Saturday, January 21, 2017

ေကာင္ႀကီးေရ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments

(ေကာင္ႀကီးေရ) ၾကက္ဖေတြမ်ားလို႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ လေလာက္က ၆ ေကာင္ သူမ်ားေပးလိုက္ၿပီး အျဖဴႀကီးတေကာင္ပဲခ်န္ထားတာ ဒီေန႔ေသၿပီ။

က်ေနာ္က ေကာင္ႀကီးေရလို႔အသံေပးလိုက္တာမ်ား မၾကားလိုက္ မျမင္လိုက္နဲ႔ ျမင္လိုက္ၾကားလိုက္တာနဲ႔ ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြနဲ႔ အနားေျပးခ်လာၿပီး ဖိနပ္ဦးကိုနႈတ္သီးႀကီးနဲ႔ေပါက္လိုက္ ေျခနဲ႔ယက္လိုက္ ေျခသလံုးသားအေနာက္ဘက္ကို ေက်ာနဲ႔ပြတ္လိုက္ လုပ္တတ္တဲ့ေကာင္ႀကီး။ သူ႔ၾကက္မေတြၾကားမွာ ခတ္တည္တည္ေနသေလာက္ က်ေနာ္နဲ႔ၾက အသံကအစ ခ်က္ျခင္းေျပာင္းၿပီး ခေလးေလးလို ခၽြဲတတ္ႏြဲ႔တတ္တဲ့ေကာင္ႀကီး။ အစာေလးနည္းနည္း လက္ခုပ္နဲ႔ယူၿပီး ေရာ့ေရာ့လိုေျပာလိုက္ရင္
ဘယ္ေတာ့မွ သူအရင္မစားပဲ သူ႔အခ်စ္ေတာ္ၾကက္မေလးေတြကို ေစာင္းငန္းေစာင္းငန္းႀကီးလုပ္ၿပီး အရင္ေခၚေခၚစားခိုင္းတဲ့ေကာင္ႀကီး။ ေခြးေလးေတြ ေသးတည္အီးတည္ထုတ္တဲ့အခါ သူတို႔ၿခံတံခါးေလးပိတ္ထားရင္ တံခါးနားလာၿပီး ေစာင့္ေနတတ္တဲ့ေကာင္ႀကီး။ ေခြးေလးေတြ ထြက္လာတာျမင္ရင္ သူ႔အခ်စ္ေတာ္ေတြကို သတိေပးတဲ့အသံေပးၿပီး ေဝးေဝးသြားေနၾကဖို႔ တပ္လွန္႔တတ္တဲ့ေကာင္ႀကီး။ ေခြးေလးေတြမ်ား သူ႔ၿခံတံခါးနား ေယာင္ယမ္းၿပီးကပ္လာရင္ အထဲကေန လည္ဆံေမႊးေတြေထာင္ ေခါင္းႀကီးစင္းၿပီး သတၱိရွိဝင္ခဲ့ၾကည့္ပါလားအမူအယာနဲ႔ ထီမထင္ဟန္ျပဳတတ္တဲ့ေကာင္ႀကီး။ အိပ္တန္းတက္ခ်ိန္၊ သူငယ္ေခါင္းခ်၊ သက္ႀကီးေခါင္းခ်၊ သန္းေကာင္၊ လင္းအားႀကီး၊ အရံုတက္၊ အိပ္တန္းဆင္း တႀကိမ္မွ မလြတ္ရေလေအာင္ တြန္သံခ်ိဳခဲ့တဲ့ေကာင္ႀကီး။ ခု ေသၿပီ။

အသက္က ဘာမွရွိေသးတာမဟုတ္ဘူး။ ေနမယ္ဆို ေနလို႔ အမ်ားႀကီးရေသးတာ။ ဘာလို႔မ်ား ေသရသလဲ။ အေသေစာရသလဲ။ ဘာေရာဂါမ်ားလဲ။ ဘာအစားမွားသလဲ။ ဘာမွမသိ။ ေတြးရင္း စိတ္ထိခိုက္ရတယ္။ မေန႔ကတည္းက သူ႔ၾကည့္ရတာတမ်ိဳးပဲ။ ၊ ဟိုနားလဲက်လိုက္ ျပန္ထလိုက္။၊ ဒီနားလဲက်လိုက္ ျပန္ထလိုက္၊ ဒယီးဒယိုင္နဲ႔ လမ္းထေလွ်ာက္လိုက္၊ ၾကမ္းေပၚျပန္ၿပီး ေမွာက္ခံုေလးဝပ္ေနလိုက္နဲ႔ ျဖစ္ေနကတည္းက အေျခအေနသိတ္မဟန္ေတာ့ဘူးနဲ႔တူတယ္လို႔ေတြးၿပီး စိတ္ထဲ ေလးေလးလံလံျဖစ္ေနတာ။ အိပ္ခန္းျပဴတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့လည္း ေရခဲေပ်ာ္ ႏွင္းေပ်ာ္ စိုစိစိျမက္ခင္းေပၚ ပိုးေကာင္မႊားေကာင္ေတြ ရွာေဖြ၊ ျမက္ရင့္စိမ္းေတြ ကိုက္ျဖတ္စားေသာက္ေနၾကတဲ့အထဲ သူမပါဘူး။ သူ႔အခ်စ္ေတာ္ ၾကက္မေတြခ်ည္းပဲ။ သူကေတာ့ ၾကက္အိမ္ေလးထဲမွာ တေကာင္တည္း ဂ်ံဳရိုးခင္းထားတဲ့ ၾကမ္းျပင္ေထာင့္ေလးမွာ ေမာႀကီီးပန္းႀကီးအသက္ရႉရင္း ေဝဒနာေတြခံစားရင္း ေနမွာပဲလို႔ထင္တယ္။ ၾကက္အိမ္ေလးထဲကို ဒီျပဴတင္းေပါက္ေန မျမင္ရတာပဲခတ္ေကာင္းလို႔ စိတ္ကျဖစ္လိုက္၊ သူ႔ကို သြားၾကည့္ခ်င္စိတ္ျဖစ္လိုက္နဲ႔ စိတ္က သိတ္မၿငိမ္ခ်င္လွဘူး။ မနက္က ဇနီးသည္ကိုေတာင္ ငါ ၾကက္အိမ္တံခါး ဒီေန႔မဖြင့္ခ်င္ဘူး၊ ျမင္ရမယ့္ ျမင္ကြင္းကို ငါမၾကည့္ရက္ဘူးလို႔ေျပာမိေတာ့ သူ႔မ်က္နွာတခ်က္ ညွိဳးသြားၿပီး ေအး..အသက္က ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတာေနာ္။ ေခြးေလးေတြပါပါထားတဲ့ အီအီးေတြမ်ား စားမိလားမသိဘူးလို႔ ေျပာရင္း မ်က္စိမ်က္နွာပ်က္ေနတာ သတိထားမိတယ္။

ဒီမနက္ ၾကက္အိမ္တံခါးကို ခါတိုင္းလိုမဖြင့္ပဲ လက္ေနာက္ျပန္နဲ႔ေက်ာခိုင္းၿပီးဖြင့္တယ္။ အထဲကို မၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ မ်က္လံုးမေရာက္ေအာင္ထိန္းတဲ့ၾကား အၾကည့္က ေရာက္ျဖစ္ေအာင္ေရာက္သြားေတာ့ ဂ်ံဳရိုးခင္းထားတဲ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ သူ ကုပ္ကုပ္ေလးဝပ္ေနရွာတယ္။ က်ေနာ္ အသံေပးလိုက္ေတာ့ လွည့္ၾကည့္ဖို႔ ပင္ပင္ပမ္းပမ္းႀကိဳးစားတယ္။ တကိုယ္လံုး မလွည့္နိုင္ေတာ့ဘူး။ ေခါင္းေတာင္ မနည္းေစာင္းေစာင္း ငဲ့ငဲ့လုပ္ေနရတာ။ ေခါင္းေလး နည္းနည္းငဲ့ဖို႔ လည္ေလးနည္းနည္းေစာင္းဖို႔ေတာင္ ခမ်ာ အားအင္မရွိရွာေတာ့ဘူး။ အားအင္္ေတြကုန္ခမ္းၿပီး ေဝဒနာေတြ မခ်ိမဆန္႔ခံေနရမွန္း သိသာလိုက္တာ။

က်ေနာ့္ ဘယ္ကဘယ္လို သူ႔နားေရာက္သြားလဲမသိဘူး။ သတိရေတာ့ သူ႔ကို က်ေနာ္ ေက်ာေလးသပ္ေပးေနမိၿပီ။ ခါတိုင္း အနီေရာင္ေတာက္ေနတဲ့ အေမာက္ဟာ ညိဳမည္းေနၿပီ။ ပါးျပင္ေတြလည္း ေသြးမရွိေတာ့ဘူး။ ျဖဴပတ္ျဖဴေလ်ာ္ျဖစ္ေနၿပီ။ မ်က္လံုးေတြမဖြင့္နိုင္ေတာ့တဲ့ၾကားက တဖက္ကို မရမကဖြင့္ၿပီး က်ေနာ့္ကို လွန္ၾကည့္တယ္။ တခ်က္ပဲ။ ခနေလးပဲ။ သူ မွတ္မိပါတယ္ သူသိပါတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေလာက္ေလးပဲ။ ျပန္မွိတ္သြားတယ္။

မမွိတ္ခင္မွာ အၿမဲတမ္း အဝါေရာင္ၾကည္ေတာက္ ရႊန္းလက္ေနတဲ့မ်က္ဝန္း၊ အနက္ေရာင္ ေတာက္ရႊန္းေနတဲ့မ်က္ဆန္ေတြေပ်ာက္သြားၿပီး မႈန္ေဝေဝမ်က္လံုးနဲ႔ မ်က္လံုးတအိမ္လံုး မ်က္ရည္ေစးေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတယ္။ သူ နာက်င္လြန္းလို႔ ငိုမ်ားေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ မ်က္ရည္အိပ္ေတြေပါက္ထြက္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြ အလိုလိုထြက္က်ေနတာလား။

ေခါင္းႀကီးကျပန္ၿပီး ၾကမ္းေပၚစိုက္သြားျပန္တယ္။ လည္တံျပန္ေထာင္ဖို႔ က်ေနာ့္ကို ထပ္ၾကည့္ဖို႔အားယူၿပီး သူ႔ကိုယ္လံုးႀကီးကိုလႈပ္တယ္။ မလႈပ္နိုင္ေတာ့ဘူး။ လည္တံမတ္ဖို႔လုပ္တယ္ မရေတာ့ဘူး။ ျပန္ ငိုက္ငိုက္က်ေနၿပီ။

က်ေနာ္ သူ႔ေက်ာေလးကို ပြတ္ေပးေနတာ သူသိေနတယ္။ သူ တခ်က္ခ်က္ ေက်ာအေရျပားလႈပ္ၿပီး သူသိေနေၾကာင္း သူသတိရွိေနေသးေၾကာင္း အခ်က္ျပေနသလိုပဲ။ ေပါင္ၿခံၾကား ရင္အုပ္ၾကားလက္ထိုးၾကည့္ေတာ့ အၿမဲတမ္း ပူေႏြးေနတတ္တဲ့ သူ႔ေပါင္ၿခံေတြရင္အံုေတြဟာ ေရခဲလိုေအးစက္ေနၿပီ။ ေသြးေလမေလ်ွာက္ေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ့။ ၾကြက္သားေတြလည္း အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ့။ ဘာမွ မတုန္႔ျပန္ၾကေတာ့ဘူး။ ၾကက္အေသေကာင္ကို ကိုင္စမ္းၾကည့္ေနရသလိုပါလား။ ေက်ာေမြးေတြလည္း ေဆာင္းစျပဳေနၿပီ။ က်ေနာ္ သူ႔ လည္ဇလုပ္ထဲ အစာရွိမရွိသိခ်င္လို႔ အသာဖ်စ္ၾကည့္ေတာ့ နာလို႔ထင္ပါရဲ႔ တခ်က္နွစ္ခ်က္တြန္႔တယ္။

ေဘးက ၾကက္မတေကာင္ ကေတာ္ကေတာ္သံၾကားေတာ့မွ က်ေနာ္လည္း သတိဝင္လာၿပီး ၾကက္အိမ္ေလးထဲ တပတ္လည္ၾကည့္မိတယ္။ က်ေနာ့္ ၾကက္မေတြတေကာင္ကိုမွ သဲသဲကြဲကြဲမျမင္ရဘူး။ အရာအားလံုးနဲ႔ ျမင္ကြင္းတခုလံုးဟာ ေရထဲကျဖတ္ျမင္ေနရသလိုပဲ။ မ်က္ေတာင္ခတ္မိေတာ့မွ မ်က္လံုးအိမ္ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြျပည့္ေနတာ သတိထားမိတယ္။ က်ေပ့ေစေတာ့ကြာဆိုၿပီး မ်က္ေတာင္ပုတ္ခတ္ ထိန္းမေနေတာ့ဘဲ လႊတ္လိုက္ေတာ့ မ်က္ရည္နွစ္ေပါက္ ေပါင္ေပၚ ေႏြးကနဲက်လာတယ္။

ၾကက္မေတြလည္း သူေသေတာ့မွာကို သိေနၾကလားမသိဘူး။ ခါတိုင္းလို အိပ္တန္းဆင္း ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ ေယာက္ယက္ခတ္ေနတာ မရွိၾကဘူး။ အားလံုး သြားလာလပ္ရွားေနၾကတာ တခုခုကိုသတိထားၿပီး ေျခသံဖြဖြနင္းေနၾကသလိုပဲ။ စကားသံလည္း တိုးတိုးညင္ညင္ေျပာေနၾကသလိုပဲ။ မ်က္နွာေတြလည္း ညွိဳးငယ္ေနၾကသလိုပဲ။ ခါတိုင္းဆို အလြန္႔ကို အခုန္အေပါက္ အေဆာ့အျပဳသန္တဲ့ ၾကက္မီးခိုးမေလးေတာင္ ဒီမနက္ ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းလွတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ သူတို႔သိေနၾကပါၿပီ။ သူတို႔အားလံုးရဲ့ သူရဲေကာင္းႀကီး၊ သူတို႔အားလံုးကိုု ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သူႀကီး၊ သူတို႔အားလံုးအတြက္ မ်ိဳးဆက္ျဖန္႔ေဝခဲ့ေလသူႀကီး၊ သူတို႔အားလံုးအတြက္ တြန္သံခ်ိဳျမ ေဝငွခဲ့ေလသူႀကီး၊၊ သူတို႔အားလံုးေရွ႔က မားမားမတ္မတ္ရပ္ခဲ့ေလသူႀကီး။ သူတို႔အားလံုးရဲ့ ခ်စ္ရခင္ရၾကင္နာရေလသူႀကီးရဲ့ ဘဝေနာက္ဆံုးဝင္သက္ရႉသံ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္မႈတ္သံကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ စိတ္လက္ႏြမ္းလ် နားစြင့္ေနၾကၿပီ။

က်ေနာ္ သူ႔ကို ညင္ညင္သာသာေလး ေပြ႔ခ်ီဖို႔လုပ္ေတာ့ သူ႔ စအိုေနရာတဝိုက္လံုး မစင္ေတြနဲ႔ ေပလူးေနပါေရာလား။ သူ ဆီးေတြဝမ္းေတြ မထိန္းနိုင္ေတာ့တဲ့အေျခအေနေရာက္ေနပါပေကာလားလို႔ သိလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ အသာပဲ ညိဳမည္းျပာနွမ္းစျပဳေနတဲ့အမာက္ကေလးကို လက္နဲ႔သာသာေလးတို႔ နႈတ္ဆက္ၿပီး သူ႔ကို ထပ္ျပန္လွည့္မၾကည့္မိေတာ့ေအာင္သတိထားၿပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ သူ ဝမ္းနည္းၿပီးက်န္ရစ္ခဲ့မွာပဲ။

သူ႔ေနာက္ဆံုးထြက္သက္မွာ သူ႔အနား တေယာက္ေယာက္မ်ား ရွိေနေစခ်င္မလား။ သူဘာေတြမ်ား ေတြးေနမွာလိမ့္။ အသိစိတ္ေရာ ရွိပါဦးမလားစတဲ့အေတြးေတြနဲ႔ က်ေနာ္ တေနကုန္လိုလို ဒီေန႔အျပင္မွာ အခ်ိန္ကုန္ရေပမယ့္ စိတ္က တခ်က္တခ်က္ သူ႔ဆီေရာက္ေရာက္ေနတယ္။ သူေသၿပီလား။ ညင္ညင္သာသာေရာ အသက္ထြက္ရဲ့လား။ ဘယ္ေလာက္မ်ားနာက်င္ရွာၿပီး ဘယ္လိုမ်ား မခ်ိမဆန္႔ေဝဒနာေတြနဲ႔ ဘဝကိုကိုတြယ္တာ ဖက္တြယ္လိုစိတ္နဲ႔ ေသြးရူးေသြးတမ္းေတြ ရုန္းကန္ေနရွာလိမ့္မလဲ။ ၾကက္မေတြကေရာ။ ေဘးနားမွာ အားေပးစကားေျပာေနၾကမွာလားနဲ႔ စိတ္ေတြ သိတ္မၿငိမ္လွဘူး။

ညေန ၃ နာရီထိုးခါနီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ျခင္း အိမ္ထဲအရင္မဝင္ပဲ ေခြးေလးေတြကို ခါတိုင္းလို အရင္နႈတ္မဆက္ပဲ ၾကက္အိမ္ေလးထဲ ေလးလံတဲ့ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ဝင္သြားၿပီး မနက္က သူ လဲေနတဲ့ လွဲေနတဲ့ေနရာေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူရွိေနတုန္းပဲ။ မနက္က အေနအထားအတိုင္းပဲ။ ဒါနဲ႔ ေကာင္ႀကီးေရ ေကာင္ႀကီးေရလို႔ အသံတိမ္တိမ္ျပဳေပမယ့္ သူ တုတ္တုတ္လႈပ္မလာေတာ့ဘူး။ အနားကပ္ၿပီး သူ႔ကို ထိလိုက္ေတာ့ တကိုယ္လံုးေတာင့္တင္းေနၿပီ။ ေအးစက္ေနၿပီ။ သူ ေသၿပီ။ သူ သူခ်စ္တဲ့ၾကက္မေတြနဲ႔ သူ႔ကိုခ်စ္တဲ့က်ေနာ့္ကိုပါ ထားခဲ့ၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ အိမ္ေလးကို ၿခံေလးကို မိသားစုအသိုက္အၿမံဳေလးကိုပါ သူထားၿပီး ထြက္သြားၿပီ။ သူ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ မရွိေတာ့ဘူး။

မနက္ျဖန္မနက္မွာ သူ႔ ၾကားေနၾကတြန္သံေတြေပ်ာက္ၿပီ။ မနက္ခင္းေတြဟာ တိတ္ဆိတ္ျခင္း ႀကီးစိုးျခင္းမကႀကီးစိုးၿပီ ေကာင္ႀကီးေရ။ မင္းတြန္သံေတြနဲ႔ျဖည့္လို႔ ပိုျပည့္စံုခဲ့တဲ့ ပိုလွပခဲ့ဖူးတဲ့မနက္ခင္းေတြကို မနက္လင္းတိုင္းလင္းတိုင္းမွာ တို႔ေတြ သတိရေနၾကမယ္ဆိုတာ ယံုပါ။

(က်ေနာ္ သူ႔ကို သူ႔ေတာင္ပံႀကီးေတြ ျဖန္႔ျဖန္႔ၿပီး ကားကားၿပီး တေျဖာင္းေျဖာင္းခတ္ခတ္ၿပီး တက္တက္တြန္တတ္တဲ့ သစ္တံုးတိုႀကီးေတြအေျခမွာ သၿဂၤိဳမယ္ ေျမခ်မယ္)
ဇန္နဝါရီ ၁၉၊ ၂ဝ၁၇

Thursday, January 19, 2017

ေငြေလ်ွာ္ဖို႔ သက္သက္ေလာက္ပဲလား(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(ေငြေလ်ွာ္ဖို႔ သက္သက္ေလာက္ပဲလား)ဘာ့စ္ကား(ခရီးသည္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး) လုပ္ငန္းဟာ ေငြေတြေသာက္ေသာက္လဲသဲ့ယူသလို ျမက္ျမက္ႀကီးျမတ္တဲ့ စီးပြားေရးအႀကီးစားမဟုတ္ပါ။ ေငြရင္းေငြနွီးလည္း သိတ္ဒီေလာက္ႀကီး ႀကီးလွတယ္လို႔မဆိုသာပါ။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းသေဘာအရ အာဏာပိုင္ေတြ(အစိုးရ)နဲ႔ ေဝစားမ်ွစားလည္း လုပ္စရာမရွိလွလိုသလို နိုင္ငံတကာေတြဘာေတြနဲ႔ဆို စပ္ယွက္စရာေတာင္မလိုပါ။ ဘဏ္ေတြ (ျပည္တြင္းျပည္ပ)နဲ႔ေတာ့ ေငြကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အကန္႔အသတ္နဲ႔ ပတ္သက္ရတာေတာ့ရွိပါတယ္။ ကားသစ္ေတြသြင္းတာ၊ ကား/ယဥ္အပိုပစၥည္းေတြ မွာတာမ်ိဳးေတြမွာပါ။

ဒီလုပ္ငန္းက ဗမာျပည္လိုႏိုင္ငံမ်ိဳးေတြမွာ အထိုက္အေလ်ာက္ အျမတ္အစြန္းရေနနိုင္တာေတာ့ မွန္ပါတယ္။ ေသာင္ေသာင္သာသာရွိတဲ့ျပည္ေတြမွာဆို ဘာ့စ္ကားလိုင္းေတြက အရံႉးခံၿပီး ဆြဲေပးရတာပါ။
က်ေနာ္ေနတဲ့ဖို႔တ္ဝိန္းက Citilink လို႔ဆိုတဲ့ ဘာ့စ္ကားႀကီးေတြဟာ ရံုးဆင္းရံုးတက္ခ်ိန္ေတြမွာေတာင္ ထိုင္ခံုျပည့္ဖို႔မေျပာနဲ႔ ၃ ပံုတပံုျပည့္တာေတာင္ ေတြ႔ရခဲ့ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ခရီးသည္ေလး ၂ ေယာက္ ၃ ေယာက္နဲ႔ၿမိ့ဳပတ္ၿပီး သတ္မွတ္လမ္းေၾကာင္းေတြအတိုင္း ဆီအကုန္ခံ ဒရိုက္ဗာခေပးၿပီး ေမာင္းေနဆြဲေနၾကတာပါ။ (ဒီအေၾကာင္းက သတ္သတ္ေရးမွရမွာပါ)။ ဒါေပမယ့္ ဒီဘာ့စ္ကားႀကီးေတြ သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူ သူ႔လမ္းေၾကာင္းနဲ႔သူ မပ်က္မကြက္ ေနာက္မက် ထြက္ေနပါတယ္။

ဗမာျပည္ဘာ့စ္ကားလုပ္ငန္းမွာ အခုလုပ္ေနၾကသူေတြအေနနဲ႔ ရင္းရမယ့္ေငြေလးကို (ဒီေနရာမွာ ေငြေလးလို႔ေျပာရတာက ေနဝင္းေျမးေတြ တရားဝင္/တရားမဝင္ ပိုင္ဆိုင္မႈနဲ႔ယွဥ္ေျပာတာပါ။ အမွန္က အကုန္ တရားမဝင္ေတြပါ) တျခားေနရာမွာရင္းၿပီးလုပ္မယ္ဆို ခုထက္ပိုျမတ္မယ္ မျမတ္ဘူးကေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ အခု ဘာ့စ္ကားလုပ္ငန္းမ်ာ ရင္းထားပါတယ္။ ေနဝင္းေျမးေတြအပါအဝင္ စစ္ခရိုနီေတြရဲ႔ အျခားေနရာေတြက ရင္းနွီးျမွဳတ္ႏွံမႈေတြနဲ႔ ခ်ိန္ၾကည့္ရင္ ဒီကေငြဟာ ကေလးမုန္႔ဖိုးသာသာေလာက္ေနမွာပါ။

ဒါဆို ဘာလို႔ ေနဝင္းေျမးေတြအပါအဝင္ ခရိုနီေတြ ဒီလုပ္ငန္းထဲလာ ေငြျမွဳတ္ၾကသလဲ။ အရင္းရွင္စနစ္ေအာက္မွာဆိုေတာ့ ဓနရွိတဲ့ေကာင္(ခရိုနီ)နဲ႔ အာဏာရွိတဲ့ေကာင္(အစိုးရ) ပင္းရေပါင္းရပါတယ္။ ေနဝင္းေျမးေတြနဲ႔ ၿဖိဳးမင္းသိမ္း ဖက္လွဲတကင္း မျဖစ္လို႔မရပါ။ ေဒၚစု ေဇာ္ေဇာ္နဲ႔ ေဘာလိုက္ၾကည့္ရပါတယ္။ ခရိုနီေကာင္းႀကီးေတြလို ဂုဏ္ျပဳေပးရပါတယ္။ (ခုဆို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိစၥအထိေတာင္ ေငြေၾကးရင္းနွီးျမ်ဳတ္နွံမႈလုပ္လာပါၿပီ။ ဒါကမွ ဧရာမ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းႀကီးျဖစ္လာနိုင္စရာ ပိုရွိပါေသးတယ္။) ဘာ့စ္ကားက ၿဖိဳးမင္းသိမ္းေလာက္ ေကာက္ထည့္နိုင္တာပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးက ဗဟိုအစိုးရကိုပါ ခါးပိုက္ေဆာင္ထဲလို႔ရပါတယ္။

ေကာင္းၿပီ ဒါဆိုရင္ ဒီေလာက္ အျမတ္အစြန္းမရွိနိုင္တဲ့ အာဏာပိုင္ထိပ္သီးႀကီးေတြကို ခါးပိုက္မေဆာင္နိုင္တဲ့လုပ္ငန္းထဲကို ယူအက္စ္ေဒၚလာ ဘီလီယံေပါင္းမ်ားစြာ လက္ဝယ္ကိုင္ထားတဲ့ ေနဝင္းေျမးအုပ္စုအပါအဝင္ ခရိုနီတခ်ိဳ႔ ဝင္လာၾကတာ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္လဲ။ ဘာအက်ိဳးအျမတ္ေတြေၾကာင့္လဲ။ ဘာေတြေမ်ွာ္ကိုးထားတာရွိေနလို႔လဲ စတာေတြက တပိုင္းေတြးရ တပိုင္းေမးရမ်ာပါ။

အဲ့ဒါေတြက နိုင္ငံေရးသေဘာ တစိတ္တပိုင္းပါပါတယ္။ နိုင္ငံအက်ိဳးစီးပြားတခုလံုးနဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။ ေငြျဖဴ ေငြမည္း၊ တရားဝင္ေငြ တရားမဝင္ေငြကိစၥေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ေတြမွာ ပါခ်ီပါခ်က္အမတ္ကေလးေတြက သက္ဆိုင္ရာအစိုးရေတြ ဝန္ႀကီးဝန္ကေလးေတြကို လူထုသိေအာင္ ၾကားေအာင္ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ေမးရမွာပါ။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း တိတိက်က်အေျဖထုတ္ခိုင္း လူထုကိုခ်ျပခိုင္းရမွာပါ။ လုပ္နိုင္တာ မလုပ္နိုင္တာက တပိုင္းပါ။ လုပ္ရမယ့္အလုပ္ပါ။

လႊတ္ေတာ္မွာ အခြန္ေဆာင္ဖါေဂါင္းနဲ႔ တရားဝင္ျပည့္တန္ဆာကိစၥတင္ေနတာကို စစ္အုပ္စုကႀကိဳက္ေပမယ့္ ဒါမ်ိဳးေတြေမးလာရင္ေတာ့ စစ္အုပ္စုတင္မက ေမေမရဲ့သမၼတေလးထင္ေက်ာ္စစ္တပိုင္းအစိုးရေရာ၊ ဦးဝင္းျမင့္ကေရာ၊ ေမေမကေရာ မႀကိဳက္ပါ။ မႀကိဳက္ေပမယ့္ ေမးရမွာပါ။ ေမေမ့အမတ္ေတြမွ မေမးရင္ ဘယ္အမတ္မွမေမးပါဘူး။

ရန္ကုန္ေနလုူထု သြားေရးလာေရးအဆင္ေျပရံုတင္မက အကုန္အက်ပ္သက္သာေအာင္လုပ္ေပးဖို႔က လူထုအတြက္ အစိုးရက လုပ္ကိုလုပ္ေပးရမယ့္တာဝန္ပါ။ အဆင္ေျပသက္သာေအာင္လုပ္ေပးရင္ လူထုဝမ္းေျမာက္သလို နတ္လူသာဓုေခၚမွာပါ။ လုပ္ေပးလို႔ အစိုးရကို ေက်းဇူးတင္စရာအေၾကာင္းေတာ့ မရွိပါ။ လုပ္မေပးမွ ထိုင္ဆဲဖို႔တာဝန္နဲ႔ ျဖဳတ္ခ်ဖို႔တာဝန္ပဲလူထုမွာရွိပါတယ္။ လူထုဟာ ဒါေတြလုပ္ေပးဖို႔ အခြန္ေတြေဆာင္ထားရသလို လုပ္ေပးမယ္ေျပာလို႔ ေရြးခ်ယ္မဲေပးတင္ေျမွာက္ထားတာပါ။

ေနာက္တခုက လက္ဝါးႀကီးအုပ္အရင္းရွင္စနစ္မွာ ဦးနာေအာက္ကေလးေတြေပၚလာတာ အဆန္းတက်ယ္မဟုတ္ပါ။ သူတို႔လည္း ဦးနာေအာက္ႀကီးျဖစ္ဖို႔လုပ္ရင္း ဧရာဝတီဖလုပ္တီလာနဲ႔တိုးၿပီး သေဘၤာျပဳတ္ၾကတာပါ။ ဦးနာေအာက္ႀကီး/ေသး/လတ္ေတြဟာ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္ အမ်ိဳးသားဓနရွင္ေတြဆိုရင္ေတာ့ တမ်ိဳးစဥ္းစားေပးရမွာျဖစ္သလို စာလည္းစာနာရမွာပါ။ ဘာ့စ္ကားေလးတစင္း ေထာင္စားတဲ့ေကာင္ကို အစင္းေရရာခ်ီပိုင္တဲ့ေကာင္က စားဝါးသြားသြားမွာပါ။ ကုလားဖဲျခင္းတူေတာင္ ဓါးပါတဲ့ကုလားက စားပါတယ္။

ဘာ့စ္ကားကိစၥ လူထုအဆင္ေျပေျပ သက္သက္သာသာနဲ႔ ျဖစ္သြားေစခ်င္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္သြားေစခ်င္ပါတယ္။
ဇန္နဝါရီ ၁၈၊ ၂ဝ၁၇

စုေပါင္းေခါင္းေဆာင္ရင္ မသာအေလာင္းေတာင္ ေခါင္းသြင္းမရ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
စုေပါင္းေခါင္းေဆာင္ရင္ မသာအေလာင္းေတာင္ ေခါင္းသြင္းမရ)
ၿငိမ္းပြင့္အစုနဲ႔က်န္တဲ့အဖြဲ႔ေတြ က်န္တဲ့လူေတြေပါင္းၿပီး နိုင္ငံေရးပါတီေထာင္ဖို႔ အားထုတ္ၾကတာမွာ အဓိကျပႆနာက ေခါင္းေဆာင္မႈအပိုင္းဘယ္လိုရွိမလဲဆိုတာထက္ ဘယ္သူေခါင္းေဆာင္မလဲ၊ ေခါင္းေဆာင္ ဘယ္သူလုပ္မလဲဆိုတာ ျဖစ္ေနပံုပါဘဲ။

နိုင္ငံေရးပါတီတခုကို အဆင့္ဆင့္ဖြဲ႔စည္းတယ္၊ ဒီမိုကေရစီနည္းက်ဆံုးျဖတ္မယ္၊ စုေပါင္းလုပ္ေဆာင္ၾကမယ္၊ အဆင့္ဆင့္နာခံမႈ၊ တာဝန္ယူမႈ၊ တာဝန္ခံမႈေတြ ဘယ္လိုဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ေျပာေျပာ အဓိကေခါင္းေဆာင္သူတဦးကေတာ့ ရွိပါတယ္။
ရွိရပါတယ္။ ရွိမွ ရပါတယ္။

အဲ့ဒီေခါင္းေဆာင္ ထင္ရာမစိုင္းသာေအာင္ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြနဲ႔ ထိမ္းကြပ္ၾကပ္ညပ္ေပမယ့္ အဲ့ဒီေခါင္းေဆာင္ရဲ႔ အေတြးအေခၚအယူအဆေနာက္ကို ပါတီကထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ရပါတယ္။ သူဟာ အျခားသူေတြထက္ ပိုထက္ျမက္သလို ယံုၾကည္တာကိုလည္း တိတိလင္းလင္းေျပာရဲ လုပ္ရဲတဲ့သူပါ။ သူ႔ပါတီရဲ့လမ္းစဥ္ေတြ ေပၚလစီေတြဆိုတာ အေျခခံအားျဖင့္ သူ႔ေခါင္းထဲ သူ႔အေတြးထဲမွာ အရင္စဖြဲ႔တည္တာပါ။ ဒါကိုမွ က်န္သူေတြက ဆက္ဆင့္ပြားၿပီး ခ်ဲ႔ယူခ်ံဳ႔ယူလုပ္ၿပီး ပါတီ့ေပၚလစီ ပါတီ့လမ္းစဥ္ရယ္လို႔ ျဖစ္လာတာမ်ိဳးပါ။

သူ႔ေပၚလစီေတြ လမ္းစဥ္ေတြမွန္ေနသေရြ႔ သူေခါင္းေဆာင္ပါဘဲ။ သူ႔ပါတီလည္း နိုင္ငံေရးစည္းရံုးေရးတက္ေနမွာပါပဲ။ သူ႔လမ္းစဥ္မွားရင္ ပါတီစည္းရံုးေရး နိုင္ငံေရးေတြ ဒလိမ့္ေခါက္ေကြးက်ကုန္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခါမယ္ အဲ့ဒီေခါင္းေဆာင္ဟာ သူ႔အမွားကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ဝန္ခံၿပီး ျပင္ဖို႔ႀကိဳးစားရင္ႀကိဳးစား၊ မႀကိဳးစားပဲ မထူးဇာတ္ဆက္ခင္းရင္ နိုင္ငံေရးတင္မက လူပါ ေသျခင္းဆိုးနဲ႔ေသတတ္ပါတယ္။ အဲ့သလို ေသမွာေတြးေၾကာက္သူလည္း ပါတီတခုမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေခါင္းေဆာင္မျဖစ္ပါ။ ကိုေပၚဦးထြန္း(မင္းကိုနိုင္) ဒီဘက္အထိ ဆက္မပါေတာ့တာ တျခားအေၾကာင္းေတြထက္ သူ႔အေၾကာင္းသူသိလို႔ပါ။

အခု ပါတီေထာင္မယ္ဆိုၿပီး အားထုတ္ေနၾကတာ ထင္သေလာက္ မျမန္ဆန္မသြက္လက္ ခရီးမေပါက္ေသးတာ အဲ့ဒီ ေခါင္းေဆာင္က႑ လူက႑မွာ ခုေနတာလို႔ထင္ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္မႈက႑နဲ႔ ေခါင္းေဆာင္သူ(လူက႑)ေထြးေနဆဲပါ။

ေခတ္ၿပိဳင္ေတြမို႔ ဘိုမရွိ ဘိတ္မရွိျဖစ္ေနတာေတြလည္း ပါမွာေသခ်ာပါတယ္။ တေယာက္ေရွ႔တေယာက္ မာန္ခ်မရတာေတြလည္း ရွိမွာပါ။ ခြာတိုင္းတာ ပခံုးခ်င္းယွဥ္တာ၊ အရပ္တိုင္းတာေတြလည္းရွိမွာပါ။ ဒါသဘာဝပါ။ ေခါင္းေဆာင္လုပ္မယ့္သူဟာ အဲ့ဒါေတြကို စုစည္းတန္တာစုစည္း ရွင္းထုတ္တန္တာ ရွင္းထုတ္မွရမွာပါ။ မေၾကာက္ပါနဲ႔ ခ်စရာရွိခ်ပါ။ ရွင္းစရာရွိ ရွင္းထုတ္ျပစ္ပါ။ စုရမယ့္လူ စုပါ။ စင္ထြက္သြားသူေတြ သူတို႔ဘာသာျပန္ၿပီး အျခားတသင္းအျဖစ္ စုရင္လည္းစု၊ သင္းကြဲေတြျဖစ္ရင္လည္းျဖစ္၊ တခ်ိန္ခ်ိန္ၾက ကိုယ္ေတြဆီျပန္လာခ်င္လည္း လာမွာေပါ့။ ဒါ သူတို႔ကိစၥပါ။ စိတ္သိတ္နုေန သိတ္အားနာေနရင္ ေျမြပါလည္းဆံုး သားလည္းဆံုး ဆံုးတတ္ပါတယ္။ ဒါနိုင္ငံေရးပါ။ နိုင္ငံေရးလုပ္ေနတာပါ။ ေနရာတကာ မယင္ငယ္(မယားငယ္)ေခ်ာ့ ေခ်ာ့ေနလို႔မရပါ။ အေပ်ာ့ဆြဲ ဆြဲေနလို႔မျဖစ္ပါ။

နိုင္ငံေရးပါတီတခုကို ”စုေပါင္းေခါင္းေဆာင္မႈနဲ႔သြားမယ္”ဆိုၿပီး မျဖစ္နိုင္တဲ့ကိစၥမွန္းသိသိနဲ႔ ကိုယ္တိုင္လည္းမယံုၾကည္ပါဘဲ လူၾကားေကာင္းမလားေတြးၿပီး ကေလးကလားစကားေတြ မေျပာၾကပါနဲ႔ေတာ့။ ေတာ္ေလာက္ပါၿပီ။ စုေပါင္းေခါင္းေဆာင္မႈဆိုတာ နိုင္ငံေရးအာဏာကိစၥအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ နိုင္ငံေရးပါတီမေျပာနဲ႔ အသုဘအေခါင္းသြင္းတာမွာေတာင္ လုပ္မရပါ။ ေခါင္းေဆာင္သူရွိရပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ထြက္လုပ္ပါ။ “ငါ ေခါင္းေဆာင္မယ္“လို႔ရဲရဲေျပာၾကပါ။ အားမနာၾကပါနဲ႔။ မဝံ့မရဲမျဖစ္ၾကပါနဲ႔။ မရွက္ၾကပါနဲ႔။ ယွဥ္ၿပိဳင္ေရြးခံဖို႔ တေယာက္ကိုတေယာက္ စိန္ေခၚၾကစမ္းပါ။

ရန္ျဖစ္ၾကစမ္းပါ။ ရန္သူမျဖစ္ၾက ၿပီးတာပါပဲ။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ ဇန္နဝါရီ၊ ၁၈၊ ၂ဝ၁၇

Monday, January 16, 2017

ဒုကၡနည္းတဲ့ ဒုကၡိတ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(ဒုကၡနည္းတဲ့ ဒုကၡိတ)
အလုပ္ကေတာင္ အိမ္ျပန္မေရာက္ေသးဘူး လုပ္စရာအလုပ္က အီးေမးလ္နဲ႔ေရာက္ေနၿပီ။ မနက္ျဖန္ညေန အၿပီးဘာသာျပန္ လက္စသတ္တည္းျဖတ္ၿပီး ျပန္ပို႔ေပးပါတဲ့။

ပိုက္ဆံေတာ့ရပါရဲ့။ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ မလုပ္လို႔လည္း မရဘူး။ ဒီေန႔လည္း မိုင္ ၉ဝ ေလာက္အသြားအျပန္ေမာင္းၿပီး အလုပ္သြားလုပ္ခဲ့တယ္။ မနက္ျဖန္လည္း ၿမိ့ဳတြင္းမွာပဲ အလုပ္ ၃ နာရီေလာက္လုပ္ဖို႔ အဆိုင္းမင္န္ယူထားၿပီးၿပီ။ ေတာ္ၿပီေပါ့ ဒီေလာက္လုပ္လည္း စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ေလာက္ေနၿပီပဲဟာ။ ခက္တာက စားဖို႔ရၿပီဆိုၿပီး ခနရပ္လို႔ကလည္းမရ။

ခုလုပ္ေနတဲ့အလုပ္ေတြက တခါ ျငင္းလိုက္ရင္ ေနာက္တခါၾက ကိုယ့္ကို အရင္မေပးေတာ့ပဲ အျခားလူအရင္ေမးၿပီး သူတို႔မလုပ္ဘူးဆိုမွ ကိုယ့္ကိုျပန္လာေမးတာ။ တႀကိမ္လက္လႊတ္လိုက္ရင္ ေနာက္အႀကိမ္ေတြမွာ ကိုယ္ကဦးစားေပးစာရင္းမွာ ေနာက္ေရာက္သြားျပန္ေရာ။ ေနာက္တခုက မွားဘာသာျပန္မိ မွားစကားျပန္မိ မွားေျပာမိတာေတြျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း အေရးယူခံရမွာေတြ အလုပ္အျဖဳတ္ခံရမွာေတြ အရွက္တကြဲအက်ိဳးနည္းျဖစ္မွာေတြ၊ သူတပါး အထင္ေသးအျမင္ေသးခံရမွာေတြ၊ ကိုယ္ျပန္ေပးတဲ့ ကာယကံရွင္ေတြရဲ႔ အသက္ဘဝ က်န္းမာေရးထိခိုက္ကုန္မွာေတြက ရွိေသးတယ္။ အဲ့ဒါက အဆိုးဆံုးပဲ။ မမွားေအာင္ မယြင္းေအာင္ေတြအျပင္ အလုပ္မပ်က္အာင္ ေနာက္မက်ေအာင္ မြန္မြန္ရည္ရည္ျဖစ္ေအာင္ စိတ္မတိုမိေအာင္ စကားလံုးမျပင္းမိေအာင္ အၿမဲဂရုတမထားရတယ္။ ကားေမာင္းရတဲ့အႏၱရာယ္ကလည္း ေတြးမိရင္ေၾကာက္စရာႀကီး။ ဆိုေတာ့ အလုပ္ လုပ္ရတာ စိတ္ဖိစီးမႈမေသးဘူး။

လံုးဝအလုပ္မလုပ္ပဲေနဖို႔ကေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွစိတ္မကူးဖူးဘူး။ အစိုးရအေထာက္အပံ့နဲ႔လည္း ဘဝကိုမရပ္တည္ မျဖတ္သန္းခ်င္ဘူး။ ေထာက္ပံ့ေၾကးစားေနရသူေတြစိတ္ထဲ ဘယ္ေလာက္ အငံုံ႔စိတ္ဝင္ရသလဲဆိုတာ ကိုယ္လည္း ကာလတိုတခုစားဖူးေတာ့ သိတယ္၊ နားလည္တယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္။ အလုပ္လုပ္ၿပီး ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္ရွာစား အခြန္အမ်ိဳးမ်ိဳးေဆာင္ေနၾကသူတခ်ိဳ႔ရဲ့ အၾကည့္ အေျပာ(ႏႈတ္ေျပာ အမူအယာနဲ႔အေျပာ)ေတြေအာက္မွာ အထင္ေသးသလို အဆက္ဆံခံရမႈေတြေအာက္မွာ တို႔လုပ္စာအလကားလာစားဖို႔ ေရာက္လာၾကတာလားဆိုတဲ့ အထင္အျမင္ခံရမႈေတြေအာက္မွာ ဘယ္ေလာက္ သိမ္ငယ္စိတ္နဲ႔ စိတ္အေနနိမ့္ပါးေနရသလဲဆိုတာ ခံစားလို႔ရတယ္။

ၿပီးေတာ့ အလုပ္ကလည္းရႈပ္ေသးတယ္။ ေတာ္ၾကာေန ဟိုစာရြက္ျပပါဦး။ ဒီအေထာက္အထားတင္ေပးပါဦး။ လစဥ္ဘဏ္အေကာင့္ရွင္းတမ္းေပးပါဦး။ အင္တာဗ်ဴးက ဘယ္ေန႔လုပ္ရမယ္။ လူေတြ႔အင္တာဗ်ဴး တယ္လီဖုန္းအင္တာဗ်ဴးေတြကလည္း ခနခန။ စိတ္ရႈပ္စရာႀကီး။ ပိုစိတ္ညစ္စရာေကာင္းတာက အေထာက္အပံ့ေငြစားေနတဲ့သူဟာ အရက္ကေလးဘီယာကေလး
ဝယ္ခ်င္ရင္ေတာင္ အားနာေနရ မ်က္နွာပူေနရေတာ့ ဘဏ္ကဒ္မျခစ္ပဲဝယ္ဖို႔ လုပ္ရတယ္။ ေငြထုတ္ ေငြသားနဲ႔သြားဝယ္ဆိုေတာ့ အလုပ္မ်ားတယ္။ ဘဏ္ကဒ္ျခစ္ၿပီး အရက္ဘီယာ ခနခနဝယ္ျပန္ေတာ့လည္း ေရရွည္မွာ မေကာင္းဘူး။ ေနာက္တခုက ကိုယ္ ေငြေလးဘာေလးပို႔ခ်င္တဲ့အခါ မ်က္နွာပူရတာမ်ိဳးလည္းရွိေသးတယ္။ လူကသာ အေထာက္အပံ့စားေနတာ ေငြကေတာ့ ေတာ္ၾကာေနဟိုလႊဲ ေတာ္ၾကာေနဒီလႊဲဆို ၾကာရင္မေကာင္းျပန္ဘူး။ ကိုယ့္လုပ္အားနဲ႔ ကိုယ္ရွာလို႔ရတဲ့ အခြန္ေဆာင္ၿပီးေငြ တျပားမက်န္ကို တေန႔အႀကိမ္တရာပဲပို႔ပို႔ ဘယ္သူ႔မွ ေသာက္ေရးလုပ္ေနစရာမလိုဘူး။ အစိုးရအေထာက္အပံ့မယူခ်င္တာ အဲ့ဒါေတြလည္း ပါပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး ကိုယ္က ေျခလက္အဂၤါမစံုတဲ့ဒုကၡိတဆိုေပမယ့္ ညာဏအားနဲ႔လုပ္လို႔ ရနိုင္စြမ္းရွိေနတာလည္းပါတယ္။ ဒီမွာက မသန္မစြမ္းေတြ အလုပ္ လုပ္ခ်င္တယ္ဆို၊ သူနဲ႔သူ တတ္နိုင္ရာ တတ္နိုင္ရာ တန္ရာေတာ္ရာ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းေတြ ဖန္တီးေပးထားတယ္။ မသန္မစြမ္းအသက္ေမြးမႈ အတတ္ပညာသင္ေက်ာင္းေတြ သင္တန္းေတြလည္းရွိတယ္။ ကိုယ့္အေျခအေနအလိုက္ အရည္အခ်င္းအလိုက္ ကိုက္ညီမယ့္သင္တန္းတက္၊ ေက်ာင္းတက္၊ ေအာင္လက္မွတ္ရတယ္ဆို အလုပ္ဝင္လို႔ရတယ္။ ခရိုဂါတို႔ ေဝါလ္မတ္တို႔လို အေရာင္းစတိုးႀကီးေတြမွာဆို အဲ့လိုလူေတြကို သူနိုင္ရာအလုပ္ခန္႔ထားတာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ အစိုးရကလည္း အဲ့ဒါမ်ိဳးလုပ္ဖို႔ လုပ္ငန္းရွင္ေတြကို အားေပးတယ္ ကူညီတယ္။ ခု က်ေနာ္ လုပ္ေနတဲ့အလုပ္မ်ိဳး(စကားျပန္နဲ႔ဘာသာျပန္)ေတြမွာလည္း တျခားဘာသာနဲ႔ သူတို႔လူမ်ိဳးေတြအတြက္ အလုပ္ လုပ္ေနသူေတြရွိတယ္။

တေယာက္ဆိုေျခေထာက္ ၂ ဘက္လံုး ေပါင္ကေနျဖတ္ထားတာ။ လက္တဘက္ကလည္း လက္ေကာက္ဝတ္ကေနျဖတ္ထားရတာ။ မ်က္လံုးလည္း တလံုးပဲျမင္တာ။ ဒါေပမယ့္ ကားေမာင္းနိုင္တယ္။ လက္တဘက္တည္းနဲ႔ အကုန္လုပ္လို႔ရေအာင္ ျပန္စီမံထားတဲ့ကား။ ဒီမွာေတာ့ ေမာ္ဒီဖိုင္းဒ္လုပ္ထားတဲ့ကားလို႔ေခၚတယ္။ သူ႔ကားေပၚမွာ သူ႔လွ်ပ္စစ္ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ကို တင္ယူလာတာ။ အဲ့ဒီ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ အသြင္းအထုတ္အတင္အခ်ကလည္း ကားထဲမွာ ႀကိဳးနဲ႔သြယ္ေပးထားတဲ့ ဟိုဒေရာလစ္အေသးစား ခလုပ္ပါတယ္။ သူ႔လက္တဘက္နဲ႔ပဲ ကားေမာင္း၊ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ အထုတ္အသြင္းအတင္အခ်လုပ္ၿပီး သူ႔လူမ်ိဳးေတြအတြက္ ေဆးရံုေတြ ရံုးေတြ အလုပ္အင္တာဗ်ဴးေတြမွာ စကားျပန္ ဘာသာျပန္လုပ္ေနတာ။

သူလည္း ဒုကၡသည္အေနနဲ႔ ဒီေရာက္လာတာ။ သူ ဒုကၡိတျဖစ္ရတာက သူ႔နိုင္ငံမွာျဖစ္ေနတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူက အရပ္သား။ သူတို႔ရြာမွာ အစိုးရနဲ႔သူပုန္ျဖစ္တဲ့တိုက္ပြဲမွာ လက္နက္ႀကီးက်ည္ အိမ္ေပၚက်ၿပီး တမိသားစုလံုးေသ သူက ခုလိုျဖစ္သြားတာ။ က်ေနာ္ကမွ စစ္သားေဟာင္း။ ကိုယ္လုပ္လို႔ ကိုယ္ခံရတာ။ သူက ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဘာမွမလုပ္ရပါပဲ သူမ်ားလာလုပ္လို႔ခံရတဲ့ စစ္ဒဏ္ခံသားေကာင္သက္သက္။ သူနဲ႔က်ေနာ္ဆံုတဲ့အခါ အခ်ိန္ရသမွ် စကားေျပာတယ္။ သူ႔တိုင္းျပည္ရဲ့ ေနာက္ဆံုးအေျခအေနကို သူဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ေျခမျပတ္သလို က်ေနာ္နိုင္ငံရဲ႔ လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့အေျခအေနေတြကို က်ေနာ္လည္း အဆက္မျပတ္ဘူး။ တခါတေလ သူက သူ႔နိုင္ငံက စစ္အာဏာရွင္အစိုးရကို နာတဲ့စိတ္နဲ႔ ျမန္ျမန္ပ်က္စီး က်ဆံုးၾကပါေစလို႔ဆုေတာင္းရင္ က်ေနာ္က ဆုေတာင္းတာေတြဘာေတြကိုမယံုေပမယ့္ သူေတာင္းတဲ့ဆု ျမန္ျမန္ျပည့္ပါေစလို႔ စိတ္ခြန္အားကူျဖည့္ေပးတယ္။ သူ ဆုေတာင္းတိုင္း ငိုတယ္။ သူငိုေတာ့ က်ေနာ္လည္း စိတ္မထိန္းနိုင္ဘူး။ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်တာပါပဲ။

က်ေနာ္တို႔ တေယာက္ကိုတေယာက္ အားေပးတယ္။ တခါတေလ က်ေနာ့္ဆီ ပါလာတဲ့ ဗမာစာေလးေတြ သူ႔ကိုေကၽြးရင္ ၿမိန္ရည္ရွက္ရည္စားသလို၊ သူယူလာတဲ့ အာဖရိကန္စာေတြလည္း က်ေနာ္ အားရပါးရစားတယ္။ သူနဲ႔ ဆံုမိတိုင္း က်ေနာ္စိတ္ထိခိုက္တယ္။ သူ႔သာ အားေပးစကားေျပာရတာ က်ေနာ္လည္း မ်က္ရည္အၿမဲဝဲတယ္။ မ်က္ရည္ေတြျပည့္ေနတဲ့မ်က္လံုးထဲကေန ေဝေဝဝါးဝါးျမင္ရတဲ့ သူ႔ရုပ္ရည္ဟာ ပိုေခ်ာေမာတည္ၿငိမ္ေနသလိုပဲ။ သူလည္း တခါတခါ သူ႔ဘဝအေၾကာင္းေျပာရင္း မ်က္ရည္ေတြေတြက်တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔မ်က္ရည္ေတြဟာ အားငယ္လို႔ သိမ္ငယ္လို႔ ကိုယ့္ဘဝေလးအတြက္ပဲ ကိုယ္ကြက္ၿပီး စိတ္ေကာင္းျဖစ္မိလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္သနားလို႔က်တဲ့ မ်က္ရည္ေတြမဟုတ္မွန္း ၂ ေယာက္လံုးသိတယ္။ အားေပးစကားေျပာတဲ့က်ေနာ့္အသံေတြဟာ အၿမဲတမ္း ပံုမွန္မဟုတ္ဘူး။ တုန္ယင္ေနတတ္တယ္။ ထားပါေတာ့ေလ ဒီအေၾကာင္း။ ဒါက စကားစပ္သြားလို႔ ထည့္ေျပာမိတာပါ။

ဒီေတာ့ က်ေနာ္လည္း က်ေနာ္တတ္နိုင္တဲ့အလုပ္ လုပ္ခ်င္တယ္။ လုပ္နိုင္သေရြ႔ေတာ့လုပ္မယ္ဘဲ ေတြးထားပိုင္းျဖတ္ထားတယ္။ အလုပ္လုပ္မယ္။ အခြန္ေဆာင္မယ္။ နိုင္ငံသားတေယာက္ရဲ့ရပိုင္ခြင့္ လိုသမွ်ယူမယ္။ နိုင္ငံသားတေယာက္ရဲ့တာဝန္ ေက်ႏိုင္သမွ်အကုန္ ေက်ေစရမယ္။ ကိုယ့္က်န္းမာေရးအာမခံ ကိုယ့္ဘာသာ ကုန္က်ခံမယ္။ တခ်ိန္ ရီတိုင္းယားမင္န္႔ယူရမယ့္အသက္ေရာက္လို႔ ဒါမွမဟုတ္ အၿငိမ္းစားယူသက္ေတာ့ မေရာက္ေသးဘူး တျခားအေၾကာင္းတခုခုေၾကာင့္မလုပ္နိုင္ေတာ့ဘူးဆို မလုပ္ေတာ့ဘူး။ မလုပ္နိုင္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္ လုပ္ေနတာကိုရပ္မယ္။ ရပ္လိုက္မယ္။ အေထာက္အပံ့ ျပန္ေလွ်က္မယ္ ျပန္ယူမယ္။ ျပန္လည္းရမွာပဲ။

ၿခံေလးဘက္ အခ်ိန္ေတြေပးမယ္။ ၾကက္ကေလးေတြ တိုးေမြးမယ္။ ရာသီအလိုက္ ဗမာဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ မ်ားမ်ားစိုက္မယ္။ ဗမာဆိုင္ေတြကို သြင္းမယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္မယ္။ သီခ်င္းေတြနားေထာင္မယ္။ ျပတိုက္ေတြ သြားမယ္။ ေစတနာ့ဝန္ထမ္းအလုပ္ေတြ ပိုလုပ္မယ္(ခုလည္း တတ္နိုင္သေလာက္လုပ္ပါတယ္)။ ဇနီးသည္အတြက္ အခ်ိန္ပိုေပးမယ္။ စာေရးမယ္။ စာဖတ္မယ္။ ကိုယ္ေရးတဲ့စာ ဘယ္သူမွမဖတ္လည္း အနည္းဆံုး ကိုယ့္ဘာသာ ငါစာေရးေနတာပဲဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ေၾကနပ္ေနမွာပဲ။

က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အလုပ္ လုပ္လို႔ အလုပ္ေၾကာင့္ရတဲ့စိတ္ဖိစီးမႈကမေသးဘူးဆိုေပမယ့္ အလုပ္မလုပ္ပဲ အစိုးရေထာက္ပံ့ေၾကးထိုင္စားၿပီး မေလာက္မငွေနရမယ့္ဘဝအျပင္ သိမ္ငယ္စိတ္ အငံု႔စိတ္နဲ႔ရွင္သန္ေနရမယ့္ဘဝဒုကၡက ပိုႀကီးတယ္ထင္တာပါပဲ။

ဒီေတာ့ က်ေနာ္ အလုက္ လုပ္တယ္။ အလုပ္ လုပ္ေနပါတယ္။ အလုပ္(တတ္နိုင္သေရြ႔)လုပ္ေနဦးမွာပါ။

Saturday, January 14, 2017

ကခုန္ဆင္ႏႊဲရမယ့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(ကခုန္ဆင္ႏႊဲရမယ့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ)
ဒီဘက္ကယဥ္ေက်းမႈမွာေတာ့ (ဘာသာကိုးကြယ္သူေတြအတြက္) ဘာသာေရးထိမ္းျမားတဲ့အခမ္းအနားမွာေရာ လူမႈေရးအရဧည့္ခံတဲ့ပြဲမွာေရာ ဖခင္ကိုယ္တိုင္က သမီးကို လက္ျခင္းတြဲခ်ိတ္ၿပီး ပရိတ္သတ္ဗိုလ္ပံုအလည္ တြဲေခၚလာၿပီး သားမက္လက္ထဲ အပ္တာမ်ိဳးပါ။ ဧည့္ခံပြဲမွာ သမီးနဲ႔အေဖလည္းတြဲကၾကပါတယ္။ ဒါ ဆန္းတဲ့ကိစၥမဟုတ္ပါ။ အဲ့ဒါကို ရွက္စရာလို႔ မ်က္နွာပူစရာလိုု႔ ျမင္ခ်င္လည္း ျမင္လို႔ရပါတယ္။ အဲ့လိုျမင္လို႔ဘာကိစၥမွ မရွိသလို၊ ကိုယ္မလုပ္ခ်င္ရင္လည္း မလုပ္ပဲေနလိုက္ရံုပါပဲ။ ကဲ့ရဲ့ျပစ္တင္စရာ နွာေခါင္းရံႈ႔စရာမဟုတ္ပါ။

အထူးသျဖင့္ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတဲ့ ျဒပ္မဲ့စကားလံုးႀကီးအကာအကြယ္ယူၿပီး တပါးသူဘဝအေနကို ပုတ္ခတ္သေရာ္တာ စက္ဆုပ္ဟန္ျပဳတာဟာ ေကာင္းတဲ့ကိစၥမဟုတ္ပါ။ လူသားအျခင္းျခင္းၾကား ကိုယ့္စည္းကိုယ္တား ကိုယ့္ဘာသာျပန္အခ်ဳပ္ခ်ရင္း မလြတ္လပ္တဲ့ရန္လိုတတ္တဲ့ ”ယဥ္ေက်းမႈအက်ဥ္းသား”ႀကီးေတြျဖစ္ေနတာပါ။ အဲ့လိုသေဘာထား အေတြးအျမင္စိတ္အခံဟာ ဗမာျပည္လို ပိတ္ဆို႔လူ႔အဖြဲ႔စည္းကလူတခ်ိဳ႔မွာမွ ကြက္ၿပီးရွိတတ္တာမဟုတ္ပါ။ ဒီေရာက္ေနတာလည္းၾကာ ဒီကလူမႈဘဝထဲမွာလည္း နိစၥဓူဝေပ်ာ္ဝင္ရွင္သန္ေနရသူ(တခ်ိဳ႔)မွာလည္း ရွိေနေသးတာေတြ႔ရပါတယ္။ အတင္းေျပာင္းယူရမယ္လို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ အဲ့လိုလုပ္ယူရင္လည္း နည္းလမ္းမမွန္သလို အေကာင္းထက္အဆိုးေတြ ပိုမ်ားလာမွာပါ။

ဒီေရာက္လာတဲ့လူေတြမွာ တသက္လံုး သူတို႔မၾကားဖူး မျမင္ဖူး စိတ္ေတာင္မကူးဖူးတဲ့ အေနအထိုင္၊ ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ မိဘနဲ႔သားသမီးဆက္ဆံေရးေတြနဲ႔ နဖူးေတ့ဒူးေတ့ အေတ့ခံလိုက္ရတာမွတင္ ေသြးပ်က္ကုန္ေတြရွိပါတယ္။ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ Cultural Shock လို႔ အလြယ္ေျပာၾကပါတယ္။ ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုေတာ့ ဇိမ္ခံကားလွလွေလးကို ကားေမာင္းသက္နုေသးသူက သူ႔ဟာသူ သူ႔အရွိန္ေလးနဲ႔သူ ေဘးဘယ္ညာသတိမထားမိပဲ ေအးေအးလူလူေမာင္းလာရင္း ရုတ္တရက္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ကေန ဆယ္ဘီးကားႀကီး ဘြားကနဲဝင္ခ်လာတာနဲ႔ သြားတိုးတဲ့အခါျဖစ္သလိုမ်ိဳး ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိေတြ ျဖစ္ကုန္တာမ်ိဳးပါ။ တခ်ိဳ႔ဆို ေသြးပါပ်က္ပါတယ္။

အဲ့ဒီလိုျဖစ္တတ္ၾကသူအမ်ားစုဟာ စာေပအဖတ္အရႈနည္းတဲ့ ပညာအေျခခံနိမ့္ပါးတဲ့လူေတြ ျဖစ္ေနတတ္တာ၊ စိတ္သေဘာထားမႀကီးမႈ၊၊ အျမင္မက်ယ္မႈေတြလည္း အဲ့လိုလူေတြမွာ အေတြ႔ရမ်ားပါတယ္။ ဒါလည္း သိတ္ေတာ့အထူးအဆန္းမဟုတ္ပါ။

သူတို႔အဲ့သလိုေရွာ့ခ္ေတြရလာ ေသြးေတြပ်က္လာေတာ့ သူတို႔ကေလးေတြအတြက္ ပူပန္စိတ္ႀကီးလာတယ္။ သူတို႔က ကေလးေတြကို ဘယ္မွာေနေန သူတို႔လိုပဲ ျမင္ေစေတြးေစခ်င္ ေနေစထိုင္ေစခ်င္ သူတို႔ယံုၾကည္တာကိုပဲ ယံုခ်င္ၾကည္ေစခ်င္ သူတို႔ရွိခိုးတာ ကိုးကြယ္တာကိုပဲ ရွိခိုးေစခ်င္ကိုးကြယ္ေစခ်င္ၾကတာပါ။ ခ်ဳပ္ေျပာရရင္ ေလာကကို သူတို႔လိုျမင္ေစခ်င္တာပါ။ မင္းဟာ ဘာလူမ်ိဳး ဘာ ဘာသာဝင္ျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး ေနာက္ကေန ႀကိမ္နဲ႔တို႔ခ်င္တာပါ။ ကိုယ့္ကေလးေတြကို လူသားျဖစ္တည္မႈထက္ လူတေယာက္ျခင္းစီရဲ့ကိုယ္စီျဖစ္တည္မႈထက္ ကိုယ္နဲ႔တူသူကြက္ကြက္ကေလးကိုသာ လူထင္တဲ့ေစခ်င္တဲ့စိတ္၊ ကိုယ့္အယူကိုယ္ယံုၾကည္ရာ ကိုယ့္ေနမႈသာ တပါးသူေတြအရာေတြထက္ ပိုေကာင္းမြန္မွန္ကန္တယ္လို႔ ထင္ေစခ်င္တဲ့စိတ္အခံေတြပါ။

ဒီေတာ ဘာလုပ္သလဲ ဒီမွာေမြးတဲ့ ဒါမွမဟုတ္ ဒီကိုေပါက္စနေလးနဲ႔ေရာက္လာတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ကေလးငယ္ေတြကို မိဘအရွိန္အဝါသံုးၿပီး သူတို႔နဲ႔ မတူတူလာေအာင္ ဇြတ္ပံုသြင္းပါတယ္။ နည္းနည္း ခ်ဳပ္ခ်ယ္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လိုသေရာက္ခရီးမေရာက္သလို ထင္သေလာက္ထည္း မထိေရာက္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႔ဆို ေျပာင္းျပန္အက်ိဳးဆက္ပါထြက္ကုန္ပါတယ္။

ကေလးေတြရဲ့ဆႏၵအေလ်ွာက္ထက္ မိဘရယ္ အဝန္းအဝိုင္းရယ္အရွိန္ေစာ္ကိုသံုးၿပီးယဥ္ေက်းမႈေခါင္းစဥ္နဲ႔ခ်ဳပ္ေႏွာင္ၿပီး ကေလးေတြကို ဘာသာေရးေက်ာင္းေတြ၊ က်မ္းစာသင္ေက်ာင္းေတြ၊ ႏွစ္ျခင္းေတြ ဖ်န္းျခင္းေတြလုပ္ခိုင္း၊ က်မ္းစာေတြရြတ္ခိုင္း၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကို အတင္းလႊတ္၊ ရွိေတြခိုးခိုင္း၊ သကၤန္းေတြစည္းခိုင္း၊ မယ္သီလေတြဝတ္ခိုင္း၊ ေခါင္းၿမီးေတြၿခံဳခိုင္း၊ ဘာမွန္းမသိတဲ့ဝတ္စံုေတြဝတ္ခိုင္း၊ မုတ္ဆိပ္ေတြထားခိုင္းနဲ႔ ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ကုန္တာလည္းေတြ႔ရပါတယ္။ ကေလးေတြကလည္း ဒီက အျခား ကေတြၾကားမွာ အဲ့သလိုအလုပ္ခံရတာကို ရွက္ပါတယ္။ ရွက္တဲ့ေနရာမွာ အနိုင္က်င့္ခံရသလိုမ်ိဳးအလုပ္ခံရတာကို ပိုရွက္ပါတယ္။  

ဒီအျပဳေတြဟာ သူတိုု႔စိတ္ထဲကရွိေနတဲ့အခုအခံအစြဲအလမ္းကို သူတို႔ကေလးေတြကေနတဆင့္ ေဖာ္ထုပ္ျပသဖို႔ႀကိဳးပမ္းရင္း ယဥ္ေက်းမႈသိမ္ငယ္စိတ္ဝင္သြားတာမ်ိဳးလို႔လည္း ေျပာၾကဆိုုၾကတာၾကားဖူးပါတယ္။ က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ ဝန္းက်င္သစ္က ကိုယ္နဲ႔မတူတဲ့အရာေတြကိုခုခံဆန္႔က်င္ဖို႔ ကိုယ့္ရွိတဲ့လက္နက္စြဲကိုင္ၿပီး ေသြးရူးေသြးတမ္းႀကိဳးပမ္းခ်က္လို႔ ထင္ပါတယ္။ မတူတာကိုေၾကာက္တဲ့ေၾကာက္စိတ္ပါ။ မတူတာကို ညွိယူလိုစိတ္နည္းပါးတဲ့ မတူမႈအေပၚမွာ သည္းခံလိုစိတ္ သေဘာထားႀကီးလိုစိတ္နိမ့္ပါးမႈအေျခခံပါ။ 

တခါ ကေလးေတြအရြယ္ေရာက္လာေတာ့လည္း အျဖဴေတြ အမည္းေတြ အဝါေတြနဲ႔ ညားကုန္ရင္ေတာ့ခက္ရခ်ည္ရဲ့လို႔ ပူပန္တာေတြလည္းရွိၾကတယ္။ အဲ့သလိုပူပန္ေနရင္းက တၿပိဳင္တည္းမွာပဲ မိဘတခ်ိဳ႔မွာ ကိုယ့္သမီးေလးကိုသာ အျဖဴေတြအမည္းေတြနဲ႔ မညားေစခ်င္တာ၊ သားေယာက္်ားေလးက အျဖဴမေလးယူလာရင္ေတာ့ ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳး ေမာ္မဆံုးျဖစ္ေနသူလည္းရွိပါတယ္။ တခါ သမီးမိန္းကေလးက လူမည္းအမ်ိဳးသားနဲ႔မဟုတ္ပဲ အျဖဴနဲရသြားလို႔ ဂုဏ္ေဖာ္ေနၾကသူေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။

လူမည္းအမ်ိဳးသား(အာဖရိကန္အေမရိကန္)ေတြနဲ႔ သမီးေတြ ညားကုန္မွာစိုးတဲ့စိတ္အခံေတြေၾကာင့္ပဲ အိမ္မွာ၊ အလုပ္မွာ၊ ဗမာအခ်င္းခ်င္းေတြ႔ၾကတဲ့အခါေတြမွာ ငမည္းေတြက ငမည္းေတြကဆိုၿပီး နင့္နင့္သီးသီး ခ်ိဳးခ်ိဳးနွိမိႏွိမ္ ေခၚေဝၚသံုးစြဲတာေတြလည္း ၾကားေနရပါတယ္။ အဲ့ဒီအခါမ်ိဳးမွာ ဒီမွာပညာသင္ ဒီကဘဝနဲ႔ႀကီးျပင္းရတဲ့ကေလးေတြနဲ႔ သူတို႔မိဘေတြ ထိပ္တိုက္ေတြ႔ၾကေတာ့တာပါပဲ။ ဒီမွာက တေယာက္ကိုတေယာက္ အဲ့သလိုေခၚတာမ်ိဳးဟာ ရိုင္းစိုင္းေအာက္တန္းက်တဲ့အျပဳအမူလို႔ ေယဘုယ်သတ္မွတ္ သင္ၾကားထားတာကိုး။ ကေလကေခ်ခ်င္းအတူတူေတာင္ အျဖဴေတြထဲက White Trash လို႔ေခၚတဲ့ ကေလကေခ်အျပဳအမူရွိသူေတြအေပၚ ထားတဲ့သေဘာထား ျမင္တဲ့အျမင္နဲ႔ အမည္းေတြအေပၚထားတဲ့သေဘာထား ျမင္တဲ့အျမင္မတူပါဘူး။ ဒါလည္း လူျဖဴ ေတြအေပၚအထင္တႀကီးရွိစိတ္ အခံက လာတာမ်ားလားလို႔ ေတြးစရာပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို White Supremacy လို႔ဆိုတဲ့ လူျဖဴႀကီးစိုးေရးအယူေအာက္ အသြပ္သြင္းခံလိုစိတ္ မ်ားလားလို႔လည္း ေတြးခ်င္စရာပါ။

တခ်ိဳ႔မိဘေတြမ်ား ေနာက္ဆံုး ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ႀကိဳက္တဲ့ စားတဲ့ အစားအေသာက္ေတြကိုပါ ကေလးေတြကို အတင္းစားခိုင္းတာေတြအထိ အတၱႀကီးႀကီးနဲ႔လုပ္တာေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ကေလးက လူမမယ္ေလး။ မိဘကိုေၾကာက္လို႔သာ ဇြတ္ၿမိဳခ်ေနရာတာ သူ႔အတြက္ မသတီစရာတခုခုကို လည္မ်ိဳထဲေဆာင့္အသြင္းခံရလို႔ ပ်ိဳ႔ခ်င္အန္ခ်င္စိတ္နဲ႔ မ်က္ရည္လည္ရြဲနဲ႔ ၿမိဳၿမိဳသာခ်ေနရတာပါ။ အဲ့ဒါမ်ိဳးကို က်ေနာ့္မ်က္ေစ့နဲ႔ကိုျမင္ဖူးပါတယ္။ တႀကိမ္လည္းမကပါ။ အဲ့လို မိဘမ်ိဳးဟာ အေတာ္နွလံုးနာစရာေကာင္းတာပဲလို႔ က်ေနာ့္စိတ္ထဲျဖစ္မိပါတယ္။ ကိုယ့္သားသမီးကို ကိုယ္နဲ႔မတူတူေအာင္ ဇြတ္ရြတ္လုပ္ခ်င္တဲ့ အာဏာရွင္ဆန္တဲ့စရိုက္မ်ိးဗီဇမ်ိဳးကို ကိုယ့္သားသမီးဆီ သြတ္သြင္းေနတာပါလားလို႔ေတာင္ သူတို႔မွာ ေတြးနိုင္ျမင္နိုင္စြမ္းမရွိၾကေတာ့ပါဘူး။

က်ေနာ္ အဲ့အေၾကာင္းေတြကို တခုျခင္းခြဲၿပီး သူေနရာနဲ႔သူ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ေလးေျပာခ်င္စိတ္ရွိပါတယ္။ တေန႔ေတာ့ ေျပာျဖစ္မွာပါ။ ခုေတာ့ ေျပာခ်င္တာဆီျပန္ဆက္ပါ့မယ္။ ေျပာခ်င္တာက အရြယ္လည္းေရာက္ၿပီး၊ စိတ္အေျခအေနလည္းပံုမွန္ရွိ၊ လြတ္လည္းလြတ္လပ္သူျဖစ္တယ္ဆိုရင္ မိမိသားသမီးက ကိုယ္ေတြနဲ႔မတူတဲ့ အသားအေရာင္ ကိုယ္ေတြနဲ႔မတူတဲ့အေနအထိုင္၊ အစားအေသာက္၊ ကိုယ္ေတြနဲ႔မတူတဲ့ ဘာသာစကား၊ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ျခင္း မယံုၾကည္ျခင္း၊ ခ်ံဳ႔ေျပာရရင္ အစစအရာရာ ကိုယ္နဲ႔မတူသူကို အိမ္ေထာင္ဘက္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္လက္ထပ္တာကို ဘာမွ သိမ္ငယ္ရွက္ရြံေနစရာမလိုသလို ဂုဏ္ေဖာ္ေမာ္ႂကြားေနစရာလည္းမရွိပါ။ အဲ့ဒါကို ဘာယဥ္ေက်းမႈ အကာအရံ၊ ဘာ ဘာသာေရးတံတိုင္း၊ ဘာ လူမ်ိဳးေရး အတားဆီးအေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြ အခ်ဳပ္အခ်ယ္ေတြမွလည္း မတားဆီးမခ်ဳပ္ခ်ယ္ မကန္႔သတ္ေစလိုပါ။ အဲ့လိုလုပ္လို႔လည္း မရပါ။

ဆင္ျခင္တံုတရားနဲယွဥ္တဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားနဲ႔ခံစားတဲ့ သေဘာထားႀကီးမႈ သီးခံနားလည္မႈေတြနဲ႔ျပြမ္းတီးတဲ့စိတ္အခံကိုေမြးၿပီး အဲ့ဒီအထိုင္ကေန ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို မိသားစုဘဝေတြကို လူသားရဲ့လိင္စိတ္အလိုနဲ႔ ဘဝေနမႈေတြကို ခ်စ္ၾကပါေစ၊ ျမတ္နိုးတနာရွိၾကပါေစ၊ လူသားမ်ိဳးဆက္ေတြ စည္ပင္ထြန္းကားပါေစ။

သားသမီး ထိမ္းျမားလက္ထပ္ပြဲေတြ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲေတြမွာ ဖခင္တိုင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကၾကခုန္ၾကပါေစ။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ ဇန္နဝါရီ ၁၄၊ ၂ဝ၁၇

Friday, January 13, 2017

လူထုမွာ တာဝန္ရွိသတဲ့လား (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(လူထုမွာ တာဝန္ရွိသတဲ့လား)
စစ္အုပ္စုရဲ့မိႈင္းတိုက္သမားေတြက ကခ်င္စစ္ေဘးဒုကၡသည္ေတြနဲ႔ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး တရုတ္ကိုဝါဒျဖန္႔တဲ့ေနာက္ ဒီမိုဆိုတဲ့ငတိေတြေရာ ေမေမ့သားေတြေရာ သိုးအုပ္အေမာင္းခံရသလိုခံရၿပီး ဝရုန္းသုန္းကား ပါပါသြားၾကတာ၊ လည္ေလးေတြစင္းစင္းၿပီး လိုက္လိုက္သြားၾကတာသတိထားမိတယ္။

ဗမာစစ္တပ္က အရပ္သူအရပ္သားေတြ ကခ်င္ရြာေတြကို ပစ္ခတ္ ဗံုးႀကဲ သတ္ျဖတ္ လုယက္ မုဒိန္းက်င့္ ေျမလွန္မီးရိႉ႔ံေတာ့ ရြာသူရြာသားေတြက ကပ္လ်က္ျဖစ္တဲ့ တရုတ္ျပည္ဘက္ ေျပးဝင္ခိုလံႈၾကရရွာတယ္။ အိုးပစ္အိမ္ပစ္ ၿမိ့ဳပစ္ရြာပစ္ မိတကြဲဖတြဲ သားတကြဲမယားတကြဲ ခြဲခဲ့ၾကရ။ တသက္လံုး ဓားမဦးခ်လုပ္လာခဲ့တဲ့ ခုတ္လာခဲ့တဲ့ေတာင္ယာေလးေရာ ဝက္ကေလးၾကက္ကေလးေတြပါထားခဲ့ၿပီး အသက္ဖက္နဲ႔ထုပ္ရင္း ကမူးရႉးထိုးသုတ္ေျခတင္ခဲ့ၾကရတာပဲ။

ဒီလူေတြကို တရုတ္ဘက္က လက္ခံ၊ ေနရာခ်၊ စားနပ္ရိကၡာ၊ ေဆးဝါးနဲ႔ လိုတာေတြထုတ္ေပး ေထာက္ပံ့ကူညီေတာ့ စစ္အုပ္စုဝါဒျဖန္႔သမားေတြက သူ႔လူကိုယ့္ဘက္သားလိုလိုလုပ္ၿပီး တဘက္လွည့္နဲ႔ (ကခ်င္ဘက္က (ေကအိုင္အိုဘက္က)တရုတ္က ဝင္ပါေနလို႔ ဝင္ကာေနလို႔ ဝင္ကူညီေနလို႔ ဝင္ေသြးထိုးေနလို႔ ဝင္ေထာက္ပံ့ေနလို႔ ဒီစစ္ကို သူတို႔နိုင္ေအာင္
တိုက္မရတာ၊ ကခ်င္ေတြ ဒီေလာက္ဖင္ေဂါင္းက်ယ္ေနတာ ေထာင္ေထာင္ေထာင္ေထာင္ လုပ္ေနတာ။ တရုတ္က ကခ်င္ကိုကိုင္ၿပီး ဗမာျပည္အေရး ဝင္စြက္ဖက္ေနတာ ဘာညာ) နဲ႔ ေျပာေတာ့လည္း ဒီမိုေတြ ေမေမ့သားေတြ ေဟးဝါးနဲ႔ေအာ္ၿပီး ပါသြားတာပဲ လည္ကေလးေတြစင္းလို႔။

ေဟာ အခု တရုတ္က သူ႔နယ္စပ္မွာ စစ္တင္မက ဒုကၡသည္ကိစၥပါ ရႈပ္ေထြးလာၿပီ သူ႔နယ္စပ္ေဒသက သူ႔ျပည္သူေတြဘက္က အသံထြက္လာၿပီဆိုၿပီး ကခ်င္ အရပ္သူအရပ္သားေတြကို လက္ခံဖို႔အင္တင္တင္လုပ္ေတာ့ စစ္အုပ္စုဝါဒျဖန္႔သမားေတြက(ေတြ႔လား တရုတ္ေတြမ်ား ကိုယ္က်ိဳးကလြဲၿပီး ဘာမွမၾကည့္ဘူး။ ေတာ္ေတာ္ ရက္စက္တယ္။ ဒီေလာက္ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့လူေတြအေပၚ လူသားခ်င္းစာနာစိတ္ တစက္ကေလးမွ မရွိဘူး။ ေဆာင္းတြင္းႀကီး ေအးကလည္းေအးနဲ႔ လူေတြေတာ့ အစာေရစာ ျပတ္လတ္ရံုတင္မက ရာသီဥတုဒဏ္ေၾကာင့္ပါ မခ်ိမဆန္႔ခံၿပီး ေသၾကရေတာ့မယ္။ တရုတ္ဟာ သူ႔အက်ိဳးစီးပြားမပါရင္ ေျခတလွမ္းေတာင္ မေရႊ႔ဘူး။ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာဆိုတာ တရုတ္ေတြေစာက္က်င့္ပဲဘာညာ)နဲ႔ မိႈင္းတိုက္ေတာ့လည္း ဒီမိုေတြ ေမေမ့သားေတြ စုပ္သပ္လိုက္ တက္ေခါက္လိုက္နဲ႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ၿပီး စစ္တပ္ေခၚတဲ့ေနာက္ လိုက္သြားပါသြားျပန္တယ္။

ဒီဒုကၡသည္အေရးဟာ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ဖန္တီးသူဟာ စစ္အုပ္စုျဖစ္တယ္။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး မလိုလားသူ စစ္လိုလားသူဟာ စစ္အုပ္စုျဖစ္တယ္။ ျပည္တြင္းစစ္မွမဟုတ္ဘူး တိုင္းျပည္မွာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ေနတဲ့ျပႆသနာတိုင္းရဲ႔ အဓိကလက္သည္ဟာ စစ္အုပ္စုျဖစ္တယ္။

စစ္တပ္က ေသနတ္လက္ကမခ်ပဲ နိုင္ငံေရးအာဏာကိုကိုင္ၿပီး စစ္တိုက္စီးပြားရွာေနသေရြ႔ ျပည္တြင္းစစ္သက္ဇိုး မရွည္ရွည္ေအာင္ ဖန္တီးထားသေရြ႔ ဒီျပသနာေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာမဟုတ္တဲ့အျပင္ တေန႔တျခား ပိုဆိုးလာဖို႔ပဲရွိတယ္ဆိုတာကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး ရတဲ့နည္းတဲ့ဆန္႔က်င္ဖို႔ပဲလိုတာ။ စစ္အုပ္စုကို ဂုတ္ကေနဆြဲၿပီး အာဏာပလႅင္ေပၚကေန ေခြးေမာင္းခ်သလိုခ်ဖို႔ပဲေရွးရႈရမွာ။

ခုေတာ့ေျပာင္းျပန္။ စစ္တပ္ေခၚရာေနာက္ သားသတ္ရံုအပို႔ခံရတဲ့သိုးေတြလို လည္စင္းၿပီးလိုက္လိုလိုသြားၾက။ သိုးထိန္းေခြးအေျခာက္ခံရလို႔ ေသြးပ်က္ေျပးတဲ့သိုးေတြလို ေဆာက္တည္ရာမရ
ျဖစ္လိုျဖစ္ၾကနဲ႔ အက်ည္းတန္လွတယ္။

စစ္အုပ္စုျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း တရားခံေပ်ာက္ေနတာေလာက္ဆို မေျပာေသးဘူး။ ခုဟာက တရားခံေပ်က္ရံုမကေတာ့ဘူး တရားလိုျဖစ္တဲ့ ျပည္သူေတြ လူမ်ိဳးစုေတြ အရပ္သူအရပ္သားေတြကိုပါ တရားခံလိုလို ယိုးစြပ္လိုစြပ္၊ မဆီမဆိုင္ တရုတ္ကို လက္ညွိဳးထိုးလိုထိုး ရန္လုပ္လိုလုပ္နဲ႔။ ေခါင္းထဲ ဦးေႏွာက္မေျပာနဲ႔ မစင္ေတာင္ရွိၾကေတာ့ရဲ့မသိဘူးလို႔ ေျပာယူရေတာ့မယ့္သေဘာႀကီးအထိ ျဖစ္လာေနတယ္။

ေဖေဖ့တပ္မေတာ္ႀကီးလုပ္သမ်ွ ေရငံုနႈတ္ပိတ္ေနတဲ့အဆင့္ကေန
ေဖေဖ့တပ္မေတာ္ႀကီးက ေသာင္းက်န္းသူအဖ်က္သမားေတြ အၾကမ္းဖက္သမားေတြကိုတိုက္ေနတာတို႔ ဘာတို႔အထိ အလိုတူအလိုပါ ႀကံရာပါအထိ ရွက္ဖြယ္လိလိ နိုင္ငံေရးသိကၡာကင္းမဲ့လာတာ နိုင္ငံနဲ႔ျပည္သူ႔မ်က္နွာ မေထာက္ေတာ့တာေတြကို မငဲ့မညွာ ေျပာျပေထာက္ျပေဝဘန္ျပဖို႔ လူတိုင္းမွာ ျပည္သူတိုင္းမွာအခြင့္အေရးရွိတယ္။
အလားတူပဲ ျပည္တြင္းစစ္ဆန္႔က်င္ေရး ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး
လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြ သ႑န္ေပါင္းစံုနဲ႔ ေဖာ္ထုပ္လုပ္ပိုင္ခြင့္လည္း လူထုရဲ႔ေမြးရာပါအခြင့္အေရးျဖစ္တယ္။ လုပ္ခြင့္ရွိတယ္။
အဲ့ဒါ လူထုတာဝန္မဟုတ္ဘူး။ လူထုမွာ ဘာတာဝန္မွမရွိဘူး။ တာဝန္ရွိလို႔လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ မဟုတ္ဘူး။ တိုင္းျပည္ခ်စ္စိတ္ စစ္အာဏာရွင္ဆန္႔က်င္တဲ့စိတ္၊ နိုင္ငံၿငိမ္းခ်မ္းတိုးတက္ၿပီး ေကာင္းေရာင္းေကာင္းဝယ္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ၿပီး မိသားစုေလးေတြ ေအးေအးလူလူေနလိုတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ လုပ္ၾကျခင္းပဲျဖစ္တယ္။
တိုင္းျပည္ေအးခ်မ္းဖို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ စစ္ရပ္ဖို႔လူထုမွာ ဘာတာဝန္မွမရွိဘူး။ တာဝန္ရွိရေအာင္ လူထုက ဘာခံစားခြင့္ ဘာေငြေၾကး ဘာရာထူး ဘာစည္းစိမ္ ဘာအာဏာ ဘာအခြင့္အေရးမွ ယူထားတာမဟုတ္သလို ဖြဲ႔စည္းပံုျပင္မယ္တို႔။ ဥပေဒစိုးမိုးေစရမယ္တို႔၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးရေအာင္ လုပ္ေပးမယ္တို႔ဆိုတဲ့ ညကတိကဝတ္ေတြ ေပးထားတာလာည္း မရွိဘူး။
ခင္ဗ်ားတို႔ အဲ့ဒါေတြလုပ္ေပးပါ့မယ္ဆိုလို႔ ဟုတ္လိုဟုတ္ျငား ကိုးစားေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ မဲေပးေရြးခ်ယ္ အာဏာပလႅင္ပၚ ဆြဲတင္ခဲ့တာပဲ။ ကတိပ်က္လာလို႔ ေဖါက္လြဲေဖါက္ျပန္ လုပ္လာလို႔ဆိုရင္ေတာ့ အာဏာပလႅင္ေပၚကေန ဂုတ္ကေနဆြဲခ်ဖို႔ပဲ လူထုမွာတာဝန္ရွိတယ္။ လူထုတာဝန္ဆိုတာ အဲ့ဒါပဲ။ က်န္တာ ဘာမွမဟုတ္ဘူး။
မဲဆြယ္ပြဲမွာေပးခဲ့တဲ့ကတိကဝတ္ေတြ ျဖစ္မလာတာ ျဖစ္ေအာင္မလုပ္နိုင္တာ လူထုမွာ ဘာတာဝန္ ဘာဝတၱရားမွမရွိဘူး။ စစ္တပ္ေၾကာင့္ အနွစ္ငါးဆယ္ေၾကာင့္ အရင္အစိုးရေၾကာင့္ ဘာေၾကာင့္ညာေၾကာင့္ေတြနဲ႔ လႊဲခ်လည္း အပိုဘဲ။
လူထုကို မ်က္နွာမမူတဲ့အစိုးရဆို လူထုဘက္က ပါဝင္လာဖို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္လို႔မရဘူး။ လူထုအေပၚ တာဝန္ပံုခ်လို႔မွလည္း မရဘူး။

Thursday, January 12, 2017

အတိုင္ပင္ ခံလိုတဲ့ နိုင္ငံေတာ္(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(အတိုင္ပင္ ခံလိုတဲ့ နိုင္ငံေတာ္)
ေနဝင္းလည္း ရွင္းတယ္။ သန္းေရႊလည္း ရွင္းတယ္။ (တင္ဦးတို႔၊ ေက်ာ္ထင္တို႔၊ ေစာေမာင္တို႔ကေတာ့ ထားလိုက္ အာပလာ တပ္ခ်ဳပ္ေတြလို႔ပဲ) ေနဝင္းထက္ သန္းေရႊက ပိုျပတ္တယ္။ သူဟာ နိုင္ငံေတာ္ပဲ။ ပါတီမေထာင္ဘူး။ အတိုင္ပင္ခံမထားဘူး။ အႀကံေပး မခန္႔ဘူး။ သူလုပ္ခ်င္ရာလုပ္မယ္၊ ခိုင္းမယ္။ ျဖစ္သမွ်အကုန္ ေခါင္းခံတယ္။ တာဝန္ခံတယ္။ မိဘျပည္သူမ်ားခင္ဗ်ားတို႔ နိုင္ငံသူနိုင္ငံအေပါင္းတို႔ခင္ဗ်ားတို႔ဘာေတြနဲ႔ ပလီေစ့ေခ်ာက္ျခက္ေတြလည္း မလုပ္ဘူး။ အပိုေတြလည္း မေျပာဘူး။ စကားနည္းတယ္။ လုပ္စရာရွိ ေကာက္လုပ္ထည့္လိုက္တာပဲ။ သူ႔ေကာင္ေတြလုပ္တာလည္း သူ႔အေပၚအကုန္ပံုခ်လိုက္။ ေအးေဆးပဲ ေသနတ္ေခါင္းအံုးၿပီး စီးပြားရွာတယ္။ မင္းတို႔လည္းရွာ ငါလည္းရွာတယ္။ ေအး..တက္ေထာင္ေမာင္းနင္းေတာ့ လုပ္မလာနဲ႔ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ေတြးထားဆိုတဲ့ "မူ"ပဲ။ အဲ့ဒီတုန္းက ရွင္းတယ္ နိုင္ငံေတာ္ဟာ သူပဲ။ သူဟာ နိုင္ငံေတာ္ပဲ။ သူ ဘယ္သူ႔မွ မတိုင္ပင္ဘူး။ ဘယ္သူ႔အတိုင္ပင္မွလည္း မခံဘူး။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း အႀကံမေပးဘူး။ ဘယ္သူ႔အႀကံမွလည္း မယူဘူး။ ရွင္းတယ္။
ခုက ရႈပ္ေနတာ။ နိုင္ငံေတာ္က ဘာမွန္းမသိဘူးျဖစ္ေနတာ။ နိုင္ငံေတာ္ေတာင္ ဘာမွန္းေလးလံုးမကြဲေသးဘူး။ နိုင္ငံေတာ္ဆိုတာဘာလဲ။ ဘယ္သူလဲ။ ဘယ္သူေတြလဲ။ ဘယ္လိုဖြဲ႔ထားသလဲ၊ နိုင္ငံေတာ္က ဘာေတြလုပ္လဲ။ စစ္တပ္က နိုင္ငံေတာ္ထဲပါလား။ ကာခ်ဳပ္ကေရာ နိုင္ငံေတာ္ပဲလား။ နိုင္ငံေတာ္ထဲ သူလည္းပါလား။ စတာေတြေတာင္ ခုုထိမရွင္းေသးဘူး။ ဒီၾကားထဲ နိုင္ငံေတာ္၏အတိုင္ပင္ခံဆိုတာက ထပ္ေပၚလာတယ္။ သူက နိုင္ငံေတာ္ကိုတိုင္ပင္တာလား နိုင္ငံေတာ္ကသူ႔ကို တိုင္ပင္တာလား။ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔အတိုင္ပင္ခံတာလဲ။ နိုင္ငံေတာ္ ဘာမွန္းေတာင္ မသိတဲ့အေနအထားမွာ နိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံ ထပ္ေပၚလာေတာ့ ပိုရႈပ္ကုန္တယ္။
ခု အဲ့ဒီထက္ပိုရႈပ္တဲ့အရႈပ္က နိုင္ငံေတာ္ရယ္၊ နိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံရယ္က နိုင္ငံေတာ္လံုၿခံဳေရးအႀကံေပးဆိုတာကို ထပ္ခန္႔ျပန္တယ္။ နိုင္ငံေတာ္မွာ တိုင္ပင္ဖို႔ ဒါမွမဟုတ္ အတိုင္ပင္ခံဖို႔ အတိုင္ပင္ခံလိုတယ္။ တခါ နိုင္ငံေတာ္ရယ္ နိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံရယ္က နိုင္ငံေတာ္လံုၿခံဳေရးအတြက္ အႀကံေပးမယ့္လူ လိုျပန္တယ္။ ဆိုေတာ့ နိုင္ငံေတာ္မွာ နိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံလိုတယ္။ နိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံမွာ နိုင္ငံေတာ္အႀကံေပးလိုတယ္။
သန္းေရႊကေတာ့ စာဖတ္ရင္း ငါ့တုန္းက တေယာက္တည္းလုပ္ခဲ့တာပါကြာ၊ နင္တို႔ၾကမွ ေစာက္က်ိဳးနည္းဆိုၿပီး ဘီလူးသံပုရာသီးစားတဲ့အၿပံဳးနဲ႔ ၿပံဳးေနမလားပဲ။

သတင္းနဲ ့မွတ္ခ်က္

0 comments
သတင္းနဲ ့မွတ္ခ်က္
၁၂- ၁- ၂၀၁၇
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းအတြက္ အလွဴခံတဲ့သတင္း ဖတ္ရပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ၿပည္တြင္း အလွဴရွင္ေတြဆီက အလွဴခံတာပါ။ ႏိုင္ငံတကာ အကူအညီနဲ ့တင္ မေလာက္ေတာ့လို ့ထင္ပါတယ္။ ၿပည္တြင္းမွာ လွဴႏိုင္တာ ခရိုနီသူေဌးၾကီးေတြပဲ ရွိတယ္။ (ပုဂၢလအက်ဳိးအတြက္) ေညာင္ေရေလာင္းခ်င္သူေတြ ကေတာ့ သေဘာက်မွာပဲ။ ဗမာၿပည္မွာက ‘သန္ ့ရွင္းတဲ့’ ခရိုနီ ဆိုတာမ်ဳိး ေျပာတာလည္းရွိတယ္။ စစ္ခရိုနီၿပီးေတာ့ ဒီမိုခရိုနီ ဆိုတာလည္း ရွိတယ္။ ေရာင္စံုခရိုနီေခတ္
လို ့ေၿပာရမယ္ထင္တယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းမွာ အလွဴရွင္ၾကီးေတြ
ရဲ ့အခန္းက႑လည္း ပါ၀င္လာၿပီ ဆိုတဲ့သေဘာပဲ။ လူထုအတြက္ေတာ့ အစစအရာရာမွာ ေငြလမ္းခင္းေနရတဲ့ေခတ္
ကုန္ပလား မွတ္တယ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုေတာင္ ေငြနဲ ့၀ယ္ရမလို ၿဖစ္လာတယ္။

ဗမာၿပည္သမိုင္းမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္လုပ္ဖူးပါတယ္။ အခုလို ၿပည္ တြင္း၊ ၿပည္ပ လွဴဒါန္းေငြ ကုေဋကုဋာနဲ ့လုပ္တာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ဗိုလ္သိန္းစိန္ လက္ထက္မွ အခုလို ၿပည္ပေငြနဲ ့လုပ္ကိုင္လာတာ သတိထားမိပါတယ္။ အၾကံေပးေတြ၊ ပညာရွင္ေတြရဲ ့ လစာေတြ၊ အေဆာင္အေယာင္ေတြ၊ စရိတ္စခေတြလည္း အေတာ္ပဲ ကုန္က်ပံု ရပါ တယ္။ တခ်ိဳ႕မ်ားခ်မ္းေတာင္ခ်မ္းသာသြားတယ္လို႔ ၾကားရပါတယ္။ ဟုိတယ္ခေတြ၊ ခရီးစရိတ္ေတြလည္း အေတာ္ေထာင္းပါလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးကို လိုလားတဲ့ဆႏၵကသာ အဓိက မဟုတ္လား။ လက္နက္အားကိုး ဖိႏွိပ္လိုတဲ့ စစ္အုပ္စု ဘက္ကသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တကယ္လိုလားဖို ့ပဲ လိုပါတယ္။ အမွန္တကယ္ အပစ္ရပ္ခ်င္
ရင္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္ရင္ ဘယ္ေနရာမွာ၊ ဘယ္လိုပဲ ေဆြးေႏြးေဆြးေႏြးပါ။ သဏၭာန္ထက္ အႏွစ္ သာရက ပိုအေရးၾကီးပါတယ္။
ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ စိတ္ရင္းမွန္ ရွိၾကဖို ့လိုတယ္
လို ့ဆိုတယ္။ ဘယ္သူေတြအေနနဲ ့စိတ္ရင္းမွန္ဖို ့လိုသလဲ ထည့္မေၿပာဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆင္ဆာၿဖတ္ထားပံုရတယ္။ ဗိုလ္မင္းေအာင္လိႈင္ကေတာ့ တိုင္းရင္းသား ေသာင္းက်န္းသူေတြ အၿမင္က်ဥ္း လို ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မရတာ
လို ့ဆိုတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္းတို ့စစ္အုပ္စုက
စလို ့ အစဥ္အဆက္ တပ္ မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြ အၿမင္က်ယ္ပါသလား။ စစ္အုပ္စုရဲ ့စစ္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ေပၚလစီက ဘာလဲ။ တပ္မေတာ္ရဲ ့အမ်ဳိးသား ႏိုင္ငံေရး ၀ါဒသေဘာထား ဆိုတာေတြက ဘာေတြလဲ။ သမိုင္း အခိုင္အမာ ရွိၿပီးသား ၿဖစ္ပါတယ္။ စစ္အုပ္စု အခ်ဳိးမေၿပာင္းသေရြ ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မရႏိုင္ပါဘူး။
အခုေတာ့ ႏွစ္စဥ္နဲ ့အမွ် စစ္စရိတ္ေတြ ေထာင္းေနတဲ့ၾကားက ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
ရဖို ့လူထုက လွဴရဦးမတဲ့။ သာမန္ၿပည္သူေတြကေတာ့ လွဴႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ေရာင္စံုခရိုနီ အရြယ္စံု ဆိုဒ္စံုေတြ ကေတာ့ လွဴပါလိမ့္မယ္။ လွဴထားတာ
နဲ ့တန္ေအာင္လည္း အဆမတန္ ၿပန္ယူပါလိမ့္မယ္။ လူထုကေတာ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ နာၿပီးရင္း နာရဦးမွာပါ။ လမ္းေပၚမွာ ေသနတ္နဲ ့ပစ္သတ္ခံရမွ နာ တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆင္းရဲမြဲၿပာက် လူလံုးမလွဘဲ မ်ဳိးဆက္နဲ ့ခ်ီၿပီး
လူညြန္ ့က်ဳိးေနတာလည္း နာတာပါပဲ။
ဒီေန႔ ဗမာျပည္ရဲ႕ အဓိကျပႆနာဟာ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးပါ။ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြကုိ အျမင္က်ဥ္းတယ္၊ သံသယေတြ ေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြကုိ မပါဝင္ႏုိင္ၾကဘူးလုိ႔ ေျပာေနတဲ့ တပ္မေတာ္ရဲ႕ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ တျပည္လံုး အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးကုိ ေၾကညာၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲကုိ ဖိတ္ေခၚၾကည့္လုိက္ပါ။ ျပည္သူတရပ္လံုးရဲ႕ ဝုိင္းဝန္းေထာက္ခံမႈကုိ ရရွိပါလိမ့္ မယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ႀကီး ေခ်ာေမြ႔ေအာင္ျမင္လာပါလိမ့္မယ္။ ႏုိင္ငံတကာ့ အကူအညီေတြ၊ ျပည္တြင္းအလွဴရွင္ေတြ အထူးရွာစရာ မလုိပါဘူး။
ျပည္သူလူထုသာ သမုိင္းဖန္တီးရွင္ေတြျဖစ္တယ္။

Monday, January 9, 2017

အညြန္႔ခ်ိဳးမခံရဖို႔ အေရးႀကီးတယ္

0 comments
"အညြန္႕ခ်ဳိးမခံရဖုိ႕ အေရးႀကီးတယ္"
ဒီေဆာင္းပါးကုိ ရဲေဘာ္ၾကင္ေမာင္ဟာ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ႏုိဝင္ဘာလထုတ္ အေရးေတာ္ပုံ ဂ်ာနယ္ အတြဲ(၁) အမွတ္(၁) ထဲမွာ“ေလးျမတ္သြင္” ကေလာင္နာမည္နဲ႕ ေရးခဲ့တာပါ
(၁) လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အစိတ္ေက်ာ္က ေတာခိုလာတဲ့ေက်ာင္းသားတေယာက္ဆီက (တကၠသိုလ္ဆရာတဦးက“ေလထီး ဗိုလ္အုန္းေမာင္လည္း ေသမွာေၾကာက္တာပဲ။”လို႔ စာသင္ခန္းမွာ ေျပာတယ္လို႔)ၾကားဖူးတယ္။“သက္ရွိသတၱဝါတိုင္း ေသမွာကိုေၾကာက္တာ ခ်ည္းေပါ့။ အေရးႀကဳံရင္ အသက္စြန္႔ၿပီးတိုက္ၾကရတာပဲ”လို႔ပဲ ျပန္ေျပာခဲ့တယ္။
(၂) အခုေတာ့ဒီကိစၥကို ေလးေလးနက္နက္စဥ္းစားမိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ “လူေတြ ေၾကာက္ေနၾကၿပီ။ စစ္အစိုးရကို အန္မတုေလနဲ႔”ဆိုတဲ့အသံေတြ ညံေနေအာင္ ၾကားရလို႔ပဲ။ ဒီအေတြးအေခၚဟာ “စစ္ကၽြန္ဘ၀မွာပဲေနၾကေပေတာ့” “သူတို႔ ျပဳသမၽွ ႏုၾကေပေတာ့”လို႔ ေျပာေနတာပဲ။ ဒါဟာ လူၫြန္႔တုံးေအာင္ အၫြန္႔ခ်ိဳးတဲ့အေတြးအေခၚပဲ။ ဒါေၾကာင့္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔စဥ္းစားတာပဲ။
(၃) ကၽြန္ေတာ္တို႔လူျဖစ္စက အဂၤလိပ္ရဲ႕ကၽြန္ျဖစ္တာ ႏွစ္ေပါင္း (၃၀)ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ အဂၤလိပ္ကိုေၾကာက္တဲ့စိတ္က ေမြးကတည္းကပါလာသလိုပဲ။ ေငြတိုက္ေစာင့္ဖို႔ ကုလားစစ္သား ၃-၄ ေယာက္ခ်ီတက္လာရင္ ေပတရာလမ္းေပၚမွာ ေဂြလွိမ့္-ေထြပစ္ ကစားေနတဲ့ကေလးေတြအားလုံး “စစ္ဗာရီလာၿပီလို႔ ေအာ္ၿပီး အိမ္ထဲေျပးဝင္ၾကရ တဲ့ေခတ္ပဲ။ တေန႔မွာ သူတို႔က (၂)ခါ ခ်ီတက္လာေနက်ဆိုေတာ့ ေန႔တိုင္း (၂) ခါ ဆက္ေျပးရတာေပါ့။ မိဘေတြကလည္း ကေလးအငိုတိတ္ေအာင္ “စစ္ဗာရီ”နဲ႔ပဲ ေျခာက္ပါတယ္။ ေဒေဝါႀကီးနဲ႔ မေျခာက္ပါဘူး။ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးလုံး ေၾကာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖရဲ႕ ေတးထပ္ထဲကလို“ေျပာေရာ့ဟဲ့ ရာဇဝင္ေျပာင္ေအာင္၊ စာသင္ေတာင္ ဦးခ်လို႔...ပလူးရ ေျပးက်ိဳ႕ခါခါ၊ ေခြးသို႔ပမာ၊ ေတြးမိတိုင္း အ႐ိုးနာသည္” ဆိုတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ေၾကာက္ေအာင္လည္း အဂၤလိပ္ကလုပ္ထားတာကိုး။ ေၾကာက္ေပမေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အၫြန္႔မက်ိဳးခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း အဂၤလိပ္ကို အန္တုဖို႔ လုပ္ခဲ့ၾကတာပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ျဖစ္လာေတာ့ စၿပီး အန္တုၿပီ။ ၁၉၃၆-၁၉၃၈ (၁၃၀၀ျပည့္ အေရးေတာ္ပုံ)နဲ႔ အန္တုခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ လက္နက္နဲ႔ အန္တုခဲ့တယ္။ဂ်ပန္ေခတ္က်ေတာ့လည္း ဒီလိုပါပဲ။ ဂ်ပန္ေရာက္ခါစက ဖိမ့္ဖိမ့္တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ခဲ့ ရတာပဲ။ သူတို႔က အဂၤလိပ္ထက္ေတာင္ ၾကမ္းပါတယ္။ အဂၤလိပ္က လူတကာကို ပါး႐ိုက္ နား႐ိုက္မလုပ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္စိတ္ ေပၚလာေအာင္ေတာ့“သခင္” အေခၚခံတယ္။ ဂ်ပန္ကိုလည္း “မာစတာ”လို႔ ေခၚ ရတာပဲ။ ဘာထူးလဲ။ သူကသိပ္ၾကမ္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အၫြန္႔မက်ိဳးခဲ့ပါဘူး။ ျပန္ၿပီး ေတာ္လွန္ခဲ့တာပဲ။
(၄) ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔ဆုံး႐ႈံးေတာ့ မာ့က္စ္က ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြကို ‘႐ႈံးတာေတာ့ ႐ႈံးၿပီ။ ဒါေပမဲ့ အၫြန္႔ခ်ိဳးတာမခံၾကနဲ႔’ ဆိုတဲ့သေဘာ အႀကံေပးစာ ေရးဖူးတယ္။ အၫြန္႔ခ်ိဳးခံရရင္ ယာယီအ႐ႈံးက ထာ၀ရအ႐ႈံးျဖစ္သြားမွာကိုစိုးလို႔ သတိေပးတာပါ။
(၅) ေနဝင္းရဲ႕ ေနာက္ဆုံးမိန္႔ခြန္းက ‘စစ္တပ္က ေသေအာင္ပဲ ပစ္မွာ၊ မသက္သာဘူး မွတ္’လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ န၀တက ေသြးေခ်ာင္းစီးလူသတ္ပြဲလုပ္တယ္။ ေနာက္လည္း သံဃာအထိ သတ္တယ္။ အခုေတာ့ လူကို ေထာင္ထဲထည့္ၿပီး ေထာင္ႏွစ္ရွည္ခ်ၿပီးသတ္ ေနတယ္။ ဒီနည္းက လူတေယာက္ကို ေရရွည္ဆြဲၿပီးသတ္႐ုံမကဘူး၊ တေဆြလုံး တမ်ိဳးလုံးကိုပါ ဒုကၡေပးတဲ့နည္းပဲ။
(၆) ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အၫြန္႔အခ်ိဳးေတာ့မခံမိပါေစနဲ႔။ တေန႔မွာ ျ
ပန္လွန္ႏိုင္မွာပါ။
(Hla Win ဆီကတဆင့္ ကူးယူေဖာ္ျပတာျဖစ္ပါတယ္)

ငရဲသားခ်င္းခ်စ္ျခင္းဖြဲ႔(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(ငရဲသားခ်င္းခ်စ္ျခင္းဖြဲ႔)
ေလာကုတၱရာယံုၾကည္မႈ တနည္းေျပာရရင္ ဘာသာကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈဆိုတာ လူတိုင္း ကိုယ္ယံုၾကည္တာက ပိုေကာင္းတယ္ထင္ေနၾကတာမ်ိဳးခ်ည္းပါ။ ဘယ္ဟာပိုေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးေျပာရေအာင္ စံသတ္မွတ္ခ်က္လည္း ရွိလို႔မွမရတာ။

ေနာက္ၿပီး ယံုၾကည္မႈမွာ မျဖစ္နိုင္ဘူးဆိုတာလည္းမရွိဘူး မဟုတ္လား။ ဘာသာတရားကို ျဖစ္နိုင္ပါ့မလားဆိုတဲ့သံသယနဲ႔ သြားခ်ည္းကပ္ရင္ သဒၶါသေဘာေပ်ာက္သြားမွာပဲ။

သိပၸံဆိုတဲ့ေပတံလည္း ဘာသာတရားကိုတိုင္းစရာ အတိုင္းအတာမဟုတ္ဘူး။ သိပၸံနည္းက်တယ္ မက်ဘူးေတြလည္း အခ်ိန္ကုန္ခံေျပာေနလို႔မျဖစ္ေခ်ဘူး။ က်ခ်င္လို႔လည္း မျဖစ္ဘူး။ သိပၸံနည္းက်မွေတာ့ မျဖစ္နိုင္တာမရွိဘူးဆိုတဲ့ ႀကိဳတင္စြဲမွတ္ထားမႈ ေပ်ာက္သြားေတာ့မေပါ့။ အဲ့ဒါေပ်ာက္မွေတာ့ ယံုၾကည္မႈ ပြန္းပဲ့ပါးလ်ားသြားေတာ့မေပါ့။

ေလာကီအေျချပဳေတြးေခၚဆင္ျခင္တံုတရားေတြ ေတြးနည္းကားေတြနဲ႔လည္း သြားမေတြးနဲ႔။ အလကားပဲ။ ေလာကီအေျချပဳေတြးေခၚေျမာ္ျမင္မႈနဲ႔ ဆင္ျခင္တံုတရားကိုလည္း ယံုၾကည္ရာကိုအမွန္ျပဳဖို႔ လက္ကိုင္သြားမထားေလနဲ႔။ လြဲမွာပဲ တက္တက္စင္ေအာင္ကို။ ဟိုလူေတြက ေတြးစရာရွိ ရက္ရက္စက္စက္ေတြးသလို ေျပာစရာရွိလည္း ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ေျပာတာဆိုေတာ့ ကိုယ္ပဲမခ်ိမဆန္႔ခံရမွာ။

ဆိုေတာ့ ေကာင္းတယ္မေကာင္းဘူးလည္း ေျပာမေနနဲ႔၊ မျဖစ္နိုင္ဘူးျဖစ္နိုင္တယ္ေတြလည္း ျငင္းမေနနဲ႔။ သိပၸံနည္းအက်လည္း ၿပိဳင္မေနနဲ႔။ ေလာကီအေတြးအေခၚေတြနဲ႔လည္း သြားမေတြးနဲ႔။ ထားလိုက္။ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာကို ကိုယ့္ဘာသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေလး ယံုၾကည္ခြင့္ရွိရံုမက သူတပါးယံုၾကည္တာကိုလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေလး ကိုးကြယ္ခြင့္ရေအာင္ ေဆာင္က်ဥ္းေပးနိုင္ဖို႔ပဲ။ ယံုၾကည္မႈမွာ သည္းခံစိတ္ေမြးဖို႔ပဲ။ ေစာ္ကားေမာ္ကားမေျပာနဲ႔ ေလွာင္တာ သေရာ္တာ ပ်က္ရယ္ျပဳတာေတာင္ မလုပ္ရင္ေကာင္းတယ္။ ဒါေလာက္ေလး စိတ္ထားတတ္တယ္ဆို ေလာကခ်မ္းသာလွၿပီ။

တခ်ိဳ႔ကလည္း ဒီဘာသာဝင္ျဖစ္ရလို႔ဂုဏ္ယူတယ္တို႔ ဒီဘာသာဝင္မိဘေတြဆီ သေႏၶတည္လို႔ ကံေကာင္းတယ္တို႔ ေျပာၾကတာရွိတယ္။ သံသရာတို႔၊ ေနာက္ဘဝေရွ႔ဘဝတို႔၊ ဘုရားသခင္အလိုေတာ္က်တို႔ အလႅာအရွင္အျမတ္အလိုရွိသည့္အတိုင္းတို႔ ဘာတို႔ညာတို႔ဆိုၿပီး ဘာအေၾကာင္းျပျပ ဒီအမိဒီအဖကလာေမြးၿပီးေတာ့ သူတို႔ကိုးကြယ္တာကို ဘုမသိဘမသိနဲ႔ ဘာေရြးခ်ယ္ဆံုးျဖတ္မႈမ်ိဳးမွလုပ္ခြင့္မရပဲ လိုက္ကိုးကြယ္ရျခင္းမွာ ဘာဂုဏ္ယူစရာ ဘာဝင့္ႂကြားစရာလိုလိမ့္မလဲ။

လူျဖစ္ရျခင္း လူပီပီ လူလိုသူလိုေနရျခင္း လူ႔ေလာကေကာင္းက်ိဳး သယ္ပိုးနိုင္ျခင္း က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ အသက္ရွည္ရျခင္း စတာမ်ိဳးေတြအတြက္ေတာ့ ယူစမ္းပါ အဲ့ဒီဂုဏ္ႀကီး။

အဘိဓမၼာေတြဘာေတြခဏထား ရိုးရိုးပဲေတြးၾကည့္ ဘာသာတိုင္းဟာ သူ႔အယူသာသမၼာဒိဌိ သူနဲ႔မတူတာမွန္သမွ် မိစၦာဒိဌိလို႔ဆိုတယ္မဟုတ္လား။ သမၼာဒိဌိျဖစ္မွသာ ေနာက္ဘဝတို႔ဘာတို႔ နတ္ျပည္တို႔ ျဗမၼာ့ျပည္တို႔ ေကာင္းကင္ဘံုတို႔ ဂ်ႏၷတ္သ္တို႔ ထာဝရအသက္တာတို႔မွန္းနိုင္တာ မဟုတ္လား။ မိစၦာဒိဌိေတြကေတာ့ အပါယ္ေလးဘံုပဲ၊ ဂ်ဟႏၷမ္ပဲ Hell ပဲမဟုုတ္လား။ ဘာသာတိုင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္ငရဲနဲ႔ နတ္ျပည္ေတြ ရွိၾကတယ္မဟုတ္လား။

အယူတခုခုုမွာ အစစ္အမွန္ယံုၾကည္ၿပီး အဲ့ဒီအယူကသြန္သင္တဲ့အတိုင္းေနတဲ့သူေတြ အနည္းဆံုး သူ႔ဘာသာကငရဲေတာ့ မက်ဘူး။ သူမ်ားဘာသာက ငရဲကေတာ့မလြတ္ဘူး။ တခါ အဲ့ဒီမွာမွ သူ႔အယူက သြန္သင္တဲ့အတိုင္းလည္း မေနဘူးဆိုလို႔ကေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ေတြးၾကည့္ သူမ်ားငရဲေရာ ကိုယ့္ငရဲပါခံရမွာ။ ၂ ထပ္ကြမ္းပဲ။ ၂ ခါျပန္ ခံရဦးမွာ။ ေသၿပီဆရာပဲ။

ေလာကမွာရွင္ေနခိုက္မွာေတာင္ ဒုကၡဆိုတဲ့ဟာေတြက မ်ားလွၿပီ။ ဒီၾကားထဲ ေသၿပီးေနာက္ ရဦးမယ္ဦဆိုတဲ့ဒုကၡေတြ ဘာလို႔ ထပ္ဖန္တီးေနေတာ့မလဲ။ ရွင္တုန္းရွိတဲ့ဒုကၡဆိုတာေတာင္ ဘယ္သူမွသတ္သတ္ႀကီး တကူးတက လိုက္ရွာလို႔ရၾကတာမွ မဟုတ္တာ။ ေကာင္းမယ္ထင္လို႔လုပ္ရာက လြဲသြားလို႔
ရလာတဲ့ကိစၥပဲမဟုတ္လား။ ဒုကႅသက္သက္ကို အခ်ိန္ကုန္ရွာတဲ့သူ ေလာကမွာတေယာက္မွမရွိဘူးမဟုတ္လား။ 

ဆိုေတာ့ ေသၿပီးေနာက္ ကိုယ္မရွာပဲရမယ့္ဒုကၡအတြက္ ဘာ့အတြက္ လွည္းေအာက္အိပ္မယ္ မအိပ္ဘူးေတြးေနဦးမလဲ။ အဲ့ဒီငရဲဆိုတဲ့ဒုကၡက ကိုယ္ဖန္တီးတာလည္းမဟုတ္ ကိုယ္ရွာတာလည္းမဟုတ္ လုပ္ႀကံသူတစုရဲ့လက္ခ်က္နဲ႔ ကိုယ့္လက္ထဲလာပိုက္မိေနတဲ့ အရႈပ္ထုတ္ႀကီး။ ကိုယ္မယူလည္းရ ယူလည္းရတဲ့ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ႀကီး။ မယံုရင္ မယူဘူးလို႔ လႊတ္ခ်ၾကည့္လိုက္၊ အဲ့ဒီဒုကၡရွိတယ္လို႔ ဘုမသိဘမသိ ဝါဒျဖန္႔စားေသာက္ႀကီးပြားေနသူေတြ သူ႔ဒုကၡသူ႔ဘာျပန္ယူသြားလိမ့္မယ္။

အဲ့ဒီေတာ့ ဒီလိုေတြးၾကည့္ (နတ္ျပည္ေတြဘာေတြခနထား) ဘာသာတခုခုကိုးကြယ္မိတာနဲ႔ ခင္ဗ်ားဟာ ငရဲက်ၿပီးသားလူျဖစ္ေနၿပီ။ လြတ္ကိုမလြတ္ဘူး။ တခုေတာ့ရွိတယ္ ငရဲခ်င္းအတူ အခံရသက္သာတဲ့ငရဲကိုေရြးတဲ့သေဘာနဲ႔ ဒီဘာသာကေန ဟိုဘာသာေျပာင္းလို႔ေတာ့ ရမယ္ထင္တာပဲ။ အဲ့ဒါလည္း ေသခ်ာတယ္လို႔ ဘယ္သူေျဖနိုင္မလဲ။

အဲ့ေတာ့ ဘာမွ ျငင္းခုန္မေနၾကနဲ႔ ခင္ဗ်ားလည္း ဟိုအယူကေနဆို ငရဲက်မယ့္လူပဲ။ သူလည္း ဒီအယူကေနဆို ငရဲက်မယ့္သူပဲ။ ငရဲက်မယ့္သူအခ်င္းခ်င္း ငရဲသားေလာင္းေလးေတြအခ်င္းခ်င္း ငရဲအိုးေဇာက္ထိုးမဆင္းခင္ေလး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေနၾကတာ မေကာင္းဘူးလားဗ်ာ။ (ေရးတာေတာ့ ရီစရာပဲ မရီရဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္ ဟာသမေရးတတ္ေသးဘူးလို႔ဆိုရမွာပါ)

မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ ၂ဝ၁၄ ေအာက္တိုဘာ

Saturday, January 7, 2017

မႏွစ္ကေရးတဲ့ ဒိုင္းနက္အမ်ိဳးသားေန့(လင္းထင္)

0 comments
ဒိုင္းနက္ အမ်ိဳးသားေန့ ဇန္န၀ါရီ ၇ ၇က္တဲ့။ ရခိုင္မွာ ၄ေသာင္းေလာက္ ရွိသတဲ့... ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ စစ္တေကာင္းေတာင္တန္းေပၚနဲ့ အင္းဒီးယား ထဲမွာနဲ့ဆို ၁သန္းေက်ာ္ ရွိတယ္။ ဒိုင္းနက္ေတြက သူတို့ကို သူတို့ က်က္ကမ လို့ ေခၚေစခ်င္တယ္... ဗမာသံနဲ့ဆို စက္ကမေပါ့။

ရခိုင္ထဲက ဒိုင္းနက္ရြာမွာ အမ်ိဳးသားေန့ လုပ္ေတာ့ အင္းဒီးယား မီဇိုရမ္ျပည္နယ္ရဲ့ ဒိုင္းနက္ တိုင္းရင္းသားေရးရာ ၀န္ၾကီး လာတက္တယ္။ ခုထိ ဒိုင္းနက္လို ေျပာေနေသးတာထာက္အပ့ံ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မရတာေတြ့ေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူးလို့ေျပာတယ္။

ျမန္မာ သတင္းဌာနတစ္ခုက ရပို့လုပ္တာကို ၾကည့္ျပီး ဒီမွတ္စုေရးတယ္။ မီဇိုရမ္ ဒိုင္းနက္ ကာလီကူးမားကို Mr ကာလီလို့ လိွ ေတြ့လို့ ၀မ္းသာတယ္တဲ့.. ဒါေပမယ့္ ျမန္မာ အစိုးရဆီက လူမ်ိဳးစုေရးရာ အေမ့္ေျပာေနတာ တစ္ခုေတာ့ နားမခ်မ္းသာ။ တိုင္တယ္လ္ကို ဆာနိမ္းနဲ့ တြဲေခၚရတယ္... မစ္စတာ ကူးမား ဆိုျပီး။ ထားေတာ့။
တကယ္ ေျပာခ်င္တာ ေသြးသားရင္း ညီေနာင္ေတြ တိုင္းရင္းသားေတြ ဆိုတဲ့ စိတၱဇနာမ္ abstract စကားလုံး အေၾကာင္း။ တိုင္းရင္းသား ညီေနာင္ေတြ ဆိုတာ ႏိုင္ငံေရး အလို့ငွာ သုံးစြဲတဲ့ ေ၀ါဟာရ... unionist တို့ရဲ့ ေ၀ါဟာရ တစ္ခု ျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္သင့္တယ္။

နိုင္ငံေရး အရ နယ္နမိတ္ ပိုင္းျခား ၾကတဲ့ ေခတ္သစ္ လုပ္ထုံးေတြမွာ အႏွစ္ ရာေထာင္ခ်ီ ရိွႏွင့္ ေနႏွင့္ျပီးတဲ့ "လူ" ေတြလည္း ပိုင္းျခား ခံရျပီး ကိုယ့္ ပိုင္နက္ထဲက သူေတြကို ေသြးရင္းေတြ ဖမ္းေခၚတာ ျဖစ္တာ။ ဒီေတာ့ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစု ဘယ္ႏွစ္စု ရိွတယ္ ေျပာေျပာ အေျခခံ နားလည္ရမွာ အဲဒီလို သတ္မွတ္ျခင္း လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ဟာ ႏိုင္ငံေရးအရ အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္တာျဖစ္တယ္။ အတည္ေပါက္ၾကီး ဟာ.. ၁၃၅ မ်ိဳးက.. ဒါမွတ္မဟုတ္ ၁၂၀ က.... ဒါမွမဟုတ္ ၁၄၀က ေသြးရင္းသားရင္းေတြ... ဆိုျပီး ေျပာဆို ယုံမွတ္ တတ္တာဟာ က်ပ္မျပည့္ လူရီစရာ ျဖစ္တယ္။

ကိုးကန့္ နယ္ ထဲက ဟန္တရုတ္ကို တိုင္းရင္းသား အုပ္စုထဲထည့္ျပီး ႏိုင္ငံေရး နည္းနာနဲ့ အသိအမွတ္ ျပဳေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ တိုင္းရင္းသား ေသြးခ်င္းျဖစ္တယ္ေပါ့။ ယဥ္ေက်းမႈ မ်ိဳးႏြယ္စု ဘာသာစကား ကိုးကြယ္ရာ အရ ေသြးခ်င္းျဖစ္တာ မဟုတ္ဘူး... ႏိုင္ငံေရးအရ ေသြးခ်င္းျဖစ္တာ။ ဒီေတာ့ ျပည္မ ဗဟိုအစိုးရက ႏိုင္ငံေရး အာမခံခ်က္ေတြ မေပးႏိုင္ရင္… ေခၚမေနနဲ့ ေသြးခ်င္းဆိုျပီး၊ အင္မတန္ အၾကားျပင္း ကပ္စရာေကာင္းတယ္။

အခုေတာ့ လူမ်ိဳးစုနယ္ေျမေတြကို ပိုင္နက္ သတ္မွတ္ခ်င္ေတာ့ ေသြးခ်င္းေတြဆိုျပီးလို့ေတာ့ ေခၚတယ္... ႏိုင္ငံေရး အာမခံခ်က္က် ဘာမွ မလုပ္ဘူး... အင္မတန္ လူပါး၀တဲ့ ျပည္ေထာင္စု ျဖစ္တယ္။
ေနာက္ၿပီး ၁၃၅ မ်ိဳး ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳးဆိုၿပီး ကိန္းဂဏန္းတစ္ခုဖန္တီးၿပီး စာရင္း မဝင္သူေတြအေပၚ လူစာရင္း မသြင္းတတ္ေအာင္ သင္ၾကားလမ္းညႊန္တဲ့ ဖက္ဆစ္ျပည္ေထာင္စုလည္း ျဖစ္တယ္။

ေတာင္တန္း နယ္ျခား ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး အတြက္ လုပ္ေပးႏိုင္စြမ္း မရွိဘဲ ျပည္မမွာေတာင္ ေျမလက္လႊဲ ေရာင္းစားဖို႔ စိုက္ပ်ိဳးေျမေတြ လိုက္သိမ္းေနရတဲ့ ေကာက္က်စ္တဲ့ ဂီလာန ျပည္ေထာင္စုလည္းျဖစ္တယ္။ -လင္းထင္

Friday, January 6, 2017

ေၿမြဖမ္းတာလား ေဖေဖေဒၚ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(ေျမြဖမ္းတာလား ေဖေဖေဒၚ)
ေဖေဖေဒၚက အင္တာနက္ဟက္ကင္းကိစၥ(ဘယ္ေလာက္အထိ တကယ္ဟုတ္တာ မဟုတ္တာ ခနထား)နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စီအိုင္ေအကို က်ားၿမီးသြားဆြဲတယ္။

၏ဟုတ္တာမဟုတ္တာ ခနထားဆိုတာက ဒီမွာလည္း သူ႔ဘာသာ အေမရိကန္ကန္ ဘာကန္ကန္ ဒီေရြးေကာက္ပြဲအၿပီး ကမၻာ့တျခားနိုင္ငံေတြက နိုင္ငံေရးသမားေတြလိုေပါ့။ နိုင္တဲ့သူက ေရြးေကာက္ပြဲႀကီး တရားလွခ်ည္ရဲ့ မွ်တလွခည္ရဲ့ဘဲ။ ရံႉးတဲ့ေကာင္ကလည္း ထံုးစံအတိုင္း မတရားဘူး ညစ္ပစ္တယ္ မဲလိမ္တယ္ မဲခိုးတယ္ မဲမသာမႈေတြရွိတယ္ေပါ့။ ဒီမွာပိုထူးျခားတာက နည္းပညာပိုင္းေရွ႔တန္းနိုင္ငံျဖစ္ေတာ့ အင္တာနက္ေတြ ဟက္ကာေတြဘာေတြပါ ပါလာတာေပါ့။ ေဖေဖေဒၚလည္း သူ နိုင္မွနိုင္ပါ့မလား တထိတ္ထိတ္ျဖစ္ေနတုန္းက မဲဆႏၵရွင္စာရင္း ဘာျဖစ္တယ္ညာျဖစ္တယ္ လုပ္ေသးတာ။ နိုင္လည္းနိုင္သြားေရာ အဲ့ကိစၥအသာေလး ဒိုင္ထားလိုက္တယ္။

ခု ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ဒီမိုကရက္ပါတီရဲ႔အတြင္းေရးေတြကိုရုရွားက အင္တာနက္ကေနနိႈက္ယူၿပီး ကေမာက္ကမေတြလုပ္ပလိုက္လို႔ ေရြးေကာက္မွာ ဝင္ေမႊလို႔ဆိုတဲ့ကိစၥေကာက္ကိုင္ၿပီး ကုလားေလးအိုဘားမားက ပူတင့္ကို ရန္ေထာင္တယ္။ ဟီလာရီရံႉးတာ နင့္ေၾကာင့္ဆိုၿပီး။ ဆန္ရွင္ေတြထပ္လုပ္ နႈတ္ခမ္းတလန္ပန္းတလန္ေတြလုပ္နဲ႔။

ေဖေဖေဒၚကေတာ့ ပူတင္နဲ႔ နွစ္ကိုယ္တူခ်စ္သမွ်လုပ္ခ်င္တာဆိုေတာ့ အလကားပါကြာ ဒီကုလား ေလွ်ာက္အာေနတာပါ။ တကယ္က အဲ့ေလာက္ႀကီးမဟုတ္ပါဘူး ဘာညာနဲ႔ အိုဘားမားကို လွည့္ကစ္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ အိုဘားမားကဲယားလို႔ေခၚတဲ့ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈပရိဂရမ္ရယ္ သက္ႀကီးပင္စင္ကိစၥရယ္ေတြဘက္ပါ လွည့္ရမ္းလာတယ္။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ အိုဘားမားနဲ႔ဒီမိုကရက္ေတြရဲ့ေပၚလစီေတြကို အေရခြံခြာျပခ်င္တာ။ သူ႔လက္ေစာင္းထက္ေၾကာင္းျပခ်င္တာ။ လႊတ္ေတာ္ ၂ ရပ္လံုး သူတို႔လူေတြခ်ည္း စီးထားလို႔ ထင္တိုင္းလုပ္လို႔ရမယ္လို႔တြက္တာေတြေပါင္းၿပီး စီအိုင္ေအက်ားၿမီးသြားဆြဲတာပဲ။

စီအိုင္ေအဆိုတာ အစိုးရခိုင္းတာလုပ္ရတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးယႏၱယားဆိုေပမယ့္ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ၿပီးမွ အစိုးရကိုအသိေပးတာ၊ အစီရင္ခံတာ စတာမ်ိဳးေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့ေနာက္ခံရွိတယ္။ အရင္ကလည္း အဲ့ဒါမ်ိဳးေတြလုပ္ခဲ့တယ္။ ခုလည္း လုပ္ေနတာေတြရွိတယ္။ စီအိုင္ေအနဲ႔အစိုးရ သီးျခားမဟုတ္သလို စီအိုင္ေအက အစိုရကိုမနာခံဘဲ ထင္ရာေလွ်ာက္လုပ္ေနသေယာင္ေယာင္ပံုကို လိုအပ္တဲ့အခါ အစိုးရနဲ႔စီအိုင္ေအလက္ဝါးရိုက္ၿပီး ပံုေဖာ္ေပးရတာတယ္။

ကမၻာေပၚက တခ်ိဳ႔နိုင္ငံေတြ တခ်ိဳ႔လူေတြက စီအိုင္ေအကို လူဆိုးလူၾကမ္းလူသရမ္းႀကီး အေမရိကန္အစိုးရကို လူေခ်ာလူလွ ေျခာက္ျပစ္ကင္းသဲလဲစင္ မင္းသားေလးလိုကို ထင္ေနတတ္ၾကတာ။ တကယ္က စီအိုင္ေအလည္းအစိုးရယႏၱယားပဲ။ အစိုးရေပၚလစီေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရတာပဲ။

တခါတေလ ျပင္ပနိုင္ငံေတြမွာလုပ္ေနရင္း အစိုးရကို အစီရင္ခံေနဖို႔အခ်ိန္မရလို႔ အစီရင္ခံေနစရာမလိုလို႔ သူ႔လုပ္ပိုင္ခြင့္ထဲကေန သူလုပ္သြားတာေတြရွိတယ္။ သူ႔မွာ သူ႔လူသူေမြးထားတာေတြရွိတယ္။ တျခားနိုင္ငံေတြမွာ လူေမြးတာ ဒလွ်ိဳဒလန္ထည့္တာ လိုအပ္ရင္ေျဖာင္ပစ္တာမ်ိဳးေတြလူသိမခံခ်င္ရင္ စီအိုင္ေအက အစိုးရကိုကာၿပီး သူ႔ဘာသာလုပ္လိုက္တာပဲ။

နိုင္ငံတကာမွာရွိတဲ့ အေမရိကန္သံရံုးေတြဆိုတာလည္း (တျခားနိုင္ငံေတြလိုပါပဲ) ေထာက္လွမ္းေရးအလုပ္ စပိုင္အလုပ္ လုပ္ရတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္တို႔လို နိုင္ငံႀကီးေတြၾကေတာ့ ပိုလုပ္ရတာအမွန္ပဲ။ သံတမန္အမည္ေပါက္နဲ႔ သံရံုးေတြထဲမွာထည့္ထားတဲ့ စီအိုင္ေအေတြဆိုတာ သက္ဆိုင္ရာနိုင္ငံေတြရဲ႔ နိုင္ငံေရးအပါအဝင္ နယ္ပယ္တိုင္းလိုလိုမွာ သ႑န္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေခ်ျခင္းလိမ္ေနတာပါ။
ဆိုေတာ့ သံရံုးေတြမွာ စီအိုင္ေအေတြ ျမွဳတ္ထားတယ္။ သံရံုးေတြဆိုတာ စပိုင္လုပ္ငန္းအတြက္ အျခားနိုင္ငံေတြမွာလိုက္ဖြင့္ထားတဲ့ စီအိုင္ေအဌာနခြဲေတြသေဘာပဲ။

ျပည္တြင္းမွာလည္း လူေမြးတာ သတင္းေပးေမြးတာ လူထည့္ထားတာေတြ ရွိတယ္။ နိုင္ငံေရးနဲ႔ဆိုင္တဲ့လုပ္ႀကံမႈ သတ္ျဖတ္မႈ လက္စေဖ်ာက္မႈ သုတ္သင္မႈ လူမသိသူမသိေျဖာင္မႈစတာေတြမွာ စီအိုင္ေအနဲ႔အာဏာရအစိုးရ ပင္းၿပီး ေပါင္းၿပီးလုပ္တာေတြလည္းရွိတယ္။

သန္းေရႊေခတ္အဦးပိုင္းက ဗမာျပည္မွာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး ခင္ညြန္႔တို႔အုပ္ တန္ခိုးထြားခဲ့တာနဲ႔ ထပ္တူျပဳလို႔မရေပမယ့္ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ နည္းနည္းဆင္တယ္။ လူႀကီးဆိုသူေတြရဲ့အားနည္းခ်က္ေတြ မသမာမႈေတြ ႀကိတ္ပုန္းခုတ္တာေတြ စားပြဲေအာက္ကလက္ေတြ စတဲ့အညွာေတြရေအာင္နိႈက္ၿပီး လိုတဲ့အခါသံုးဖို႔ နိုင္ဖဲအျဖစ္ ဖိုင္တြဲထားတာေတြလည္းရွိတယ္။ အဲ့ဒါမ်ိဳးမွာ ခင္ညြန္႔တို႔နဲ႔တူတယ္။ တူတာကလည္း စစ္အုပ္စုကိုယ္တိုင္လည္း တခ်ိဳ႔ေနရာေနရာေတြမွာ စီအိုင္ေအနဲ႔မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းျဖစ္ေနတာ ၾသဇာခံေနရတာေတြရွိတာကိုး။ ထားပါေတာ့ အဲ့ဒါေတြ။

ေျပာခ်င္တာက အခု ေဖေဖေဒၚက ျပည္တြင္းကစီအိုင္ေအကို လူလဲဖို႔ (ရုရွားနဲ႔အဆင္ေျပေရးေရွးရႈပံုေပၚတယ္)၊ သူ႔လူေတြျဖစ္ၿပီး သူ႔ၾသဇာေျငာင္းဖို႔နဲ႔ ပူတင္ႀကီး စိတ္ေျပေအာင္လုပ္ေပးဖို႔ ေျခလွမ္းျပင္ပံုပဲ။
ပိုဆိုးတာက သူသမၼတက်မ္းက်ိန္ၿပီးတာနဲ႔ နိုင္ငံတကာမွာဖြင့္ထားတဲ့ အေမရိကန္သံရံုးေတြက အေမရိကန္သံအမတ္ႀကီးေတြအကုန္ ျပည္တြင္းကို
ျပန္လာရမယ့္သေဘာမ်ိဳး၊ သူတခုခုလုပ္မယ့္သေဘာမ်ိဳးေျပာလိုက္တယ္။
စီအိုင္ေအအဖြဲ႔ႀကီးကို ေခါင္းကိုင္ဖို႔လုပ္တာရယ္ နိုင္ငံတကာက အေမရိကန္သံအမတ္ေတြ ျပန္ေခၚမယ္ဆိုတာရယ္က တကယ္ေတာ့ ကိစၥတခုတည္းလို႔ရႈျမင္မယ္ဆို ျမင္လို႔ရပါတယ္။

အဲ့ဒါေတြသြားကိုင္တာ မီးနဲ႔ကစားသလိုပဲ။ ပြဲကေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းမယ့္သေဘာရွိတယ္။ ဘယ္ေကာင္ အပီကစားနိုင္မလဲ။ နိုင္မယ့္ေကာင္ ေကာ္လံေထာင္ရံုပဲ။ ရံႉးမယ့္ေကာင္ကေတာ့ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ေတြးထားပဲ။

ေဖေဖ့ေဒၚ့မလည္း ေထာက္လိုက္တိုင္း လြတ္မယ့္အကြက္ကသိတ္မျမင္ဘူး။ ရိုက္ကြက္ေတြလည္း သိတ္မလြတ္ဘူး။ အခြန္ကိစၥေတြတင္မက ဖြန္ကိစၥေတြက ရွိေသးတယ္လို႔လည္းၾကားတယ္။

ေဖေဖေဒၚေတာ့ေျမြဖမ္းၿပီ။
ဇန္နဝါရီ ၆၊ ၂ဝ၁၇

Wednesday, January 4, 2017

ဦးထင္ေက်ာ္ရယ္ လုပ္ေပးလိုက္ပါဗ်ာ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
ဦးထင္ေက်ာ္ရယ္ စစ္ဗိုလ္ေတြကို ေျပာလို႔ရရင္ ေျပာေပးပါလားဗ်ာ။ က်ေနာ့္အတြက္မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ့္အတြက္လည္း က်ေနာ္ ဘယ္ေတာ့မွမေျပာသလို ဘယ္တုန္းကမွလည္း မေျပာဖူးပါဘူး။ ခုဟာက က်ေနာ္တို႔ေတြအတြက္မို႔လို႔ပါ။

ဒီလိုပါ ကိုမိုးသီးဇြန္အပါအဝင္ ျပန္ခ်င္သူေတြကို ျပန္ဝင္ခြင့္ေပးဖို႔ေလးပါ။ အဲ့ဒါသူတို႔အတြက္ က်ေနာ္တို႔ကပါ ၾကားကဝင္ၿပီးေမတၱာရပ္ခံတာပါ။

က်ေနာ္တို႔အတြက္လည္း က်ေနာ္တို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။ အဲ့လူေတြကို ဝင္ခြင့္ေပးၿပီးရင္ ျပန္ထြက္ခြင့္လည္း မေပးပါနဲေတာ့႔ဗ်ာ။ တခါတည္း အၿပီးသာ သိမ္းထားလိုက္ပါေတာ့ဗ်ာ။ ဒီမွာ နားေတြ ပူလြန္းလို႔ပါ။

ဒီလူေတြကလည္း ဒီလူေတြပါေ်ာ ေပးဝင္တုန္းက ေနလိုက္ေပါ့။ အေမရိကန္သံရံုးသြား။ ေဖာင္တခုျဖည့္။ ပါ့စ္ပို႔တ္ျပန္အပ္ၿပီး ဗမာနိုင္ငံသား ျပန္ေလွ်ာက္ထားေပါ့။ ရတာမရတာက တပိုင္းေပါ့။ ေျပာလာရင္ ဒီလိုျပန္ေျပာေပါ့..တျခားနိုင္ငံသားလည္း စြန္႔လႊတ္ၿပီးၿပီ။ ဗမာနိုင္ငံသားလည္း ျပန္မျဖစ္ေသးဘူး။ ငါ့နိုင္ငံ ငါေနဖို႔ျပန္လာတာဆိုၿပီး ေပကပ္ေနေပါ့။

သိန္းစိန္အစိုးရ ဘာလုပ္လို႔ရမလဲ။ ဘယ္ေနရာ ဘယ္နယ္စပ္မွလည္း သြားသြန္လို႔မရဘူး။ ဘယ္ေလယဥ္ေပၚမွလည္း ျပန္တင္ေပးၿပီး ဘယ္နိုင္ငံမွလည္း ျပန္ပို႔လို႔မရဘူး။ အလြန္ဆံုးလုပ္ ေထာင္ထဲထည့္ထားရံုေပါ့။ ထည့္ထားလည္း ေနေပါ့။ ဘာျဖစ္လဲ ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြပဲဟာ။ ေထာင္ေလာက္ေတာ့ အေပ်ာ့ေပါ့။

သိန္းစိန္အစိုးရကေရာ ဘယ္ေလာက္ခံမွာမို႔လို႔လဲ။ ဘာပုဒ္မနဲ႔ေရာ
ကိုယ့္ကိုေထာင္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ထားလို႔ရမွာမို႔လို႔လဲ။
အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ ဟိုကျပန္ဆိုေတာ့ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ျပန္လာၿပီး ခုမွ ေနာက္တခါျပန္မဝင္ရလို႔ တက်ီက်ီလုပ္ေနၾကတာဗ် ဦးထင္ေက်ာ္ရဲ့။ ခင္ဗ်ားတို႔က အေဝးႀကီးမွာေနတာ။ ဘာမွၾကားရျမင္ရသိရတာမဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္တို႔မွာေတာ့ နားေတြၿငီးလွၿပီ။ စိတ္ေတြညစ္လွၿပီ။
ဒီဇင္ဘာ ၂၅၊ ၂ဝ၁၆

သဂၤ်ိဳင္းကုန္းကမ်ိဳးခ်စ္ေဝဒနာသည္(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
အိႏၵိယက သီေပါသခႎ်ဳင္းသြားတာေရာ ရန္ကုန္က ဇဖါးရွားအုတ္ဂူသြားတာေရာက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ မ်ိဳးခ်စ္ေတြနယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးသမားေတြလို႔ ပံုေဖာ္ေနတာဟ။

သီေပါဟာ ဗမာျပည္ရဲ့က်န္ျဖတ္ပေဒသရာဇ္ျဖစ္သလိ ဇဖါးရွားဟာ အိႏၵိယရဲ႔ေနာက္ဆံုး ဧကရာဇ္ပဲ။ နယ္ခ်ဲ႔သမားက ဒီကတေယာက္ကို ဟိုပို႔၊ ဟိုကတေယာက္ကို ဒီပို႔ၿပီး သူ႔လူေတြနဲ႔ သူတို႔ဥေသွ်ာင္ကို အဆက္ျဖတ္တာ။

တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ အဲ့ဒီနယ္ခ်ဲ႔ေတြဆီကေန လက္ဝါးျဖန္ေတာင္ရမ္းစားေသာက္ရင္း ႀကီးပြားေနတာ၊
တိုင္းျပည္ကို နယ္ခ်ဲ႔လက္ တဘက္လွည့္နဲ႔ေရာင္းစားေနတာဟ။


သူတို႔ေတာင္းရတာနဲ႔တင္ ဗိုက္မဝေးေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပါ အငွားသူေတာင္းစား လုပ္ခိုင္းေနတာဟ။ ဗိုက္ဝရင္ဘာျဖစ္မလဲ သိဖို႔ေကာင္းတယ္။

တိုင္းျပည္ကလိုေနတာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိသူေတြမဟုတ္ဘူး။ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ရွိသူေတြပါ။
မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဟာ က်ဥ္းေျမာင္းသေလာက္ တရားေသဆန္ၿပီး တေဇာက္ကန္းနဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈဆီဦးတည္တယ္။
တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ရွိသူမွာ ဘာသာလူမ်ိဳးခြဲျခားမႈကင္းစင္တယ္။ တျပည္ထဲေနသူအခ်င္းခ်င္း ယိုင္းပင္းတယ္။ တိုင္းျပည္အေပၚက်လာတဲ့ ရန္မွန္သမွ် ပူးေပါင္းလက္တြဲေျဖရွင္း ရင္ဆိုင္ၾကတယ္။

ဗမာမြတ္စလင္မ္ေတြထဲမွာလည္း ေစာက္ရူးေတြရွိတယ္။ နလပိန္းတံုးေတြရွိတယ္။ ရိုးလြန္းလို႔ အတဲ့လူေတြရွိတယ္။ လွည့္သမွ် လည္ထြက္သြားသူေတြရွိတယ္။ ေၾကာက္ရလြန္းလို႔ လိုက္ေထာက္ခံသံေပးေနသူေတြရွိတယ္။ အေတာ္မ်ားတယ္။ စစ္အုပ္စုဒလန္ေတြလည္း မနည္းဘူး။ သူတို႔အတြင္းထဲ ဝင္ေအာင္းေနတဲ့ ေပြးေတြလည္း တပံုႀကီးဘဲ။

မင္းေအာင္လိႈင္ ဇဖါးရွားအုတ္ဂူသြားတာပဲ ကိုယ့္အေမ့လင္သခ်ႎဳင္းသြားၿပီး ေဇယာရတ္သ္လုပ္ေတာ့မွာမို႔ ေပ်ာ္ေနတာလိုလို၊
အိနၵိယရဲ့ ေနာက္ဆံုးဘုရင္မြတ္စလင္မ့္ဂူကိုသြားတာမို႔
ဗမာမြတ္စလင္မ္ေတြကိုပဲခ်ီးျမွင့္တာလိုလို စစ္ဝါဒကူျဖန္႔ေပးေနတဲ့ ဗမာမြတ္စလင္မ္အမည္ခံေတြ ခ်ီးစားၾကဖို႔ေကာင္းတယ္။
ဒီဇင္ဘာ ၂၆၊ ၂ဝ၁၆

ျဗစ္ရည္နဲ႔ခ်ိဳတဲ့ဓမၼေတး(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
က်ေနာ္ အရက္ကို ဘဝကိုျဖဳန္းသလို ေသာက္သံုးခဲ့ခ်ိန္ကေရာ၊
ခုလို မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္တို႔၊ လူမႈေရးအရတို႔၊ နံမည္ပ်က္ရံုေလာက္တို႔နဲ႔ ေၾကာင္သူေတာ္လုပ္ေနခ်ိန္မွာေရာ အရက္ေသာက္တာမေကာင္းဘူးလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွမေျပာမိဖူးဘူး။

အရက္ကို က်ေနာ္လိုေသာက္ရင္
ေငြကုန္တယ္(ေငြဝင္လမ္းရွာတာမွ မဟုတ္တာ)။
အခ်ိန္ကုန္တယ္(ကုန္ေစခ်င္တဲ့အခ်ိန္ေတြရွိေနလို႔)။
က်န္းမာေရးထိခိုက္တယ္(စိတ္ထိခိုက္ရတာထက္သက္သာလို႔)။
လူမႈေရးပ်က္တယ္(နဂိုတည္းက ေကာင္းသူမဟုတ္) စတာမ်ိဳးေတြေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာေတြးမိဖူးတယ္။ အရက္မူးမူးနဲ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မဆံုးမဖူးဘူး။


ေငြဝင္လမ္းရွာဖို႔။
အခ်ိန္ကုန္အက်ိဳးရွိဖို႔။
စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔။
လူမႈေရးေကာင္းဖို႔ေသာက္သူေတြလည္း ဘာမွမေျပာမိဖူးဘူး။

အရက္ပဲဟာ မေသာက္မေနရမွ မဟုတ္တာ။ ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈနဲ႔ကိုယ္ေပါ့။ ဒီနွစ္သစ္ကူးက စ မေသာက္ေတာ့ဘူးဆိုလည္း မေသာက္နဲေပါ့။ စေသာက္မယ့္လူေတြလည္း ေသာက္ၾကပါေစ။
တခုပဲ ဗမာရုပ္ရွင္ေတြကလို မုဒိန္းက်င့္တဲ့ေကာင္ မဟုတ္ကဟုတ္ကလုပ္တဲ့ေကာင္ေတြကို အရက္မူးေနလို႔ဆိုတဲ့ဆင္ေျချပတာေတာ့ မေကာင္းဘူး။ ေလာကမွာ လူဟာ မူးမူး မမူးမူး သူ႔ဟာသူလုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေနၾကတာ။ မုဒိန္းေကာင္ဟာ အရက္မမူးလည္း က်င့္တယ္။ အရက္မေျပာနဲ႔ ေလွာ္ဇာနံ႔ေတာင္ မခံနိုင္သူက ကေလးေလးေတြကို မုဒိန္းက်င့္တဲ့ မုဒိန္းသမားျဖစ္ေနတတ္တယ္။ အနႏၱဂိုဏ္းဝင္ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းဆရာတခ်ိဳ႔ ဘုန္းႀကီးတခ်ိဳ႔ မုဒိန္းေကာင္ေတြျဖစ္ေနတာ မ်က္ျမင္ပဲ။

သုရာေမရယေဝတာမဏိသိကၡာပဒံေအာ္ၿပီး၊
ကိုယ္ေပၚအရက္တစက္က်ရင္ က်တဲ့ေနရာ အေရျပားကြက္လွီးပစ္ရမယ္တို႔ေျပာၿပီး၊ ေလာကတဏွာနဲ႔ယစ္မူးေနသူေတြထက္စာရင္
ျဗစ္ရည္ေလးေထြေတေတနဲ႔ ဓမၼကိုသီခ်င္းလုပ္ဆိုရတာ ပိုမေကာင္းဘူးလား။

ေလာကဆိုတာ ဂါထာကိုေတးျဖစ္ေအာင္ဆိုတတ္မွ ရသျပည့္တာမဟုတ္လား။
ဒီဇင္ဘာ ၂၇၊ ၂ဝ၁၆