Wednesday, September 14, 2016

က်ဥ္တုပ္မခံဝံ့တဲ့ေကာင္(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
က်ေနာ့္ၿခံ ဟိုးအေနာက္ျခမ္းက ပန္းသီးပင္ေတြ သစ္ေသာ့သီးပင္ေတြ မက္မံုသီးပင္ေတြခ်ထားတဲ့ေနရာမွာ မိႈေတြေပါက္ေနတယ္။ စားလို႔ရတဲ့ဟာေတြဟုတ္လား မဟုတ္လားေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ မေျပာတတ္ဘူး။

တနွစ္က ဒီအခ်ိန္ပဲ ဘာ့ဖလိုးက ေဒၚေဌးေဌးဝင္း အိမ္လာလည္ေတာ့ ေဘးၿခံမွာ အဲ့လိုမိႈႀကီးေတြေပါက္ေနတာလည္း ျမင္ေရာ။ ဟဲ့..အဲဒါစားမႈိဟဲ့။ သူတို႔ မသိၾကတာလား သိရက္နဲ႔မစားတာလား မသိဘူး။ နင္နဲ႔လည္း အဲ့မိသားစုက လူခ်င္းရင္းေနတာပဲ။ ေမးၿပီး သူတို႔မစားဘူးဆို တို႔ေတြ သြားနႈတ္ၾကရေအာင္ေလ။ ကန္စြန္းရြက္ေလးနဲ႔စပ္ၿပီး ေၾကာ္ခ်က္ေလးလုပ္စားရင္ အဆိပ္ရွိဦးေတာင္ေျပတယ္ဟဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဒီမႈိေတြဟာ စားမိႈေတြပဲ။ ဘာအဆိပ္မွမရွိဘူးလို႔ မိႈပြင့္ႀကီးေတြၾကည့္ စားခ်င္စိတ္အာသီသေလးျဖစ္ေနမွန္းသိေပမယ့္

အမရာ အေမရိကန္ေတြဆိုက တခါတခါၾက ခက္သားလား။ မိႈလိုဟာမ်ိဳးကို မေပးခ်င္လို႔မဟုတ္ပဲ ေပးလိုက္လို႔စားၿပီးကာမွ တခုခုေတြျဖစ္ရင္ သူတို႔ပါ အမႈလာပတ္မွာေၾကာက္ၿပီး သြားေတာင္းလည္း ဟိုလိုဒီလိုနဲ႔ မအီမလည္လုပ္လႊတ္လိုက္ရင္ ေအာက္တယ္အမရလို႔ ေျပာၿပီး က်ေနာ္တို႔ သြားမေတာင္းဘူး သြားမနႈတ္ဘူး စားလည္းမစားခဲ့ရဘူး။ ေဒၚေဌးေဌးဝင္းကေတာ့ ျပတင္းေပါက္ေန မိႈေတြၾကည့္ရင္း ေအးေလ နင္ေျပာတာလည္းဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လည္း မစားေတာ့ အဲ့အတိုင္းပဲ ေယာ္ၿပီးေသကုန္ၾကမွာလို႔ေျပာတယ္။

ခု က်ေနာ့္ၿခံထဲမွာေပါက္ေနတာလည္း အဲ့မိႈမ်ိဳးေတြပဲထင္တယ္။ မနွစ္ကအထိ မေပါက္ၾကေသးဘူး။ ဒီနွစ္မွ စေပါက္တာ။ နႈတ္ၾကည့္ခ်ိန္ၾကည့္ရင္ ၃ဝ သားေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ ေဘးၿခံက အေကာင္ေတြေလာက္ေတာ့ မထြားၾကဘူး။ ကိုယ္ကလည္း မိႈဆို ေတာင္ပို႔မိႈ ဖက္ဆြတ္မိႈ ေကာက္ရိုးမိႈေလာက္သိတဲ့ေကာင္ေလ။

ရန္ကုန္(ေထာက္ၾကန္႔)အိမ္က အိမ္ေထာင့္မွာလည္း နွစ္တိုင္းမႈိေတြပြင့္တယ္။ တနွစ္တနွစ္ သံုးေလးပိသာေလာက္ရတယ္ မွတ္တာပဲ။ ဖီးဖိုခန္းအေနာက္ အုန္းသီးပင္ေအာက္က ပုဏၰရိပ္ပင္ၿခံစည္းရိုးေတြၾကားက ျခေတာင္ပို႔မွာလည္း ေတာင္ပို႔မိႈ
အႀကီးစားႀကီးေတြနွစ္တိုင္းပြင့္တယ္္။ အေမက မိႈေတြပြင့္ပလား အေျခအေန အဖူးအငံုေလးေတြၾကည့္ၿပီး ၃ ႀကိမ္ေလာက္ခြဲႏႈတ္ ပတ္ဝန္းက်င္အိမ္ေတြလည္းေဝ က်ေနာ္တို႔လည္း ခ်က္ေကၽြးတယ္။

က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က ေတာင္ပို႔မိႈအပြင့္ႀကီးတပြင့္ကို ဖ်ဥ္ၿပီးသင္ၿပီး ဆားေလးနည္းနည္းျဖဴးၿပီး သပြတ္ခ်ဥ္ဖက္နဲ႔ထည့္ထုတ္ၿပီး မီးဖုတ္ေကၽြးဖူးတယ္။ ခ်ိဳလိုက္တဲ့အခ်ိဳနဲ႔ နူးညံ့တဲ့အနူးအညံ့ ဘာအသားမွကိုလိုက္မမီတာ။ သပြတ္ခ်ဥ္ဖက္ မီးကၽြမ္းနံ့ေလးက မိႈမွာ သင္းလို႔။

အေမဟာ မိႈေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ အကုန္မနႈတ္ေလ့ဘူး။ ေလးငါးဆယ္ပြင့္ေတာ့ ခ်န္ခ်န္ထားခဲ့တယ္။ ဘာလို႔လဲအေမလို႔ေမးေတာ့ ေနာက္နွစ္အတြက္ မ်ိဳးသေဘာေပါ့သားရယ္လို႔ေျပာတယ္။

ဒါနဲ႔အိမ္ေရွ႔အိမ္က တသက္လံုး ေတာတိုး ဖက္ခူး မ်ိဳခ်ိဳးမွ်စ္ခ်ိဳး ထင္းခုတ္ေရာင္း ဘဝကိုအသက္ေမြးခဲ့တဲ့ ေဒၚေလးေဒၚျမတင္ကို ေဒၚေလး အေမေျပာတာဟုတ္လားဆိုေတာ့။ ဟုတ္တာေပါ့ မိႈဆိုတာ သူေပါက္ေနၾကေနရာမွာပဲ နွစ္တိုင္း သူ႔အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ျပန္ေပါက္လာတာပဲ။ အဲ့ေနရာကို မိႈက်င္းလို႔ေခၚတယ္။ အေဒၚတို႔ ကိုယ့္မိႈက်င္းေနရာေတြ ကိုယ္အေသမွတ္ထားရတယ္။ မိုးတၿဖိဳက္နွၿဖိဳက္က်ၿပီး အျပင္မွာပူၿပီးအိုက္စပ္စပ္ျဖစ္လာရင္ အဲ့ဒါ မိႈေပါက္ေတာ့မယ္။ သူမ်ားမဦးခင္ ကိုယ္ကအရင္ သြားနႈတ္ရတယ္။ နည္းနည္းပါးပါးလည္း မ်ိဳးသေဘာခ်န္ခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ သဘာဝကေပးတဲ့အစာဆိုတာ ကိုယ္တေယာက္တည္း မစားေကာင္းဘူးရဲ့ လူေလးရဲ့။ ေတာေစာင့္ေတာင္ေစာင့္နတ္ေတြကလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ ကိုယ္လည္းယူ မ်ိဳးသေဘာလည္းခ်န္ က်န္တဲ့သတၱဝါေလးေတြစားဖို႔လည္း ခ်န္ထားေပးရတယ္။ ေဒၚေလးတို႔က မိႈသာ နွစ္တိုင္းတိုးေနတာ စားရတယ္လို႔မရွိပါဘူး လူေလးရယ္။ ေပၚဦးေပၚဖ်ားေလးဆိုေတာ့ ေဈးေကာင္းေလးရတယ္ မွတ္လား။ ျပန္ေရာင္းၿပီး ဆန္ဝယ္ရ ငါးပိဝယ္ရပါပဲ။

မိႈေတြေပါက္လာပလားဆို ပိုးနသန္ေကာင္အႀကီးအေသးေတြေရာ လက္နဲ႔ထိလိုက္ရင္ လံုးလံုးသြားတဲ့ပိုးေကာင္ေလးေတြ တျခားအေကာင္ေလးေတြ လာစားၾကတယ္။ သူတို႔က မိႈႀကိဳက္တယ္ေလ။ အဲ့လိုပဲ က်ဥ္နီေကာင္ေတြလည္း မိႈက်င္းနား အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔လာေတာ့တာပဲ။

သူတို႔ေရာ မိႈလာစားတာလားေဒၚေလးဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး သူတို႔က မိႈလာစားတဲ့အေကာင္ေလးေတြကို ဖမ္းစားဖို႔လာတာ။ အဲ့ဒီက်ဥ္နီေကာင္တုပ္ရင္ သိတ္နာတာ။ အဆိပ္ျပင္းတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မိႈက်င္းနားေရာက္ၿပီး မိႈနႈတ္ေတာ့မယ္ဆို က်ဥ္နီအတုပ္ေတာ့ ခံရတတ္တာပဲ။ က်ဥ္အတုပ္မခံရဲလည္း မိႈက ဘယ္လိုရမွာလဲ လူေလးရဲ့လို႔ သြားက်ိဳးပါးက်ိဳးနဲ႔ ေျပာင္းဖူးဖက္လိပ္ႀကီး မီးခိုးတေထာင္းေထာင္းထေအာင္ ဖြာရင္းတနံတလ်ားရွင္းျပတယ္။

က်ေနာ္ အဲ့အခ်ိန္က ေမာင္သာရရဲ႔ က်ဥ္တုပ္ခံဝံ့မခံဝံ့လည္း မဖတ္ဖူးေသးဘူး။ က်ည္းကန္ရွင္ႀကီး ေမတၱစာေတြဆိုလည္း ေဝးစြေျခာက္ပါးပဲ။

ဆင္းရဲၿပီးစာမတတ္ရွာတဲ့ ေဒၚေလးေဒၚျမတင္ကေတာ့ ဘဝထဲကအသိနဲ႔ က်ဥ္တုပ္ခံၿပီး မိႈေတြနႈတ္ရင္း ဘဝဆင္းရဲဒဏ္ကို နင့္ေနေအာင္ခံၿပီး ေနၿပီးေသသြားခဲ့တာပဲ။

က်ေနာ္ကေတာ့ ခု ကိုယ့္ၿခံထဲေပါက္ေနတဲ့မိႈေတြနႈတ္ဖို႔စားဖို႔ေနေနသာသာ က်ဥ္တုပ္ခံရမွာေၾကာက္လို႔ အနီးကပ္ေတာင္မၾကည့္ဝံ့ဘူး။

စက္တင္ဘာ ၁၄၊ ၂ဝ၁၆

Saturday, September 10, 2016

စာေရးစာဖတ္ဘာလုပ္ဖို႔

0 comments
စာေရးစာဖတ္ဘာလုပ္ဖို႔
ဟိုေန႔က အေမ့ကိုသြားေတြ႔ရင္း မရင္ႏွစ္ထူး၏ မိနီကေလးကဗ်ာ ရြတ္သံၾကားရပါသည္။ ကဗ်ာအဆံုးတြင္ စာေရးစာဖတ္ဘာလုပ္ဖို႔ မိနီကေလး လိမၼာဖို႔ဟု ပါပါသည္။ မိနီစာဖတ္ျခင္းသည္ လိမၼာေရးျခားရွိဖို႔မွန္ေသာ္လည္း မရင္ႏွစ္၏ဘႀကီးျဖစ္ေသာ က်ေနာ္၏စာေရးစာဖတ္ျခင္း၌မူ လိမၼာဖို႔ မလိမၼာဖို႔ပါသလား မပါသလားေတြးမိ၍ ဤစာေရးျဖစ္သြားပါသည္။
အမ်ားျမင္သာမည့္ေနရာမွာ တခုခုေရးၿပီဆိုကတည္းက အမ်ားသိေစခ်င္၍ျဖစ္မွန္း ေတြးေနစရာမလိုဟု က်ေနာ္ထင္ပါသည္။ ဂူနံရံမ်ားမွအစ ပံုႏွိပ္စာမ်က္ႏွာမ်ားအလယ္ အင္တာနက္အဆံုး၏ လူတို႔ ေရးခဲ့ဖတ္ခဲ့၊ ေရးေနဖတ္ေနၾကသလို ေရးလိမ့္ဖတ္လိမ့္ဦးမွာလည္း ေသခ်ာပါသည္။
စာ ဘာ့ေၾကာင့္ဖတ္ႏွင့္ ဘာ့ေၾကာင့္ေရးသနည္းအေျဖမွာ ဉာဏ္ပညာ၊ အသိေရခ်ိန္၊ ေတြးေထာင့္ႏွင့္ဘဝျပဌာန္းခ်က္မ်ားအလိုက္ အတိမ္အနက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိပါလိမ့္မည္။ ဘဝျပဌာန္းခ်က္ႏွင့္အသိေရခ်ိန္က အေျဖကြဲမ်ား၏အေျဖ ျဖစ္ပါသည္။ ဤေနရာတြင္ က်ေနာ္ေျပာသည့္ စာဆိုသည္မွာ ရသစာ၊ သုတစာ ခြဲျခားေျပာျခင္းမဟုတ္ပဲ စာအေၾကာင္းသက္သက္သာျဖစ္ပါသည္။ ထိုကိစၥတြင္ ယုတ္စြအဆံုး အိမ္သာတက္ၿပီးေရေလာင္းပါမွ ဥပေဒကဲ့သို႔အာဏာတည္ေသာအမိန္ ့အထိ ပါပါသည္။
က်ေနာ့္အဖို႔ေတာ့ မေရးရမေနႏိုင္၍ေရးျခင္းပဲ ျဖစ္ပါသည္။ မေရးရေနႏိုင္သည့္အခါ မေရးပဲေနပါသည္။ အေပ်ာ္ေရးျခင္းမဟုတ္သလို အပ်င္းေျပ ေရးျခင္းမဟုတ္မွန္းလည္း မိမိဘာသာသိပါသည္။ စာေရးျခင္းျဖင့္ အသက္ေမြးေလာက္ေအာင္ ကေလာင္အားႏွင့္ပရိသတ္ရွိလွ်င္ စာေရးစားလိုစိတ္ မၾကာမၾကာျဖစ္မိေၾကာင္း ဝန္ခံပါသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိတြင္ ဤမွ်စြမ္းသည့္ အရည္အေသြးႏွင့္လံု ့လစိုက္ထုတ္မႈ မရွိမွန္းလည္းသိပါသည္။ စာေရးျခင္းသည္လည္း အျခားအလုပ္မ်ားနည္းတူ အလုပ္လိုအပ္ခ်က္ႏွင့္ ျပည့္မီရမည့္အရည္အခ်င္းမ်ားရွိရပါသည္။ စာေရးျခင္းႏွင့္ ဗိုက္ဝမ္းစာ ျဖည့္သူမ်ားအတြက္ဆိုလွ်င္ စာဖတ္ျခင္းမွာ ဉာဏ္ဝမ္းစာျဖည့္တင္းျခင္းမည္ပါမည္။ စာျဖင့္ဗိုက္ဝမ္းစာျဖည့္သူအဖို႔ စာႏွင့္ ဉာဏ္ဝမ္းစာလည္း မျပတ္ျဖည့္တင္းရပါသည္။ က်ေနာ္ ဤမွ် မျဖည့္၊ မျပည့္။ စာေရးမပ်င္းေသာ္လည္း ပ်င္းပ်င္းႏွင့္ေတာ့ စာထိုင္မေရးပါ။
စာကိုလည္း မဖတ္ရမေနႏိုင္၍ဖတ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ မဖတ္ရမေနႏိုင္မွာလည္း အၿမဲျဖစ္ေနသည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ မဖတ္ပဲေနႏိုင္သည့္အခါ လခ်ီၿပီးဘာမွ မဖတ္ပဲေနပါသည္။ တခါတခါ ၂၄ နာရီတြင္ ၁၄ နာရီေလာက္ ေတာက္ေလွ်ာက္ဖတ္ခ်င္လည္း ဖတ္ျဖစ္ပါသည္။ တခါတခါ တခုခုအတြက္ ရည္ရြယႈၿပီး တကူးတကန္ ့ မရအရ ရွာေဖြဖတ္သည္ရွိသလို၊ တခါတခါ ဘာမည္မည္ရရမွ်မဟုတ္ပဲ ဖတ္ခ်င္စိတ္ေပါက္၍ ေကာက္ဖတ္ လိုက္တာလည္း ရွိပါသည္။ တခါတခါ စကားႏိုင္လုလို၍၊ တခါတခါ သိေၾကာင္းျပလို၍၊ တခါတခါ ဝင့္ဝါလို၍ စသည့္အေၾကာင္းမ်ားစြာျဖင့္ ဖတ္ျဖစ္သည့္အခါမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ ဘာ့ေၾကာင့္ဖတ္ဖတ္ စာဖတ္မပ်င္းေသာ္လည္း ပ်င္းစရာေကာင္းသည့္စာေတြေတာ့ မဖတ္ပါ။ ဤေနရာတြင္ စာပ်င္းသတ္မွတ္ခ်က္ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္မတူႏိုင္ပါ။
ဘာစာေရးေရး ေရးမည္ဆိုလွ်င္ အေတြးပါရပါသည္။ ေတြးစရာ ပါရပါသည္။ အေတြးမပါသည့္စာ ေတြးစရာမပါသည့္စာမ်ိဳး ဘယ္သူမွ အခ်ိန္ကုန္ခံ ဖတ္မည္မထင္ပါ။ ေရေလာင္းအိမ္သာတြင္ အိမ္သာသြားၿပီးေရဆြဲခ်ပါဟုေရးမည္ေလာ ေရေလာင္းခ်ပါဟုေရးမည္ေလာမွာ အေတြးျဖစ္ပါသည္။ အိမ္သာမသြားခင္ ေရေလာင္းခ် သို႔မဟုတ္ ေရဆြဲခ်စရာ လိုမလိုမွာ ေရွ႔ကသြားႏွင့္ခဲ့သူမ်ား မည္သို႔ထား ထြက္သြားသနည္းႏွင့္ဆိုင္ေၾကာင္း အိမ္သာတက္သူတိုင္း ေတြးမိၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။ ဥပေဒကဲ့သို႔အာဏာတည္ေသာအမိန္႔တြင္လည္း ထိုနည္းႏွင္ႏွင္ျဖစ္သလို ရွိတ္စပီးယားျပဇာတ္မ်ား၊ ျမနႏၵာ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေလး ေရဝင္ေျပးလွည့္မွသည္မိဘျပည္သူမ်ားခင္ဗ်ားမိန္႔ခြန္း ေရးေပးျခင္းအထိ အႄကံဳးဝင္ပါသည္။
စာေရးတိုင္း စာေရးဆရာျဖစ္မျဖစ္လည္း ရွိပါေသးသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ စာေရးဆရာဟုေခၚၾကည့္တိုင္း ရွက္အမ္းအမ္းႀကီးျဖစ္ၿပီး သူမ်ားေတြကေခၚလွ်င္ ရြံ ့တြန္႔တြန္ ့ျဖစ္ပါသည္။ စာေရးသူဟု ေျပာင္းေခၚၾကည့္ေတာ့ မဆိုးဘူးဟုခံစားရပါသည္။ စာေရးၿပီးအသက္ေမြးေမြး မေမြးေမြး စာေရးဆရာဘဝကို ျမတ္ႏိုးေထြးေပြ႔သူေတြရွိသည့္နည္းတူ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ စာအုပ္စာတမ္းေတြျပဳစုေရးသားေသာ္လည္း စာေရးဆရာ အေခၚမခံလိုသူမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားထဲမွတစ္ေယာက္မွာ ျမန္မာပညာေက်ာ္ သမိုင္းဆရာေဒါက္တာသန္းထြန္းျဖစ္ပါသည္။ ဘာစာမွ်မေရးပဲ စာေရးဆရာဟုေခၚလွ်င္ ေပ်ာ္သည့္ စာေရးဆရာစိတၱဇေဝဒနာသည္အစစ္တစ္ေယာက္ ေတြ႔ဖူးပါသည္။ ဘုရင္ရူး၊ စစ္ဗိုလ္ရူး ရူးနသည့္ အရူးမ်ားအား မကဲ့ရဲ့ေကာင္းသလို ထိုသူတို႔အားလည္းေလွာင္ဖို႔မသင့္ပါ။
စာတအုပ္ေရးၿပီး ကမၻာေက်ာ္စာေရးဆရာတန္း ဝင္သူမ်ားရွိသလို စာအုပ္ရာခ်ီေရးခဲ့ေသာ္လည္း ကမၻာမေျပာႏွင့္ ျမန္မာပင္မေက်ာ္ပင္သည့္ စာေရးသူမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ ဤေနရာတြင္လည္း ကမၻာေက်ာ္မေက်ာ္ကို ကမၻာသံုးဘာသာစကားျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ေရးႏိုင္ျခင္းမႏိုင္ျခင္းမွာ စကားေျပာၿပီး၊ မေရးႏိုင္ေသာ္လည္း ဘာသာေပါင္းမ်ားစြာသို႔ျပန္ဆိုခံရသျဖင့္ ကမၻာေက်ာ္ခဲ့သူမ်ားလည္းရွိပါသည္။ ကမၻာသံုး ဘာသာစကား တတ္လို႔ သို႔မဟုတ္ မတတ္လို႔ပါကြာဟူသည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုတည္းေၾကာင့္ဟု ေက်ာ္ျခင္းမေက်ာ္ျခင္းကို ေလွနံဓါးထစ္သတ္မွတ္ဖို႔မသင့္ပါ။
နယ္ပယ္တခုခုတြင္ နံမည္အေျခတည္မိၿပီး စာေရးျခင္းဝိဉာဥ္ပူးယူသူမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ အခ်ိဳ႔မွာ ကံအားေလ်ာ္စြာ ယာယီ
ေက်ာ္ၾကားေသာ္လည္း ေနာက္ေတာ့ လက္မွန္ေပၚကာ ငုတ္သြားသူမ်ားရွိသလို အခ်ိဳ႔မွာ အေျခက်ေအာင္ျမင္သြားပါသည္။
အျခားနယ္ပယ္တခုခုကို အျပတ္ျဖတ္ကာ စာေရးျခင္းဘဝထဲ ေျခစံုပစ္ဝင္လာသူေတြရွိသလို ေအာင္ျမင္ၿပီးကာမွ ေျခစံုကန္ထြက္သြားသူမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ ေျခစံုပစ္ပစ္ဝင္ဝင္ ေျခစံုကန္ကန္ထြက္ထြက္ သိတ္အေရးမႀကီးပါ။ ဘယ္နယ္မွာမွ အေျခမက်ပဲ ေျခေရာလက္ပါ ေမ်ာက္သစ္ကိုင္းလြတ္သလို လြတ္လွ်င္ေတာ့ ေကာင္းႏိုင္မည္မထင္ပါ။
စာတစ္ခါေရးဖူးရံုနွင့္ တစ္သက္လံုး စာေရးဆရာ အေခၚခံထိုက္မထိုက္ကလည္း ရွိပါေသးသည္။ ယခုေျပာသည့္ စာေရးစာဖတ္ စာေရးဆရာ စသည့္ကိစၥသည္ ခ်ဲ႔လွ်င္ခ်ဲ႔သေလာက္ ဗာရာဏသီျမည္ႏိုင္ပါမည္။ ခ်ံဳ ့လွ်င္ခ်ံဳ ့သေလာက္ တစ္ေၾကာင္းစာသာရွိပါလိမ့္မည္။
အဌကထာႏွင့္ သံခိပ္သေဘာကို ဆင္ျခင္ၾကည့္လို႔ရပါသည္။
က်ေနာ့္အဖို႔ေတာ့ စာေရးစာဖတ္ျခင္းသည္ မေနႏိုင္၍လုပ္သည့္ကိစၥသာျဖစ္ပါသည္။
(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)မတ္ခ်္ ၂ဝ၁၃

Friday, September 9, 2016

မၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ၂၁ ရာစု ပင္လုံညီလာခံႀကီး

0 comments
မ ၿငိ မ္းခ်မ္းေသာ ၂၁ ရာစု ပင္လုံညီလာခံႀကီး
ေအးၿငိမ္း
(၁)
အခ်ီး။ ။ ‘ျပည္တြင္းစစ္’အေၾကာင္း ေရးၿပီးတဲ့ေနာက္ ရဲေဘာ္ၾကင္ေမာင္က‘ျပည္ေထာင္စုျပႆနာ’ေခါင္းစီးနဲ႔ ဆက္ ေရးရာမွာ -
“မ်ိဳးဆက္ေဟာင္း မရွင္းႏိုင္ခဲ့တဲ့၊ မ်ိဳးဆက္သစ္ ဆက္ရွင္းရမယ့္ ဒုတိယျပႆနာက ‘ျပည္ေထာင္စု ျပႆနာပဲ’- ရွင္းရတာ ပိုေတာင္ ခက္ပါလိမ့္မယ္”လို႔ နိဒါန္းခ်ီထားပါတယ္။
“၁၉၈၈ လူထုအုံႂကြမႈႀကီး မျဖစ္မီက ျပည္ေထာင္စု လိုလားသူဘက္ႏွင့္ တျပည္ေထာင္စနစ္ လိုလားသူဘက္ ဟူ၍ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ရွိခဲ့ပါသည္။ -၁၉၉၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ ၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ကား အထက္ပါ ပဋိပကၡေဟာင္းမ်ား မရွိေတာ့ပါ။ ပဋိပကၡအသစ္မ်ား ျဖစ္လာပါသည္။ အသစ္မွာ အေရၿခဳံျပည္ေထာင္စုဘက္ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စု စစ္စစ္ဘက္၏ ပဋိပကၡျဖစ္ပါသည္။ အေရၿခဳံျပည္ေထာင္စုဘက္တြင္ စစ္အုပ္စုက ရပ္ခံၿပီး စစ္မွန္သည့္ ျပည္ေထာင္စုဘက္တြင္ စစ္အုပ္စု ဆန္႔က်င္ေရး အဓိကအင္အားစုမ်ား အားလုံးက ရပ္ခံပါသည္”။
ခု ၂၁ ပင္လုံညီလာခံမွာ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုရပ္ခံၿပီး ဘယ္လိုေဖာ္ျပခဲ့ၾကသလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၾကည့္ၾကရ ေအာင္ပါ။
(၂)
ဘာေတြ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ၾကသလဲ
စစ္အုပ္စုဘက္က တင္ျပခ်က္ - ရဲ႕ အႏွစ္သာရကေတာ့ တပ္မေတာ္က အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးကို အစဥ္ ဦး ေဆာင္မယ္။ စည္းကမ္းရွိေသာ ဒီမိုကေရစီကို ပုံေဖာ္မယ္။ တပ္မေတာ္မူ ၆ ခ်က္နဲ႔ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းမယ္။ ၂၀၀၈ ေျခဥေအာက္က ေပၚထြန္းလာမယ့္ ဖက္ဒရယ္ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံ တည္ေထာင္မယ္။ အမ်ိဳးသားေရးအေပၚ တပ္မေတာ္ သည္ ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာမေဖာက္ဆိုတာေတြပဲ။ တိုင္းရင္းသားေတြ အျမင္က ‘ဒါဟာ ဗမာလူမ်ိဳးႀကီး အမ်ိဳးသား ေရးအလံ ထူတာပဲ’လို႔ ခံယူထားၾကတယ္။
အစိုးရ - ကိုယ္စားျပဳၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ႀကိဳးစားခဲ့ေသာ ယခင္အစိုးရကို အသိအမွတ္ျပဳေၾကာင္း၊ ညီလာခံကို ဦးစီးဦး႐ြက္ လုပ္ေပးခဲ့ၾကတဲ့ ဦးေတြ ဗိုလ္ေတြကို ဂုဏ္ျပဳပါေၾကာင္း ...အစခ်ီၿပီး -‘ဒီမိုကေရစီ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေထာင္ေရး’လို႔ပဲ ဦးတည္ခ်က္ ေပးပါတယ္။ ၈ ျပည္နယ္လည္း မေျပာ၊ တျခားဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မေျပာ။ ။
လက္နက္ကိုင္တိုင္းရင္းသားနဲ႔ တိုင္းရင္းသားႏိုင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားဘက္ - ကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ ၇၀ နီးပါး မ်ိဳသိပ္ထားတာေတြ အန္ထုတ္ၾကတယ္။ ရင္ထဲေတာ့ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့သြားမွာပါ။ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ျပည္ ေထာင္စု ပုံစံကို တင္ျပၾကတယ္။ အမ်ိဳးသားေရး တာဝန္တခုေတာ့ ထမ္းေဆာင္လိုက္ရၿပီလို႔ ခံစားႏိုင္ၾကပါမယ္။ တခ်ိန္ တည္းမွာလည္း ဒီမိုကေရစီ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုနဲ႔ မကိုက္ညီတဲ့ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲပစ္ေရး ကိုလည္း တက္တက္ႂကြႂကြ တင္ျပခဲ့ၾကလို႔ မ်က္ေမွာက္ေခတ္က ေပးလိုက္တဲ့ ေခတ္ဝန္တခုကို ထမ္းေဆာင္ လိုက္တာ လို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္။
(၃)
ကိုးကန္႔၊ တအာင္း၊ ရခိုင္တပ္မေတာ္ ျပႆနာ
ဒီ ၃ ဖြဲ႕ ျပႆနာက ဂယက္အေတာ္ႀကီးတယ္။ ညီလာခံ အႀကိဳကာလေတြမွာကတည္းက ျငင္းၾကခုန္ၾက၊ ၫွိႏႈိင္း ၾကနဲ႔ ကမၻာ့သတင္း ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ညီလာခံစမယ့္ဆဲဆဲမွာေတာင္ သူတို႔ တက္ျဖစ္ မတက္ျဖစ္ မေရမရာ ျဖစ္ေနေသး တယ္။ လိပ္ခဲတည္းလည္း ျဖစ္သြားေစတဲ့ အေျခခံက ကိုးကန္႔စစ္မ်က္ႏွာမွာ ဒီ ၃ ဖြဲ႕က သူတို႔ကို အထိနာေအာင္ အရွက္ ရေအာင္ တိုက္ထားလို႔ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီ ၃ ဖြဲ႕ကို Black List သြင္းၿပီး ေဘးဖယ္ထားခ်င္တာ ျဖစ္တယ္။ (မ်က္ႏွာပူတာလည္း ပါမွာေပါ့) ဒါေၾကာင့္ မႏိုင္ႏိုင္ရာခဲတာ ျဖစ္တယ္။ စစ္အုပ္စုဘက္က ‘တိုင္းရင္းသား လက္နက္ ကိုင္အဖြဲ႕မ်ားသည္NCA လက္မွတ္ ေရးထိုးၿပီးမွသာလၽွင္ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ားတြင္ ပါဝင္ခြင့္ ရမည္’လို႔ ႏွပ္ေၾကာင္း ေပးထားခဲ့တယ္။ ဒါကို ညီလာခံျပင္ဆင္ေရးေကာ္မတီ တြင္း§မႉးက “တပ္မေတာ္က အဆိုပါ ၃ ဖြဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမွာ ပါဝင္လိုရင္ လက္နက္စြန္႔ရမယ္ ေျပာထားတယ္။ တပ္မေတာ္သေဘာထား ေအာက္ကေနပဲ နည္းလမ္းရွာ ေဆြးေႏြးသြားဖို႔ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ကို လက္နက္ခ်ဖို႔ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ လက္နက္စြန္႔ဖို႔ ျဖစ္တယ္” æ လို႔ ေလာ္ဘီလုပ္ပါတယ္။
ဒီေခတ္ တိုင္းရင္းသားေတြက လွည့္တိုင္း လည္ထြက္သြားမယ့္သူေတြ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီ ၃ ဖြဲ႕က လက္နက္စြန္႔မယ့္ ကိစၥကို လုပ္ေဆာင္မွာ မဟုတ္ဘူး-လို႔ ေျပာၿပီးျဖစ္တယ္။ ရခိုင္တပ္မေတာ္က ဆိုရင္ လက္နက္မစြန္႔ႏိုင္၊ အစိုးရနဲ႔ တန္းတူ ညီမၽွေရး၊ အာဏာခြဲေဝမႈ၊ သယံဇာတခြဲေဝမႈ၊ အေျခခံ ဥပေဒကိစၥနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲကိစၥသာ ေဆြးေႏြးခ်င္တာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၿပီး၊ တအာင္းပေလာင္ဘက္ကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ လက္နက္ခ်-လက္နက္စြန္႔မည္မဟုတ္။ ႏိုင္ငံနယ္ေျမ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဓေလ့ထုံးတမ္း၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ၊ စီးပြားေရးလုံၿခဳံမႈတို႔အတြက္ အခိုင္အမာ ရပ္တည္ ကာကြယ္သြားမည္။ ၇ ျပည္နယ္၊ ၇ တိုင္း အေျခခံမူလက္မခံ၊ အမ်ိဳးသားကိုယ္စားျပဳမႈအေျခခံတဲ့ ျပည္နယ္သစ္ေတြ ဖြဲ႕စည္းသင့္တယ္။ ျဖစ္ပြားေနတဲ့ တိုက္ပြဲေတြရပ္စဲမွ ၿငိမ္းခ်မ္းသြားမွ တိုင္းျပည္ကို ဘယ္လိုတည္ေဆာက္ရမလဲ-စဥ္းစားၾကတာေပါ့လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ဒီ အခ်က္ေတြကို အႀကိဳက္ခ်င္းညီၾကတဲ့ UNFC ကလည္း ၃ ဖြဲ႕ပါမွ လက္မွတ္ထိုးမယ္လို႔ ေၾကညာၾကတယ္။ NLD အစိုးရကလည္း စစ္တပ္ရဲ႕ သေဘာထားကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ေတာ့လို႔....၃ ဖြဲ႕ ဝိုင္းပယ္ေရးကို သေဘာ တူ လိုက္ရတယ္လို႔ သတင္းမ်ားက ဆိုပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဖိတ္ၾကားသင့္ပါလ်က္ က်န္တဲ့သူက်န္၊ စစ္တပ္ဆႏၵအရ ခ်န္ခ်င္သူ ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ညီလာခံႀကီးကို က်င္းပလိုက္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
(၄)
မ်က္စိထဲ တန္းျမင္ေနရတဲ့ ေျခထိတ္လက္ထိတ္မ်ား စစ္တပ္ - အေနနဲ႔ အထက္ပါ အခ်က္ေတြ ကိုင္စြဲထားသေ႐ြ႕၊ လိုက္နာက်င့္သုံးေနသေ႐ြ႕ အဲဒါေတြဟာ သူ႕အတြက္ ေျခထိတ္လက္ထိတ္ ေတြပဲ။ ေရွ႕တိုးလို႔ရမွာ မဟုတ္၊ တိုင္းျပည္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ မၿငိမ္းခ်မ္း၊ ဘယ္ေတာ့မွ တရားမၽွတမႈမရွိ၊ ဘယ္ေတာ့မွ စည္းလုံးညီၫြတ္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က ဒါပဲ ေျပာေနတယ္။
ဒီခ်ဳပ္/ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ - ၂၀၀၈ ေျခ§ဥကို လက္ခံက်င့္သုံးပါ့မယ္လို႔ သစၥာျပဳထားရျခင္း၊ ဒီအေပၚကေန စစ္တပ္နဲ႔ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ရမွာ မလုပ္ဘူး၊ လမ္းမေပၚ မထြက္ဘူး ေျပာလာရျခင္း... စတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေျခခ်ဳပ္ လက္ခ်ဳပ္ လုပ္ထားရတဲ့ လမ္းစဥ္ကို က်င့္သုံးခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း အစိုးရယႏၲရားနဲ႔ လႊတ္ေတာ္တိုက္ပြဲပဲ အာ႐ုံထားတာ ႏိုင္ငံတကာဖိအားနဲ႔ ကုလသမဂၢကိုပဲ ေမၽွာ္ကိုးလုပ္ကိုင္ခဲ့တာေတြဟာ အက်ိဳးရွိတန္သေ႐ြ႕ ရွိေပမယ့္ စစ္တပ္ထင္သလို လုပ္ေနတာေတြ (ဥပမာ-ညီလာခံကာလအတြင္း ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း စစ္ေရးေဆာင္႐ြက္မႈေတြ လုပ္တာကို မတားႏိုင္ တဲ့ကိစၥမ်ိဳး) လ်စ္လ်ဴ႐ႈခဲ့တာေတြဟာ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ယုံၾကည္မႈကို က်ဆင္းေစတယ္။
တိုင္းရင္းသားေတြဘက္ - မွာေတာ့ ပကတိဘာ၀ ေျခထိတ္လက္ထိတ္ေတြ အဓိက ျဖစ္ေနတယ္။ တိုင္းရင္းသား မ်ိဳးႏြယ္စုေတြမ်ားတာ၊ ေရာယွက္ေနထိုင္ၾကရတာ၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈနိမ့္က်တာ၊ တေလၽွာက္လုံးလိုလို ဗမာအမ်ိဳးသားႀကီးေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈေအာက္မွာ ေနထိုင္ရတဲ့ သမိုင္းေၾကာင္း ရွိခဲ့တာေတြျဖစ္တယ္။ ဒီပကတိဘာ၀ေအာက္မွာ တခုလုံး အက်ိဳး စီးပြားထက္ မိမိ အမ်ိဳးသားေရးတခုပဲ ဦးစားေပးလုပ္ေဆာင္တဲ့ အတၱဘာ၀ ထုတ္ေဖာ္မႈတခ်ိဳ႕ ေပၚလာတာ ျဖစ္တယ္။ စစ္တပ္အစိုးရ စတာေတြရဲ႕ အတၱဘာ၀ေတြနဲ႔ မတူပါဘူး။
(၅)
နိဂုံးခ်ဳပ္
အေျခအေနေတြရဲ႕ ျဖစ္ထြန္းေျပာင္းလဲမႈအေပၚ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်က္ျခည္ျပတ္လို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒီေန႔ေခတ္ဟာ (ဗမာျပည္အတြက္ေတာ့) ဖက္ဒရယ္ေခတ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ “ဒီမိုကေရစီ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု” ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးပုံစံကို လက္ေတြ႕ဘယ္လို ပုံေဖာ္မလဲ။ က်ယ္ျပန္႔တယ္၊ ဇာစ္ျမစ္ရွိတယ္၊ ေရရွည္ေျဖရွင္းရမယ့္ ျပႆနာျဖစ္တယ္။ အခုပင္လုံ ညီခံမွာ တက္ေရာက္လာတဲ့ သူ ၁˜၄၀၀ ေက်ာ္စလုံးက ဒါကို ခံစားမိၾကပုံ ရပါတယ္။ ႐ႈပ္ေထြးတယ္၊ ခက္ခဲတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ပဲ ၃ ႏွစ္မွ ၅ ႏွစ္အထိ အခ်ိန္ယူရႏိုင္တယ္လို႔ အကဲျဖတ္ၾကတာ ျဖစ္တယ္။
ဒီအစည္းအေဝးကို ေညာင္ႏွစ္ပင္လို မၿပီးႏိုင္ မစီးႏိုင္ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီလုပ္ၿပီး ဘာအေျဖမွလည္း ထိထိေရာက္ေရာက္ ေပၚထြက္မလာတာမ်ိဳး မျဖစ္ဖို႔ လိုတယ္။ ဇာတ္ေမ်ာႀကီး တခုနဲ႔ လူထုကို အာ႐ုံလႊဲတာ မျဖစ္ဖို႔ လိုတယ္၊
ျပည္ေထာင္စုျပႆနာ ေျဖရွင္းျခင္းရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္မွာ ဗမာျပည္အတြင္း ေနထိုင္ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစု အား လုံး ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးေတြမွာ အခြင့္အေရးတန္းတူညီမၽွစြာ ခံစားခြင့္ရရွိေရးကို အာမခံခ်က္ အျပည့္အဝ ေပး ႏိုင္ေရးျဖစ္ပါတယ္၊ တန္းတူညီမၽွစြာ အက်ိဳးခံစားရမွလည္း အမ်ိဳးသား ေသြးစည္းညီၫြတ္မႈကို ခိုင္မာစြာ တည္ ေဆာက္ဖို႔ အာမခံခ်က္ ေပးႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီရည္မွန္းခ်က္ကို မေရာက္သမၽွ ျပည္တြင္း ပဋိပကၡမ်ား ၿပီးဆုံးႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔လည္း တိုးၿပီး ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၾကရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ ျပည္ေထာင္ စုႀကီးကို ခိုင္ခံ့ေအာင္ မတည္ေဆာက္ႏိုင္ၾကရင္ တိုင္းျပည္ အစိတ္စိတ္ အႁမႊာႁမႊာ ျဖစ္သြားႏိုင္တဲ့ကိစၥမို႔ ပိုၿပီး သတိထား ေဆာင္႐ြက္သြားၾကမွ ျဖစ္မွာပါ။ ။
ေအးၿငိမ္း
(၅၊ ၉၊ ၂၀၁၆)
အေရးေတာ္ပုံ ဂ်ာနယ္ အတြဲ (၂) အမွတ္ (၆)
ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဝဘ္ဆုိက္မွ

Thursday, September 8, 2016

အာဏာပါးကြက္၊ ခရစၥတိုဖာဂါးနက္ႏွင့္ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(အျပင္လူရဲ့ဘားမားရုဒ္ထဲက စာစု သံုးပါခင္ဗ်)
အာဏာပါးကြက္၊ ခရစၥတိုဖာဂါးနက္ႏွင့္
အဂၤလန္က ျမန္မာ့အေရးေဆာင္ရြက္ေနသူ(အသက္ေမြးေနသူ)ဓာတ္ပံုဆရာ James Mackay က တရက္တြင္ က်ေနာ့္ဆီ အီးေမးလ္ပို႔ၿပီး ဆက္သြယ္လာ၏။ သူက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြလြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ဓာတ္ပံုကမ္ပိန္းတခုလုပ္ေနသည္။ မၾကာခင္ အေမရိကန္က ဖို႔ဝိန္းၿမိ့ဳကို လာမည္။ ဒီက ႏိုင္က်ဥ္းေဟာင္းေတြႏွင့္ ေတြ႔ခ်င္သည္။ မိမိလြတ္ေစ့ခ်င္သူ ႏိုင္က်ဥ္းတဦးဦး၏အမည္ကို လက္ဖဝါးတြင္ေရးၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ယူမည္။ ၿပီးလွ်င္ ထိုပံုေတြကိုစုၿပီး ဓာတ္ပံုျပပြဲလုပ္မည္။ ၿပီးလွ်င္ စာအုပ္ထုတ္မည္။ စီစဥ္ေပးႏိုင္ပါသလားဟုေမး၏။ က်ေနာ္က အတတ္ႏိုင္ဆံုး အဆင္ေျပေအာင္ကူညီမည္။ လာသာလာခဲ့ပါဟု အေၾကာင္းျပန္လိုက္၏။ ထို႔ေေနာက္ က်ေနာ္လည္း ဒီမွာရွိသည့္ လက္လွမ္းမီသမွ် ႏိုင္က်ဥ္းေဟာင္းေတြကို အသိေပး၏။ ဖိတ္ေခၚ၏။ တခ်ိဳ႔ပါၾကသလို တခ်ိဳ႔လည္း မပါ။ သူ႔အေၾကာင္းႏွင့္သူ ရွိၾကလိမ့္မည္။ ေနာက္ေတာ့ သူေရာက္လာ၏။
လက္ဖဝါးေပၚတြင္ မိမိလြတ္ေစ့ခ်င္သူတဦး၏နံမည္ေရးပါဆိုေတာ့ စိတ္မြန္းက်ပ္ရေတာ့သည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ေထာင္ထဲက ႏိုင္က်ဥ္းအားလံုး၏ အမည္ကို ေရးခ်လိုက္ခ်င္၏။ သို႔ေသာ္မျဖစ္။ သူ႔ကမ္ပိန္းက သူ႔အစီအစဥ္သာျဖစ္သည္။ သူမလာခင္ကတည္းက လူဆယ္ဦးအမည္ကို ေရြးထုတ္ထားခဲ့၏။ ထိုသူေတြထဲမွ တဦးဦးကိုက်ေနာ္ေရြးမည္။ သူမ်ားေရြးၿပီးသူကို ထပ္ယူခြင့္မရွိဆိုေတာ့ ထိုဆယ္ဦးတြင္ အနည္းဆံုး တဦးေတာ့ သူမ်ား မေရြးရေသးသ ျဖစ္ပါေစဟု ဆႏၵျဖစ္မိ၏။ သူ႔စာရင္းေတြထဲက မိမိေတးထားသူေတြကို လိုက္ရွာ၏။ တေယာက္ၾကည့္လည္း ေရြးၿပီးသား။ ေနာက္တေယာက္လည္း ေရြးၿပီးသား။ ဒီလိုႏွင့္ က်ေနာ့္ဆယ္ဦးက ကုန္လုကုန္ခင္မွာပဲ တေယာက္ကိုသြားေတြ႔သည္။ ဘယ္သူမွ မေရြးရေသး။ သို႔ႏွင့္ က်ေနာ္သူ႔ကို ေရြးလိုက္၏။ က်ေနာ့္လက္ဖဝါးတြင္ သူ႔နံမည္ကိုတငႈ္ပီး ဓာတ္ပံုရိုက္က္၏။ သူက ဦးေနမင္း(ေခၚ)ဦးဝင္းေရႊ။
ႏိုင္က်ဥ္းေတြလႊတ္ေပးမည္ဟု အသံထြက္လာကတည္းက လြတ္လာေလမလားဟု စိတ္ေမာေမာႏွင့္ေမွ်ာ္မိသူမ်ားထဲတြင္ ကိုစိုးျမင့္(ဆရာစိုး) ႏွင့္ ဦးေနမင္း ထိပ္ဆံုးကပါခဲ့၏။ ဆရာစိုးကိုေမွ်ာ္မိသည္က တဘဝလံုးတြင္ ေထာင္ထဲကုန္ရသည့္အခ်ိန္က ပိုမ်ားသူျဖစ္ေန၍။ ဦးေနမင္းကို ေမွ်ာ္မိသည္က ငါနံမည္ေရြးထားသူမို႔ဆိုသည့္ စိတ္အခံေၾကာင့္ျဖစ္သည္ကိုလည္း မိမိဘာသာသိေန၏။ ဆရာစိုးႏွင့္က်ေနာ္က သာယာဝတီတြင္ တခန္းတည္း ၅ ႏွစ္ခန္႔အတူေနခဲ့သူမို႔ လက္ပြန္းတတီးရွိေသာ္လည္း ဦးေနမင္းအေၾကာင္းေတာ့ မ်ားမ်ားစားစားမသိ။ သို႔ေသာ္ ေထာင္တြင္း မတရားမႈမ်ားစြာအနက္မွတခုတြင္ သူႏွင့္က်ေနာ္ အတူတိုက္ခဲ့ၾကဖူးသျဖင့္ စိတ္အမွတ္တြင္ ထင္းေနသူျဖစ္၏။ သူကား ၁၉၈၈ အစမွအဆံုးတိုင္ ျပည္ပမီဒီယာမ်ားႏွင့္ဆက္သြယ္ၿပီး ျပည္တြင္းအေျခအေနကို ေဖာ္ထုတ္တင္ျပသတင္းမွ်ခဲ့သူ၊ တခ်ိဳ႔က သူ႔ကို ခရစၥတိုဖာဂါးနက္ဟုေခၚ၏။ လူပံုက ပုျပတ္ျပတ္ ေသးေသးၫွက္ၫွက္၊ ယံုၾကည္ရာတြင္ ျပတ္ျပတ္သားသားရွိသူ၊ စကားေျပာလွ်င္ ဌာန္ႏွင့္မာန္ႏွင့္ေျပာတတ္သူ၊ အၿပံဳးပိုေတြႏွင့္ လူမႈေရးေကာင္းျပသူေတာ့ မဟုတ္။
သူႏွင့္အတူလုပ္ခဲ့သည့္ကိစၥကိုေရးမည္ဟု စိတ္တြင္ရွိေနေသာ္လည္း မေရးျဖစ္ခဲ့။ သူက ေထာင္ထဲမွာမို ့ သူ႔ကိုေထာက္ထားရ၏။ ခုေတာ့ ခ်ေရးျဖစ္၏။ ဘယ္ေတာ့ျပန္အဖမ္းခံရဦးမည္မဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း ယခု သူ ေနာက္တႀကိမ္ လြတ္လာျပန္ၿပီ။ ဒါကတခ်က္။ ေနာက္တခ်က္က လြန္ခဲ့သည့္ အႏွစ္ ၂ဝ ေက်ာ္ က ေထာင္တြင္းမွာျဖစ္ခဲ့သည့္ကိစၥအတြက္ သူ ျပန္အဖမ္းခံရေစဦး အာဏာပိုင္တို႔အၫွိဳးအေတးေျပၿပီး လက္စားလည္း မေခ်တန္ေကာင္းရဲ့ဟု ေတြးမိတာလည္းပါ၏။
က်ေနာ္ ဒုတိယအႀကိမ္ျပန္အဖမ္းခံရၿပီးအင္းစိန္ေထာင္ ၁ တိုက္သို႔ ပုဒ္မ ၁ဝ(က)ႏွင့္ေရာက္လာ၏။ ၁ တိုက္တြင္ သူရွိေနၿပီ။ ထိုအခ်ိန္ကား အဖမ္းအဆီးၾကမ္းၿပီး စိတ္သေလာက္ အႏွိပ္အကြပ္လည္းျပင္း၏။ တေန႔တေန႔ ေထာင္ကိုေရာက္သည့္ ႏိုင္ငံေရးမႈ မည္မွ်မ်ားသလဲဆို ဝါဒါေတြကပင္ ၅(ည)ေတြကလည္း က်ိဳင္းေကာင္အုပ္က်ေနသလိုဟု ေျပာရသည္အထိျဖစ္၏။ ေရာက္လာသည့္သူအမ်ားစုကို တိုက္ဝင္းထဲ ပို့၏။ တိုက္ဝင္းေထာင္မႉးမ်ားကလည္း စစ္ေထာက္လွမ္းေရးအလိုက် ၅(ည)ေတြကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ႏွိပ္ကြပ္ေပး၏။
၅(ည)ဟု ဆိုရာတြင္လည္း စီးပြားေရး ၅(ည)မ်ားလည္းပါ၏။ ထိုသူေတြက ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္၏။ ေထာင္မႉးေထာင္ပိုင္ေတြကို ဝယ္ႏိုင္၏။ ဝယ္ထား၏။ ေထာင္ႏွင့္ေထာက္လွမ္းေရးအျမင္တြင္ ထိုသူမ်ားသည္ ကိုင္တြယ္ရလြယ္ၿပီး အႏၱရာယ္နည္းသူမ်ားျဖစ္၏။ ေထာင္ဘက္ကလည္း ၅(ည)ခ်င္းအတူတူ ႏိုင္ငံေရး ၅(ည)ႏွင့္ စီးပြားေရး၅(ည)ကို အတူထားေသာ္လည္း ခြဲျခားကိုင္တြယ္ဆက္ဆံ၏။ တခ်ိဳ႔ စီးပြားေရးသမား မ်ားကား ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ႏြယ္၍သာ ေထာင္ထဲေရာက္သည္မွန္ေသာ္လည္း ႏိုင္ငံေရးစိတ္မဝင္စား။ အထူးသျဖင့္ အခြင့္အေရးႏွင့္ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္တိုက္ရသည့္ တိုက္ပြဲတို႔တြင္ပါေလ့မရွိၾက။ ထိုသို႔မပါသျဖင့္ အျပစ္မဆိုသာဟုထင္၏။ တခ်ိဳ႔က ႏိုင္ငံေရးသမားကို ကူညီပင္ကူညီၾကေသး၏။
က်ေနာ္ (၁)တိုက္သို႔မေရာက္ခင္ ရက္ပိုင္းကေလးကမွ တိုးေက်ာ္လိႈင္အမႈတက္ထား၏။ ကိစၥက ပံုစံေစာင္ေပၚတြင္ ကဗ်ာေရးမႈ။ တလာစီေတာ့ သူ႔အခန္းမွာ ထိုေစာင္ကို ေထာင္မႉးေမာင္ၿပံဳးက မိသည္ဆို၏။ ထိုအခ်ိန္က တိုက္ဝင္းေထာင္မႉးမ်ားအနက္ ေမာင္ၿပံဳးႏွင့္ ေထာင္မႉးခ်စ္ေမာင္မွာ နံမည္ႀကီးအာဏာပါးကြက္သားမ်ား။ ပံုစံေစာင္ေပၚကဗ်ာေရးမႈအတြက္ တိုးေက်ာ္လိႈင္ကို က်န္ ၅ (ည)မ်ားေရွ့တြင္ ေထာင္မႉးေမာငႈၿပံဳးက ႏွိပ္ကြပ္ျပလိုက္၏။ ၅(ည)ေတြ မေက်မခ်မ္းျဖစ္ကာ အခန္းမ်ားအတြင္းက ေအာ္ဟစ္ဆႏၵျပၾက၏။ ေမာင္ၿပံဳးကား မေလွ်ာ့။ မေလွ်ာ့သည့္အျပင္ တိုးေက်ာ္လိႈင္ကို စစ္ေခြးတိုက္သို႔ပါ ပို့လိုက္ေသး၏။ ပါးစပ္ကလည္း မင္းတို႔ခ်စ္တဲ့တိုးေက်ာ္လိႈင္ အခုေတာ့ ဘာျဖစ္သြားၿပီလဲဟုဆိုကာ မေထမဲ့ျမင္ဆိုေသး၏။ တိုးေက်ာ္လိႈင္္က (ထိုအခ်ိန္က)လူခ်စ္လူခင္မ်ားသူဆိုေတာ့ ေမာင္ၿပံဳးအေပၚ ၅(ည)တို႔ အမ်က္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းသင့္၏။ သင့္လည္း သင့္ထိုက္သည္ျမင္၏။
က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ တခန္းတည္းအတူေန ကိုတင္ဆန္း(ရကသ) က ထိုအေၾကာင္းေျပာျပရင္း မ်က္ရည္လည္သည္ကိုလည္းေကာင္း၊ ကိုေအာင္လြင္(မင္းသား၊ ဒါရိုက္တာ)မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရ အမ်က္ရိပ္တို႔ ဖ်တ္ဖ်တ္ထေနသည္ကိုလည္းေကာင္း၊ စစ္ကိုင္းတင္ဝင္းႏႈတ္မွ ဒီေကာင့္ကို တခုခုေတာ့ျပန္လုပ္မွျဖစ္မယ္ဟု အံႀကိတ္ေျပာသံကိုလည္းေကာင္း ယခုတိုင္မွတ္မိေနေသး၏။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္မေတြ႔လိုက္ရလည္း လက္သဲဆိတ္ေတာ့လက္ထိပ္နာ၏။ သို႔ႏွင့္ ေထာင္မႉးေမာင္ၿပံဳးအား တနည္းနည္းျဖင့္တုန္႔ျပန္ေရး အတြက္ အမ်ားႏွင့္အတူေတြးမိ၏။
ထိုစဥ္က (၁)တိုက္တြင္ ဦးရဲထြန္းအမႈတြဲ ဒါဝတ္ဂ်င္းဝါးလား(ဒါဝတ္ဂ်မားဟုလည္း တခ်ိဳ႔ကဆိုသည္)ဟုေခၚသည့္ စူရတီမြတ္ဆလင္မ္ အဖိုးႀကီးတဦးရွိေန၏။ က်န္းမာေရးသိတ္မေကာင္းလွ။ ေဆးဝါးအစံု မွီဝဲေနရသူျဖစ္၏။ သူက စီးပြားေရးသမားမွန္ေသာ္လည္း ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ႏြယ္ၿပီး ေရာက္လာသူ။ သူႏွင့္တခန္းတည္းတြင္ ႏိုင္ငံေရး ၅(ည) ၃ ဦးလည္း အတူေနရ၏။( ခု အင္န္အယ္လ္ဒီအမတ္ ဝင္လုပ္ေနသည္ ကိုၿပံဳးခ်ိဳ၊ ခုနိုင္က်ဥ္းအေရးလုပ္ေနသူကိုထြန္းၾကည္တို႔နွင့္ တခန္းတည္းဟုထင္၏။ (အမည္မ်ားမမွတ္မိေတာ့ပါ၊ မွတ္မိသူမ်ားရွိပါက ေဖာ္ေပးပါရန္)။ သူလည္း အျခား ၅(ည)မ်ားနည္းတူ ေထာင္ဝင္စာမရွိ။ တပတ္တႀကိမ္ အိမ္မွလာေပးသည့္ ပါဆယ္လ္သာရေန၏။ သို႔ေသာ္ ေထာင္မႉးေမာင္ၿပံဳးႏွင့္ခ်စ္ေမာင္က သူ႔အိမ္သို႔အဝင္အထြက္လုပ္ကာ သူလိုသမွ် ဒိုင္ခံသြင္းေပးထားသျဖင့္ ေဆးဝါး၊ အစားအေသာက္တင္မက ဖတ္စရာစာအုပ္ေတြပါရွိေန၏။ သူအဆင္ေျပေန၊ စားေန၊ ဖတ္ေနရသည့္အတြက္ က်ေနာ္တို႔တြင္ မေက်မနပ္ျဖစ္စရာအေၾကာင္းလည္း မရွိ။ သူ႔အေပၚလည္း အားလံုးက စာနာနားလည္ၾက၏။ သူကလည္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဒုကၡမေပးသည့္အျပင္ ကူညီပါ ကူညီေသး၏။ ပထမေသာ္ ေထာင္မႉးေမာင္ၿပံဳး၏ခြဲျခားဆက္ဆံမႈႏွင့္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈကိုဖြင့္ခ်ၿပီးမွ တိုက္ရမည္ဆိုလွ်င္ သူပါ ေမာင္ၿပံဳးႏွင့္ အမႈတြဲသြားႏိုင္သျဖင့္ ဘာမွမလုပ္ပဲေနေနၾက၏။
သို႔ေသာ္ ယခုကား အေျခအေနေျပာင္းသြားၿပီ။ ေမာင္ၿပံဳးအေပၚအမ်က္က ႀကီးသထက္ႀကီးသြႈားပီ။ သူ႔ဖိႏွိပ္မႈကလည္း အျမင့္ဆံုးေစာ္ကားမႈသို႔ ေရာက္သြားၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒါဝတ္ဂ်င္းဝါးလားႀကီးကိစၥကို တည္ၿပီး တိုက္မွရေတာ့မည္။ ဟိုလူႀကီးပါ ထိသြားႏိုင္သည္။ မတတ္ႏိုင္။ လုပ္တာကေတာ့လုပ္ရေတာ့မည္။ အားလံုးအက်ိဳးစီးပြားအတြက္ဆိုတာကိုသာ မ်က္ႏွာမူရေတာ့မည္။ ေရြးစရာ အျခားနည္းလမ္းကမရွိ။ ဆိုေတာ့ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးကိုေျပာရေတာ့မည္။ ေထာင္အာဏာပိုင္ကိုတိုက္ဖို႔ သူတို႔ႏွင့္ပူးရမည္။ ႏိုင္ငံေရးမသတီစိတ္ျဖစ္ေသာ္လည္း အျခားမရွိ။
ေထာင္အာဏာပိုင္ကိုတိုက္ဖို႔ ေထာက္လွမ္းေရးႏွင့္ပူးရမည္ဆိုသည့္အျမင္ကို လက္ခံဖို႔ခက္ေသာ္လည္း ေလာေလာဆယ္မွာ သည္လမ္းပဲရွိ၏။ ေထာင္အာဏာပိုင္ဆိုသည္က စစ္ေထာက္လွမ္းေရးခိုင္းသည့္အတိုင္းလုပ္ရသူမ်ား။ သူႀကီးခိုင္း၍ ဆယ္အိမ္ေခါင္းက ရြာသားကိုရိုက္၏။ မခံႏိုင္သည့္အဆံုး ရြာသားက သူႀကီးကိုတိုင္၏။ အေျဖက ရွင္းေနသည္။ သူႀကီးက ဆယ္အိမ္ေခါင္းကို ကာႏိုင္သမွ်ကာမည္။ ေဖးမမည္။ မကာႏိုင္၊ ေဖးလို႔ပင္မရႏိုင္ေတာ့လွ်င္ ဆယ္အိမ္ေခါင္းကိုထိုးေကၽြးၿပီး သူေတာ့ အလြတ္ရုန္းမည္။ ဒါက ဥပေဒမဲ့သူတို႔ လုပ္ေနၾက။ က်ေနာ္တို႔က သူႀကီးကိုတိုက္ရင္း ေထာင္ထဲေရာက္လာတာမွန္ေသာ္လည္း လက္ရွိအေနအထားက သူႀကီးကိုမျဖဳတ္ႏိုင္ေသး။ ဆိုေတာ့ ဆယ္အိမ္ေခါင္းကိုလွန္ရင္း သူႀကီးကို ႏွံရေတာ့မည္။ ေလာေလာဆယ္မွာ ဆယ္အိမ္ေခါင္းတုတ္စာေဝးလွ်င္ပဲ ေတာ္လွၿပီဟုေတြး၏။
နည္းလမ္းေတာ့ ရၿပီ။ ဘယ္သူေတြလုပ္ၾကမလဲဆိုသည့္အေမး ထပ္ထြက္လာ၏။ လက္သဲၾကားအပ္စိုက္ၿပီးေရြးရမည့္ အေနအထားလည္း မဟုတ္။ က်ေနာ္လုပ္မယ္ဟု ဦးေနမင္းႏွင့္တိုင္ပင္ျဖစ္၏။ လက္ေပၚသြားလွ်င္ နည္းနည္းနာႏိုင္သည္ကို ၂ ေယာက္စလံုးတြက္ထားၾက၏။ တခ်ိဳ႔ကိုသာ အသိေပးထားေသာ္လည္း အမ်ားစုကိုေတာ့လံုးဝအသိမေပး။
သို႔ႏွင့္ ဦးေနမင္းက စစ္ေထာက္လွမ္းေရးႏွင့္ေတြ႔ခ်င္သည္ဟု ေတာင္းဆိုလိုက္၏။ ေတြ႔ေတာ့ သူက အေျခအေနအခ်ိဳ႔ကို အရိပ္အျမြက္ေျပာၿပီး မ်ိဳးျမင့္က ေထာက္လွမ္းေရးကိုေျပာစရာရွိေနဆိုကာ တည္ေပးလိုက္၏။ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ့္ကို စစ္ေထာက္လွမ္းေရးကေခၚ၏။ က်ေနာ္က (၁)တိုက္တြင္းမွ ေထာင္မႉးေမာင္ၿပံဳးႏွင့္ခ်စ္ေမာင္တို႔အေၾကာင္း သိထားသမွ်အခ်က္အလက္ေတြ အကုန္ဖြင့္ခ်လိုက္၏။ “က်ဳပ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို ေထာင္ကႏွိပ္စက္ေနတာေတြအတြက္အေရးယူေပးဖို႔လာေျပာတာ မဟုတ္၊ ၅(ည)ခ်င္းအတူတူ ခြဲျခားဆက္ဆံတာနဲ႔ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈေတြေၾကာင့္ ေရရွည္မွာေထာင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ ျပႆနာေပၚလာႏိုင္စရာရွိလို႔”ဟု အတိအလင္းေျပာျပလိုက္၏။ ဒီေတာ့ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက “ေျပာသလိုမဟုတ္ရင္ မင္းလည္းအေရးယူခံရမယ္”ဟုၿခိမ္းေျခာက္၏။ မမွန္သတင္းေပးမိလွ်င္ အေရးယူခံမည့္ အေၾကာင္း ခံဝန္လက္မွတ္လည္းထိုးခိုင္း၏။ ခ်က္ျခင္းထိုးေပးလိုက္၏။
ေနာက္တေန႔မနက္မွာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးႏွင့္ ေထာင္အာဏာပိုင္တခ်ိဳ႔ တိုက္ထဲေပါက္ခ်လာၿပီး ဦးဒါဝတ္အခန္းကို တလာစီေတာ့၏။ ဒီေတာ့မွ ေထာင္မႉးေမာင္ၿပံဳးႏွင့္ခ်စ္ေမာင္တို႔ လိုင္းဝင္ၿပီးသြင္းေပးသည့္ပစၥည္းေတြ တပံုတေခါင္းႀကီးထြက္လာ၏။ ေရွာင္တခင္ႏွင့္အမ်ားေရွ့မို ့ ဘာတခုမွ လက္စေဖ်ာက္ခ်ိန္မရေတာ့။ ကိစၥကေတာ့ျပတ္ၿပီ။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ဆက္တြဲကား က်န္ေနေသး၏။
ဘယ္သူ႔လက္ခ်က္ဆိုတာ သူတို႔ရိပ္မိသြား၏။ က်ေနာ္တို႔ထဲက တေယာက္ကလည္း ရလာဒ္ အပီအျပင္ထြက္မလာေသး ႏွစ္ေထာင္းစိတ္ျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားကိုထိရင္ ခုလိုခံရမယ္ဆိုကာ အနည္းငယ္ဝင့္ဝါလိုက္၏။ ဤတြင္ ေနာက္ေန႔မနက္ က်ေနာ္တို႔အခန္းသို႔ ေထာင္မႉးေမာင္ၿပံဳး ေရာက္ခ်လာက အက်ဥ္းေထာင္လက္စြဲဥပေဒအရခြင့္ျပဳလို႔မရဟုဆိုကာ က်ေနာ့္ဂ်ိဳင္းေထာက္ေတြသိမ္းသြားေတာ့၏။ က်ေနာ္လည္း အခန္းတြင္း အေပါ့အေလးသြားသည့္အခါ ဖင္ေရႊ႔ဖင္ေရႊ႔ျဖင့္သြားရသလို အခန္းျပင္ထြက္ေရခ်ိဳးရသည့္အခါလည္း ကိုေအာင္လြင္၊ စစ္ကိုင္းတင္ဝင္းႏွင့္ ကိုတင္ဆန္းတို႔က က်ေနာ့္လူဂ်ိဳင္းေထာက္ဘဝ ေရာက္ၾကေတာ့၏။ ေရခ်ိဳးဖြင့္ခ်ိန္ ၄၅ မိနစ္ သူမ်ားေတြ လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က သစ္သားကြပ္ျပစ္ကေလးေပၚက ထိုင္ေငးေနရ၏။ ဦးေနမင္းအပါအဝင္အားလံုး စိတ္မေကာင္းၾက။ က်ေနာ္လည္း မသက္သာလွ။
ဒီလိုႏွင့္ ၅ ပတ္ေလာက္အၾကာမွာ ေမာင္ၿပံဳးႏွင့္ခ်စ္ေမာင္ျပဳတ္သြား၏။ က်ေနာ္လည္း ဂ်ိဳင္းေထာက္ေတြျပန္ရ၏။ ထိုေတာ့မွ သက္ျပင္းလည္း ရဲရဲခ်ႏိုင္ေတာ့၏။ ဦးေနမင္း၏ ‘အဲဒါပဲ ကိုမ်ိဳးျမင့္၊ ခံေနလို႔ကေတာ့ ခံေနရမွာပဲ၊ နာလည္း နာနာကြာဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ျပန္ခ်ေတာ့လည္း ထိသင့္ သေလာက္ေတာ့ ထိတာပါပဲဗ်’ ဆိုကာ ေရခ်ိဳးအဆင္းမွာ လက္မေထာင္ျပသည္ကို ခုတိုင္ ျပန္အမွတ္ရမိ၏။
အခု သူျပန္လြတ္လာျပန္ၿပီ။ ျခင္းထဲကၾကက္တေကာင္ ၿခံထဲထြက္လာသလို ထြက္လာျပန္ၿပီ။ ဘယ္အခ်ိန္ ျခင္းထဲျပန္ေရာက္မည္ မေျပာတတ္။ က်ေနာ္ေတာင္းသျဖင့္ သူလြတ္တာမဟုတ္ေသာ္လည္း သူလြတ္ေရးအတြက္ က်ေနာ့္လက္ဖဝါးေပၚတြင္ သူ႔အမည္ကို ကမၺည္းတင္ကာေတာင္းခဲ့ဖူးသည္ကိုကား သူသိေစခ်င္ပါ၏။ သူသိလွ်င္ က်ေနာ့္ကိုလည္း ျပန္အမွတ္တရရွိလိမ့္ကိုလည္း ယံုေနမိ၏။ က်ေနာ္ကား သူ႔ကို အမွတ္တရရွိေနဆဲ။ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိ) ေမလ၊ ၂ဝ၁၁

Tuesday, September 6, 2016

၂ဝ ရာစုမွ ၂၁ ရာစုသို႔ယူလာရေသာ မျပတ္ေသးသည့္ျပႆနာမ်ား(နွစ္)

0 comments
၂ဝ ရာစုမွ ၂၁ ရာစုသို႔ယူလာရေသာမျပတ္ေသးသည့္ျပႆနာမ်ား
(ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ ၂)
ျပည္ေထာင္စုျပႆနာမ်ား
(ေကာက္ႏုတ္တင္ျပေနတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အျပည့္အစုံဖတ္ရႈလုိပါက ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဝဘ္ဆုိက္ ျပည္သူ႔အာဏာဂ်ာနယ္ အမွတ္ ၂၂ တြင္ ၾကည့္ပါ။)

“လက္စားေခ်ေရး” စိတ္မွာ အဂၤလိပ္ထားခဲ့သည့္သမိုင္းအေမြ ျဖစ္သည္။ အျပည့္အစုံေျပာမွ ရွင္းမည္။

၁၉၄၂ ခုႏွစ္က ဂ်ပန္ထိုးစစ္ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ဖြဲ႔ေပးထားသည့္တပ္မ်ား တပ္ပ်က္သည္။ အနည္းစု ဗိုလ္ အၾကပ္တပ္သားမ်ား အိႏၵိယ ပါသြားသည္။ အမ်ားစုႀကီးက လက္နက္ယူၿပီး တပ္ေျပးမ်ားျဖစ္သြားသည္။ မိမိတို႔၏ဇာတိရပ္႐ြာ ျပန္ၾကသည္။ တပ္ေျပးမ်ားမွာ ကရင္၊ ကခ်င္၊ ခ်င္းမ်ားျဖစ္သည္။ (အဂၤလိပ္က ရခိုင္၊ မြန္၊ ဗမာမ်ားကိုမယုံ၍ ေသနတ္ေပးမကိုင္ဝံ့၊ စစ္သားလုပ္ခြင့္မေပး။ ၆ လက္မအသြားရွိသည့္ဓားေျမႇာင္ ကိုပင္ ကိုင္ခြင့္မေပး။ ပုန္ကန္လြန္း၍ျဖစ္သည္။ ကရင္၊ ကခ်င္၊ ခ်င္းမ်ားမွာ “သာသနာအစစ္အမွန္” ခရစ္ယာန္ဘာသာတြင္း သြတ္သြင္းၿပီးလည္းျဖစ္႐ုံမက ေရွးေခတ္ေဟာင္းတမ္းတၿပီး “မင္းေလာင္းသူပုန္”လုပ္စရာလည္းအေၾကာင္းမရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ ယုံသည္။ ေသနတ္ေပးကိုင္ဝံ့သည္)

အဂၤလိပ္အုပ္စိုးမႈတည္ၿငိမ္ေနလၽွင္ ျပႆနာမျဖစ္ႏိုင္ပါ။ သို႔ေသာ္ ဂ်ပန္ထိုးစစ္ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္အုပ္စိုးမႈ မ႐ႈမလွက်ဆုံးသည္။ ဂ်ပန္ကလည္း ဗုဒၶဘာသာကို ခုတုံးလုပ္သည္။

ဤတြင္ အဂၤလိပ္“သခင္ႀကီး”၏ ခရစ္ယာန္ဘာသာႏွင့္ ဂ်ပန္“မာစတာ”၏ ဗုဒၶဘာသာပဋိပကၡႂကြထသည္။ ဗုဒၶဘာသာကိုးကြယ္သူ ဗမာ၊ မြန္၊ ရခိုင္တို႔၏ ဘီအိုင္ေအ (BIA)ႏွင့္ လက္နက္ကိုင္စစ္ေျပး ထိပ္တိုက္ေတြ႔ၾကသည္။ ဂ်ပန္ကလည္း ေျမႇာက္ေပးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကရင္ ဗမာ အဓိက႐ုဏ္း ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚတြင္ျဖစ္သည္။ အေနာက္ဖ်ား ရခိုင္ဘက္တြင္ ရခိုင္ကုလားအဓိက႐ုဏ္း ျဖစ္သည္။ ေျမာက္ဖ်ားတြင္ ရွမ္းနီ ကခ်င္ ပဋိပကၡျဖစ္သည္။ ရွမ္းျပည္တြင္ ပေလာင္ကခ်င္ ပဋိပကၡျဖစ္သည္။ ကရင္ဗမာ အဓိက႐ုဏ္းေလာက္ေတာ့ မႀကီးၾကပါ။

ကရင္ဗမာအဓိက႐ုဏ္းက လူေနစိပ္ေသာ ကရင္ဗမာေရာေႏွာေနထိုင္ၾကေသာ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚတြင္ျဖစ္သည္။ စစ္ေျပးမ်ားသလို ဘီအိုင္ေအ မ်ားသည္။ ဘီအိုင္ေအတြင္ လက္စားေခ်ေရးစိတ္ဓာတ္ျပင္းျပသည္။ သို႔ျဖင့္ အလြန္အကၽြံေတြလုပ္သည္။ ဂ်ပန္ကလည္း အဂၤလိပ္တပ္ေျပး ေခ်မႈန္းေရးကို အတင္းအက်ပ္လုပ္ခိုင္းသည္။ ေဒြးေရာဥပဒ္ေရာဝင္ေမႊသျဖင့္ အဓိက႐ုဏ္းႀကီးျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ကရင္ဗမာ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၏ အေျမာ္အျမင္ႀကီးမားမႈေၾကာင့္သာ ခဏႏွင့္ၿပီးသြားသည္။ ဘီဒီေအ (BDA), (PBF) မ်ိဳးခ်စ္ဗမာ့တပ္မေတာ္တြင္ ေစာၾကာဒိုးကို ရာထူးႀကီးေပးသည္။ (ဗမာစစ္အုပ္စုက ေစာၾကာဒိုးကို ေနာင္တြင္လည္းေနရာေပးသည္ကို သတိျပဳပါ)

ကရင္ဗမာလူမ်ိဳးေရး အဓိက႐ုဏ္းမွာ ဂ်ပန္ “မာစတာ”ေခတ္ကတည္းက ၿပီးၿပီးေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ “လက္စားေခ်ေရး စိတ္ဓာတ္” ျပန္လည္ႏိုးႂကြလာသည္မွာ အဂၤလိပ္ “သခင္ႀကီး”ေခတ္ ျပန္ေရာက္လာ၍ျဖစ္သည္။

စစ္ေျပးဘဝ အိႏၵိယတြင္ေနစဥ္ကပင္ “လက္စားေခ်ေရးစိတ္ဓာတ္”ကို စစ္ေျပးဘုရင္ခံအစိုးရက ေမြးျမဴေပးေနသည္။ ဘီအိုင္ေအေၾကာင့္ ေခြးေျပးဝက္ေျပး အသက္လုေျပးခဲ့ရသည္ကို အခဲမေက်။

ဘုံေဘဘားမားသစ္ကုမၸဏီ၊ ဘီအိုစီေရနံကုမၸဏီ၊ စတီးဘရားသားကုမၸဏီ၊ ဧရာဝတီေရေၾကာင္းကုမၸဏီစသည့္ နယ္ခ်ဲ႔ကုမၸဏီမ်ားမွ ဗမာစကားတတ္ အဂၤလိပ္သခင္ႀကီးမ်ား အိႏၵိယေရာက္မွ စစ္ဗိုလ္မ်ားျဖစ္ေနၾကသည္။ ဗမာ့အေရးကၽြမ္းက်င္သူမ်ား လုပ္ေနၾကသည္။ အဂၤလိပ္ကဖြဲ႔ေသာ ကခ်င္ လဲဗီးတပ္၊ အေမရိကန္ကဖြဲ႔ေသာ ကခ်င္ရိမ္းဂ်ားတပ္တို႔၏ဗိုလ္မ်ား လုပ္ေနၾကသည္။ စစ္ေတာ့ မတိုက္တတ္ၾကပါ။ သို႔ေသာ္ ေထာက္လွမ္းေရး၊ စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး၊ သိမ္းပိုက္နယ္ေျမအုပ္ခ်ဳပ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ တာဝန္ခံမ်ားျဖစ္ေနၾကသည္။ ဗမာျပည္ ျပန္ေရာက္လၽွင္ တို႔ဗမာသခင္ေတြနဲ႔ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးသမားေတြကို “လွလွႀကီး လက္စားေခ်ၾကစို႔”ဟု ေသြးထိုးေပးသည္။

ျမစ္ႀကီးနားသိမ္းေသာအခါ “သခင္ သခင္ သတ္ သတ္ ”ဟု ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး ဝင္လာသည္။ တကယ္လည္း လက္စားေခ်သည္။ ေဒသခံ သခင္မ်ား အဖမ္းခံရသည္။

မႏၲေလး၊ ေ႐ႊဘို၊ မုံ႐ြာ ေရာက္သည္အထိ ထိုအတိုင္းလုပ္သည္။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ဘာမွမလုပ္ခဲ့ေသာ ေနာင္အခါ ဖဆပလ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး၊ ဖဆပလတြဲဘက္အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးလုပ္ေသာ သခင္သာခင္သည္ လက္စားေခ်မခံရရန္ ေ႐ႊဘိုကေျပးၿပီး မႏၲေလး၊ စစ္ကိုင္း ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတြင္ ခိုလႈံေနရသည္။

လူထုဦးလွ၏အတၳဳပၸတၱိတြင္ လည္းေကာင္း၊ လင္းယုန္ေမာင္ေမာင္၏ ေဆာင္းပါးမ်ားတြင္လည္းေကာင္း စစ္ေျမျပင္အခ်ဳပ္စခန္းမ်ားတြင္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံရေသာအေၾကာင္း ေရးထားသည္ကို ေတြ႔ႏိုင္သည္။ လက္နက္ကိုင္ၿပီး ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ေနသူမ်ားကလြဲလၽွင္ ဘီအိုင္ေအအားလုံး စစ္ႀကိဳေခတ္ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးသမား အမ်ားအျပား စစ္အခ်ဳပ္တြင္အဖမ္းခံရသည္။ စစ္ေဆးသူမ်ားမွာ ဗိုလ္ျဖစ္ေနေသာ ကုမၸဏီဝန္ထမ္းမ်ားျဖစ္သည္။

ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးသာ မရွိလၽွင္ “လက္စားေခ်ပြဲႀကီး” တျပည္လုံးတြင္ေပၚမည္မွာ ေသခ်ာသည္။

ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းကိုအေရးယူဖို႔ လုပ္ခဲ့ေသးသည္။ ေတာင္ငူတြင္ နယ္ခ်ဲ႔ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ ကရင္နီလူမ်ိဳး ေစာသန္းတင္ အဖမ္းခံရသည္။ လူထုအုံႂကြလာမွ ျပန္လႊတ္ေပးသည္။

ပုံစံေဟာင္းအတိုင္းအုပ္စိုးရန္ ျပန္ဝင္လာေသာအဂၤလိပ္မွာ ၁၉ ရာစု အဂၤလိပ္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ မဟုတ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရး ေပးရသည္။ ဖဆပလကို အာဏာအပ္ရသည္။ လက္စားေခ်ခြင့္မရခဲ့။ လက္စားေခ်ေရးစိတ္ဓာတ္ သြင္းေပးထားခံရေသာသူမ်ား ဆတ္တငံ့ငံ့ ျဖစ္ က်န္ရစ္သည္။

ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္လာေသာအခါ လက္စားေခ်ခြင့္ရသြားပါသည္။ ဗမာတပ္ရင္းမ်ားက မတက္မႂကြျဖစ္ေနေသာအခါ ကရင္ ကခ်င္ တပ္ရင္းမ်ားက ဖဆပလအစိုးရခိုင္းတိုင္း လုပ္ၾကသည္။

သူတို႔တိုက္သည္မွာ ျပည္ေထာင္စုမၿပိဳကြဲေရးအတြက္ မဟုတ္ပါ။ မဆင္ႏႊဲလိုက္ရေသာလက္စားေခ်ပြဲကို လုပ္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။
လက္စားေခ်ပြဲကို ကြန္ျမဴနစ္မ်ားအေပၚသာ သဲႀကီးမဲႀကီးလုပ္ၾကပါသည္။ ဖဆပလ (ဘီအိုင္ေအ၊ ပီဘီအက္ဖ္ )တခုလုံးကို မလုပ္ႏိုင္လၽွင္ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားအေပၚလုပ္ရ နည္းသလားဆိုၿပီး လုပ္ၾကပါသည္။

စစ္ဆင္ေရးအမိန္႔ေပးပုံကလည္း ျဖစ္ကတတ္ဆန္းေပးျခင္း ျဖစ္သည္။ ဖဆပလအစိုးရက ဆိုရွယ္လစ္မ်ားေပးသည့္သတင္းကိုအေျခခံကာ “ကြန္ျမဴနစ္႐ြာမ်ား”ဟု သတ္မွတ္ထားေသာ ေတာင္သူလယ္သမားသမဂၢရွိရာ႐ြာမ်ားစာရင္းကို စစ္ဦးစီးဌာနခ်ဳပ္သို႔ေပးသည္။ စစ္ဦးစီးဌာနခ်ဳပ္က ထို႐ြာမ်ားကို ခဲနီတံျဖင့္ဝိုင္းျပထားေသာေျမပုံအပ္ကာ ကရင္၊ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ ေဂၚရခါးတပ္မ်ားကို စစ္ဆင္ေရးလုပ္ခိုင္းျခင္း ျဖစ္သည္။

လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ခြင့္ေပးလိုက္ေသာ စစ္ဆင္ေရးအမိန္႔ျဖစ္သည္။ လက္စားေခ်ေရးစိတ္ဓာတ္ ျပင္းျပေသာတပ္မ်ားက မီးကုန္ယမ္းကုန္ ၾကမ္းသည္။ ခ်င္းတပ္မ်ားက (ဘီအိုင္ေအေခတ္ ရန္ၿင္ိဳးမရွိ၍) ဝတ္ေက်တမ္းေက် လုပ္သည္။ ေဂၚရခါးတပ္မ်ားကေတာ့ စစ္ စည္းကမ္းအတိုင္း လုပ္သည္။ ေဂၚရခါးတပ္၊ ခ်င္းတပ္ႏွင့္ရင္ဆိုင္ရေသာ႐ြာမ်ား သက္သာသည္။ ကရင္ကခ်င္တပ္မ်ားႏွင့္ေတြ႔ေသာ႐ြာမ်ား ျပာက်သည္။ လူေတြ အသတ္ခံရသည္။ အလယ္ဗမာျပည္မွ႐ြာမ်ား၊ အထက္ဗမာျပည္မွ႐ြာမ်ား မသက္သာၾကပါ။

အကုန္႐ႈိ႔အကုန္သတ္စစ္ဆင္ေရးေၾကာင့္ ဧရာဝတီတေၾကာတြင္ ဟိုတေျပာက္ဒီတေျပာက္ မီးခိုးဖုံးကာ ေသြးၫွီနံ႔လႊမ္းခဲ့သည္။ မိန္းမမ်ား ပ်ိဳပ်ိဳအိုအို မုဒိန္းက်င့္ခံရသည္။

အနိဌာ႐ုံမ်ားကို အက်ယ္မခ်ဲ႔ခ်င္ေတာ့ပါ။ ရဲေဘာ္ေနာ္ဆိုင္း၏ မိမိကိုယ္ကိုဆန္းစစ္ခ်က္ျဖင့္ နိဂုံးခ်ဳပ္ပါမည္။ (ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဝင္လိုသူတိုင္း မိမိတြင္ရွိခဲ့ေသာ မွားယြင္းသည့္အေတြးအေခၚမ်ားကို ပါတီသို႔ ပုံအပ္ရပါသည္။ ဆန္းစစ္ခ်က္တင္ရပါသည္။ ဗိုလ္ေနာ္ဆိုင္းမွ မဟုတ္ပါ)
ရဲေဘာ္ေနာ္ဆိုင္းက ဗမာေတြအေပၚလက္စားေခ်ခ်င္ေနတာနဲ႔အေတာ္ပဲ၊ ဗမာအစိုးရက ဗမာေတြသတ္ခိုင္း၊ ဗမာ႐ြာေတြမီး႐ႈိ႔ခိုင္းေတာ့ ထင္တိုင္းႀကဲ လက္စားေခ်ခဲ့ပါတယ္တဲ့။

ထိုစဥ္က ၿဗိတိသၽွစစ္မစ္ရွင္ရွိသည္။ ႏုအက္တလီစာခ်ဳပ္အရရွိေနျခင္း ျဖစ္သည္။ “လက္စားေခ်ပြဲ”တြင္ သူ႔ေျခရာလက္ရာမည္မၽွပါမည္ကို ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ ေနဝင္း-ေအာင္ႀကီးသိပါလိမ့္မည္။ သူတို႔က ဘာမၽွမေျပာၾက၊ မေရးၾကပါ။

ေျပာသူတဦးေတာ့ရွိပါသည္။ စစ္ မစ္ရွင္အေၾကာင္း မဟုတ္ပါ။ “အားလုံးသတ္အားလုံး႐ႈိ႔”ေပၚလစီ ရွိခဲ့သည္ဆိုသည္ကိုဝန္ခံျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ဩစေၾတးလ်တြင္အေျခခ်ေနေသာ ေမာင္ေအာင္မ်ိဳးဆိုသူက စာတမ္းတခုျပဳစုသည္။ ထိုအထဲတြင္ အေမရိကန္အေျခခ် ဗိုလ္ခ်စ္ၿမိဳင္၏ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားပါသည္။

ဗိုလ္ခ်စ္ၿမိဳင္က ဗိုလ္လက္်ာကို တပ္မေတာ္တခုလုံးကို ကရင္ေတြအုပ္စီးေနၿပီ၊ ကရင္တပ္ေတြက ဗမာ႐ြာေတြကို မီးေလာင္တိုက္သြင္းေနၿပီ၊ အားလုံးသတ္၊ အားလုံး႐ႈိ႔လုပ္ေနၿပီဟုတိုင္ေၾကာင္း၊ ဗိုလ္လက္်ာက ကရင္ေတြဘက္ကကာကြယ္ေၾကာင္း ေရးထားပါသည္။

ဗိုလ္ခ်စ္ၿမိဳင္အေျပာအရဆိုလၽွင္- ကြန္ျမဴနစ္ေတြထံမွသိမ္းဆည္းရမိသည္ဟုဆိုေသာလက္နက္မ်ားမွာ ကြန္ျမဴနစ္တို႔၏ လက္နက္ အစစ္အမွန္မ်ားမဟုတ္၊ လူသတ္မီး႐ႈိ႔လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္ၿပီး သက္ေသျပသည့္အေနႏွင့္ အျခားမွလက္နက္မ်ားကို သက္ေသခံပစၥည္းအျဖစ္ တင္ျပေနၾကတာျဖစ္သည္ဟု ိုသည္။

လူေတြသတ္၊ မီးေတြ႐ႈိ႔တာေတာ့ ေတာင္သူလယ္သမားေတြက သက္ေသခံလိမ့္မည္။


၂၀ ရာစုမွ ၂၁ ရာစုသုိ႔ယူလာရေသာ မျပတ္ေသးသည့္ျပႆ နာမ်ား(တစ္)

0 comments
၂၀ ရာစုမွ
၂၁ ရာစုသုိ႔ယူလာရေသာ မၿပတ္ေသးသည့္ ျပႆ နာမ်ား
ျပည္ေထာင္စု ျပႆ နာ
(ျပည္သူ႔အာဏာ ဂ်ာနယ္- အမွတ္ ၂၂ - ၂၀၀၂ ေအာက္တုိဘာ) ပါ အစီရင္ခံတင္ျပခ်က္ေဆာင္းပါးမွ)
စဥ္းစားႀကံဆရာမွာ အေထာက္အကူျဖစ္ေစရန္ ထုတ္ႏုတ္ေဖာ္ျပလုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

(ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ ၁)
ျပည္ေထာင္စုျပႆနာ
(မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းမရွင္းႏိုင္ခဲ့တဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ရွင္းရမယ့္ ဒုတိယျပႆနာက ျပည္ေထာင္စုျပႆနာပဲ။ ရွင္းရတာ ပိုေတာင္ခက္ပါလိမ့္မယ္) (ပထမ ျပႆ နာအျဖစ္ ျပည္တြင္းစစ္ကုိ သီးသန္႔ေဖာ္ျပထားပါတယ္။)

(၁) ျပႆနာမိတ္ဆက္။
၁၉၈၈/၁၉၉၀ မတိုင္မီကျပႆနာ ႏွင့္ ထိုႏွစ္မ်ားေနာက္ပိုင္းျပႆနာ မတူပါ။
၁၉၈၈ လူထုအုံႂကြမႈႀကီးမျဖစ္မီက ျပည္ေထာင္စုစနစ္လိုလားသူဘက္ႏွင့္ တျပည္ေထာင္စနစ္ လိုလားသူဘက္ဟူ၍ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ရွိခဲ့ပါသည္။ ပဋိပကၡမ်ားလည္း တၿခိမ္းၿခိမ္းျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
၁၉၉၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ကား အထက္ပါပဋိပကၡေဟာင္းမ်ား မရွိေတာ့ပါ။ ပဋိပကၡအသစ္မ်ား ျဖစ္လာပါသည္။

အသစ္မွာ အေရၿခဳံျပည္ေထာင္စုဘက္နွင့္ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ဘက္၏ပဋိပကၡ ျဖစ္ပါသည္။ အေရၿခဳံျပည္ေထာင္စုဘက္တြင္ စစ္အုပ္စုကရပ္ခံၿပီး စစ္မွန္သည့္ျပည္ေထာင္စုဘက္တြင္ စစ္အုပ္စုဆန္႔က်င္ေရး အဓိကအင္အားစုမ်ားအားလုံးက ရပ္ခံပါသည္။
အေရၿခဳံ ျပည္ေထာင္စုေလာ - ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ေလာျပႆနာသည္ ယေန႔အဖို႔ ကြင္းဆက္အက်ဆုံး ျပႆနာ ျဖစ္လာပါသည္။ ဤျပႆနာမေျပလည္သမၽွ “ျပည္ေထာင္စုျပႆနာ” ေျပလည္မည္ မဟုတ္ပါ။

ကရင္အမ်ိဳးသား အစည္းအ႐ုံး (KNU) က သီးျခားတိုင္းျပည္ထူေထာင္ေရးအတြက္လႈပ္ရွားခဲ့သည္မွာ ၁၉၄၇ ကတည္းကျဖစ္သည္။ ၁၉၄၉ က်မွ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲ တိုက္ခဲ့သည္။ ယခုအထိ တိုက္ေနဆဲျဖစ္သည္။
“ခြဲထြက္ေရး”ကို ရွမ္းျပည္လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ (SSIA), ကခ်င္လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႕ (KIO) တို႔က ၁၉၆၀ ခုႏွစ္တဝိုက္ကလုပ္ခဲ့သည္။ ဒီမိုကေရစီေခတ္မဟုတ္၍ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲကို တန္းၿပီး လုပ္ခဲ့ရသည္။ သူတို႔ယခု “ၿငိမ္းအဖြဲ႔”မ်ား ျဖစ္ေနၿပီ။

သီးျခားတိုင္းျပည္ေႂကြးေၾကာ္သံမွာ လြတ္လပ္ေရးမရမီကာလ ျပည္ေထာင္စုမဖြဲ႔မီကေႂကြးေၾကာ္သံျဖစ္၍၊ ခြဲထြက္ေရးေႂကြးေၾကာ္သံမွာ ျပည္ေထာင္စုဖြဲ႔ၿပီးကာလေႂကြးေၾကာ္သံ ျဖစ္သည္။ ကာလခ်င္းမတူ၍ ေႂကြးေၾကာ္သံမတူျခင္း ျဖစ္သည္။ အႏွစ္သာရမွာ အတူတူျဖစ္သည္။

“သီးျခားတိုင္းျပည္” ႏွင့္ “ခြဲထြက္ေရး”ကိုေႂကြးေၾကာ္လၽွင္ မုခ် လူမ်ိဳးေရးအလံထူရသည္။ ၁၉၄၉ တြင္ KNU က ကရင္လူမ်ိဳးေရးအလံ ထူသည္။ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ SSIA က ရွမ္းလူမ်ိဳးေရးအလံ၊ KIO က ကခ်င္လူမ်ိဳးေရးအလံထူခဲ့ၾကသည္။ ကရင့္ေတာ္လွန္ေရး၊ ရွမ္းေတာ္လွန္ေရး၊ ကခ်င္ေတာ္လွန္ေရးဟု ေျပာၾကသည္။

ေနဝင္း ေအာင္ႀကီး စစ္အုပ္စုက ဗမာလူမ်ိဳးေရးအလံထူၿပီး “ျပည္ေထာင္စုမၿပိဳကြဲေရး” ေႂကြးေၾကာ္သည္။ ထိုသို႔ျဖင့္ ဖဆပလ က တဖက္၊ ဗကပ၊ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္၊ ေတာ္လွန္သည့္ဗမာ့တပ္မေတာ္တို႔က တဖက္ ျဖစ္ေနသည့္ လူတန္းစားေရးျပည္တြင္းစစ္တြင္ လူမ်ိဳးေရးျပည္တြင္းစစ္ပါ ေရာစြက္လာခဲ့သည္။ ဤတြင္ ဖဆပလဦးႏုအစိုးရက “ေရာင္စုံေသာင္းက်န္းသူ”ဟု ေျပာသည္။ ကြန္ျမဴနစ္ပ်က္ ဦးသိန္းေဖ(ျမင့္) က အားလုံးက အားလုံးကိုတိုက္ေနသည့္ ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြးျပည္တြင္းစစ္ဟု ယူဆသည္။

(၂) လူမ်ိဳးေရးအလံထူလၽွင္
လူမ်ိဳးႀကီးလည္းျဖစ္၊ ႏိုင္ငံေရးအာဏာလည္းရွိသူက တပန္းသာမည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တိုင္းျပည္တြင္ လူဦးေရစုစုေပါင္း၏ ၆၈ ရာခုိင္ႏႈန္းက ဗမာလူမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။ ရွမ္းက ၉ ရာခုိင္ႏႈန္း ၊ ကရင္က ၇ ရာခုိင္ႏႈန္း ၊ ရခိုင္ ၄ ရာခုိင္ႏႈန္း ၊ တ႐ုတ္ ၃ ရာခုိင္ႏႈန္း၊ မြန္ ၂ ရာခုိင္ႏႈန္း ၊ ကုလား ၂ ရာခုိင္ႏႈန္း ႏွင့္ အျခားလူမ်ိဳးမ်ား ၅ ရာခုိင္ႏႈန္းဟု ဆိုသည္။ (အေမရိကန္ထုတ္ ႏွစ္ခ်ဳပ္ Time Almanac 2000 ၂၀၀၀ မွ)

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
ဦးလွဝင္းထံမွ တဆင့္ကူးယူေဖာ္ျပအ္ပါသည္။

Friday, September 2, 2016

(အဆိပ္ႏြယ္သင့္ျခင္း) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
(အဆိပ္ႏြယ္သင့္ျခင္း) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

မေန႔ကနဲ႔တေန႔က ၂ ရက္တိတိ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ၿခံစည္းရိုးျခင္းကပ္လ်က္ ၂ ၿခံၾကား စည္းရိုးေနရာေတြကို သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ ခြေပါက္ေက်ာ္က် ၿခံဳထေနတဲ့ ႏြယ္ေတြပိတ္ေပါင္းေတြ သစ္ပင္ငယ္ေတြကို စက္လႊေရာ လက္ထိုးကိုင္းဖ်ဥ္လႊေရာသံုးၿပီး ရွင္းခ်လိုက္တာ အေတာ္ေလး ၾကည့္ေကာင္းသြားတယ္။ ပင္စည္ ရွစ္ထြာဆိုင္ေလာက္ရွိတဲ့ လဲၿပီးသားသစ္ေျခာက္ပင္ကိုလည္း ဗံုတိုဆိုက္ျဖတ္ပိုင္း ၁၂ ပိုင္းေလာက္ ပိုင္းလိုက္ရတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ မသက္သာတာပဲ။ ေဘးအိမ္က SIGN LANGUAGE သင္တဲ့ဆရာက အျပင္ထြက္ကာနီး ကားစက္ နိႈးေနရင္းတန္းလန္းကေန က်ေနာ္ ေျခတဘက္လက္တဘက္နဲ႔ စက္လႊ CHINSAW ႀကီးကိုထိမ္းကိုင္ၿပီး ျဖတ္ေတာက္ေနတာကို ျမင္ေတာ့ အနားအထိလာၾကည့္ၿပီး မ်က္လံုးျပဴးမ်က္ဆန္ျပဴးနဲ႔ မ်ိဳး မင္းဟာက လက္အိပ္လည္းမပါ၊ မ်က္စိကာမ်က္မွန္လည္းမတပ္၊ အက်ႌလည္း အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ လက္ရွည္အထူမဟုတ္ပဲ အဲ့လိုလုပ္ေနတာ အႏၱရာယ္သိတ္မ်ားတယ္ေနာ္၊ ၿပီးေတာ့ ပိြဳင္စင္န္အိုင္ဗီးေတြလည္း ဒီမွာ တပံုတေခါင္းႀကီးလို႔ သတိေပးစကားနဲ႔ မွတ္ခ်က္ခ်တယ္။

သူေျပာသလိုပဲ က်ေနာ္ မ်က္ေစ့ကာမ်က္မွန္တတ္မပါထားဘူး။ မတပ္ရတာက အနီးၾကည့္မ်က္မွန္ခၽြတ္မရလို႔။ မ်က္မွန္မပါရင္ လူက အကန္းလိုပဲ ဘာမွကိုမျမင္ေတာ့တာ။ ေနာက္တခ်က္ကလည္း အနီးၾကည့္ေပၚကေန ေက်ာ္တပ္ရင္ရတာမွန္ေပမယ့္ အဲ့ဒီလို မ်က္မွန္ ၂ ထပ္နဲ႔ဆို မ်က္လံုးတဝိုက္ေခၽြးေတြျပန္ၿပီး မ်က္မွန္ခနခနျဖဳတ္ရ ေခၽြးခနခနသုတ္ရနဲ႔အလုပ္ရႈပ္တဲ့အျပင္ မ်က္ေစ့ထဲေခၽြးဝင္တဲ့ဒဏ္ မခံနိုင္တာလည္းပါတယ္။ လက္အိပ္မပါတာကေတာ့ က်ေနာ့္မွာ လက္က တဘက္တည္းရွိတာ။ ရွိတဲ့ တဘက္ကလည္း လက္ေခ်ာင္း လက္က်န္ အားလံုးေပါင္းမွ ၅ ဆစ္ေလာက္ပဲရွိတာ။ လက္ေခ်ာင္းတိုင္းမွာ အဖ်ားတခုမွမရွိေတာ့တာဆိုေတာ့ သူမ်ားေတြလို လက္ဖ်ားနဲ႔ထိၿပီး ရတဲ့ အထိအေတြ႔အာရံုကို ခံလို႔မရေတာ့ဘူး။ လက္ဖ်ားနဲ႔ထိလို႔ရတဲ့အာရံု က်ေနာ့္မွာမရွိေတာ့ဘူး။ ဒီၾကားထဲ လက္အိပ္ပါ ထပ္စြပ္လိုက္လို႔ ကေတာ့ သြားၿပီေပါ့။ လႊစက္ခလုပ္ကို လက္ကနွိပ္ထားလား လႊတ္လိုက္တာလားေတာင္ ဘယ့္နွယ္လို႔သိပါေတာ့မလဲ။ ပိုဆိုးတာက လက္အိပ္ဆိုတာက လက္ငါးေခ်ာင္းလံုးစံုမွ စြပ္ရတာ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္နဲ႔ တခုခုကို ဆုပ္လို႔ကိုင္လို႔ရတာမ်ိဳး မဟုတ္လား၊ က်ေနာ့္လို လက္ဆစ္ ၅ ဆစ္ေလာက္ အတိုအရွည္မညီတဲ့လက္မွာ အဲ့လက္အိပ္ေတြစြပ္ထားလို႔ေရာ ဘယ္လိုလုပ္ၿမဲမွာလဲ။ လက္ေခ်ာင္းထိပ္ ေနရာတိုင္းကလြတ္ေနၿပီး တန္းလန္းႀကီးေတြက်ေနတာေပါ့။ နဂိုကမွ လက္ဖ်ားေတြမရွိလို႔ အထိအေတြ႔မခံစားနိုင္တဲ့အျပင္ လက္အိပ္ေလ်ာ့ရဲရဲစြပ္ၿပီး စက္လႊကိုင္ၾကည့္ပါလား မ်ားလိုက္မယ့္အႏၱရာယ္။ မေတာ္ ေခ်ာ္ခ်က္ၿပီး တဒီးဒီမႊတ္ေနေအာင္လည္ရင္း ျဖတ္ေနတဲ့စက္လႊအသြားေတြထဲ လက္ပါသြားမွာ ရွိစုမဲ့စု လက္ေလးတဘက္ပါ ျပတ္သတ္ထြက္သြားဦးမယ္။ အလုပ္ၾကမ္းအက်ႌကေတာ့ ခုထိကို မဝယ္ျဖစ္ေသးတာ။ တတ္နိုင္ပါတယ္။ ေမ့ေမ့ေနတာမ်ားလို႔ပါ။ အဲ့ဒါ ပထမေတာ့ သူ႔ကိုရွင္းျပဦးမလို႔ပဲ။ ေနာက္ေတာ့ စိုင္းခမ္းလိတ္ရဲ့ မနုသႆတၱဒုလႅဘ သီခ်င္းထဲကလို “သူ႔အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ကြာျခားေတာ့ ငါ့စကား သူနားလည္ဖို႔မလြယ္ဘူး”သေဘာထားၿပီး ငါ ေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားၿပီးလုပ္ပါတယ္။ သတိေပးတာအတြက္ေက်းဇူးပါလို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ျဖစ္တာပါပဲ။

အဲ့လိုနဲ႔ အလုပ္ၿပီး ညေနေစာင္းလို႔ အိမ္ထဲျပန္ဝင္ ေရမိုးခ်ိဳးဖို႔လုပ္ေတာ့မွ မ်က္နွာက ယားတားတား စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းႀကီးျဖစ္ေနတာ သတိထား မိတယ္။ လက္နဲ႔စမ္းၾကည့္ေတာ့လည္း မ်က္နွာႀကီး အမ္းေနသလိုပဲ။ ျပည့္ျပည့္တင္းတင္းႀကီးျဖစ္ေနသလိုလည္း ခံစားရတယ္။ တခါ လက္ေတြၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း တံေတာင္ဆစ္ေအာက္ေန လက္ခံုအထိ နီရဲၿပီးဘုသီးႀကီးေတြထလို႔၊ ေယာင္လို႔အမ္းလို႔ ေဖါင္းလို႔ကားလို႔။ နာလို႔စပ္လို႔ ယားလို႔ပူလို႔နဲ႔ အေတာ္ေလးေနရထိုင္ရ မအီမသာျဖစ္ေနတယ္။ ဘာမ်ားျဖစ္လဲမသိဘူးေတြးရင္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲဝင္ ေရေႏြးပိုက္ကို အေလာေတာ္ေလး ေႏြးေအာင္ခ်ိန္ၿပီး ပိုးသတ္ေဆးဆပ္ျပာနဲ႔ မ်က္နွာ လည္ပင္း ဂုပ္ပိုး လက္ေမာင္းရင္းကေန လက္ဖမိုးအထိ ဆပ္ျပာတိုက္ခ် ေရဒလေဟာပိုက္ဖြင့္ခ် ေဆးခ်လုပ္လိုက္ေတာ့ အယားေရာ အစပ္ေရာ အပူေရာ နည္းနည္းသက္သာ သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ေရမိုးခ်ိဳး အဝတ္အစား လဲ အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆးေလးေသာက္ အယားအယံေျပလိမ္းေဆးေလးပြတ္ပက္ၿပီး ညေနစာစားတယ္။ ဇနီးသည္ျပန္အလာကို ညေနခင္း တီဗီသတင္းေတြၾကည့္ရင္း ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ ခနေနေတာ့ သူျပန္လာတယ္။

ဧည့္ခန္းထဲဝင္ဝင္ျခင္း ခါတိုင္းလို ဘာလုပ္ေနလဲေတြဘာေတြ ဗမာလိုေအးေအးျဖည္းျဖည္းနႈတ္မဆက္ေတာ့ပဲ ရံုးအိပ္ႀကီး ဗုန္းကနဲပစ္ခ်ၿပီး ဟယ္ နင္ေတာ့ ပိြဳင္စင္န္အိုင္ဗီး POISON IVY ထိၿပီ။ ဒုကၡပဲ။ ခု ဘာလုပ္ထားလဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္လည္း မွန္ထဲျပန္ၾကည့္ပါဦးဆိုၿပီး ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုယ့္လက္ေတြ ကိုယ္ျပန္ၾကည့္လည္းၾကည့္လိုက္ေရာ ဘုရားေရ လက္ဖ်ံအတြင္းအျပင္နဲ႔လက္ခံု လက္ဖမိုး ေတြမွာ အရည္ၾကည္ဖုေတြ သီးေနပါေရာလား။ မွန္ထဲၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္နွာႀကီးက ထူအမ္းၿပီးနီရဲေနရံုမက ပါးဘယ္ဘက္အခ်မ္းမွာပါ ေရၾကည္ဖုေတြ သီးလို႔။ လည္ပင္းမွာလည္း အနီဖုေတြ အျပင္လိုက္အျပင္လိုက္ ပိန္းထေနတာပါလား။ ေရေႏြး ပိုးသတ္ေဆးဆပ္ျပာနဲ႔ ေဆးေၾကာတာရယ္ ေဆးေလးေသာက္ ေဆးေလးပြတ္ထားလို႔သာ လူကေနသာၿပီး သိတ္မခံရတာ။ ခုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာၾကည့္ၿပီး ျပန္ေတာင္လန္႔သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ မိန္းမ။ ေဆးခန္းသြားျပရင္ေရာဆိုေတာ့ ေဆးခန္းျပစရာမလိုပါဘူး။ ငါ အခုပဲ လိမ္းေဆး သြားဝယ္မယ္။ အနာအက်င္ေပ်ာက္ေဆးေတာ့ တို႔မွာရွိၿပီးသားပဲ ထပ္ဝယ္စရာမလိုဘူး။ ေဆးခန္းသြားလည္း အဲ့ဒီလိမ္းေဆး ေသာက္ေဆးပဲ ေပးမွာ။ ပိြဳင္စင္န္အိုင္ဗီးထိတာအတြက္ တျခားဘာေဆးမွ ေထြေထြထူးထူးရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ငါလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ထိဖူးတာပဲ။ မပူနဲ႔ စိတ္ေအးေအးထား။ သက္ေသာင့္သက္သာေနလို႔ေျပာၿပီး အဝတ္အစားေတာင္မလဲပဲ ျပန္ထြက္သြားတယ္။ ခနေနေတာ့ ျပန္လာတယ္။ တကိုယ္လံုး ေဆးလိမ္းေပးတယ္။ ေသာက္ေဆး ထပ္တိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္အျပင္မွာ က်ေနာ္ အလုပ္လုပ္တုန္းကဝတ္ၿပီး အပံုလိုက္ ခၽြတ္ခ်ထားတဲ့ဝတ္စံုရယ္ ေတာစီးလည္ရွည္ဖိနပ္ရယ္ ေျခအိပ္ေတြရယ္ကို ညွပ္နဲ႔ေကာ္ၿပီး အမိႈက္ပံုးထဲသြားပစ္ထည့္ရင္း အဲ့ဒါေတြ ျပန္မသံုးနဲ႔ေတာ့။ အဲ့ဒါေတြမွာ ပိြဳင္စင္န္အိုင္ဗီးအဆိပ္ဆီ စြန္းထားၿပီးၿပီ။ သြားထိရင္ ထိတဲ့လူ အဆိပ္မိမွာပဲလို႔ေျပာတယ္။ သူအဲ့ဒါေတြ လုပ္ေနတုန္း က်ေနာ္စိတ္က ဗမာျပည္က ဖက္ယားပင္လို႔ေခၚတဲ့ အပင္အေၾကာင္းေရာက္သြားတယ္။

က်ေနာ္တို႔ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းပိတ္လို႔မ်ား ေညာင္နွစ္ပင္တို႔ ဘြက္ႀကီးတို႔ ထိန္စြန္းတို႔ဘက္သြားလည္ရင္ ေပ်ာ္လိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း၊ ထမင္းမစား ဟင္းမစားကို ကျမင္းၾကတာကလား။ သစ္ပင္တက္၊ ေတာတိုး မိႈရွာမွ်စ္ခ်ိဳး၊ ေခ်ာင္းထဲ ေရကူးငါးစမ္း၊ ကန္သင္းရိုးထဲ ကဏန္းနႈိက္ဖါးနိႈက္၊ ကန္သင္းၾကား ေျမာင္းထဲ ကနေဖာ့ ကညႊတ္ ဉာဏ္ညြန္႔ လယ္ကန္စြန္းအရိုးနီေတြ ခ်ိဳးၾကခူးၾကရံုမက ၾကာဆြယ္ေတြခ်ိဳး၊ ၾကာဖူးၾကာပြင့္ေတြ ျဖတ္ ၾကာဝတ္ဆံ ၾကာဝတ္မႈန္ေတြစား ၾကာေစ့ၾကာဆန္ေလးေတြဝါးနဲ႔ေပါ့။ အဲ့ဒီမွာက ဘာျပႆနာမွမရွိဘူး။ အလြန္ဆံုးျဖစ္လွ က်ဥ္နီေကာင္ အတုပ္ခံရတာ၊ ဂဏန္းအညွပ္ခံရတာ၊ ငါးက်ည္းစူးဆူးတာ၊ ေျမြပတုတ္တို႔ ေရေျမြတို႔အကိုက္ခံရရံုအျပင္ ဘာမွပိုမရွိဘူး။ ျပႆနာက ခင္တန္းေတာစပ္ေတြထဲ သြားေဆာ့ရင္း ဖက္ယားပင္နဲ႔ထိလာလို႔ကေတာ့ ေသဖို႔သာျပင္ပဲ။ ယားတာယားတာမ်ားမေျပာနဲ႔။ ကုပ္ေလကုပ္ေလ ယားမေျပနဲ႔။ အင္ျပင္လိုဟာေတြ ထူအမ္းထၿပီး ေနာက္ဆံုး အေရးျပားေတြစုတ္ျပတ္ပြန္းပဲ့ ေသြးပါျခင္းျခင္းလိုက္ေရာ။ ဖက္ယားပင္က ထိထိျခင္းသိလိုက္ရင္ ထိတဲ့ေနရာကို ဆံပင္နဲ႔ပြတ္လိုက္ရင္ ဖက္ယားဆူးေလးေတြ ဆံပင္ထဲျငိပါသြားၿပီး ဘာမွ ဒီေလာက္သိတ္မျဖစ္ဘူး။ ကိုယ့္ေခါင္းနဲ႔ မီတဲ့ေနရာဆို ကိုယ့္ဆံပင္နဲ႔ကိုယ့္ဘာသာပြတ္ရံုပဲ။ ကိုယ့္ေခါင္းမမီတဲ့ေနရာမ်ိဳးဆို အခ်င္းခ်င္း သူတလွည့္ကိုယ္တလွည့္ သူ႔ေခါင္းကိုယ့္ေခါင္း တေယာက္တလွည့္ ပြတ္ေပးလိုက္လည္းရတယ္။ ခက္တာက အဲ့ဒါက ဖက္ယားထိထိျခင္း ခ်က္ျခင္းလုပ္မွရတာ။ ထိၿပီး နည္းနည္းေလးၾကသြားရင္ မရေတာ့ဘူး၊ လြန္သြားၿပီး။ ဒါဆို ယားၿပီး ကုပ္ဖို႔သာျပင္ေပေတာ့။ ေနာက့္ေန႔မနက္ဆို ကုပ္ထားတဲ့ေနရာ အသားေတြကက်ိန္းၿပီး ထိလိုက္တိုင္း နာေနေတာ့တာပဲ။

ခု ဒီ ပိြဳင္စင္န္အိုင္ဗီးက ဖက္ယားလို မဟုတ္ဘူး။ သူ႔မွာက urushiol ေခၚတဲ့ အဆိပ္ဆီတမ်ိဳး အရြက္မွာတင္မကဘူး တပင္လံုးမွာရွိတယ္။ ဖက္ယားပင္ၾကေတာ့ သူ႔အရြက္နဲ႔ပင္စည္မွာ အေမႊးေလးေတြရွိတယ္။ အပင္ကို သြားတိုးမိရင္ အဲ့ဒီအေမႊးေတြက ကိုယ္ေပၚမွာလာၿငိၿပီး အေရျပားထဲစိုက္ဝင္သြားတာ။ ဆံပင္နဲ႔ခ်က္ျခင္းပြတ္လိုက္ရင္ အဲ့ဒါေလးေတြက ဆံပင္ထဲၿငိပါသြားၿပီး ဘာမွ ဒီေလာက္သိတ္မျဖစ္ဘူး။ ပိြဳင္စင္န္အိုင္ဗီးမွာရွိတဲ့ အဆိပ္ဆီကၾကေတာ့ ဆံပင္နဲ႔လည္းပြတ္မရဘူး။ သူထ ထိလိုက္တာနဲ႔ တန္းၿပီး အေရျပားကတဆင့္ အသားထဲ စိမ့္ဝင္သြားတာ။ ဝင္သြားၿပီး မၾကာဘူး အသားေတြရဲလာမယ္ ေယာင္လာမယ္ ယားလာမယ္ အမ္းလာမယ္ ဘုသီးထလာမယ္ ေနာက္တရက္ ေလာက္လည္းရွိေရာ မီးေလာင္သလို အရည္ၾကည္ဖုေတြ ထြက္လာေတာ့တာပဲ။ ဒီအတိုင္းဆို က်ေနာ္ ပထမေန႔ကတည္းက ထိထားတာပဲ။

တခ်ိဳ႔မ်ားဆို အဲ့ဒီအပင္ေတြ မီးရိႉ႔လို႔ထြက္လာတဲ့မီးခိုးနံ႔ ရႉမိရံုနဲ႔တင္ ထိမိတဲ့လူလို ခံရေတာ့တာပဲ။ ဒီအပင္ေတြက ေျမာက္အေမရိကတိုက္ရဲ႔ ဌာေနမ်ိဳးစိတ္ပင္တဲ့။ သူ႔ကို သီဟိုမ်ိဳးႏြယ္ဝင္အပင္လို႔လည္း ဆိုတယ္။ ေပါက္ေတာ့လည္း ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲမွာမဟုတ္ပဲ ေတာစပ္ ခင္တန္း ခ်ံဳတန္းေလးေတြမွာပဲ ေပါက္တာ။ ဒီေကာင္က ေနေရာင္သိတ္ႀကိဳက္ေတာ့ ေနေရာင္မထိုးတဲ့ အရိပ္ေကာင္းသစ္ပင္ သစ္ေတာေတြထဲ မရွင္နိုင္ဘူး။ အေမရိကန္မွာ နွစ္စဥ္ လူသံုးသိန္းေလာက္ ဒီအပင့္ဒဏ္ ခံၾကရတာတဲ့။ ခုဆို က်ေနာ္လည္း ဒီနွစ္အတြက္ သံုးသိန္းထဲက တေယာက္ ျဖစ္သြားၿပီေပါ့ေလ။

ဒီေကာင့္လက္ခ်က္ အမိအခံရဆံုးက သစ္ေတာဝန္ထမ္းေတြ၊ ဥယ်ဥ္ၿခံေျမစိုက္ပ်ိဳးေရးသမားေတြ၊ လယ္သမားေတြ၊ ၿခံအလွျပင္ဆရာေတြနဲ႔ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္သားေတြတဲ့။ အင္းေလ က်ေနာ္က ၿခံစိုက္သမားကိုး၊ ခံေပါ့ ဒီေကာင့္ဒဏ္။ ဒီေကာင့့္အဆိပ္က ျပင္းတယ္သာဆိုတာ လက္ဖဝါးေျခဖဝါးလိုေနရာေတြၾကေတာ့ မတိုးနိုင္ဘူး။ ခႏၶာကိုယ္က အျခားေနရာေတြအေပၚပဲ ဗိုလ္က်လို႔ရတာ။

ဒီေကာင့္ထိၿပီဆိုတာနဲ႔ ထိတဲ့ေနရာမွန္သမွ် ေရေအးေအးနဲ႔ေလာင္းခ်ေဆးခ်၊ ၁ဝ မိနစ္တိုင္းမွာ ေရစိုသဘက္နဲ႔ အုပ္အုပ္ေပး ဖိဖိေပး။ ၿပီးရင္ ထိတဲ့ေနရာေတြမွာ ဒါေတြ corticosteroid cream and calamine lotion လိမ္း၊ ၿပီးေတာ့ antihistamines ေသာက္ရမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီေဆးက ဗမာေတြေျပာတဲ့ ဘာမီတြန္ဆိုတာထဲမွာပါတဲ့ ဓာတ္မ်ိဳးပဲ။ အဲ့လိုေတြလုပ္တဲ့ၾကားက တပတ္ေလာက္ၾကတဲ့အထိ အဖုေတြ အင္ျပင္ေတြ အယားအယံ အစပ္အဖ်င္းေတြမေပ်ာက္တဲ့အျပင္ ဖ်ားပါ ဖ်ားလာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေဆးခန္းသာလစ္ေတာ့တဲ့။ ဆရာဝန္နဲ႔ သြားျပေတာ့တဲ့။

အဲ့ေကာင္ဒဏ္မခံရေအာင္ လုပ္တဲ့နည္းက အဲ့အပင္ကို ဘယ္လိုအပင္မွန္း ဘယ္လိုပံုစံရွိမွန္း ဘာနဲ႔တူမွန္းသိထားေအာင္ လုပ္ထားပါတဲ့။ ေတြ႔ၿပီဆိုရင္ အသားနဲ႔မွမဟုတ္ဘူး အဝတ္အစား ဖိနပ္စတာေတြနဲ႔ေတာင္ မထိမိေစနဲ႔တဲ့။ ေရွာင္ေလေဝးေဝး အိုင္ဗီးေဘးေပါ့ေလ။ ဒီၾကားထဲကေနမွ မေတာ္တဆ သူ႔သြားနင္းမိထိမိလို႔ရွိရင္ ဖိနပ္အအဝတ္ အဝတ္အစားေတြကိုပါ ေရေႏြးနဲ႔ျပဳတ္ေလွ်ာ္ပလိုက္တဲ့။ အသားကို ထိမိရင္လည္း ခ်က္ျခင္း ဆပ္ျပာနဲ႔ ေရေပါေပါနဲ႔ တဗြမ္းဗြမ္းသာ ေလာင္းခ်ေဆးခ်ေပေတာ့တဲ့။ တကယ္လို႔ ေတာစပ္ ခင္တန္းေတြနား ခ်ံဳေတြၾကားမ်ား က်ေနာ့္လို ေလွ်ာက္တိုးေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဒါေလး skin cream containing bentoquatam လိမ္းသာသြားေပေရာ့တဲ့။

ကဲ ခုေတာ့ က်ေနာ္ ဒင္းဒဏ္ခံလိုက္ဦးမယ္။ ၾကည့္ရေသးတာေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ခံရမလဲဆိုတာ။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ စက္တင္ဘာ ၂။ ၂ဝ၁၆



အဝင္လြယ္အထြက္လြယ္(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီထူေထာင္ၾကေတာ့ ပါတီအဝင္အထြက္ကိစၥကို အေလးအနက္ထားစဥ္းစားၾကေၾကာင္း ေရးထားတာေတြဖတ္ဖူးသလို လူႀကီးသူမေတြေျပာတာလည္း မွတ္သားဖူးတယ္။

ပါတီအဝင္အထြက္ကိစၥကို ဘယ္လိုစဥ္းၾကသလဲဆိုေတာ့ “အဝင္လြယ္ၿပီး အထြက္ခက္တဲ့ပါတီ” အျဖစ္သြားမလား၊ “အဝင္ခက္ၿပီး အထြက္လြယ္တဲ့ပါတီ”အျဖစ္သြားမလား။ “အဝင္ေရာအထြက္ပါ ခက္တဲ့ပါတီ”အျဖစ္သြားမလား၊ “အဝင္ေရာအထြက္ပါ လြယ္တဲ့ပါတီ”အျဖစ္သြားမလားဆိုတဲ့သေဘာမ်ိဳးပဲ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ “အဝင္ခက္ၿပီး အထြက္လြယ္တဲ့ပါတီ“လမ္းေၾကာင္းကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကသတဲ့။

ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ မာ့က္စ္ဝါဒအေတြးအေခၚအဘိဓမၼာေပၚ ယံုၾကည္စူးနစ္ရံုေလာက္နဲ႔မၿပီးဘူး။ ေတာ္လွန္ေရးသေဘာတရားနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးလက္ေတြ႔ကိုပါ ယံုၾကည္ျဖတ္သန္းမွျဖစ္တာ မဟုတ္လား။ မာ့က္စ္ဝါဒအဘိဓမၼာယံုၾကည္သက္ဝင္ရံုေလာက္နဲ႔ တကယ့္ေတာ္လွန္ေရးလက္ေတြ႔ထဲပါဖို႔ဆိုတာ ျဖစ္မွမျဖစ္နိုင္တာကိုး။ အလားတူပဲ အဘိဓမၼာေပၚ ယံုၾကည္သက္ဝင္ျခင္းမရွိပဲနဲ႔လည္း ဘာေတာ္လွန္ေရးမွ သြားလို႔မရဘူးမဟုတ္လား။ ဒါ့ေၾကာင့္ အဘိဓမၼာနဲ႔ေတာ္လွန္ေရးလက္ေတြ႔ ေပါင္းစပ္ရမယ္လို႔ ကြန္ျမဴနစ္ေတြက ခံယူထားၾကတာလည္း အထင္အရွားပဲ။

ျပန္ေကာက္ရရင္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ပါတီဝင္တေယာက္ဟာ မိမိဆႏၵအေလ်ွာက္ အခ်ိန္မေရြး နႈတ္ထြက္နိုင္တာမွန္ေပမယ့္ ပါတီဝင္တေယာက္ျဖစ္လာဖို႔ရာၾကေတာ့ လံုေလာက္တဲ့အေတြ႔အႀကံဳရွိမႈ ခိုင္က်ည္တဲ့အဘိဓမၼာၿမဲမႈ စတာေတြနဲ႔တိုင္းတာစံခ်ိန္ယူၿပီးမွ ျဖစ္ၾကရတာကိုး။

အျခား လက္ယ်ာပါတီေတြ(ေခတ္စကားနဲ႔ေျပာရရင္) ဒီမိုကေရစီပါတီေတြလို ၂ က်ပ္ေပး ေဖါင္ဝယ္ျဖည့္ရံုနဲ႔ ပါတီဝင္ျဖစ္ရတာမ်ိဳးနဲ႔ မတူပါဘူး။ ဒါေတာင္ အဲ့ဒီ နွစ္က်ပ္တန္ပါတီဝင္ျဖစ္ဖို႔ ဖိနွိပ္မႈႀကီးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္နွေယာက္ ပါတီဝင္ျဖစ္ဝံ့ခဲ့လဲ။ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား စြန္႔ခြာထြက္ေျပးကုန္ၾကလဲ။ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ပါတီဝင္ႏႈတ္ထြက္ပြဲေတြ(စစ္အုပ္စုအလိုက်)တၿခိမ္းၿခိမ္းလုပ္ခဲ့ၾကသလဲ။ တျခားမၾကည့္နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ နွစ္က်ပ္တန္အင္န္အယ္လ္ဒီပါတီဝင္ေခတ္က ပါတီဝင္ေတြကိုပဲၾကည့္။

တခ်ိဳ႔မ်ား ပါတီအေပၚသစၥာေဖါက္ရံုမက စစ္အုပ္စုဆီမွာ အေတြးအေခၚအရပါ လက္နက္ခ် ဒူးေထာက္ခဲ့သူေတြ တပံုႀကီးပဲ။ ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္ဆိုတဲ့သူတခ်ိဳ႔ ထိပ္ဆံုးကေန ဒူးေထာက္သြားတာေတြလည္း အထင္အရွားရွိတယ္။ တခ်ိဳ႔ဆို နိုင္ငံေရးရာသီဥတုကိုၾကည့္ၿပီး ဝင္စို႔ထြက္စို႔ လုပ္ေနၾကတာလည္းရွိတယ္။ တခ်ိဳ႔ဆို ဟိုခုန္ဒီခုန္ ဟိုပါတီဒီပါတီေျပာင္းၿပီးေနၾကတာေတြလည္းရွိတယ္။ အခြင့္အေရးသမား အေခ်ာင္သမားဆိုတာ ပါတီတိုင္း သမိုင္းေခတ္တိုင္း အေျခအေနတိုင္းမွာ ရွိၾကစၿမဲပဲ။ ဘာမွေတာ့လည္း သိတ္မဆန္းၾကယ္လွဘူးထင္ရေပမယ့္ အဲ့ဒီအေခ်ာင္သမားေတြလက္ထဲ အာဏာေရာက္သြားရင္ေတာ့ တိုင္းျပည္ဟာ လူလံုးမလွျဖစ္ရတာပဲ။ ျပည္သူေတြ ဝမ္းမဝ ခါးမလွျဖစ္ရတာပဲ။

ဒါဟာ အဘိဓမၼာတခုခု ဝါဒတခုခု အေတြးအေခၚတခုခုနဲ႔စိုုက္ထူထားတာမဟုတ္ပဲ “ဒီမိုကေရစီ”ဆိုတဲ့ လုပ္ဟန္တခုနဲ႔တည္းနဲ႔တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အဝင္လည္းလြယ္ အထြက္လည္းလြယ္တဲ့ နိုင္ငံေရးပါတီေတြရဲ့ ျဖစ္ရၿမဲသေဘာပဲ။ ႀကံဳဳရၿမဲဓမၼတာပဲ။

အေမရိကန္မွာ ေလာေလာဆယ္ ေဟာ့တ္ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒၚနယ္လ္ထရမ့္ကိုၾကည့္ ဒီမိုကရက္ယိမ္းလိုက္ ရီပါတ္ဘလီကင္န္ယိမ္းလိုက္ ဘယ္ဘက္မွမပါသလိုလို လုပ္ျပလိုက္နဲ႔ ခုေပၚလာတဲ့အေျခအေနကို အခင္းအက်င္းကိုဖမ္းဆုပ္ၿပီး ရီပါတ္ဘလီကင္န္လုပ္ၿပီး ပါတီတြင္းသမၼတေလာင္းေတာင္ျဖစ္ေနၿပီ။ မၾကာခင္(ဒီၾကားထဲ ဘာမွမျဖစ္ရင္) သမၼတေရြးပြဲေတာင္ ဝင္ေတာ့မွာပဲ။

နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်င္တာက ဘယ္ေလာက္အဝင္လြယ္ အထြက္လြယ္တဲ့ပါတီျဖစ္ေနေစဦး ပါတီဝင္စိစစ္တာ ပါတီတြင္းသန္႔ရွင္းေရးလုပ္တာေတြေတာ့ လုပ္ေနရမွာပါပဲ။ ဒါကို ပါတီတည္ေဆာက္ေရးလို႔ ဆိုရမယ္ထင္ပါတယ္။

ခု ေခတ္ေလးနည္းနည္းေကာင္းလာ ဖိနွိပ္မႈေလးနည္းနည္းေလ်ာ့လာ အာဏာထဲေျခတဘက္ ခ်မိသလိုျဖစ္လာေတာ့ အင္န္အယ္လ္ဒီကို ဦးတည္ပစ္မွတ္ထားၿပီး ထိုးနွက္တိုက္ခိုက္ေနခ်ိန္က တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းတို႔ ဗဟန္းေရခဲဆိုင္မွတ္တိုင္ေရွ႔တို႔ ေယာင္လို႔ေတာင္ လမ္းျဖတ္မေလ်ွာက္ဝံ့ ေျခမခ်ရဲခဲ့သူေတြ ခုေတာ့ ေမေမ့ခ်စ္ခ်စ္ အင္န္အယ္လ္ဒီပါတီဝင္ တကယ့္သူရဲေကာင္းႀကီးေတြလို ရဲရင့္တက္ၾကြေနၾကတာေတြလည္းျမင္ေနရတယ္။ ေကာင္းပါတယ္ အဲ့သလို ရဲရင့္တက္ႀကြစိတ္ကို အရွိန္မေသေအာင္ ေမြးထားၾကပါ။ ဖိနွိပ္မႈ ျပန္ထူလာလို႔ ေထာင္တံခါးေတြ ခုထက္ပို က်ယ္က်ယ္ဟလာတဲ့အခါ ဒီစိတ္မ်ိဳးနဲ႔ရွင္သန္ျဖတ္သန္းၾကပါ။

အဝင္လြယ္အထြက္လြယ္ပါတီမို႔ လက္နဲ႔ရြယ္ရံုနဲ႔ လက္နက္ခ်သြားသူေတြမျဖစ္ဖို႔ပါပဲ။ ျပည္သူအေပၚ မေမာက္မာမိဖို႔ပါပဲ။

စက္တင္ဘာ ၂၊ ၂ဝ၁၆

ဝိ လုပ္လို႔မရေတာ့ပါ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
“ဝ“ အဖြဲ႔ဟာ ၂၁ ရာစုပင္လံုဆိုတဲ့ အခင္းအက်င္းသစ္ထင္ရတဲ့ အိုးေဟာင္းထဲက ဗ်စ္ရည္ေဟာင္းညီလာခံဟာ တန္းတူညီမ်ွေဆြးေႏြးခြင့္မ်ိဳးရွိတဲ့ေဆြးေႏြးပြဲမဟုတ္လို႔ စစ္အုပ္စုကို ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြားတာျဖစ္တယ္။ ျပည္သူကိုေက်ာခိုင္းတာမဟုတ္သလို တိုင္းျပည္ကိုေက်ာခိုင္းတာမဟုတ္သလို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုေက်ာခိုင္းတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒါကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းျမင္ဖို႔လိုတယ္။

ဒီညီလာခံဟာ အင္န္အယ္လ္ဒီဆိုင္းဘုတ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အမည္ခံ ဦးထင္ေက်ာ္စစ္တပိုင္းအစိုးရရုပ္ျပေတြနဲ႔ မြမ္းမံထားေပမယ့္ သိန္းစိန္အစိုးရနံမည္တပ္ၿပီး စစ္အုပ္စုလုပ္ခဲ့တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံဆိုတာနဲ႔ ဘာမွ မျခားနားေၾကာင္း အမည္ကိုနွစ္သက္သလိုေခၚလို႔ရေၾကာင္း ေဒၚစုကိုယ္တိုင္ဖြင့္ဟဝန္ခံရံုတင္မက အဖြင့္ေန႔ မအလ စကားမွာလည္း တို႔တာဝန္အေရးသံုးပါးကိုင္ၿပီး လက္နက္အရင္ခ် ၿပီးမွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကားေျပာမယ္ဆိုတာ အထင္အရွားေဖာ္ျပၿပီးျဖစ္တယ္။ 

နိုင္ငံေရးျပႆနာကို နိုင္ငံေရးနည္းနဲ႔ေျဖရွင္းလိုစိတ္ အျခားအင္အားစုေတြမွာ ဘယ္လို ဘယ္ေလာက္ပဲရွိရွိ စစ္အုပ္စု(စစ္တပ္)မွာ မရွိသေရြ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ ေမ်ွာ္လင့္လို႔မရနိုင္ဘူး။ စစ္နဲ႔ႀကီးပြားခ်မ္းသာေနၾကတဲ့ စစ္သူၾကြယ္စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေတြအတြက္ စစ္မက္ဆိုတာ မက္စရာပဲ။ ဒီေလာက္ထင္ရွားေနတဲ့ တဘက္သတ္ဆန္မႈကို အမွန္လိုလို စစ္အုပ္စုကဝါဒျဖန္႔တာ ဘာမွမဆန္းေပမယ့္ အေမအေမ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ေနၾကသူတခ်ိဳ႔ကပါ စစ္အုပ္စုေလသံလိုက္ၿပီး အျပဳတ္တိုက္မယ္တို႔ အေၾကာ္စားမယ္တို႔ေျပာေနတာဟာ အလြန္မသကၤာစရာ နိုင္ငံေရးမသာမႈပဲ။

မွတ္ထား စစ္အာဏာကို မပယ္ရွားနိုင္သေရြ႔ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုကို မဖ်က္နိုင္သေရြ႔ ေဒၚစုမကလို႔ သိၾကားမင္းဆင္းလာၿပီး ဦးေဆာင္ဦးေဆာင္ ဘယ္ေတာ့မွ စစ္မွန္ ေရရွည္ခံမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ မရဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆို စစ္ေနာက္တခ်ီျပန္မစခင္ ခန နားၾကတဲ့အခိုက္အတန္႔ပဲ။ အဲ့ဒီအခိုက္အတန္႔ကို ရွည္နိုင္မ်ွရွည္ေအာင္ ၾကာနိုင္သမ်ွၾကာေအာင္ ဆြဲဆန္႔ထားနိုင္ဖို႔ပဲ။ ထာဝရၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ စိတ္အထင္ေမွာက္မွားမႈသက္သက္ပဲ။ စစ္အုပ္စုရဲ့ မစင္တံုးေရႊခ်တဲ့ ေဝါဟာရပဲ။

ေမေမ့သားသမီးေတြ ကိုယ့္အေရခြံအစစ္နဲ႔ ကိုယ္ရွင္သန္ၾကပါ။ စစ္ခရုခြံထဲဝင္စြပ္ရတဲ့ စစ္ဝင္ကစြပ္ေကာင္ေတြဘဝထဲ သာယာၾကည္နူးမေနၾကပါနဲ႔။ အေျမာ္အျမင္ရွိၾကပါ။ နိုင္ငံေရးသိၾကပါ။ တိုင္းျပည္မ်က္နွာၾကည့္ၾကပါ။

စစ္ဆိုတာ ပါးစပ္နဲ႔တိုက္ရတာမဟုတ္ဘူး။ စစ္ဆိုတာ ေသခ်င္ေယာင္ေဆာင္လို႔ရတာ မဟုတ္ဘူး။ စစ္ျဖစ္ေနတဲ့အရပ္ေဒသကျပည္သူေတြ ခံေနရတဲ့ စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ကို စစ္ဒုကၡေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာၾကပါ။

စက္တင္ဘာ ၂။ ၂ဝ၁၆

Wednesday, August 31, 2016

ဖိနပ္တဘက္ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(ဖိနပ္တဘက္)
အေမရိကန္မွာ ေႏြရာသီ ေသာၾကာ စေနလိုေန႔ေတြဆို Garage Sale တို႔ Yard Sale တို႔ ဆိုတာေတြ မိုးဦးက်မိႈေတြလို တေဖ်ာဖ်ာေပါက္ေတာ့တာကလား။ ကားဂိုေထာင္ထဲ၊ အိမ္ေဘး ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ေနာက္ဘက္ကြက္လပ္ေလးေတြထဲ အိမ္မွာ မသံုးလိုေတာ့တဲ့ ပစၥည္းအေဟာင္းအျမင္းေလးေတြ အဝတ္အထည္ေတြ စက္ပစၥည္းေလးေတြ စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ ေဈးခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ ခ်ခ်က္ေရာင္းၾကတာမ်ိဳးပဲ။ ဒါကလည္ဒး ေႏြဦးေပါက္နဲ႔ ေႏြတရာသီစာရာေလးပဲ ဥတုေလးပါးလံုးရွိေနတာေတာ့မဟုတ္ဘူး။

ဟိုးအရင္ကာလမ်ားဆီကေတာ့ ဒါေတြဟာ ကေလးေတြ မုန္႔ဖိုးပဲဖိုးရဖို႔ အေပ်ာ္လုပ္ၾကတဲ့အလုပ္ပဲ။ ယယ္သူကလည္း  ေျပာတဲ့ေဈး ကပ္ထားတဲ့ေဈးနဲ႔ လြယ္လြယ္ဝယ္လိုက္ၾကတာပါပဲ။ ဘယ္သူမွလည္း ေဈးေတြဘာေတြဆစ္ရိုးမရွိပါဘူး။ ဆစ္စရာလည္း မလိုပါဘူး။ က်ေနာ္ဆို ကြန္ျပဴတာ ၃ လံုးစာ ကက္စပါးစ္စကီးစ္ ဗိုင္းရပ္စ္ပရိုဂရမ္တခုကို ၁ ေဒၚလာတည္းနဲ႔ ရခဲ့ဖူးပါရဲ့။

ခုေတာ့ ဒီ ကေလးေတြရဲ႔အေပ်ာ္တမ္း မုန္႔ဖိုးပဲဖိုးရွာတာေလးကလည္း စီးပြားေရးလိုျဖစ္လာေနၿပီ။ တိုင္းျပည္လည္း က်ပ္တည္းလာသကိုး။ စီးပြားျဖစ္ Garage Sale သမားေတြက တကယ့္ Garage Sales အစစ္ေတြဆီ ကားတစီးနဲ႔ၿမိ့ဳပတ္ ေဈးေတြဘာေတြပါဆစ္စက္ၿပီး တေနကုန္လိုက္လက္ဝယ္။ ၿပီးေတာ့ အျမတ္အစြန္းေလးနည္းနည္းတင္ၿပီး ျပန္ခ်ေရာင္းတာမ်ိဳးပါ။ ဒါလည္း သူ႔ဟာနဲ႔သူ သူ႔အရပ္နဲ႔သူ႔ဇာတ္ ဟန္ေတာ့အက်သား ဆိုရမွာပါပဲ။ ေနာက္တတ္ေျပာင္တတ္တဲ့အေမရိကန္တခ်ိဳ႔ကေတာ့ အဲ့သလို ဂရပ္ဂ်္ေဆးလ္ေတြကို တြမ္တီဖိုးဆဲဗင္န္း သရီးဟန္ဒရက္အင္န္ဆစ္တီဖိုက္ေဒး ဂရပ္ဂ်္ေဆးလ္လို႔ ရႊတ္တတ္ၾကတယ္။ သူက ဥတုေလးပါးလံုး ရွိေနတတ္တာကိုး။

ေနာက္တမ်ိဳးက ဘုရားေက်ာင္းေတြမွာ ရွိတတ္တဲ့ Thrift Shoppe ေတြပါ။ သူတို႔ၾက ခုနေျပာတဲ့ ဂရပ္ဂ်္ေဆးနဲ႔ နည္းနည္းကြာပါတယ္။ သူက အခန္းနဲ႔ဘာနဲ႔။ အၿမဲတမ္းေစာင့္ေရာင္းေပးသူနဲ႔ ေငြေရစက္နဲ႔ဘာနဲ႔ အက်အနပါ။ သူလည္း ဘုရားေက်ာင္းအသင္းဝင္ေတြက ေရာင္းလို႔ရတဲ့ေငြ အသင္းေတာ္အတြက္သံုးပါေစဆိုၿပီး လာလႉတဲ့ပစၥည္း အေဟာင္းအျမင္းေလးေတြကမ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နံမည္ႀကီးတံဆိပ္နဲ႔ တပတ္ရစ္အဝတ္အထည္ေတြ ဖိနပ္ေတြလည္း ေဈးခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ရတတ္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔လင္မယားက အဲ့ဒီ ဂရပ္ဂ်္ေဆးလ္ေတြ သရစ္ဖ္ေရွာ့ပ္ေတြသြားရတာ ဝါသနာပါပါတယ္။ တခါတေလ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေလးေတြ ပန္းခ်ီကားေတြ ပန္းပုေတြ အိမ္အလွဆင္ပစၥည္းေတြ ေရွးလက္ရာေၾကြထည္ေျမထည္ေတြ စားပြဲကုလားထိုင္ေတြရတတ္တာကိုး။ အဲ့ဒီနည္းနဲ႔ဝယ္ထားတဲ့ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းနဲ႔ အာဖရိကပန္းခ်ီကားတခ်ိဳ႔ အာဖဂန္နစၥတန္ပန္းခ်ီကားတခ်ိဳ႔ ေရွးအာရဗစ္လက္ရာ မြန္ဂိုလိယလက္ရာ အံဆြဲေလးေတြပါတဲ့ဘီဒိုေလးေတြ စားပြဲပုေလးေတြ ပန္းအိုးေလးေတြ ကုလားထိုင္ေတြလည္း အိမ္မွာ မနည္းပါဘူး။ ထားပါေတာ့ေလ အဲ့အေၾကာင္းေတြက ေျပာမဆံုးေပါင္ေတာသံုးေတာင္ေတြပါ။

ခုေျပာခ်င္တာက လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ပတ္ေလာက္က က်ေနာ္တို႔ေမာင္နွံ ဘုရားေက်ာင္းႀကီးတခုက သရစ္ဖ္ေရွာ့ပ္ဘက္ေရာက္ေတာ့ လိုခ်င္တာေလးမ်ားေတြ႔ရင္ ဝယ္ရေကာင္းေစဆိုၿပီးဝင္ၾကည့္ရင္း သားေရအစစ္နဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ႀကိဳးထိုးစရာမလိုတဲ့ က်ေနာ့္စီးေနၾကဆိုက္ ဖိနပ္အေဟာင္းတရံေတြ႔တယ္။ အေဟာင္းဆိုေပမယ့္ အေတာ္လတ္ေတာ့ အသစ္နီးနီးပဲ။ ေဆးေတြဘာေတြလည္းတိုက္ထားေတာ့ နက္ေျပာင္ေနတာပဲ။ အထဲမွာကလည္း အိေနတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ဘာအေပါက္အၿပဲမွမရွိတဲ့အျပင္ ဖေနာင့္ခံ ဖဝါးခံသားေရျပားေလးေတြပါ အဆစ္ပါလိုက္ေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ စမ္းစီးၾကည့္ၿပီး ႀကိဳက္တာနဲ႔ ဘယ္ဘက္ တဖက္တည္းကိုယူၿပီး အေရာင္းေကာင္တာမွာထိုင္ေနတဲ့ အသက္၏ရွစ္ဆယ္ဝန္းက်င္ ေဒၚလူျဖဴမႀကီးဆီ ဒါဘယ္ေလာက္လဲဆိုေတာ့ သူက က်ေနာ့္ေတာင္ေမာ့မၾကည့္ပဲ ဖိနပ္ဖင္ကိုလွန္ၾကည့္ၿပီး ၄ ေဒၚလာတဲ့။ အိုေက ယူမယ္ဆိုေတာ့ ဘြားေတာ္က ဟိုတဖက္သြားယူခ်ည္ေလတဲ့။ က်ေနာ္က မယူေတာ့ပါဘူး ငါက ဘယ္တဖက္ပဲေျခေထာက္ရွိေတာ့တာ။ တဖက္ပဲယူမယ္။ ညာဖက္ကို ထားခဲ့မယ္။ ညာဘက္ တဖက္တည္းလိုအပ္တဲ့သူ ေတြ႔တဲ့အခါ အလကားေပးလိုက္ပါ။ ခု နင္ေျပာတဲ့အတိုင္း ၄ ေဒၚလာေပးပါ့မယ္ဆိုေတာ့မွ ဘြားေတာ္က ထမတ္တပ္ရပ္ ေကာင္တာအျပင္ဘက္ထြက္လာၿပီး က်ေနာ့္ကို စူစမ္းၾကည့္ၾကည့္ရင္း ေၾသာ္ နင္က ေျခတဘက္ပဲရွိတာကိုး။ ေဆာရီး။ ငါ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ဒါက ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ စိတ္မရွိနဲ႔ေနာ္ သိပါရေစလို႔ တိုးတိုးညင္သာ ေမးေျပာေျပာတယ္။ က်ေနာ္လည္း ခပ္တိုတိုရွင္းျပၿပီး ဖိနပ္ဖိုးေငြေခ်မယ္လုပ္ေတာ့မွ ဘြားေတာ္က ငါ့ေယာက္်ားလည္း စစ္သံု႔ပန္းျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေမရိကန္စစ္သားေဟာင္းပဲ။ ဒုတိယကမၻာစစ္မွာ မဟာမိတ္တပ္သားအျဖစ္ ဖက္ဆစ္ေတြကိုတိုက္ခဲ့တာပဲ။ ခုေတာ့ အိုၿပီ။ စိတ္က်ေရာဂါလည္းဝင္ေနၿပီ။ လူလည္း သိတ္မသန္ေတာ့ဘူး။ အိမ္မွာ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္နဲ႔ ေနေနရတယ္။ လမ္းမေလွ်ာက္နိုင္ေတာ့ဘူး။ စစ္သားဆိုတာ တိုင္းျပည္အတြက္လုပ္ခဲ့ရတာခ်ည္းပဲ။ နင္ဟာ ဒီ့ထက္မက ထိုက္တန္သူပါ။ ပိုက္ဆံမေပးနဲ႔ ယူသာသြား။ ညာတဘက္လည္း နင့္လို လိုတဲ့သူရွိ ငါအလကားေပးလိုက္ပါ့မယ္လို႔ေျပာၿပီး မ်က္ရည္ဝဲဝဲနဲ႔ ေျပာလည္းေျပာ က်ေနာ့္ ပါးေတြ ပခုန္းေတြ လက္ေမာင္းရင္းေတြကို လိုက္ထိ ပြတ္သတ္ က်ေနာ့္ကိုဖက္ထားရင္း ဘုရားသခင္ေကာင္းခ်ီးေပးပါေစလို႔ တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနေတာ့တယ္။

က်ေနာ္လည္း မ်က္ရည္ေတြေတြက်မိတာပါပဲ။ က်ေနာ္လည္း စိတ္ထိခိုက္ရတာပါပဲ။

က်ေနာ္ဟာ ဘာစစ္သားမွန္း ဘယ္သူ႔အတြက္ ကိုယ္လက္အဂၤါေတြေပးခဲ့ရမွန္း ေျပာျပလိုက္ရင္ေကာင္းမလားလို႔ ေတြးမိလိုက္ေပမယ့္ မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး။ စစ္သားတိုင္းဟာ သူတို႔တိုင္းျပည္အတြက္လုပ္ၾကတာဆိုတဲ့သူ႔အေတြးအတိုင္းပဲ သူ႔ကိုထားခဲ့တယ္။ သူ႔အေတြးကို က်ေနာ္ မဖ်က္ရက္ဘူး။

ဖိနပ္တဘက္ကိုကိုင္ရင္း က်ေနာ္ထြက္လာခ်ိန္မွာ သူလည္း ဖိနပ္တဘက္ကိုကိုင္ရင္း မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေဝသီတဲ့မ်က္လံုးအစံုနဲ႔ က်န္ခဲ့ေလရဲ့။

ဝင္းထိန္မထနဲ႔(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(ဝင္းထိန္ မထနဲ႔)
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု တကၠဆက္ျပည္နယ္ေန မိတ္ေဆြတေယာက္ရဲ့သားေတာ္ေမာင္က ဖုန္းဆက္တယ္။

(သူ ဒီေရာက္ေတာ့ ၁၁ နွစ္သားေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ ခုေတာ့ တကၠသိုလ္ေတာင္ေရာက္ေနပါၿပီ။ အလုပ္လည္းအခ်ိန္ပိုင္းလုပ္ေနပါတယ္။ ဗမာစာမတတ္တာေတာ့ထားပါေတာ့။ ကေလးအမ်ားစုျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥပါ။ မတတ္လို႔လည္းဘာမွမျဖစ္သလို တတ္လို႔လည္း ဘာမွေတာ့ သိတ္မျဖစ္ပါ။ ဗမာစကားကို ပံုက်ပန္းက်မေျပာတတ္တာေတာ့ အၾကားရဆိုးတာတခုပဲ။ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ျဖည့္နားလည္ေပးရတယ္။ ထားပါေတာ့ေလ။ ဒါလည္း သူ႔ကိုအျပစ္ေျပာေနတာမဟုတ္ပါ။ အဂၤလိပ္စကားက သူတို႔အတြက္ First Language ျဖစ္သြားၿပီး ဗမာစကားက Second Language ျဖစ္သြားၿပီကိုး)

ဦးမ်ိဳး...ေစာက္ရူးကို အေမရိကန္ေျပာအဂၤလိပ္နဲ႔ ဘယ္လိုေျပာရမလဲလို႔ အေမရိကန္အသံထြက္ ဗမာစကားႀကီးနဲ႔လွမ္းေမးတာ။ မေျပာတတ္ပါဘူးကြာ အဂၤလိပ္လို ေစာက္နဲ႔ ရူးကို ဒဲ့ႀကီး နွစ္လံုးတြဲၾကည့္ေတာ့လည္း သူတို႔စကားမွာမရွိျပန္ဘူး။ ဒမ္ဘလယ္ဒီဖြလ္တို႔ ဘာတို႔ၾက နည္းနည္းနီးစပ္ေပမယ့္ အေမရိကန္ေတြက မသံုးျပန္ဘူူး။ အီ့ဒိယာတ္ၾကေတာ့လည္း လူ႔အႏၶေလာက္ပဲျပန္လို႔ရတာကြ။ ဂြဒ္ေဖာ္နာ့တ္သင္န္းၾကေတာ့လည္း ငါကေတာ့ ဘာရုပ္မွမေပါက္တဲ့ေကာင္ေလာက္ပဲျပန္သင့္တယ္ထင္တယ္၊ ေနပါဦး မင္းက ဘာလို႔ ဒီ ေစာက္ရူးဆိုတာကို ေမးေနတာလဲဆိုေတာ့...

သားသူငယ္ခ်င္းအိမ္သြားလည္ေတာ့ သူ႔အေဖက ဘယ္ကဘယ္လိုၾကားတာလဲမသိပါဘူး၊ က်ေနာ့္လည္း ဗမာမွန္းသိေတာ့ ေမးတာ၊ က်ေနာ္လည္း ပထမေတာ့ သူ႔အသံထြက္ျပတဲ့ ေစာ့ခ္ရူးဆိုတာ ဘာမွန္း မသိဘူး၊ ေနာက္မွ သူက မင္းတို႔စကားမွာ နည္းနည္းရိုင္းတယ္ထင္တဲ့စကားကြာ ဆိုမွ ေၾသာ္ ေစာက္ရူးကိုေျပာတာေနမွာလို႔ သိသြားတာ၊ က်ေနာ္လည္း မသိဘူးလို႔ သူ႔ကိုျပန္ေျပာခဲ့တယ္ဆိုမွ ေၾသာ္ဒါ့ေၾကာင့္ကိုးလို႔ က်ေနာ္လည္းသေဘာေပါက္မိတာ။ ဒါနဲ႔ ခနေနဦး မင္းကအခုဘယ္မွာလဲ အိမ္မွာလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး အလုပ္ထဲမွာ၊ ထမင္းစားဘရိတ္ခ္ခ်ိန္ နားေနလို႔ သတိရလို႔ ဦးမ်ိဳးဆီဖုန္းဆက္တာတဲ့။ ဒါဆိုဒီလိုလုပ္ကြာ၊ ဦးမ်ိဳး ဗမာအဂၤလိပ္အဘိဓန္ထဲရွာေပးမယ္၊ ခနေနရင္ဖုန္းျပန္ေခၚမယ္၊ မင္းမွာ မွတ္စရာပါလားလို႔ ေမးေတာ့၊ ပါတယ္ဦး ေက်းဇူးပဲလို႔ေျပာၿပီး နွစ္ဘက္လံုးဖုန္းခ်လိုက္ၾကတယ္။

၂ မိနစ္ေလာက္ေနၿပီးေတာ့မွ သူ႔ကိုဖုန္းျပန္ေခၚၿပီး ေဟ့ေကာင္ အဆင္သင့္ျဖစ္ရင္ေျပာ၊ လိုက္ေရး ဦးမ်ိဳးေျပာျပမယ္ဆိုေတာ့ ေျပာေျပာ ဦး အဆင္သင့္ပဲတဲ့။ ဒါနဲ႔ Win Htein ကြာဆိုေတာ့ ၂ လံုးခြဲလား တလံုးတည္းလားဦးတဲ့။ ၂ လံုးခြဲကြဆိုေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဦး။ ထမင္းစားဘရိတ္ခ္လည္း ျပည့္ေတာ့မယ္ ညေနေလာက္မွ ျပန္ဆက္မယ္ေနာ္...တဲ့။

ညေတာင္မေနလိုက္ဘူး ၅ မိေတာင္ မနစ္လိုက္ဘူး။ ဖုန္းျပန္ဝင္လာတယ္။ ဦးကလည္းဗ်ာ မသိလို႔အေကာင္းေမးတာကို အဲ့ဒါ လူနံမည္ႀကီးမဟုတ္ဘူးလားတဲ့။ ေအးေလ ဟုတ္တယ္ေလ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္က ေစာက္ရူးကိုေမးတာ ဦးကလူနံမည္ႀကီးေျပာေနတယ္ဆိုၿပီး ေအာင့္သီးေအာင့္သက္သံႀကီးနဲ႔ေျပာတယ္။ ေဟ့ေကာင္ အဲ့ဒါ ေစာက္ရူးပဲဟ၊ ဗမာျပည္မွာ ခု လူေတြက ေစာက္ရူးမထနဲ႔ဆို ဝင္းထိန္ မထနဲ႔လို႔ေျပာၾကတာဟဆိုေတာ့....၊

ဟင္...ဆိုၿပီး ဘုမသိဘမသိနဲ႔ ဒါဆိုလည္း ေက်းဇူးပဲဦးတဲ့။
သူဖုန္းခ်သြားေတာ့မွ က်ေနာ္လည္း တေယာက္တည္း အသံထြက္ၿပီးရယ္မိတယ္။

Tuesday, August 30, 2016

ကာတစ္တုျပႆႆနာစီရင္ခန္း(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိ)

0 comments
(ကာတစ္တုျပႆာစီရင္ခန္း)
အမ်ိဳးသမီးတဦး၏တင္ကို အျပင္မွၾကည့္ရံုျဖင့္ အတုအစစ္ဧကန္ေျပာနိုင္သည့္ ဖင္တုေရးရာကၽြမ္းက်င္သူမ်ားတြင္ က်ေနာ္ မပါ ပါ။ လွန္ေလွာၾကည့္ခြင့္ႀကံဳခဲ့ပါမႈ ဤအရာကားအတုတည္း၊ ဤအရာကား အစစ္တည္းဟု မုခ်ေျပာနိုင္မည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ ထိုအခါတြင္ ဖင္တုဆိုသည္မွာ ဘယ္လိုဝတ္ထားရေၾကာင္း ဘယ္လိုဆင္ထားရေၾကာင္း၊ ဘာနွင့္လုပ္ေၾကာင္း၊ ဘယ္လိုေနေၾကာင္းေလးေတြပါ ကာယကံရွင္အားေမးျမန္းၾကည့္ၿပီး သင္တို႔ကို တဆင့္ျပန္ေဖါက္သည္ခ်ရန္ စိတ္ေကာင္းေစတနာ က်ေနာ့္တြင္ရွိမွန္း က်ေနာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ့ကို သိပါသည္။

အလားတူပင္ က်ေနာ့္တြင္ ဖင္တုတပ္ထားသူမ်ားအတြက္ စိတ္လက္မေအးစရာမ်ား ငထြားခါးနာစရာမ်ားလည္းရွိပါသည္။ ဗမာျပည္သည္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ အပူပိုင္းဇံုတြင္ပါပါသည္။ ေႏြအခါ ဖင္တုႀကီးတပ္ထားလ်င္ အျပင္ပူနွင့္ဖင္ပူနွစ္ထပ္ကြမ္းကာ ေပါင္ၿခံၾကား ဖင္ၾကား ေခၽြးမ်ားနစ္ကာ ေနမထိထိုင္မသာ ျဖစ္ၾကမည့္အေရးကို က်ေနာ္ စိတ္ေလးမိပါသည္။ ဤၾကားထဲ အေမႊးမ်ားရွိလ်င္ ပိုဆိုးပါလိမ့္မည္။ ဖင္တုခၽြတ္ထားခ်ိန္တြင္ ထိုသူတို႔ မည္မွ် ေပါ့ပါး လြတ္လပ္ေနလိမ့္မလဲဟုလွည့္ေတြးၿပီး သူတို႔အတြက္ ကိုယ္ပါ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ သက္ေသာင့္သက္သာရွိလွပါသည္။

ေနာက္တခ်က္ သိခ်င္စိတ္ႏွင့္ယွဥ္လ်က္ျဖစ္သည့္ စာနာစိတ္မ်ိဳးလည္း ျဖစ္ပါေသးသည္။ ဖင္တုသမားမ်ား အီအီးပါ ရႉရုးေပါက္သည့္အခါ သာမန္အတြင္းခံေဘာင္းဘီလိုေလွ်ာခ်ရံုနွင့္ ကိစၥၿပီးသလား မၿပီးဘူးလားျဖစ္ပါသည္။ ဖင္တုႀကီးတခုလံုး ေအာက္အထိခၽြတ္ခ်ၿပီးမွ အခင္းႀကီး အခင္းငယ္သြားရသည္ရွိေသာ္ တေန႔တေန႔ ဖင္တုခၽြတ္ခ်ိန္ျပန္တပ္ခ်ိန္တို႔မွာ အေတာ္မ်ားပါလိမ့္မည္။ အလုပ္လည္း အလြန္ရႈပ္ပါလိမ့္မည္။ လူ႔ဘဝတာ တိုေတာင္းလွသည့္အထဲ ဖင္တုကိစၥအတြက္ဖဲ့ေပးရမည့္ ရွင္သန္ခ်ိန္ထဲမွ နာရီေပါင္းမ်ားစြာအတြက္လည္း နွေမ်ာစရာ ေကာင္းပါသည္။

သို႔ေသာ္ ဤေနရာတြင္ ေျဖသာစရာတခုရွိသည္ကား အလုပ္နွင့္လက္နွင့္မျပတ္ တေန႔တေန႔ ဖင္ယားလို႔ေတာင္မကုပ္အားသည့္ ေကာက္စိုက္သမမ်ား မဆလာဒယ္ရြက္သည့္ပန္းရန္သမမ်ားနွင့္ စက္ရံုအလုပ္ရံုမွအလုပ္သမေလးမ်ား ယင္းတို႔၏တင္ပါး မည္မွ်ျပားခ်ပ္ခ်ပ္ ပိန္ရံႉ႔ရႉ႔ံ ဖင္တုနား ေယာင္လို႔ေတာင္ မသီနိုင္ျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အတြက္ သူတို႔တြင္ ဖင္တုအတြက္ဖဲ့ေပးရမည့္ဘဝအခ်ိန္မ်ား သက္သာ သြားပါသည္။

ဖင္တုတပ္ဆင္သူမ်ားတြင္လည္း ၂ မ်ိဳး ၂ စားရွိမည္ထင္ပါသည္။ တမ်ိဳးက ငယ္ရြယ္ေသာ္လည္း တင္းတင္းရင္းရင္းမရွိ ဖါးဖင္သမားမ်ား ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ေနာက္တမ်ိဳးက အသက္အရြယ္အိုမင္းတြင္းဆံုးခ်ိန္နီးကာ တင္အစံုမွာလည္း သရက္သီးနုအုပ္မွည့္လို ရံႉ႔တြပိန္လိန္ေနသူမ်ား ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ အမယ္အိုတခ်ိဳ႔ ရုပ္ရည္ကေလးေသာင္သာရက္သားနွင့္ ဖင္ပိန္ဖင္လိန္ႀကီးနွင့္ဆို ဘယ္နည္းနွင့္မွ် ၾကည့္ေကာင္းမည္မထင္ပါ။ အထူးသျဖင့္ ထမိန္ဝတ္ၾကသည့္ အေရွ႔တိုင္းသူတခ်ိဳ႔ဆိုလွ်င္ ပို၍ပင္ဆိုးပါလိမ့္မယ္။ တင္မရွိသျဖင့္ ထမိန္ေလွ်ာေလွ်ာက်ကာ လူလည္ေကာင္ ခနခန တကားကား ျပင္ျပင္ဝတ္ေနရလွ်င္ နိပ္မည္မထင္ပါ။

ဖင္တုတပ္ဆင္နိုင္ သို႔မဟုတ္ ဝတ္ဆင္နိုင္သူမ်ားမွာ အထက္တန္းလႊာ ေၾကးရည္တတ္မ်ားနွင့္ အလယ္အလတ္လႊာ ကံုလံုသူမ်ားထဲမွသာ အျဖစ္မ်ားပါသည္။ ဖင္တုသမားအမ်ားစုမွာ အဝတ္အစားဆိုလ်င္လည္း ဒီဇိုင္နာအဝတ္အစား သို႔မဟုတ္ နံမည္ႀကီးတံဆိပ္နိုင္ငံျခားျဖစ္မ်ားကို ေရာင္စံုထည္လဲ ဝတ္နိုင္ဆင္နိုင္သူမ်ားသာ ျဖစ္ၾကပါသည္။ ကားလည္း တဝီဝီနိုင္ၾကသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ဖင္တုဆိုသည္မွာ ပုဆိုးၾကမ္းကို လက္ျဖစ္ထည္အက်ႌခ်ဳပ္ဝတ္ရသည့္ ပန္းရန္နွင့္ေကာက္စိုက္သမမ်ား၊ ေလေဘးထည္ထဲမွ ေကာင္းနိုးရာရာေလးမ်ားနွင့္ ပြဲလည္တင့္ရရွာသည့္ အလုပ္သမေလးမ်ားနွင့္ လားလားမွ်မအပ္စပ္ပါ။ ဖင္တုဆီသည္ သဂႌေရႊခြက္နွင့္သာ ထိုက္ပါသည္။

ယခုအခ်ိန္သည္ အလွျပင္နည္းပညာမ်ား တဟုန္ထိုး တိုးတက္ထြန္းကားေနသည့္ အခါသမယျဖစ္ပါသည္။ အေနာက္နိုင္ငံမ်ားတြင္ ဖင္တု ရင္တုမ်ားသာမက ဘာတုညာတုမ်ားပင္ အေတာ္ေခတ္စားေနပါသည္။ အတုသည္ အစစ္မဟုတ္ အစစ္ေလာက္မေကာင္းဆိုေသာ္လည္း ကေလးလက္သီးဆုပ္ေလာက္ ရင္သားပိစိေညွာင့္ေတာက္ကေလးကို ေဒၚလာ ၅ ေထာင္ေလာက္အကုန္ခံကာ ထန္းသီးႀကီးေလာက္ ျဖစ္ေအာင္ဆာဂ်ရီလုပ္ဖို႔ တနာရီ ၁၂ ေဒၚလာေလာက္ရသည့္ အေမရိကန္မွစက္ရံုအလုပ္သမေလးမ်ားလည္း ဝန္သိတ္မေလးၾကပါ။ တခါတရံတြင္ အတုဆိုသည္မွာ ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားသေလာက္ ဆြဲေဆာင္မႈအားလည္းေကာင္းသည္ဟု ထင္ပါသည္။  

ယခင္က ယင္းကဲ့သို႔အတုမ်ားကို လူလံုးျပစားရသည့္အလုပ္မ်ိဳးလုပ္သူမ်ားသာ လုပ္ၾကတာမ်ားပါသည္။ ရုပ္ရွင္မင္းသမီး၊ ေမာ္ဒယ္လ္ စသူတို႔မွာ လူလံုးျပမွ ဝမ္းဝခါးလွၾကပါသည္။ ယခုအခါတြင္ကား နိုင္ငံေရးအပါအဝင္ နယ္ပယ္စံုမွလူမ်ားပါ အတုေတြတပ္ဆင္လာၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သိတ္ေတာ့ မထူးဆန္းေတာ့ပါ။

ဖင္တုတပ္ျခင္းေၾကာင့္ သူ႔နိုင္ငံေရးနွင့္ သူ႔တိုင္းျပည္အေပၚထားသည့္ေစတနာမ်ား သြားမထိခိုက္ဖို႔ပဲလိုပါသည္။ ထိုသို႔ သြားထိခိုက္ပါမူ နိုင္ငံေရးအရအေဝဘန္ခံရမွာျဖစ္သလို ဖင္တုကိစၥကိုလည္း တုတ္နွင့္အထိုးခံရပါလိမ့္မည္။

ဖင္တုနွင့္ပတ္သက္၍ အခ်စ္ဖမ္းစားၿပီး အသိဉာဏ္စံုလံုးကန္းေနသူတေယာက္အေၾကာင္းေျပာၿပီး ဖင္တုကိစၥ နိဂံုးခ်ဳပ္ပါမည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား ဖင္တုႀကီးတပ္ထားသည္ဆိုကာ ေျပာသံမ်ားၾကားၾကားေနရပါသည္။ တကယ္ဖင္အတုလား မတုလား က်ေနာ္ မသိေၾကာင္း အကဲမျဖတ္နိုင္ေၾကာင္း က်ေနာ္ဝန္ခံပါသည္။ ေနာက္တခုကလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနျဖင့္ ဖင္တုတပ္ရန္ အေရးႀကီး မႀကီး က်ေနာ္မေျပာနိုင္ေသာ္လည္း က်ေနာ့္အဖို႔မူ ထိုဖင္တုကိစၥသည္ ဘာမွအေရးမႀကီးပါ။

တခါတရံ လူတခ်ိဳ႔ၾကားတြင္ သူ႔နိုင္ငံေရးကိစၥအျပင္ သူ႔ဖင္တုကိစၥလည္း ေရွ႔တန္းေရာက္ေရာက္ေနတတ္ပါသည္။ ဒါလည္း အျပစ္မဆိုသာပါ၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုသူတို႔သည္ အစစ္ကို ပိုျမတ္နိုးတနာရွိသူမ်ားျဖစ္ၾကျခင္းေၾကာင့့္ ျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔သည္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၏ နိုင္ငံေရးအစစ္ကိုသာမက ဖင္အစစ္ ခႏၶာကိုယ္အစစ္ နွလံုးသားအစစ္ကိုပါ တန္ဖိုးထားသူမ်ားလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤကား အစစ္အမွန္ကို ခ်စ္တတ္သူမ်ားသာတည္း။ ေနာက္တမ်ိဳးက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ နိုင္ငံေရးကိုလည္း ေျခေျချမစ္ျမစ္မဟုတ္ပဲ ထိုးနွက္၊ ခႏၶာကိုယ္ကိစၥ (တနည္းေျပာရလ်င္ ဖင္တုကိစၥ)ကိုလည္း ပ်စ္ပ်စ္နွစ္နွစ္ ျပက္ရယ္ျပဳၾကသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ထိုသေဘာထားမွာ သူတို႔အတြက္ အပ်က္အပ်က္ ဆိုေသာ္လည္း နွာေခါင္းေသြးထြက္သူမ်ား ထြက္ထြက္သြားၾကပါသည္။

အခ်စ္ဖမ္းစား အသိဉာဏ္စံုလံုးကန္းသူအေၾကာင္း ျပန္ေကာက္ပါမည္။ တေန႔ က်ေနာ္က ဒီဖင္တုကိစၥ ဒီေလာက္ေတာင္ပံုႀကီးခ်ဲ႔ေနၾက အမနာပေျပာေနၾကတာ “ဖင္တုေတာ့ ဖုတင္တာေပါ့ကြာ”ဟု စိတ္ေပါက္ေပါက္နွင့္ အရြဲ႔တိုက္စေတးတပ္စ္တခု တင္မိပါသည္။ ထိုစံုလံုးကန္းေလးက ထိုစေတးတပ္စ္ကို ဖတ္ၿပီး “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ခ်က္ေအာက္ပိုင္းတိုက္ခိုက္တာ”ဟု ဆိုလာပါသည္။ က်ေနာ္ေျပာခ်င္သည့္အနက္ က်ေနာ္ရည္ရြယ္သည့္သူ က်ေနာ္ထားသည့္ပစ္မွတ္ က်ေနာ္ေျပာသည့္စကားမ်ားကို နကန္းတလံုးေတာင္ ရိပ္ဖမ္းသံဖမ္းမသိရွာသည့္ ယင္းကဲ့သို႔ နေဝတိမ္ေတာင္ငတိေလးမ်ားသည္ က်ေနာ့္ဂ်ီးေတာ္အရြယ္ မုဆိုးမအမယ္အို၏နိုင္ငံေရးတင္မက ခႏၶာကိုယ္ကိုယ္ပါ မသိသားဆိုးရြား ေစာ္ကားေနၾကသလားဟု ေတြးခ်င္စရာျဖစ္လာပါသည္။

ဤကား ဖင္တုနွင့္စပ္ေသာ စာတည္း။
ၾသဂတ္ ၃၁၊ ၂ဝ၁၆