိေအာင္စမ္းေနတုန္းက ဘိန္းေလးမွိန္းရင္း တကမၻာလံုး ဘိန္းမူးေနၾကရင္ ဘယ္ေလာက္ၿငိမ္းခ်မ္း ေအးခ်မ္းလိုက္မလဲလို႔ ေတြးဖူးတယ္။ ကမၻာႀကီးကေတာ့ ခုထိ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ ေသငယ္ေဇာထဲေျမာေနတုန္း။ က်ေနာ္လည္း ဘိန္းနဲ႔ရွင္ခန္းျပတ္ေနတုန္း။
ခု ေဆးေျခာက္ကိစၥေပၚလာၿပီ။ ေဆးေျခာက္ကို က်န္းမာေရးအတြက္ျဖစ္ေစ၊ စိတ္ေဝဒနာေတြ သက္သာဖို႔ျဖစ္ေစ၊ ႀကိဳက္လို႔ျဖစ္ေစ ဘာလို႔ပဲ သံုးသံုး၊ ဥပေဒနဲ႔ခြင့္ျပဳျပဳ မျပဳျပဳ ဘာမွမေျပာလိုဆိုေပမယ့္ ေျပာစရာရွိလာလို႔ နည္းနည္းေတာ့ ေျပာေတာ့ျပခ်င္တယ္။

အေမရိကန္က ျပည္နယ္တခ်ိဳ႔မွာ ေဆးေျခာက္တရားဝင္သံုးစြဲခြင့္ ျပဳမယ္မျပဳဘူး အႀကိတ္အနယ္ေတြျဖစ္ေနခ်ိန္က ျပဳသင့္မျပဳသင့္ သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ အၿပိဳင္အဆိုင္ ျပဳသင့္ေၾကာင္း မျပဳသင့္ေၾကာင္းေတြ ခိုင္မာေစဖို႔ ဘက္ေပါင္းစံု ေထာင့္ေပါင္းစံုကေန သက္ေသသက္ကာယေတြ ျပရတယ္။ ပညာရွင္ဆန္ဆန္ သုေတသနျပဳရတယ္။ ဥပေဒျပဳအမတ္ေတြ ေလ့လာႏိုင္ေအာင္ စာတမ္းေတြျပဳစုရတယ္။ ျပဳစုရာမွာ ပညာရပ္ဆိုင္ရာေဝါဟာရေတြကို ႏိုင္ငံေရးသမားေတြအပါအဝင္ သာမန္ျပည္သူေတြပါ နားလည္ေအာင္ အပတ္တကုပ္အားထုတ္ရတယ္။ ေျပာမယ္ဆို အမ်ားႀကီးပဲ။ အဲ့သလိုလုပ္ၾကရတဲ့ကာလဟာလည္း ဆယ္စုႏွစ္ ၃ စုစာမက ၾကာေအာင္ အခ်ိန္ေတြယူခဲ့ၾကရတယ္။

အဲ့ဒီဘက္ေပါင္းစံု သုေတနသနျပဳစာတမ္းေတြထဲက တခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ ေဆးေျခာက္မႈျဖစ္တယ္။ လူတေယာက္ကို ေဆးေျခာက္သံုးစြဲမႈ ဒါမွမဟုတ္ လက္ဝယ္ေတြ႔ရွိမႈနဲ႔ စဖမ္းဆီးတဲ့အခ်ိန္ကအစ တရားစီရင္ျပစ္ဒဏ္ခ်မႈအလယ္ အဲ့ဒီလူ ေထာင္ကျပန္အလြတ္အဆံုး ကုန္က်ခဲ့ရတဲ့ အသံုးစရိတ္ေငြေၾကးပမာဏကို တြက္ခ်က္ျပထားတာပဲျဖစ္တယ္။ အဲ့ဒီအထဲမွာ အဲ့လိုအမႈအခင္းေတြ ေဖာ္ထုတ္နိုင္ေအာင္လို႔ ႀကိဳတင္သတင္းစုေဆာင္းရတာ၊ အခ်ိတ္အဆက္အစုအဖြဲ႔လုပ္ရတာ၊ လူေမြးရတာ၊ Under Cover လို႔ေခၚတဲ့ လူယံုသြင္းရတာ စတာေတြအတြက္ကုန္ခဲ့ရတဲ့ စရိတ္ေတြကိုလည္း ထည့္သြင္းထားတယ္။ ရဲ၊ ယစ္မ်ိဳး၊ အက္ဖ္ဘီအိုင္၊ ေရွ႔ေနေရွ႔ရပ္၊ တရားရံုး၊ တရားသူႀကီး၊ ေထာင္မႉး ေထာင္ပိုင္ ေထာင္ဝါဒါ စသူေတြအေနနဲ႔ အဲ့ဒီအမႈေတြအတြက္ သံုးလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္။ အဲ့အခ်ိန္အတြက္ ေပးလိုက္ရတဲ့ လခ လုပ္ခ ငွားရမ္းခ စတဲ့စရိတ္ေတြလည္းပါတယ္။ ျပည္နယ္တျပည္နယ္ခ်င္းအလိုက္ ကုန္က်ေငြပမာဏ အနည္းနဲ႔အမ်ား ကြာျခားတာေလးေတြရွိေပမယ့္ အကုန္ခံေနရတာမွာ အတူတူပဲ။

အဲ့ေငြေတြဘယ္က ရသလဲ။ လူထုဆီက ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ေကာက္ခံထားတဲ့ အခြန္ေငြေတြထဲက ရတယ္။ တိုင္းျပည့္ဘဏၰာကေန က်ခံရတယ္။ ဆိုေတာ့ ေဆးေျခာက္မႈေၾကာင့္ ႏိုင္ငံ(ဗဟိုအစိုးရ)နဲ႔ ျပည္နယ္ (ျပည္နယ္အစိုးရ၊ ေဒသအစိုးရ)ေတြက စိုက္ထုတ္ရတယ္။ အဲ့ေငြေတြက အစိုးရေတြအတြက္ ႏိုင္ငံအတြက္ မနည္းတဲ့ပဏာမျဖစ္ေနတယ္။ လူထုအတြက္ ဝန္ထံု႔ဝန္ပို ျဖစ္ေနတယ္။ တျခားေနရာေတြမွာ ပိုမသံုးနိုင္ဘူး။ ေနာက္တခ်က္က ဒီမွာက (ဗမာျပည္မွာလို)ရာဇဝတ္အက်ဥ္းသားကို လုပ္ခတျပားမွမေပးပဲ ရဲဘက္ထုတ္ ေက်ာက္ထု၊ လမ္းေဖါက္၊ ဆီအုန္းစိုက္ခိုင္းလို႔မရဘူး။ သေဘာက ဒီအမႈေၾကာင့္ ေထာင္က်လာတဲ့သူဆီကေန ငါးျပားေတာင္ ျပန္ညွစ္ထုတ္လို႔မရဘူး။ တခါ ဒီလူေတြ လြတ္သြားေတာ့လည္း ျပန္မသံုးေတာ့ပါဘူး၊ ျပန္ေရာင္းဝယ္ေဖါက္ကား မလုပ္ေတာ့ပါဘူးလို႔ ဘယ္သူမွ အာမမခံနိုင္ဘူး။ ဒီအမႈနဲ႔ေထာင္က်ၿပီးျပန္လြတ္ ဒီအမႈနဲ႔ပဲ ျပန္အဖမ္းခံရသူ ရာခိုင္ႏႈန္းကလည္း ေလ်ာ့သြားတယ္ရယ္လို႔မရွိဘူး။ လူေဟာင္းေတြ ျပန္ျပန္ဝင္ေနသလို လူသစ္ေတြလည္း ဝင္လာမစဲ တသဲသဲျဖစ္ေနတယ္။ ေထာင္ကိုျခင္ေထာင္လုပ္ေနလို႔ရတဲ့တိုင္းျပည္ ျဖစ္ေနတာလည္းပါတယ္။

ဒီေတာ့ ေဆးေျခာက္ကို တရားဝင္ခြင့္ျပဳလိုက္ရင္ အစိုးရဝန္ထမ္း(ရဲ၊ ယစ္မ်ိဳး၊ အက္ဖ္ဘီအိုင္၊ ေရွ႔ေနေရွ႔ရပ္၊ တရားရံုး၊ တရားသူႀကီး၊ ေထာင္မႉး ေထာင္ပိုင္ ေထာင္ဝါဒါ စတဲ့)လူေတြအတြက္ ကုန္က်စရိတ္အပါအဝင္ အမႈစ အမႈလည္ အမႈဆံုးကုန္က်စရိတ္ေတြပါ မရွိေတာ့ဘူး။ တိုင္းျပည္ဝန္ ေပါ့သြားမယ္။ အခြန္ထမ္းျပည္သူေတြရဲ့ ပိုက္ဆံေတြကိုလည္း တျခားေနရာေတြမွာ ပိုအက်ိဳးရွိေအာင္ သံုးနိုင္မယ္။ ဒါအက်ိဳး ပိုမ်ားမယ္။

ဒီ့ထက္ပိုတဲ့ေနာက္တခ်က္က ခု တရားမဝင္လုပ္ထားလည္း သံုးစြဲသူက သံုးစြဲေနတာပဲ။ တရားဝင္လုပ္ေပးလိုက္လို႔ နဂိုကမသံုးစြဲသူေတြ သံုးစြဲလာလိမ့္မယ္လို ပံုေသကားခ်ေျပာလို႔မရဘူး။ ဒါကို တရားဝင္သံုးစြဲခြင့္ ဥပေဒျပဌာန္းၿပီးေနာက္ ကာလတခုအထိ စဥ္ဆက္မျပတ္ သုေတသနလုပ္ၿပီးမွ တိတိပပေျပာနိုင္မယ္။ ခုေနခါ စိတ္အစြဲနဲ႔ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ေျပာရင္ အဲ့ဒါ အခ်က္အလက္မပါလို႔ လက္ခံစဥ္းစားလို႔မရဘူး။

ဒီ့ထက္ထပ္ပိုတဲ့တခ်က္က တရားမဝင္ျဖစ္ေနလည္း အေရာင္းအဝယ္နဲ႔ ေဈးကြက္က ရွိေနတယ္။ အဲ့ဒါေတြကေန အစိုးရက ရမယ့္ ေရာင္းခြန္ ဝယ္ခြန္ ဝင္ေငြခြန္ ဘာတျပားမွမရဘူး။ တရားဝင္ျဖစ္သြားရင္ ေရာင္းသူဆီကေရာ ဝယ္သူဆီကပါ ေရာင္းခြန္ဝယ္ခြန္ ရမယ္။ လိုင္စင္နဲ႔ခ်ေရာင္းသူျဖစ္လို႔ သူ႔အေပၚမ်ာ ဝင္ေငြခြန္ပါစည္းၾကပ္ႏိုင္မယ္ ဆိုတယ္။ ႏိုင္ငံနဲ႔ ျပည္နယ္အစိုးရေတြ ေရႊတိုက္ေတာ္မွာ အသျပာ ပိုတိုးလာမယ္။

ေနာက္ဆံုးတခ်က္က ေဆးေျခာက္စိုက္တာ။ ခုလက္ရွိမွာ အေမရိကန္မွာသံုးေနတဲ့ေဆးေျခာက္ရဲ့ ရာခိုင္ႏႈန္းအေတာ္မ်ားမ်ားက ျပည္ပကေန တရားမဝင္ဝင္လာတာ။ ဘာ ကုန္သြယ္ခြန္မွ စည္းၾကပ္လို႔ မရဘူး။ ျပည္တြင္းမွာ တရားဝင္စိုက္ပ်ိဳးခြင့္ေပးလိုက္ရင္ ျပည္ပက အဝင္နည္းသြားမယ္၊ ဝင္လည္း ကုန္သြယ္ခြန္ စည္းၾကပ္လို႔ရမယ္ အၿပိဳင္အဆိုင္ စိုက္ၾကမွာျဖစ္လို႔ အရည္အေသြးပိုေကာင္းတဲ့ပစၥည္းေတြ ထြက္လာမယ္။ သံုးစြဲသူေတြလည္း အမွန္အကန္ေတြသံုးရမယ္။ စိုပ်ိဳးေရးၿခံေတြမွာ အလုပ္အခြင့္အလမ္းေတြလည္း ရွိလာမယ္။ စိုက္ပ်ိဳးေရးသမားေတြ ကုမၸဏီေတြျဖစ္လာမယ္။ အေကာက္အခြန္ေတြရမယ္လို႔ဆိုတယ္။

ဒါ ဒီေထာင့္ တေထာင့္တည္းကေနေျပာတာ။ က်ေနာ္က သေဘာေလာက္ပဲ ျပန္ေျပာျပႏိုင္တာပါ။ သူတို႔တင္ထားတဲ့ဟာေတြမွာ ေရပက္မဝင္ေအာင္ ဟာေပါက္ယိုေပါက္မရွိေအာင္ကို အကြက္ေစ့ေစ့တင္ထားတာလို႔ ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တျခားနယ္ပယ္ေတြကလည္း ဒီအတိုင္းပဲ သုေတသနေတြလုပ္ၾက၊ ေလ့လာၾက၊ စစ္တမ္းေတြထုတ္ၾက၊ စာတမ္းေတြျပဳစုၾကတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားဥပေဒျပဳအမတ္ေတြကို ခ်ဥ္းကပ္တယ္၊ ကိုယ့္ဘက္ပါေအာင္ဆြယ္တယ္၊ ေလာ္ဘီလုပ္တယ္။ ႏွစ္သံုးဆယ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေဟာ အခု တရားဝင္သံုးစြဲခြင့္ရွိေၾကာင္း ဥပေဒျဖစ္သြားတယ္။

သံုးတဲ့ေနရာ၊ ေရာင္းဝယ္ေဖါက္ကားတဲ့ေနရာ၊ စိုက္ပ်ိဳးထုတ္လုပ္တဲ့ေနရာ၊ အခြန္ေကာက္ခံ စည္းၾကပ္တဲ့ေနရာေတြမွာေတာ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ အကန္႔အသတ္ေတြရွိတယ္။ သံုးခ်င္သလိုသံုးၾက၊ ေရာင္းဝယ္ခ်င္သလိုေရာင္းဝယ္ၾက၊ စိုက္ခ်င္သလိုစိုက္ၾကေပေတာ့ ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါက ဒီကအေျခအေန တေစ့တေစာင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုမႀကိဳက္လို႔ ဆန္႔က်င္သူေတြလည္း က်င္ေနၾကဆဲပါပဲ။ အေမရိကန္ေန ဗမာျပည္ဖြားေတြထဲမလည္း ႀကိဳက္သူမႀကိဳက္သူေတြ ရွိတယ္။ ေထာက္ခံသူ ကန္႔ကြက္သူေတြရွိတယ္။

က်ေနာ့္အေၾကာင္း ျပန္ေကာက္ပါမယ္။ က်ေနာ္က ေဆးေျခာက္လည္း အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရႉဖူးတယ္။ ရီရီေဝေဝ ေထြေတေတျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေလးေတာ့ အလြန္သေဘာက်တယ္။ စြဲလည္းစြဲလမ္းတယ္။ အဲ့ဒီအခိုက္အတန္႔ေလးမွာ လူဟာၿငိမ္သက္ၿပီး စိတ္ဟာသူ႔ဟာသူ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလး လြင့္ေနတာ။ ဘာတခုကိုမွ ဆုပ္ကိုင္ထားတာ တြယ္ၿငိေနတာ တပ္မက္ေနတာ မရွိဘူး။ ေလာဘ ေဒါသ ကင္းေနတယ္။ အဲ့အေျခအေနကို ေမာဟျဖစ္ေနတာ အဲ့ဒါဟာ အကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ေနတာလို႔ေျပာရင္ ေျပာတဲ့လူကို ေဆးေျခာက္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန ရႉၾကည့္ေစ့ခ်င္တယ္။ အဲ့အေျခအေနထက္ ထပ္တက္မသြားဖို႔ ျပန္က်မသြားဖို႔ေတာ့ ထိန္းထားနိုင္ရမယ္။ နည္းနည္းက်သြားရင္ နည္းနည္းျပန္တင္ေပးရမယ္။ အဲ့ဒီအေနအထားရဖို႔ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ သံုးစြဲရတဲ့ပဏာမ မတူၾကဘူး။ တခ်ိဳ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေလး ရႉၿပီးမွ ေရာက္တယ္။ က်ေနာ္က(ပစၥည္းေကာင္းရင္) ၃ ဖြာေလာက္ ျပင္းျပင္းရိႉက္လိုက္ရံုနဲ႔ ေရာက္တယ္။
အဲ့ဒီအေျခအေနကို တိတိက်က်သိဖို႔လိုတယ္။ ေရာက္ၿပီ ရၿပီဆို ထိန္းထားရမယ္။ မထိန္းႏိုင္ရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ေဆးေျခာက္သမားျဖစ္သြားၿပီ မွတ္ေပေတာ့ပဲ။ က်ေနာ္ထိန္းထားႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္က အဲ့အရသာကို အဲ့ေလာက္နဲ႔ မတင္းတိမ္ခ်င္ဘူး။ အာသာမေျပဘူး။ ဒီ့ထက္ပိုေကာင္းမယ့္ခံစားမႈနဲ႔ အရသာကို လိုျခင္လာတယ္။ အမူးအေမာ္ေလာဘ တက္တက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ စိတ္အလိုကို လိုက္ၾကည့္တယ္။

မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ခုန က်ေနာ္ေျပာတဲ့အေျခအေနေလးက လြန္လိုက္တာနဲ႔ ေကာင္းကိုမေကာင္းေတာ့ဘူး။ အေကာင္းလြန္သြားတာလည္း ျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ မေကာင္းဘူး။ လြန္သြားတာနဲ႔ လူဟာ လြတ္လာတယ္။ ဘာအေၾကာင္းမွ မယ္မယ္ရရမရွိပဲ အသားလြတ္ရီခ်င္ ရီေနတယ္။ ရီစရာ ပိစိေကြးေလးကို စၾက္ဝဠာတခုစာေလာက္လုပ္ၿပီး ရီေနတယ္။ မၿပီးေတာ့ဘူး။ စိတ္ဟာ မၿငိမ္ေတာ့ဘူး။ မေအးခ်မ္းေတာ့ဘူး။ ေအးၿငိမ္းရာ ရွာမရေတာ့ဘူး။ လူတကိုယ္လံုး လြင့္ေျမာေနသလိုလိုနဲ႔၊ ခံလို႔ေကာင္းသလိုလိုနဲ႔ မခံခ်င္ေတာ့သလိုလိုျဖစ္လာတယ္။ ဘာမွန္းမသိတဲ့ တခုခုကိုေၾကာက္ေနတယ္။ ေတြးၿပီးလည္း တခုခုျဖစ္မွာကို စိုးရိမ္ေနတယ္။ အဲ့ဒီတင္ က်ေနာ္ ေဆးေျခာက္အရႉစမ္းတာကို ရပ္လိုက္တယ္။

ေကာင္းတာဟာ ေကာင္းပါတယ္။ လူဟာ အေကာင္းကိုရွာတာပဲ။ အေကာင္းေတြ႔ရင္ ပိုေကာင္းတာကိုရွာတာပဲ။ ပိုေကာင္းတာေတြ႔ရင္ ပိုေကာင္းတာပါပဲ။ ပိုေကာင္းတာေတြ႔ရင္ အေကာင္းဆံုးအထိ ဆက္ရွာတာပါပဲ။ အေကာင္းဆံုးေတြ႔ရင္ ပိုေတာင္ေကာင္းေသးတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အရာခပ္သိမ္းမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ လူဟာ ေကာင္းတာကို သိဖို႔လိုရံုမက ေကာင္းတဲ့ေနရာမွာ ရပ္ေနဖို႔လည္းလိုတယ္။ ရပ္ေနဖို႔လည္းေကာင္းပါတယ္။ အေကာင္းလြန္သြားၿပီဆိုရင္ ေကာင္းကိုမေကာင္းေတာ့တာ။ မေကာင္းတာမွာ ေကာင္းတာကို ရွာမရတဲ့အတူတူ က်ေနာ္ ေဆးေျခာက္အရႉကို ရပ္လိုက္တယ္။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ(ႏိုဝင္ဘာ ၁ဝ၊ ၂ဝ၁၈)

Friday, November 9, 2018

ျမန္မာကဗ်ာဖတ္ျခင္း(၁) စံညိမ္းဦး

0 comments
ျမန္မာကဗ်ာဖတ္ျခင္း(၁) စံညိမ္းဦး

''ပုဂံေခတ္မွာ ကဗ်ာေရးတာ ရွိေနၿပီလား''
''ပုဂံ၊ ပင္းယ၊ အင္းဝ၊ ေတာင္ငူ၊ ေညာင္ရမ္း၊ ကုန္းေဘာင္''မွာ ျမန္မာကဗ်ာကို ပုဂံေခတ္ကစတယ္လို႔ အေတာ္မ်ားမ်ား အယူရွိတာကို သေဘာမေတြ႔ဘူး။ မင္းကဘာေကာင္မို႔လဲေျပာလည္း ခံရမွာပါ။ ပညာရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ယတိျပတ္ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အႏုမာန ေယ်ဘူယ်ေကာက္ခ်က္ပဲမ်ားတာကို သတိထားမိတယ္။ သမားစဥ္ေျပာေလ့က 'ျမကန္'၊ 'သိုးကေလ'၊ 'သူတည္းတေယာက္'ထဲ 'ျမကန္'ကိုေတာ့ အထူးျပဳၾကတယ္။ ဘာအေထာက္ထားမွ မေတြ႔ဘူး။ မရွိဘူး။ က်ေနာ့္အထင္အျမင္အရ သေဘာမေတြ႔တာေတြကို စဥ္းစားမိတာရွိတယ္။ ပညာရွင္မဟုတ္ေတာ့ မွားလည္းအေျပာခံဖို႔ အသင့္ပဲ။ ေရွ႔ကေျပာတဲ့သူကို ရမ္းေခါင္းမညိတ္ဘဲ ပုဂံေခတ္ကျဖစ္ႏိုင္ဖို႔ ႀကံဆၾကတယ္။ ဘာသာစကား အသံုးျပဳခ်က္၊ အလကၤာေဝါဟာရ အသံုးျပဳခ်က္၊ ဖြဲ႔စပ္ပံု၊ ေရွ႔ကအဦးဆံုးေျပာသြားသူရဲ့ ေတြ႔ရွိခ်က္ကို ထပ္မံ ပဲ့တင္တာေတြသာမ်ားတာ ေတြ႔တယ္။ အတည္ျပဳဖို႔ခက္တာကို ေတြ႔ၾကတယ္။ ပုဂံေခတ္ျမန္မာစာ အဆင့္အတန္းထက္ ကဗ်ာက ျမင့္မားၾကြယ္ဝေနတာကို ေတြ႔ေနၾကရေတာ့ ခက္ကုန္ၾကတယ္။

ေက်ာက္ထက္အကၡရာတင္တာကို အေစာဆံုးေတြ႔တာ သကၠရာဇ္(၄၂ဝ)ထိုး 'လက္သည္းရွည္ဘုရား'ေက်ာက္စာပဲ။ ဒါၿပီးမွ (၄၄၆)ခုႏွစ္ထိုး 'ျမေစတီ'ေက်ာက္စာ (ဦးေဖေမာင္တင္ရဲ့ ျမန္မာစာေပသမိုင္းမွာေတာ့ ၄၇၄ခုႏွစ္ဆိုတယ္) ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ေပမယ့္ ေဒါက္တာသန္းထြန္း 'ေလ' တုပေျပာရရင္ ေနာက္ထပ္ ဒီထက္ေစာတာမေတြ႔မခ်င္း ဒါအေစာဆံုးလို႔ပဲ ေျပာရမယ္။ စိတ္ကူးယဥ္လို႔ရတယ္။ ျမန္မာစာေပဟာ ဒီထက္ေစာေစာမွာ ရွိႏွင့္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးကိုေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သက္ေသမရွိဘူး။ စိတ္ကူးပဲ။

ပုဂံေခတ္ကို (၃)ပိုင္းခြဲေျပာၾကတယ္။ ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယပုဂံ ရယ္ေပါ့။ ပုဂံေခတ္ေဟာင္းနဲ႔ေခတ္သစ္လို႔လည္း ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ျမန္မာစာေပကိုေတာ့ ေတြ႔တဲ့ေက်ာက္စာ(၂)ခုကို ေလ့လာမႈကေနပဲ စေျပာၾကရတယ္။ ၁။အကၡရာစံုလင္မႈမရွိေသးသလို ေဝါဟာရ မႂကြယ္ေသးဘူး။ ၂။အေရးအသားမွာ ေျပာစကားကဲ့သို႔ ပီသေအာင္မေရးႏိုင္ေသးဘူး။ ၃။ဗ်ည္း၁၄လံုးပဲ ရွိေသးၿပီး ေနာင္မွ(၁၉)လံုး ထပ္ျဖည့္ကာ ယေန႔(၃၃)လံုးေရာက္တယ္။ ဒီအခ်က္ေတြနဲ႔ ကဗ်ာ(၃)ပုဒ္ကို ခ်ည္းကပ္တဲ့အခါ စိတ္ဝင္စားစရာျဖစ္မယ္ ယူဆတယ္။
'သိုးကေလ'ကို ေကာက္ခ်က္က အေစာကတည္းက ေယ်ဘူယ်ျဖစ္တယ္။ ပုဂံေခတ္အဆံုး ပင္းယေခတ္အစလို႔ေျပာသလို ႂကြယ္ဝေနတဲ့ အင္းဝေခတ္ဟန္လို႔ ယူဆတာလည္းရွိတယ္။ အစခ်ီပံုနဲ႔ အဆံုးခ်ပံုနဲ႔ ဖြဲ႔ပံုအေၾကာင္းအရာက ရတုသေဘာပါေနလို႔ ရတုထြန္းကားတဲ့ကာလက လို႔လည္း ယူဆတာရွိတယ္။ တခ်ိဳ႔က ကဗ်ာပါ စကားအရိပ္အႁမြတ္ကိုေထာက္ၿပီး ပုဂံေသဥ္လည္ေၾကာင္မင္း လက္ထက္ေလာက္ကလို႔ ေျပာတာလည္းရွိတယ္။ အေထာက္ထားမရွိဘူး။
'သူတည္းတေယာက္'ကိုလည္း နရပတိစည္သူလက္ထက္ (၅၃၆)ခုႏွစ္ မင္းယဥ္နရသိခၤရဲ့အထိန္းေတာ္ အနႏၲသူရိယအမတ္လို႔ ယူဆၾကတယ္။ ဘာအေထာက္ထားမွ မရွိျပန္ဘူး။ လကၤာ(၄)ပိုဒ္အစခ်ီတယ္။ အဆံုးခ်မွာ စကားလံုးရွစ္လံုးနဲ႔ ခ်တယ္။ လကၤာလာ သေဘာစစ္စစ္နဲ႔ ေရးတယ္။ ဂြတ္လြန္းေနတယ္။ ပုဂံေခတ္ (ေက်ာက္စာအေရးအသားကေန ေကာက္ခ်က္အရ မေပၚေသးတဲ့စကားလံုး သံုးပံုေတြပါ ေတြ႔ၾကတယ္) ေက်ာက္စာမွာ လကၤာသြားေလးေတြရွိေနေပမယ့္ အဆင့္မျမင့္လွေသးဘူးလို႔ ယူဆၾကတယ္။ ကဗ်ာအားေကာင္းတဲ့ အင္းဝေခတ္လက္ရာလို႔ ယူတာလည္းရွိတယ္။ ဘာအေထာက္ထားမွ မရွိဘူး။
'ျမကန္'ကိုေတာ့ နီးစပ္သေယာင္ယူႏိုင္တာေတြ ေတြ႔ၾကတယ္။ လိုရင္းအဓိပၸါယ္ တိုတယ္။ ထိတယ္။ ေက်ာက္စာ စကားေျပမွာ သံုးစြဲတဲ့ စကားအခ်ိဳ႔ပါတာမို႔ ပုဂံလို႔ယူဆၾကတယ္။ 'တူစြဟုတၲာ'လိုမ်ိဳးေပါ့။ သိပ္ေတာ့ နည္းလမ္းမက်သလို ရွိပါတယ္။ ေနာက္တခုက ပုဂံေခတ္ ျမန္မာစာအေရးအသားမွာ ဝစၥေပါက္(:) ၊ ေအာက္ျမစ္(-.)မေပၚေသးတာမို႔ 'ျမကန္'ဟာ အျငင္းပြားဖြယ္ျဖစ္တယ္။ ''​ေအာက္​ျမစ္​ကို(အ္​)နဲ႔​ေရးတယ္​။ အစက္​အ​ေျပာက္​မရိွ။'' ''ပန္​ခီ၊ ပန္​ပုဆိုတာ=ပန္​းခ်ီ၊ပန္​းပု''။ ''ေသဖိုဝ္​=အရက္​ဖိုး''။ ''ကြန္​သာယာ=ကြန္​းသာယာ''စသျဖင့္သာ ေတြ႔ရတယ္လို႔ ဆရာေမာင္စြမ္းရည္က ေထာက္ျပတယ္။ ပင္းယေခတ္လယ္ေလာက္ေန ပုဂံေခတ္စကားလံုး ယူသံုးထားရင္လည္း ရႏိုင္တာမ်ိဳး ေတြးစရာျဖစ္တယ္။

ထပ္ၿပီး ပုဂံေခတ္ကဗ်ာလို႔ယူဆဖို႔ ေနာက္တခု စဥ္းစားၾကတာေတြ႔ရပါတယ္။ တူရြင္းေတာင္ေျခက ျမကန္ကမ္းပါးမွာရွိတဲ့ ျမကန္ေက်ာက္စာ တိုင္ကို သက္ေသထူတယ္။ (၄)မ်က္ႏွာထိုးထားတဲ့ တလိုင္းေက်ာက္စာမွာ ကန္ကို က်န္စစ္သားက ေဖာ္တယ္။ အမ်ားအတြက္လို႔ ရည္ညႊန္းတယ္။ 'မဟာနိဗၺာန္ လက္ေဆြခ်ီေရ'လို႔ အမည္ေပးတယ္တဲ့။ နရပတိစည္သူလက္ထက္က တလိုင္းဘုန္းႀကီး ဓမၼဝိလာသဘုန္းႀကီးလည္းရွိခဲ့သလို ဓမၼသတ္က်မ္းေတြဘာေတြ ျပဳစုတယ္။ ခက္တာက ပါ႒ိဘာသာ တလိုင္းဘာသာေတြနဲ႔ ျဖစ္တယ္။ 'ျမကန္'ကို ပုဂံေခတ္ကျဖစ္ေၾကာင္း ျမကန္တလိုင္းေက်ာက္စာတိုင္ကေန ယုတၲိဇြတ္ဆြဲယူစရာေတာ့ ျဖစ္တယ္။ ေကာက္ခ်က္မွ်ပဲ။ ခိုင္မာတာရယ္ေတာ့ မေတြ႔ၾကရဘူး။

ဆရာဦးေဖေမာင္တင္ကေတာ့ ပုဂံေခတ္မွာ ဘာေၾကာင့္လကၤာ(ကဗ်ာ) မရွိတာလဲ၊ နည္းတာလဲလို႔ ေမးခြန္းထုတ္တယ္။ ေက်ာက္စာနဲ႔ေရးတာလည္း မေတြ႔ျပန္ဘူး။ မေရးႏိုင္တာလား၊ မေရးလိုတာလားလို႔ ေမးခြန္းထုတ္တယ္။ မေရးတတ္တာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္။ လကၤာအသြား ကာရန္အသြားေတြပါတဲ့ေက်ာက္စာေတြရွိေနတာ ေထာက္ျပတယ္။ ပရိမၼထီးလိႈင္ရွင္ ေက်ာက္စာ။ လွည္းေထာက္ဘုရား ေက်ာက္စာ။ နားေတာင္း ေက်ာက္စာစသျဖင့္ ျပတယ္။ ဂီတကဗ်ာဟာ နိဗၺာန္နဲ႔ဖီလာသမို႔ ဘုရားမႀကိဳက္တဲ့အရာမို႔ ေရွာင္ျခင္းလားဆိုတာမ်ိဳးလည္း ေတြးတယ္။ ထိုေခတ္ စာတတ္တာကလည္း နန္းတြင္းနဲ႔ ဘုန္းႀကီးမ်ားသာျဖစ္ၿပီး ဘုန္းႀကီးေရးေပးတာကို ေက်ာက္စာလုပ္ၾကတာလည္းျဖစ္တာမို႔ စဥ္းစားစရာျဖစ္တယ္။ ႏႈတ္နဲ႔ေရး ႏႈတ္ဆင့္ကမ္းရာက ျဖစ္တည္ေနတယ္လို႔ ယူဆမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မျငင္းသာဘူး။ တဦးတည္းသေဘာကေတာ့ ျမန္မာကဗ်ာဟာ ပုဂံေခတ္ကစတယ္ဆိုတာကို သေဘာမေတြ႔ရိုး အမွန္ပါ။ ပုဂၢလသေဘာမွ်ပါ။ ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ စတယ္ေျပာ ဘာျဖစ္မလဲ။ မစဘူးေျပာ ဘာျဖစ္မလဲ။ ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူး။ ကဗ်ာေရးတဲ့သူမို႔ ကဗ်ာအေၾကာင္း ေလွ်ာက္ဖတ္ ေလွ်ာက္ေတြးၾကည့္တာပဲ။

ပုဂံေခတ္မွာ အေထာက္ထားမဲ့မို႔ ကဗ်ာမရွိဘူးေျပာရင္ အဆဲခံရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပုဂံေခတ္ဟုယူဆရတယ္ ဆိုတာေလာက္မွ်ေတာ့ ဆိုၾကတယ္။ ဆိုၾကမယ္။ ေသခ်ာတာက မြန္ယဥ္ေက်းမႈဟာျမင့္ေနၿပီး ဘာသာတရားကိုေတာင္ မြန္တို႔ဆီက တိုက္ယူတယ္ေျပာေျပာ ဘာေျပာေျပာ ယူလာရတာမို႔ 'မြန္'ကဗ်ာယဥ္ေက်းမႈဟာလည္း ရွိေနႏိုင္သလို ေစာႏိုင္တယ္။ ရခိုင္ၿမိ့ဳျပႏိုင္ငံလည္းရွိေနၿပီမို႔ ျမန္မာစာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စိတ္ဝင္စားစရာျဖစ္ရသလို 'ရခိုင္'ကဗ်ာဟာရွိေနၿပီလားဆိုတာပါ ေတြးမိတယ္။ ပ်ဳေခတ္ရွိခဲ့ရင္ 'ပ်ဴ'ကဗ်ာေရာရွိခဲ့မလားလို႔လည္း ေလွ်ာက္ေတြးမိတယ္။

စကားခ်ပ္။
ျမန္မာကဗ်ာဟာ ပံုသ႑ာန္အရခ်ဳပ္ရင္ ပုဂံကေနကုန္းေဘာင္ေနာက္ပိုင္းထိခ်ဳပ္ရင္ မူလအခက္အလက္(၂၂)မ်ိဳးကို ထပ္ဆင့္ရင္ အဖူးအပြင့္အေနနဲ႔ စုစုေပါင္း(၄၅)မ်ိဳး အၾကမ္းဖ်ဥ္းေျပာႏိုင္မယ္။ ဒါကို ကေန႔ကာလထိဆက္ရင္ စိတ္ဝင္စားစရာေတြ ျဖစ္တယ္။ ဒီစေတးတဂ္မွာ စာေပဆိုင္ရာေတြကို ဘိုလိုေတြညွပ္မေရးတာေတာ့ နားလည္ေပးပါ။ ပုဂံေခတ္လို႔ ယူဆကဗ်ာေတြကို 'စာသား'ေတြကို ေခတ္သစ္နည္းစနစ္မ်ားနဲ႔ ထပ္မံစိစစ္ေလ့လာရင္ ေတြ႔လာႏိုင္တာေတြရွိမယ္။ ပညာရွင္ေတြ ေလ့လာသူေတြ လုပ္ႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။
စံညိမ္းဦး
၁၁၊ ၁၊ ၁၈

ျမန္မာကဗ်ာဖတ္ျခင္း(၂) စံညိမ္းဦး

0 comments
ျမန္မာကဗ်ာဖတ္ျခင္း(၂)

''နာရီတခုတည္းနဲ႔ ရြာလည္''
အမ်ိဳးသမီးကဗ်ာဆရာမ(၃)ေယာက္ကို စိတ္ဝင္စားစရာျဖစ္မိတယ္။ အေနာက္နန္းမေတာ္မျမေလးရယ္။ လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္ရယ္။ ေတာင္တြင္း ရွင္ၿငိမ္းမယ္ရယ္ ျဖစ္တယ္။

အမွန္က အမ်ိဳးသမီးကဗ်ာဆရာမရယ္ေျပာရင္ 'မယ္ေခြ၊ မင္းႀကီးကေတာ္ခင္ဆံု၊ မိျဖဴ၊ မိညိဳ'စသျဖင့္ ရွိေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ထို၃ေယာက္ကို ပိုစိတ္ဝင္တစားျဖစ္မိတယ္။ ဘာလို႔စိတ္ဝင္စားလဲေမးရင္ စိတ္ဝင္စားလို႔ျဖစ္တယ္။ တဦးခ်င္းအလိုက္ ကဗ်ာပံုသ႑ာန္အဖံုဖံု ေရးၾကေပမယ့္ နာမည္ေက်ာ္တာ 'ေဘာလယ္'တေယာက္။ 'ပတ္ပ်ိဳး'တေယာက္။ 'အိုင္ခ်င္း'တေယာက္ျဖစ္တယ္။ ဒါကို ေနာက္ပိုင္းမွဆက္ေရးပါမယ္။ မျမေလးတို႔ လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္တို႔ရဲ့ နံမည္ေက်ာ္ကဗ်ာေတြကို ျမန္မာပရိသတ္က စာယဥ္ၿပီးသားမ်ားျဖစ္တယ္။ သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ဖူး သလို စာသမား၊ ဂီတသမား၊ ရုပ္ရွင္သမားေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးယူသံုးၾကတာမို႔ မစိမ္းဘူး။ က်ေနာ္ ခုေျပာလိုတာအဓိက က 'နာရီတခုတည္းနဲ႔ကို ရြာလည္'တဲ့အေၾကာင္း ျဖစ္တယ္။ ကဗ်ာဖတ္ရင္း မူးေနာက္ရတဲ့ဖီလင္ပါ။ တကယ္က က်ေနာ္မသိတာပါ။

ေရွးကဗ်ာျဖစ္ျဖစ္၊ မ်က္ေမွာက္ကဗ်ာျဖစ္ျဖစ္၊ ႏိုင္ငံတကာကဗ်ာျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူကဗ်ာဟာ ဆက္စပ္တယ္။ သူ႔ေခတ္ လူမႈအေဆာက္ အအံုဟာ သူ႔ကဗ်ာမွာထိစပ္ေနတယ္။ ေခတ္ေဟာင္းကဗ်ာဆရာရဲ့ ကဗ်ာမွာသံုးတဲ့ ေခတ္ေဟာင္းဘာသာစကားကို မ်က္ေမွာက္စာဖတ္သူက နားလည္ဖို႔မလြယ္တာ သဘာဝက်တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ခက္ဆစ္ဖြင့္ခ်က္ေတြ၊ ေပါရာဏဖြင့္ခ်က္ေတြမပါဘဲ မခံစားႏိုင္ဘူးျဖစ္ၾကရတယ္။ ေခတ္ေဟာင္းဘာသာစကားက ကာလ အင္မတန္ေဝးကြာလြန္းတဲ့အခါမွာဆို ပိုလို႔ဆိုးတယ္။ ဘယ္လိုမွ နားမလည္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီအထဲကမွ နာရီတခုနဲ႔ရြာလည္တာ ေျပာခ်င္တယ္။

''ၾကာခ်ည္ရံ၊ နာရီျပန္ပဟိုရ္ညိတ္ပါေပါ့၊ ေမွးမွိတ္လို႔စက္ပါေသာ္၊ ေရးမွ်မေပ်ာ္၊ လာႏိုးငယ္ေမွ်ာ္၊ ၾကာေမာ္ျမင့္ေဆာင္ထီး၊ ေရႊေဘာေတာ္တဉာဏ္ေပြလို႔၊ မလာေနတာရွည္တာေၾကာင့္ ေတြးရခက္ႀကီး''တဲ့
(မျမေလးရဲ့ေလးခ်ိဳးတပုဒ္မွ)
''သံုးပဟိုရ္တီးပါေပါ့ ေမွ်ာ္မျမင္၊ ေရႊၾကက္သံခ်ိဳ ေဆာ္လာသြင္းတယ္ေလ၊ လင္းမယ္လို႔ျပင္''တဲ့
(လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္ရဲ့ ပုလဲၿမိတ္စံုေဘာလယ္မွ)
''လြမ္းရက္နဲ႔ေဆာင္ဆီမွာ ၾကက္သံညီေဆာ္ေညာင္းလို႔ ေရႊေမာင္းသည္ခါေဆာ္ လင္းခုေပါ့ေနာ္''
(လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္ရဲ့ ပုလဲရည္ေငြဥခ်ီ ေတးထပ္မွ)
''စိန္ျခဴးၾကာေညာင္ လေရာင္လင္းပါလို႔ မွန္ေရႊျပဴတင္းငယ္က မယ္ခုေမွ်ာ္၊သံုးခ်က္စည္ေတာ္ ရိုက္ေဆာ္ညွင္းနယ္ေလး လင္းျပန္လုေနာ္''
(စိန္ျခဴးၾကာေညာင္ ေဘာလယ္မွ)

မျမၾကဳတ္ေခၚ နန္းမေတာ္မျမေလးနဲ႔ မဖြားႀကီးေခၚ လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္က အေမနဲ႔သမီးျဖစ္တယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုး အိမ္ေထာင္ေရးဇာတာ ညံ့တယ္။ အလြမ္းဇာတ္ခ်ည္းပဲ။ မျမေလးက အသတ္ခံရလို႔ေသတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုး ႀကံဳရတဲ့ခ်စ္ေမတၲာက ပေဒသရာဇ္နန္းတြင္းအခ်စ္ဆိုေတာ့ကာ ဒင္ျပည့္က်ပ္ျပည့္ရယ္ မျဖစ္ဘူး။ အလြမ္းနဲ႔အေဆြးနဲ႔ အေမွ်ာ္နဲ႔လည္ေနတာပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းေတြဖတ္ၿပီး ေၾကကြဲပူေဆြးစရာ ျဖစ္တယ္။ အလြမ္းကို ကူးစက္ စာနာေစတယ္။ ခက္ေနတာက ေျဖာင့္ေျဖာင့္ မလြမ္းႏိုင္ဘူး၊ နားမွ မလည္တာကိုး။ ကဗ်ာအလိုက ညမွာအိပ္မေပ်ာ္တာမွန္း သိတယ္။ ခ်စ္သူကို မိုးလင္းလုထိ ေစာင့္ေနတာေတြ။ ခ်စ္သူက မိုးလင္းခါနီးထိ ျပန္မလာတာေတြကို စကားလံုးတခ်ိဳ႔ ျပထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လံုးၿပီးမွန္းသမ္းေရာႀကိတ္ နားလည္ခံစားေပးႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ စႏိုးစေနာင့္ ျဖစ္ရတယ္။ ေရးျပထားရက္နဲ႔ ဘာမွန္းမသိတာပဲ။ နာရီအခ်ိန္အသံုးႏႈန္းေတြ ျဖစ္တယ္။ ဒါနဲ႔ အျခားဟာေတြက် နားလည္ေနသလား ေမးစရာျဖစ္တယ္။ ဒါလည္း ႀကိဳးစားရဖို႔ပဲရွိတယ္။ ေခတ္ေဟာင္းစာနဲ႔ ေခတ္ေဟာင္းဘာသာစကားကိုး။ အဖတ္မ်ားစာနာရင္ သိလာ ရိပ္စားလာႏိုင္ဖို႔ရွိတယ္။ နာရီကေတာ ့ျမန္မာနာရီစနစ္ကို သိကိုသိမွလိုျဖစ္တယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ရြာလည္တာပဲ။ ျမန္မာနာရီသံုးတယ္။ နာရီေမာင္းကတီးရင္ 'ေနာင္'ျမည္မယ္။ ပဟိုရ္စည္ကတီးရင္ 'ဒိုင္း'လို႔ျမည္မယ္။ ေနာင္ဒိုင္းလို႔လည္း အသံစြဲၿပီးေျပာတတ္ၾကတယ္။ ေလွ်ာက္ရွာၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာအခ်ိန္အတိုင္းအတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျမန္မာအဘိဓာန္ (၁၉၉၁)ႏွာ ၄၅ဝမွာ ဒီလိုေတြ႔တယ္။
၁။
''မ်က္စိ ၁ဝမွိတ္= တခဏ။ ၁ဝခဏ=၁လယ။ ၁ဝလယ=၁ခရာ(၁မုဟုတ္)။ ၁ဝခရာ=၁ျပန္။ ၆ျပန္=၁ဗီဇနာ။ ၁၅ဗီဇနာ=၁ပါဒ္။ ၄ပါဒ္=၁နာရီ။ ၆ဝနာရီ=၁ရက္။ ၃ဝရက္=၁လ။ ၁၂ လ=၁ႏွစ္။''
၂။
'ပဟိုရ္'ကို ဒီလို အနက္ဖြင့္တာလည္း ေတြ႔တယ္။ စက္(၃)နာရီႏွင့္ညီမွ်ေသာ ေရွးျမန္မာအခ်ိန္အပိုင္းအျခား (ေန႔ ၄ပဟိုရ္၊ ည၄ပဟိုရ္)။ ပဟိုရိစည္ကိုေတာ့ ျမန္မာဘုရင္လက္ထက္ အခ်ိန္နာရီအခ်က္ေပး တီးခတ္သည့္စည္ႀကီးလို႔ ေတြ႔တယ္။
၃။
(၁)ေန႔ကို ျမန္မာနာရီက (၆ဝ)ရွိတယ္။ ပဟိုရ္အားျဖင့္ ေန႔(၄)ႀကိမ္တီး ည(၄)ႀကိမ္တီး။ ေပါင္းတေန႔(၈)ႀကိမ္ က်တယ္။ ေမာင္းက(၁)နာရီမွာ (၁)ခ်က္တီးတယ္။ ေန႔တာအတိုအရွည္လိုက္ၿပီး (၇)ေမာင္း (၈)ေမာင္းတီးတယ္။ (၇)ေမာင္းမွာ ပဟိုရ္(၁)ႀကိမ္။ (၈)ေမာင္းမွာ ပဟိုရ္(၁)ႀကိမ္။ ေနဝင္ခ်ိန္မွာ ပဟိုရ္(၄၄)ခ်က္ တီးတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကို(၁)ခ်က္တီးလို႔ ေခၚျပန္တယ္။

ယေန႔ကာလ စက္နာရီ ညဦး(၉)နာရီခန္႔ျဖစ္တယ္။ ဆက္ၿပီး(၈)ေမာင္းျပည့္ရင္ ပဟိုရ္(၂၂)ခ်က္တီးရတယ္။ (၂)ခ်က္တီးလို႔ အခ်ိန္လို႔ ဆိုျပန္တယ္။ (၈)ေမာင္းျပည့္ျပန္ရင္ (၄၄)ခ်က္တီးတယ္။ အဲ့ဒါကို(၄)ခ်က္တီးလို႔ ေခၚျပန္တယ္။ နံနက္ေနထြက္ခ်ိန္နဲ႔ ကြက္တိလုပ္တယ္။ (၇)ေမာင္းေစ့ရင္ (၁)၁ခ်က္တီးၿပီး နံနက္(၁)ခ်က္တီးလို႔ သံုးတယ္။

မျမေလးရဲ့ေလးခ်ိဳးထဲက''ၾကာခ်ည္ရံ နာရီျပန္ပဟိုရ္ညိတ္ပါေပါ့ ေမွးမွိတ္လို႔စက္ပါေသာ္ ေရးမွ်မေပ်ာ္ လာႏိုးငယ္ေမွ်ာ္''ထဲက''နာရီျပန္ ပဟိုရ္ညိတ္ပါေပါ့''ဆိုတဲ့အခ်ိန္ဟာ ညနာရီကေန ေန႔နာရီကိုျပန္တဲ့ ပဟိုရ္စည္သံပင္ ၾကားေနရၿပီ။ ေရးေရးမွ် အိပ္လို႔မေပ်ာ္ဘူး။ လာဦးမလား ေမွ်ာ္ေနတယ္ေပါ့။ တကယ္မူးေနာက္သြားတယ္။ ဒါကို ဆရာဒဂုန္နတ္ရွင္ ရွင္းထားတာကို ခ်ံဳ႔ၿပီးျပန္ေရးတာ။ ေနာင္ဒိုင္းေနာင္ဒိုင္းနဲ႔ ၾကားေယာင္မိတယ္။ စိုင္းခမ္းလိတ္ေရးတဲ့ ''ေရႊပဟိုရ္စည္သံမၾကားရတဲ့အေဝးမွာ''ဆိုတဲ့သီခ်င္းလည္း သြားသတိရမိတယ္။ ဒီေတာ့ အခက္သားကလားေပါ့။

အေတာ္ေတာ့ ဂြက်တယ္ဆိုစရာ ျဖစ္ရတယ္။ အရသာလိုခ်င္ေတာ့ အလုပ္ေတြရႈပ္ၿပီး မတတ္ႏိုင္။ မသိလည္း ဘာမွေတာ့မျဖစ္ဘူး။ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ေစာင့္ေန ေမွ်ာ္ေနရွာတယ္။ ဒီလို သေဘာေပါက္လို႔ရတယ္။ ခံစားေပးလို႔ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆိုလိုခ်င္တာက ဒီနာရီကိစၥလိုပဲ အျခားေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိေနမယ္ဆိုတာ ေတြးလို႔ရတယ္။

'စိန္ျခဴးၾကာေညာင္'ဆိုဘာလဲဟ။ ျဖစ္စရာေတြပဲ။ ခက္တယ္။ ခက္ေတာ့ မဖတ္ရံုရွိေတာ့တာ။ မဖတ္ေတာ့ မသိဘူး။ မသိတာမွ ကိုယ့္စာေပပါ မသိဘူးထိ ျဖစ္စရာရွိတယ္။ ခိုးခ်ဖို႔မဟုတ္ဘူး။ ေရွးကကဗ်ာဆရာေတြ ဘာလုပ္ခဲ့တယ္။ ဘယ္လို အားထုတ္ခဲ့တယ္။ ဘယ္လို ေတြးေခၚ ခဲ့တယ္။ ျမန္မာစာေပနဲ႔ကဗ်ာရဲ့ ဇာတိနဲ႔ဗီဇကို ေလ့လာၾကည့္တာပဲ။ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာစာေပကို ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ စုစည္းဖန္တီးမႈဟာ ခ်ီးက်ဴးစရာျဖစ္တယ္။

ေရွးက ရွိခဲ့ေပမယ့္ ေခတ္ပ်က္ရွည္ႀကီးထဲမွာ တစစီ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတာေတြကို (၁၉၂ဝ)ေက်ာင္းသားသပိတ္ေက်းဇူး ေနာက္ပိုင္း အမ်ိဳးသားေက်ာင္းေတြေပၚလာမွ ဝါယမထုတ္ၾကရတာျဖစ္တယ္။ ရွာၾကေဖြၾက စုၾကေဆာင္းၾက ျပဳစုၾကတီထြင္ၾကနဲ႔ဆိုရာ ျမန္မာပညာရွိမ်ား ေက်းဇူးလို႔ ဆိုရမွာျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္အျမင္ျဖစ္တယ္။ သေဘာမတူခြင့္ရွိတယ္။
''မနက္ ၉ နာရီ
မနက္ ၉ နာရီ
ဤကမၻာေျမေလာက
႐ံုးတက္ၾက၊ ႐ံုးဆင္းၾက
အဲသလို လွည့္လည္တယ္။
ဂႏၲဝင္မမ
သူမ လာပါၿပီ။
စာတိုက္ပံုးထဲ
စာတစ္ေစာင္ ထည့္လိုက္တယ္''
ဦးေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ့'ဂႏၴဝင္မမ''ထဲက ကဗ်ာတပိုဒ္ကို သတိရမိတယ္။
''မနက္၉နာရီ''ေနရာမွာ ''ဘယ္ႏွပဟိုရ္ဘယ္ႏွခ်က္တီး''လို႔ ေခတ္ေဟာင္း ဘာသာစကားအသံုးနဲ႔ ထည့္ေရးရင္ က်ေနာ္တို႔ အေတာ္လည္ထြက္မလား ေတြးမိတယ္။ ဒီအတိုင္းပဲ 'မနက္၉နာရီ'ကိုပဲ ေနာင္အႏွစ္(၁ဝဝ)ေလာက္မွာ ထိုကာလ ေခတ္သစ္ဘာသာစကား အသံုးျပဳသူေတြခဗ်ာ ''ဘာလဲမနက္၉နာရီဆိုတာ'' မျဖစ္ဘူးေျပာႏိုင္ဘူး။ မန္ႏ်ဴရယ္လ္ကေန အန္တာေလာ့ဂ္ကေန ဒစ္ဂ်စ္တယ္စနစ္ကေန ဘာျဖစ္မည္မသိ။ နိဂံုးခ်ဳပ္ရရင္ နာရီတခုတည္းနဲ႔ရြာလည္ခဲ့တာကို ေျပာလိုရင္းျဖစ္တယ္။
စံညိမ္းဦး
၁ဝ၊ ၁၂၊ ၁၇
ည ၁:ဝ၇နာရီ

Thursday, November 8, 2018

ျမန္မာကဗ်ာဖတ္ျခင္း(၃) ''မင္းတုန္းမင္း(၁၈၁၄-၁၈၇၈)ရဲ့ အခ်စ္ကဗ်ာ'' စံညိမ္းဦး

0 comments
ျမန္မာကဗ်ာဖတ္ျခင္း(၃)

''မင္းတုန္းမင္း( ၁၈၁၄-၁၈၇၈)ရဲ့ အခ်စ္ကဗ်ာ'' စံညိမ္းဦး
၁။
ကုန္းေဘာင္(၁၁)ဆက္မွာ (၆)ဆက္က ၿမိ့ဳတည္နန္းတည္ဘုရင္ေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။' 'ၿမိ့ဳတည္နန္းတည္မင္း''ဆိုတဲ့ဂုဏ္ကို မက္ၾကတယ္။ မင္းတုန္းမင္းလည္း ပါဝင္တယ္။ ေခတ္သစ္မွာ ဘုရင္ရူးရူးၾကတာေတြထဲ စစ္အုပ္စုေခါင္းေဆာင္တေယာက္မွာလည္း အဲဒီေရာဂါလို႔ယူဆစရာ ရွိတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ရယ္လို႔ ဖန္တီးယူတာရွိတယ္။

ျမန္မာ့သက္ဦးဆံပိုင္ပေဒသရာဇ္စနစ္ဟာ (၁၈၈၅)ခုႏွစ္မွာ ေနာက္ဆံုးနိဂံုးခ်ဳပ္တယ္။ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ နိဌိတံတယ္။ အဂၤလိပ္လက္ထဲ အထက္ဗမာျပည္ပါက်တယ္။ ျမန္မာ့ပေဒသရာဇ္ေခတ္ဟာ စက္မႈကမ႓ာကိုေလ့လာကာ ေခတ္မီေရးႀကိဳးပမ္းဆဲမွာပဲ အဆံုးသတ္ခဲ့ရတာလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ အေတြးအေခၚအရလည္း ေယာမင္းႀကီးဟာ ရာဇဓမၼသဂၤဟက်မ္းနဲ႔ ဒီမိုကေရစီဆီမီးကို မိတ္ဆက္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ သမိုင္းဟာ ကံေခခဲ့တယ္။ ၁၈၂၆ခု ပထမအဂၤလိပ္-ျမန္မာစစ္ အၿပီးေလာက္တည္းက ႀကိဳးပမ္းမႈတစြန္းတစကိုလည္း ဆင္ျခင္စရာရွိတယ္။

ေခတ္တခုအေရြ႔ဓမၼတာအတိုင္း အေဟာင္းျမင္နဲ႔အသစ္ျမင္ပဋိပကၡေတြဟာ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာျပသနာတက္တတ္သလိုပဲ ေႏွးေကြးတာေတြ၊ ေႏွာင့္ေႏွးတာေတြ၊ အလ်င္လိုတာေတြ၊ ခ်ိန္ဆတာေတြနဲ႔ပင္ပန္းတယ္။ ေနာက္ဆံုးဘုရင္ျဖစ္တဲ့ ေရွးဘုန္းႀကီးလူထြက္ ''သီေပါဘုရင္''ဟာ ပိုလို႔ရြာပတ္ခဲ့လိမ့္မယ္လို႔ ယူဆတယ္။ ဘုရင္အရည္အခ်င္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပညာနိမ့္တယ္။ စီမံခန္႔ခြဲမႈနဲ႔လက္ရံုးစြမ္းရည္(ဝါ)စစ္ေရးအျမင္ အားမေကာင္းဘူး။ (ခုေခတ္ဆိုသမတျဖစ္ဖို႔ေတာင္မေသခ်ာ)။ ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ သိမႈနဲ႔က်င့္မႈနားလည္ခ်က္ အားနည္းတယ္လို႔ ေခတ္ၿပိဳင္ မွတ္တမ္းေတြက အထူးျပဳတယ္။ စိတ္ႏွလံုးေကာင္းတယ္။ သိမ္ေမြ႔တယ္ဆိုတဲ့ဟာကလြဲၿပီး မက္ေလာက္စရာသိပ္မရွိခဲ့သလို သိပ္မက်ယ္ဘူး။ ေခတ္မီေရးမ်ားထဲမွာမွ ဘုရင့္ထံုးတမ္း မိန္းမအမ်ားႀကီးထားရတဲ့စနစ္ၿဖိဳၿပီး မိဖုရားအာဏာစက္ထက္ေတာ့  တလင္တမယားပံုစံကို စတင္ လက္ခံခဲ့ရတဲ့ ေနာက္ဆံုးသက္ဦးဆံပိုင္ ပေဒသရာဇ္ေခါင္းေဆာင္လည္းျဖစ္တယ္လို႔ ႀကံဖန္ၿပီးေျပာတတ္ၾကတာလည္းရွိတယ္။

တကယ္ေတာ့''ေယာက်္ားေကာင္း ေမာင္းမတေထာင္''အစဥ္အလာဟာ ျမန္မာ့နန္းတြင္းအစဥ္အလာ ျဖစ္တယ္။ ဘုရင့္အသိုက္အၿမံဳႀကီး မ်ိဳးဆက္ထုတ္လုပ္ေရးအစီအမံနဲ႔ အျခားေသာႏိုင္ငံေရးရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ မ်ားစြာရွိေနမယ္လို႔ ယူဆစရာေတြရွိတယ္။ သီေပါမင္းလက္ထက္မွာ ၿပိဳခဲ့တယ္။ ေခတ္မီအျမင္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ မိဖုရားရဲ့ေဇာင္းထမႈေၾကာင့္လို႔သာ ယူဆစရာျဖစ္တယ္။ သီေပါဘုရင္နဲ႔ အေထြေထြႏိႈင္းယွဥ္ ၾကည့္ရင္ သူ႔ေရွ႕ကဘုရင္လုပ္တဲ့ ''မင္းတုန္းမင္း''နဲ႔ေတာ့ မတူဘူး။ တျခားစီ။ (စကားခ်ပ္-ႏိုင္ငံေရးအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဘက္ကေတြးရင္ 'အင္းဝ' ေခတ္ေလာက္ကတည္းက 'မကၡရာမင္းသားႀကီး'လိုလူသာ ဘုရင္ျဖစ္ခဲ့ေသာ္ ေႏွာင္းေခတ္ပိုင္း 'ကုန္းေဘာင္ရာဇဝင္'ဟာ တမ်ိဳးျဖစ္စရာ ရွိမယ္လို႔လည္းခံစားမိတယ္။)

၂။
မိဖုရားအစီအစဥ္ဆိုတာ ရွိတယ္။ (၁)နန္းမေတာ္။ (၂)ေျမာက္နန္းေတာ္။ (၃)အလယ္နန္းေတာ္။ (၄)အေနာက္နန္းေတာ္။ (၅)ေတာင္ ေဆာင္ေတာ္။ (၆)ေျခာက္ေဆာင္ေတာ္။ (၇)ေတာင္ေရႊေရး။ (၈)ေျမာက္ေရႊေရး။ ဒိတ္ဒိတ္က်ဲ(၈)ေယာက္ ျဖစ္တယ္။ က်န္တာ ေမာင္းမမိႆံ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ တေလွႀကီးရွိႏိုင္ေပမယ့္ အညွာမဟုတ္ဘူး။ ေရႊတိုက္စာရင္းဝင္ေဂဇက္အရ မိဖုရား(၅၉)။ စာရင္းမဝင္ အပ်ိဳေတာ္ ေမာင္းမ မိႆံ ကိုယ္လုပ္ေတာ္(၄၅) စုစုေပါင္း(၁ဝ၄)ေယာက္ ရွိတယ္ဆိုတယ္။ ပတ္လည္ရိုက္ေတာ့ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္ အုပ္ပင္းသိုက္ၿမံဳႀကီးအျဖစ္ ေတြ႔ၾကရတာမ်ားတယ္။ သက်သာကီႏြယ္အစဥ္အလာပဲေျပာေျပာ၊ သက္ဦးဆံပိုင္ ပေဒသရာဇ္ထံုးတမ္းပဲဆိုဆို ေမာင္လည္ႏွမလည္ ယူၾကတာပဲ။ ေသခ်ာတာက မနည္းတဲ့အေရအတြက္လို႔ ေျပာဖို႔ျဖစ္တယ္။

ဒီလိုယဥ္ေက်းမႈအေဆာက္အအံုထဲကို အရပ္သားသူစိမ္းတရံစာ ေရာက္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ျပႆနာဟာ မေသးတတ္ဘူး။ မင္းတုန္းမင္း ဘုရင္မျဖစ္ခင္ ''ေမာင္လြင္''ဘဝကတည္းကခ်စ္သူ မိသဲဟာ အရပ္သူျဖစ္တယ္။ ငယ္လင္ငယ္မယားတဲ့။ ဘုရင္ျဖစ္ေတာ့ နန္းတြင္းထံုးတမ္း မိဖုရားအစီအစဥ္အရ'အရပ္သူ”မို႔ နံပါတ္(၁)''နန္းမေတာ္''ေနရာ ထားခြင့္မရွိဘူး။ နံပါတ္(၂) ''ေျမာက္နန္းမေတာ္''အဆင့္မွာ ထားေပးရတယ္။ ကာယကံရွင္'မိသဲ'က ျပႆနာမလုပ္ေပမယ့္ က်န္တဲ့နံပါတ္ေတြက ကိြဳင္တက္တယ္။ အရပ္သူကို ဒုတိယအဆင့္လယ္ဗယ္ ဘြဲ႔ေပးထားလို႔။ ကိြဳင္အပူဆံုးက နံပါတ္(၃)အဆင့္ ''အလယ္နန္းေတာ္ကဆင္ျဖဴမရွင္''ပဲ။

ပေဒသရာဇ္အာဏာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရတဲ့အေၾကာင္းတရားမ်ားစြာထဲမွာ ရာဇဝင္သမိုင္းကို အျခားေထာင့္ကၾကည့္ရင္ ေျမာက္နန္းမေတာ္မိဖုရား ဂိုဏ္းနဲ႔ အလယ္နန္းေတာ္မိဖုရားဂိုဏ္းရဲ့ မညီညြတ္မႈဟာလည္း စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုဟာက'မင္းတုန္းမင္း'ရဲ့ အခ်စ္ အေၾကာင္းကိုပဲ ေျပာဖို႔ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ငယ္စဥ္က ဖတ္စာထဲမွာ မင္းတုန္းမင္းနဲ႔ငါးေျခာက္ျပား ဇာတ္လမ္းထဲက 'ေမာင္လြင္'ဘဝရဲ့ ဆရာရင္းျဖစ္တဲ့ စံေက်ာင္းဆရာေတာ္ရဲ့စကားေလးဟာ ထင္ရွားတယ္။ ''ငါလည္းသာသနာပိုင္မျဖစ္ဘူး။ မိသဲလည္းမိဖုရားႀကီးမျဖစ္ဘူး'' ဆိုတဲ့ဟာေပါ့။ မယားေတြဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား မင္းတုန္းမင္းရဲ့အသဲအသက္ဗူးဟာ ''မိသဲ''ဆိုတဲ့ ေျမာက္နန္းမေတာ္လို႔ ဆိုတယ္။ 'မင္းတုန္းမင္း'ကဗ်ာေရးတယ္။ အခ်စ္ကဗ်ာေရးတယ္။ ဘယ္လိုအခ်စ္ကဗ်ာလဲ။

(၃)
မင္းတုန္းမင္းရဲ့ ကဗ်ာပံုသ႑ာန္နဲ႔အေၾကာင္းအရာက တကယ္ေတာ့ ထူးျခားလွတယ္ရယ္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရင္တပါးရဲ့ ႏွလံုးစြမ္းရည္နဲ႔ ကဗ်ာလကၤာထံုပိုင္မႈကိုသာ ေလးစားစရာျဖစ္တယ္။ ဒီေနရာမွာ ကဗ်ာေခတ္ေတြကို နည္းနည္းေတာ့ ေျခဆင္းျပဳစရာရွိပါတယ္။ ပင္းယ၊ အင္းဝ၊ ေတာင္ငူ၊ ေညာင္ရမ္းတေၾကာကေနစီးလာတဲ့ ျမန္မာကဗ်ာဟာ ရတနာပံုမႏၲေလးေခတ္မွာေတာ့ 'ကဗ်ာလည္းမက ေတးလည္း မက်'တဲ့ ေဘာလယ္၊ ေတးထပ္၊ သျဖန္၊ ခြန္းေထာက္၊ လြမ္းခ်င္းပံုသ႑ာန္ေတြ အမ်ားဆံုးေတြ႔ရမွာျဖစ္တယ္။

အေၾကာင္းအရာအားျဖင့္လည္း ခ်စ္မႈႀကိဳက္မႈေတြ၊ အေျမွာက္အပင့္၊ အလြမ္းအေဆြး၊ အပူတိုက္၊ အမိႈင္တိုက္နဲ႔ ဘုန္းေတာ္က်ဴးေတြသာ မ်ားတယ္။ မင္းတုန္းမင္းရဲ့ကဗ်ာကလည္း အဲ့ဒီလမ္းေဟာင္းထဲက ကဗ်ာတပုဒ္ျဖစ္တယ္။ အစဥ္ဆက္'ပံုသ႑ာန္လမ္းရိုး ''အေၾကာင္းအရာ လမ္းေဟာင္း'ကို ခ်ိဳးဖ်က္ေဖါက္ထြက္ၿပီး အသစ္ျမင္အသစ္ထြင္ခဲ့တာက သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေခတ္လူေတြယဥ္ၿပီးသား ဇာတ္ပြဲရုပ္ေသးပြဲသံုး ငိုခ်င္းအစပ္အဟပ္ျဖစ္တဲ့ 'မန္က်ည္းရြက္သတ္ နေဘထပ္ေလးခ်ိဳးရွည္'ကို ပံုသ႑ာန္သစ္အျဖစ္ ဆြဲထုတ္ဖန္တီးၿပီး ''မဟာေလးခ်ိဳးႀကီး''ရယ္လို႔ သံုးတယ္။ ''ေတးမ်ိဳးအၿပီးမသာမယာကို ေလးခ်ိဳးႀကီးမဟာကဗ်ာရယ္''တဲ့လား ဘာညာေဝဖန္ကဲ့ရဲ့ၾကတယ္

ဒါေပမဲ့ဆရာႀကီးရဲ့ ကဗ်ာပံုသ႑ာန္သစ္က လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက ေႂကြခဲ့တယ အေၾကာင္းရာေတြကလည္း ျမန္မာကဗ်ာ တေလွ်ာက္လံုး ကိုင္တြယ္ခဲ့တာေတြမဟုတ္တဲ့ အသစ္ေတြျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဇာတိ္မာန္၊ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး၊ အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရး၊ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စတာေတြျဖစ္တယ္။ အဖိႏိွပ္ခံလူထုဘက္က ရပ္တည္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဆရာဒဂုန္တာရာက''ေခတ္ေပၚကဗ်ာအစ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းက''လို႔ရည္ညႊန္းတယ္။ အထက္ကဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း မင္းတုန္းမင္းရဲ့ကဗ်ာကေတာ့'' လမ္းရိုးလမ္းေဟာင္း'' ထဲက ကဗ်ာမ်ိဳးျဖစ္တယ္။ အခ်စ္ကဗ်ာျဖစ္တယ္။

(၄)
မွတ္သားရတဲ့ အခ်စ္ကဗ်ာ(၃)ပုဒ္မွာ (၂)ပုဒ္က 'မင္းတုန္းမင္း'ေရးတယ္။ က်န္၁ပုဒ္က 'စေလဦးပုည'နဲ႔ အပ်ိဳေတာ္'ခင္ဆံု'တို႔ပါဝင္ပတ္သက္ၿပီး တဆင့္လို႔ ယူဆစရာျဖစ္တယ္။ (၄ဝ)ေက်ာ္အရြယ္ 'စၾကာေဒဝီနန္းမေတာ္ေလာင္းလ်ာကို ပိုးတဲ့ကဗ်ာျဖစ္တယ္။ (၄ဝ)ေက်ာ္မိန္းမ တေယာက္ ကို ပိုးတဲ့ကဗ်ာကလည္း တမူထူးျခားလွတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒါေတြကို ဆရာဦးေဘေမာင္တင္ရဲ့ေက်းဇူးျဖစ္တဲ့ ''ျမန္မာစာေပသမိုင္း''တို႔၊ ေဒါက္တာသန္းထြန္းရဲ့ 'ျမန္မာစာေပသမိုင္းအစ' တို႔၊ ဆရာတိုက္စိုးနဲ႔မင္းယုေဝတို႔ရဲ့ 'ျမန္မာစာမိတ္ဖြဲ႔'တို႔၊ ေဒါက္လွေဘရဲ့ ျမန္မာစာေပ ဧည့္ခံစာတန္းတို႔၊ ညိဳျမရဲ့ကုန္းေဘာင္ရာဇဝင္တို႔ စသျဖင့္အျပင္ ျမန္မာစာေပသင္ရိုးေတြမွာလည္း ေတြ႔ရမယ္မဟုတ္ေပမယ့္ ဆရာႀကီးေရႊျပည္ဦးဘတင္ရဲ့ ေဟာေျပာခ်က္ေတြနဲ႔ ဆရာဦးေမာင္ေမာင္တင္(မဟာဝိဇၨာ)ရဲ့ ေလ့လာမႈမ်ားအတြင္းဆီမွာသာ ေတြ႔ၾကရမွာျဖစ္တယ္။

မင္းတုန္းမင္းရဲ့ ဒီကဗ်ာ(၃)ပုဒ္ကို ကိုးကားသက္ေသတည္ဖို႔ကေတာ့ ဆရာႀကီးေရႊျပည္ဦးဘတင္သာ ျဖစ္တယ္။ ေဆာင္းပါးေရးတယ္ဆိုတာ ကူးခ်ၾကတာပဲဆိုတာထက္ပိုမိုေအာင္ က်ေနာ့္အျမင္အေတြးမ်ားကို ယူဆမိသလို ခံစားမိသလိုကို ရဲရဲေျပာဖို႔ႀကိဳးစားပါတယ္။ စိတ္ဝင္စား စရာျဖစ္ရတာမို႔ တင္ျပျခင္းျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္အျမင္အရ ဘုရင့္အရည္အခ်င္းမ်ားစြာထဲမွာ စာေပနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး တတ္ပြန္ကၽြမ္းက်င္မႈကို ေလးစားရတယ္။ ရွားတယ္လို႔ယူဆတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘုရင္ဆိုတာ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့မိန္းကေလးကို စာတတန္ေပတတန္ ဖြဲ႔မေနတတ္ဘဲ အာဏာနဲ႔သိမ္းပိုက္ရင္သိမ္းပိုက္ (ဒါမွမဟုတ္) ေအာင္သြယ္ေတာ္နဲ႔ ႀကံဖန္က်ံဳးသြင္းယူတာမ်ိဳးသာ မ်ားတယ္။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ရသည့္တိုင္ေအာင္ျဖစ္ေစ ရၿပီးသားကို တခုတ္တရႏွစ္လိုဖြဲ႔ႏြဲ႔ေနတာမ်ိဳးလည္း နည္းပါးတတ္တယ္။ 'မင္းတုန္းမင္း' ကေတာ့ဖြဲ႔ႏြဲ႔ခဲ့တယ္။ ဆြတ္ပ်ံ႔ခဲ့တယ္။ ရင္ခုန္သံကို အကၡရာထုဆစ္ခဲ့တယ္။ ထူးလို႔ မီးေမာင္းထိုးမိျခင္းျဖစ္တယ္။

(၅)
''ေရႊေမတၲာ ပိုမိုလွေခ်ငဲ့
ဗႏၲရ ပံုလို႔
ျမင္ရတိုင္းပ ရသခ်ိဳ
အမယ္အိုသည့္လား
ပါးေရက်ံဳ႔ဆံေတာ္ေကမွာ
ျဖဴေလေလ တိုး၍သနား
ခါးေတာ္က ေခြေခြ
ၾကင္နာတတ္ ထပ္ပြား
မွဲ႔နက္နီပံုမ်ားႏွင့္
ခ်စ္အားထပ္မံ
သူငယ္ျပန္အရြယ္ေရာက္လို႔
ဘယ္ကေလာက္ ေတြးလို႔မမွန္
မိုးအိႏၵသက္ႏွံငယ္
လိုက္စာရန္ စၾကာမ်ိဳးႏွင့္
ရွိခိုး၍အမယ္အို
လဲခ်င္လို႔ငို
ၾကင္နာဦးမို႔ေစတနာပိုတယ္
မလဲလို႔ ၿမဲပါစို႔ေလး။''
(ေျမာက္နန္းေတာ္မိဖုရားဘြဲ႔)

ဒါကို ျဖန္႔ခံစားရင္ ရင္နင့္သလို ၾကည္နဴးစရာလည္း ျဖစ္ရတယ္။ ''ၾကင္ဦးမို႔ေစတနာပိုတယ္''တဲ့ လွပတဲ့အဖြဲ႔အျဖစ္ နင့္ရတယ္။ ငယ္လင္ငယ္မယား မိသဲ။ ငယ္ကၽြမ္းငယ္ခ်စ္မိသဲ။ နံပါတ္တစ္ နန္းမေတာ္ေနရာလည္း ထားခြင့္မရခဲ့ဘူး။ နံပါတ္ႏွစ္ 'ေျမာက္နန္းေတာ္'ေနရာ ထားေတာ့လည္း အရပ္သူကလာတာမို႔ ရန္မ်ားျပန္တယ္။ နန္းတြင္း အခ်င္းေဆးခဲ့ရသူမဟုတ္ရွာေတာ့ အမ်ားအလယ္မွာ သိမ္ငယ္ရွာမယ္။ ဒါေပမဲ့ ငယ္ကခ်စ္သက္လံုးပံုမို႔ ဘုရင့္မွာ ေမတၲာပိုရတယ္။ ဗႏၲရသရက္လို ခ်ိဳၿမိန္တယ္။ အိုသည့္တိုင္ ျမင္ရတိုင္း ခ်ိဳၿမိန္ေမတၲာနဲ႔ျဖစ္ရတယ္။ ပါးေရနားေရေတြတြန္႔ၿပီး မင္းဆံျဖဴေတြတိုးတာနဲ႔အမွ် တိုးလို႔သနားရတယ္တဲ့။ ဇရာေၾကာင့္ မင္းခါးကိုင္းလာတာအမွ် မွဲ႔နီမွဲ႔နက္ေတြ ကလည္းပြားေတာ့ ခ်စ္အားက ထပ္မံပိုရတယ္။ အၾကင္နာပိုရတယ္။ ၾကင္နာဦးမို႔ေစတနာပိုပါတယ္တဲ့။ မလဲလို႔ ၿမဲပါစို႔တဲ့။ ဖြဲ႔ပံု ေၾကြရတယ္။

(၆)
''ရာျပည္ျပည္ရွိပန္သ
တိုင္ေဗြရ ဥေသွ်ာင္
စန္းေငြလ တိမ္စင္လို
ႏိႈင္းမျမင္ ထီးျဖဴရိပ္ဖြား
ေတာ္ေလးဝ နတ္မုနီလို
တူသင့္သည္ မျခား။
သို႔ပါေသာ္ စိတ္ထားမွာ
မ်က္အားေတာ္လြန္ႂကြယ္
တနာရီအခ်ိန္ေလာက္တြင္
အေကာက္က မ်ားလွပါတယ္။
မျဖစ္သင့္မူငယ္ကို
ဋီကာငယ္ဥာဏ္ခ်ဲ႔လို႔
ပူရွာဖြဲ႔ မၾကည္လင္
ညိွဳးမာန္ကဝင္
ေရႊစိတ္ေတာ္
သူၾကည္လင္ေအာင္
သိၾကားပင္
လာစမ္းေတာ့ေလး။''
(အလယ္နန္းေတာ္မိဖုရားဘြဲ႔)
အလယ္နန္းမေတာ္ဟာ နံပါတ္(၃)မယားျဖစ္တယ္။ နန္းတြင္းေသြးျဖစ္တယ္။ အရပ္သူမိသဲကို နံပါတ္(၂)ထားတာကို မေက်လည္ဘူး။ တေလွ်ာက္လံုး အငံု႔စိတ္နဲ႔ပူတယ္။ မူလဗီဇကိုကလည္း မာန္ႀကီးတယ္။ ေဒါသႀကီးတယ္ဆိုတာထဲကပဲ ျဖစ္မယ္ယူဆစရာျဖစ္တယ္။ ဒါကိုမင္းတုန္းမင္းက သိတယ္။ ''တနာရီအခ်ိန္ေလာက္တြင္ အေကာက္က မ်ားလြန္းတယ္''တဲ့။ အင္အတန္ကိုစိတ္ရႈတ္လို႔ ဒီကဗ်ာနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ပံုပါပဲ။ ဘုရင္ခဗ်ာမွာ ခ်စ္လည္းခ်စ္တယ္။ ခပ္စြာစြာခပ္ထက္ထက္ဆိုေတာ့ တထိတ္ထိတ္အခ်စ္မ်ိဳး ထင္ပါရဲ့။ ဆင္ျဖဴမရွင္မိဖုရားလို႔လည္း ထင္ရွားတယ္။ အားလံုးကို ေၾကာက္ဒူးတုန္ေစတဲ့မိဖုရားျဖစ္တယ္။ ဓါးထက္တယ္။ ပါေတာ္မူသမိုင္းထိ ထင္ရွားတယ္။

(၇)
''ဘီးပံုေတာ္ဆံေခြပတ္ကယ္နဲ႔
ေႂကြမတတ္ မူယာ။
ေရႊနားကပ္ မကူသာေပါင္
မဟူရာဆင္၍
သိမ္ေရက် ေရာ့ရည္းၿခံဳတယ္
ေၾကာ့နည္းပံု ဆန္းလိုက္ပါေပ။
ဝတ္လဲေတာ္ႀကိဳးအဝါမွာ
ခိုးနံ႔သာမေသြ႔
ရိုးရာသည္ဓေလ့မို႔
ျပကေတ့ ယဥ္ျပန္
မ်က္လံုးေတာ္ တမူသစ္တာက
ဇမၺဴရစ္ သိန္းမကတန္
ေရႊနန္းသူ ေခ်ာရွာဟန္မွာ
ေသာတာပန္ မိသူေ႒းကဲ့သို႔
ေျမးရွစ္က်ိပ္ ရေတာင္ဝယ္
ေရွးကထက္ဝယ္။
ေလးဆယ္ျပန္႔ ဇရာလယ္ေတာင္
ကညာမယ္ သာဘူးဗ်ေလး။''
(စၾကာေဒဝီ နန္းမေတာ္ဘြဲ႕)

ဒီဟာကေတာ့ မင္းတုန္းမင္းေရးတာ မေသခ်ာဘူးလို႔ဆိုေပမယ့္ မကင္းဘူး။ ေအာင္သြယ္ေတးထပ္လို႔ဆိုတယ္။ ဦးပုညနဲ႔အပ်ိဳေတာ္ခင္ဆံုတို႔နဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီးႀကံတယ္လို႔ဆိုတယ္။ ေဂၚတယ္။ သူက မူလရာထား နန္းမေတာ္ျဖစ္တယ္။ တရားသမား။ ပရိယတ္သမား။ တည္ၿငိမ္တယ္။ ေအးေဆးတယ္။ ပညာတတ္ စာတတ္ေပတတ္မိန္းမတဦးလည္း ျဖစ္တယ္။ ပါ႒ိ၊ သကၠတ၊ ဘဂၤလီ၊ နာဂရီစာေတြ တတ္တယ္။ ေဗဒင္ တတ္ပြန္တယ္။ နကၡတ္ကၽြမ္းက်င္တယ္။ ဥာဏ္ျမင့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မင္းတုန္းမင္းကိုျပန္ႀကိဳက္ဖို႔ရာမွာ သူ႔ေမာင္ေတာ္အရင္းအခ်ာ ပုဂံမင္းကို ထီးနန္းကခ်ခဲ့တဲ့သူဆိုေတာ့ ေတာ္ရံုေမတၲာနဲ႔ လက္ခံခဲ့တာေတာ့မဟုတ္ဘူး ယူဆစရာျဖစ္တယ္။

တကယ္ေတာ့ မိဖုရားက အသက္(၄ဝ)ေက်ာ္ၿပီ။ (၄၂)ႏွစ္ခန္႔လို႔ မွတ္သားရတယ္။ ဥပုသ္သီလနဲ႔ေနတယ္။ အရြယ္ေတာ္ တဆိတ္မက ဟိုင္း အနည္ထိုင္ၿပီ။ အတုယူစရာက (၄ဝ)ေက်ာ္အပ်ိဳဟိုင္းႀကီးေတြကို ပိုးတဲ့အခါ ဘယ္လိုဆိုတာပဲ။ မင္းတုန္းမင္းတို႔က ဒီကဗ်ာနဲ႔ ႏွဲ႔တယ္။ ကဗ်ာအနက္ဖြင့္ခံစားရင္ ေႂကြတာလည္းမေျပာနဲ႔ လဲေသသြားႏိုင္ပါတယ္။ တသက္တာလံုး မင္းတုန္းမင္းကို ေခါင္းၿဖီးဆံသ ဆံထံုးေပးခြင့္ကို ဘယ္မိဖုရားကိုမွ ခြင့္မျပဳဘူး။ သူပဲမူပိုင္။ ''မ်က္လံုးေတာ္ တမူသစ္တာက ဇမၺဴရစ္သိန္းမကတန္တယ္''တဲ့။ မ်က္လံုေတာ္ေလး ဖ်တ္ခနဲတမ်ိဳးကေနတမ်ိဳး ေျပာင္းသြားတာေလးကိုက ေရႊစင္တသိန္းမက အဖိုးတန္တယ္တဲ့။ လွလိုက္တဲ့စာသား။ နန္းမေတာ္ဒူးညႊတ္က်မွာ အေသအခ်ာပဲ။ ''ေလးဆယ္ျပန္႔ ဇရာလယ္ေတာင္ ကညာမယ္ သာဘူးဗ်ေလး''တဲ့ အဲ႔ဒီမွာ ၿပီးသြားေရာ။

(၈)
ဆိုခဲ့သလို ျမန္မာကဗ်ာကို ကုန္းေဘာင္ ေနာက္ဆံုးမႏၲေလးကဗ်ာေခတ္ကေန အထက္ျပန္ၾကည့္ရင္ မ်ားျပားလွတဲ့အခ်စ္ကဗ်ာေတြ (မယ္ဘြဲ႔ေမာင္ဘြဲ႔)ေတြ႔ရမယ္။ ကဗ်ာေခတ္ေတြထဲမွာမွ ႏွလံုးသားအေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အဖြဲ႔ေတြထဲမွာ ေတာင္ငူေခတ္ဟာ လန္ထြက္ေနတယ္။ အဓိကေတာ့ ရတုတံခြန္စိုက္'နတ္သွ်င္ေနာင္'ပဲ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဒုတိယနဝေဒးႀကီး။ စကားလံုးတီထြင္မႈအရေရာ အေတြးအရေရာဟာ ဒိပ္ဒိပ္က်ဲပဲလို႔ယူဆၾကတယ္။ မင္းတုန္းမင္းကဗ်ာကေတာ့ သာမာန္လို႔ယူဆႏိုင္ေပမယ့္ ရိုးရိုးနဲ႔လွေနတာကို ခံစားမိတယ္။ အထက္မွလည္း ႏွစ္သက္စရာအေၾကာင္းရင္းမ်ားကို ဆိုခဲ့ၿပီးျဖစ္တယ္။ မယ္သဲ(ေျမာက္နန္းမေတာ္)ကို အၾကင္နာဦးမို႔။ ငယ္ခ်စ္မို႔။ အခ်စ္ဆံုးလို႔ယူဆဖို႔ရွိတယ္။ အရပ္သူကိုေနရာေပးတာဟာ တကယ့္စြန္႔စားမႈတရပ္ပဲ။ ေတာ္ရံုေမတၲာမဟုတ္လို႔ ေျပာစရာျဖစ္တယ္။ ေမတၲာဖြဲ႔ကဗ်ာ (၃)ပုဒ္လံုးဟာ သူ႔ဟာနဲ႔သူျဖင့္ လွပတဲ့ခံစားမႈမ်ားအျဖစ္ ေက်နပ္ရတယ္။

နိဂံုးသတ္ပါမယ္။ ဒီစာစုနဲ႔ ဆရာႀကီးဦးေဘေမာင္တင္နဲ႔ ဆရာႀကီးေရႊျပည္ဦးဘတင္ကို ရွိခိုးအပ္ပါတယ္။ ေရႊျပည္ဦးဘတင္ရဲ့ စာပြဲသဘင္ အသံသြင္းေခြမွ ေဟာခ်က္မ်ားကို'အေတြးအျမင္'မွာ အခန္းဆက္ခ်ေရးခဲ့တဲ့ ဆရာဝင္းတင့္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။ တကၠသိုလ္စာသင္သားဘဝမွာ ျမန္မာစာေပကိုခ်စ္တတ္ေအာင္ စိတ္ဝင္စားေအာင္ သင္ၾကားေပးခဲ့တဲ့ မႏၲေလးတကၠသိုလ္ ျမန္မာစာ႒ါနနဲ႔ ဆရာဆရာမတို႔ကိုလည္း ဦးညႊတ္ပါတယ္။
စံညိမ္းဦး
၈၊ ၁၁၊ ၁၈