Thursday, September 20, 2018

ဂေဟဆက္မပ်က္ရေအာင္(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments

ICC တင္ၿပီးလည္း မ်က္ကြယ္စီရင္ခ်က္မခ်ပါဘူး။ R2P ဆို ပိုေတာင္ေဝးေသး။ ဆက္ဒမ္ကိုလုပ္သလို၊ ကဒါဖီကိုလုပ္သလို၊ အိုစမာဘင္လာဒင္ကိုလုပ္သလို မင္းတို႔ကို မလုပ္ေရးခ်မလုပ္။

ဒါေပမဲ့ ေျခာက္လံုးသက္သက္ေတြပါကြာေလာက္အထိေတာ့ ေလ်ွာ့မတြက္နဲ႔။ ခုပဲ ေလ်ွာ့တြက္လို႔ခံေနရၿပီ မဟုတ္လား။ ပစ္မွတ္ထားပိတ္ဆို႔တာ ဘာအထိမွ မနာေပမယ့္ နိုင္ငံေရးအရေတာ့ ခံစစ္ျဖစ္သြားတယ္မဟုတ္လား။ အရွက္ကြဲသြားတယ္မဟုတ္လား။

ေဒၚစုလည္း ၿဗိတိန္သံအမတ္နဲ႔အေတြ႔မွာ အာေစးပိတ္သြားတာ ျမင္လား။ သူ႔ဗီဇအတိုင္း ေပါက္တဲ့နဖူးမထူးဇာတ္ခင္း ေခါင္းမာမာနဲ႔ အရြဲ႔တိုက္တတ္တဲ့ညဥ္ကို ျပန္ျပင္ဖို႔ေတြးရၿပီ။ ေရြးၾကစတမ္းဆို အာဆီယံျဖစ္ျဖစ္ အီးယူျဖစ္ျဖစ္ အေနာက္အုပ္စုျဖစ္ျဖစ္ စစ္အုပ္စုကိုပဲေရြးခဲ့တာခ်ည္းပဲဆိုတာ သူလည္းသိေနၿပီပဲ။

အခုက သူ႔ကိုဖယ္ၿပီး စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို သေဟာက္သဟန္း လုပ္ေနတာကို သူသေဘာေပါက္ၿပီး အသာေလး လက္ေရွာင္ေနဖို႔ ဆက္ၿပီးအကာအကြယ္ေပးမေနဖို႔ အတိအလင္း လာေျပာတာပဲ။ ဒါးခုတ္ရာ ဝင္လွ်ိဳတဲ့လက္ကို လာရုပ္ခိုင္းတာ။ ၿဗိတိန္နိုင္ငံျခားေရးဝန္လာတာ သံတမန္လာသလို လာတာမဟုတ္ဘူး။ နိုင္ငံေရးစကား လာေျပာတာ။ မင္းတို႔ မေတြ႔ဝံ့လို႔ ေရွာင္ေနမွန္း လူတကာသိတယ္။ ေဒၚစုလည္း ေတြ႔ခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူက နိုင္ငံျခားေရးဝန္ေနရာ ကိုင္ထားေတာ့ Counterpart ကို မေတြ႔ခ်င္ဘူးလို႔ ျငင္းမရဘူး။

မင္းက ငါ့ပဲေရြးမွာကြာလို႔ မန္ေတာ့သိတ္မတက္နဲ႔။ ဒီတခ်က္မွာ အရင္ကေလာက္ အေနာက္ဘက္က ေအာက္ေရတိုးေပးဖို႔ သိတ္မလြယ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ မင္းလည္း အျပင္ထြက္ လတ္လ်ားလတ္လ်ားေတာ့ သိတ္မလုပ္နဲ႔။ ခလုပ္တိုက္တတ္တယ္။ တျခားလူေတြလည္း မ်က္ေစ့ေနာက္တယ္။ ရုရွားတို႔ တရုတ္တို႔သြားလည္း ဒါရိုက္ဖလိုက္နဲ႔သြား။ ေလယဥ္ေပၚက ခုန္မခ်နဲ႔။ ရထားစီးရင္လည္း ထိုင္စီး။ အေပၚလက္ကိုင္တန္းမွ မမီပဲဟာ။

Army Reform ဘယ္တုန္းကမွ မလုပ္ခ်င္မွန္း လူတိုင္းသိတယ္။ ေနရာ ဖယ္မေပးခ်င္မွန္း လူတိုင္းသိတယ္။ အာဏာ လက္မလႊတ္ခ်င္မွန္း လူတိုင္းသိတယ္။ နည္းနည္းေလး အခ်ိဳးျပင္လိုက္ရင္ လူလဲကစားလိုက္ရင္ အိုေကသြားမွာပါ။ သူတို႔ကေတာ့ ဗ်ာမထူးမခ်င္း ေမာင္ေမာင္ပဲေခၚေနမွာပါ။

ေဒၚစုုကို ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔နားခ်တာ ေအာင္ျမင္သြားေတာ့ အိုဘားမားက သူ႔နိုင္ငံျခားေရးေပၚလစီေအာင္ျမင္မႈလို႔ လက္မေထာင္ျပတာ မွတ္မိတယ္မဟုတ္လား။ ျပည္သူေတြရဲ့တိုက္ပြဲေပၚကေန လာအျမတ္ထုတ္သြားတာမဟုတ္လား။ ျပည္သူေတြ ဘဝေတြအသက္ေတြနဲ႔ရင္းၿပီး စြန္႔လႊတ္တြန္းလွန္ခဲ့လို႔မွ စစ္အုပ္စုက ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ထြက္ေပါက္ရွာသြားတာ မဟုတ္လား။ စစ္တပ္နဲ႔ NLD ကို လာေပးစားၿပီး ဘိသိတ္ဖတ္သြားတာ မဟုတ္လား။ NLD လည္း ဖုတ္ဖက္ခါၿပီး ၂၀၀၈ ေအာက္ ေကာက္ေကာက္ပါသြားရတယ္မဟုတ္လား။

လူထုတိုက္ပြဲလည္း မလုပ္ဝံ့၊ အာဏာလည္းမဖီဆန္ဝံံ့ေတာ့ပဲ နိုင္ငံေရးအီေနခ်ိန္ မူမဲ့ေနခ်ိန္မွာ ဟီလာရီ လာေအာင္သြယ္လိုက္ေတာ့ NLD အသက္ရႉေပါက္ေခ်ာင္သြားတာ မဟုတ္လား။ သူတို႔နိုင္ငံျခားေရးေပၚလစီက စစ္တပ္နဲ႔တက္လာသမ်ွ အရပ္သားအေရြးေကာက္ခံေတြနဲ႔ နိုင္ငံေရးအရ ေပးစားထားဖို႔။ ဂေဟေဆာ္ထားဖို႔ပဲ။ ဒီစစ္တပ္ ခ်ိနဲ႔သြားမွာ သူတို႔ အစိုးရိမ္ဆံုးပဲ။

ခုမင္းလည္း လူလဲကစားၿပီး အခ်ိဳးေလးနည္းနည္းျပင္လိုက္ရင္ သူတို႔ႏိုင္ငံျခားေရးေပၚလစီေအာင္ျမင္မႈလို႔ လက္မေထာင္မယ့္သူေတြ အဆင္သင့္ရွိတယ္။ ေက်ာသပ္ရင္သပ္ေလးနဲ႔ ေကာင္းခ်ီးပါေပးၾကမွာပဲ။ ဗမာျပည္ ဒီမိုကေရစီထြန္းကားတာ မကားတာ သူတို႔ ဦးစားေပး အေရးထားခ်က္ မဟုတ္ဘူး။

အရွက္ေျပကေတာ့ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ေပါ့။ ပင္စင္ယူရမယ့္အရြယ္ ေရာက္ေနလို႔ပါေပါ့။ ဒါမွ ေပကပ္ေနဦးမယ္ဆို ျပည္သူ႔ ႏြားကန္စာမိလိမ့္မယ္။ ျပည္သူေတြ မင္းေလာင္းေမ်ွာ္ဖူးၿပီ၊ ကယ္တင္ရွင္ တမ္းတဖူးၿပီ။ သုမနေက်ာလည္း ဒဏ္ရာေတြ ဗလဝျဖစ္ေနၿပီ။ လိႈင္းတကယ္ႀကီးရင္ ေရွ႔က ကာဆီးကာဆီးလုပ္ေနသူပါ တိုက္ခ်သြားလိမ့္မယ္။
စက္တင္ဘာ ၂ဝ၊ ၂ဝ၁၈

Wednesday, September 19, 2018

တေရြ႔ေရြ႔ နီးလာၿပီလား(လွဝင္း)

0 comments
တေရြ႔ေရြ႔ နီးလာၿပီလား(လွဝင္း)
အုပ္စုိးသူ စစ္အာဏာရွင္မ်ားဘက္
အုပ္စုိးသူ စစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔စစ္တပ္ထိပ္သီးေတြဘက္ကုိ ၾကည့္ရင္-
ႏုိင္ငံတကာမ်က္ႏွာစာဘက္မွာ သူတို႔ အဆင့္တဆင့္အထိ အက်ပ္အတည္းရွိေနတယ္။
- သူတို႔ ထြက္ေပါက္တခု လုိေနတယ္။ ရွာလိမ့္မယ္။ ဘယ္လုိထြက္ေပါက္မ်ဳိး သူတို႔လုိခ်င္ေနသလဲ။ သတိထားေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ လုိတယ္။
- မႏၱေလးနဲ႔ အျခားေဒသေတြမွာ ျပည္သူ႕ဘဝလုံၿခဳံေရးအေျခအေန၊ မင္းမဲ့တုိင္းျပည္ ဆန္သလုိလုိ ျဖစ္လာတဲ့အေျခအေနေတြဟာ သူတို႔ဖန္တီးေနတာလား။ မူးယစ္ေဆးဝါး၊ ခုိးဆုိးလုယက္ လူသတ္မႈေတြ မုဒိမ္းမႈေတြ အလုပ္သမားေတြ လယ္သမားေတြ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ တုိးတုိး ဖိႏွိပ္လာတာေတြဟာ သူတို႔လွစ္ဟေပးတဲ့ တံခါးေပါက္ေတြကေန ျဖစ္လာတာလား။
- ေထာင္ေဖာက္မႈေတြ အခ်ဳပ္ခန္းေဖာက္မႈေတြကုိ သူတို႔ရည္ရြယ္ခ်က္တခုနဲ႔ ဖန္တီးေနတာလား။ ရာဇဝတ္သားေတြကုိ လႊတ္ေပးၿပီး လူထုအတြင္း ဖရုိဖရဲျဖစ္မႈေတြကုိ ဖန္တီးဖုိ႔လား။ ရဲအရာရွိတေယာက္ရဲ႔ ဖြင့္ေျပာတဲ့အခ်က္အရဆုိရင္ စစ္တပ္၊ရဲတပ္ဖြဲ႔အျပင္ စြမ္းအားရွင္ဆုိတာ သူတို႔ရဲ႕အမာခံတပ္အင္အားဆုိတာ ပုိမုိ ေပၚလြင္လာတယ္။
- ယုတ္စြအဆုံး ျမဝတီရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံရဲ႔ႀကီးျမတ္မႈကုိ ေျပာင္းျပန္လွန္လုိတဲ့ေပၚလစီကားကုိ ျပသလာေနတာ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္လဲ။ လူထုရ႔အေရးေတာ္ပုံကုိ ယုတ္ညံ့တဲ့အႀကံအစည္နဲ႔ ခ်ဳိးႏွိမ္လာတာဟာ တုိက္ပြဲဝင္မယ့္ ဘယ္အင္အားစုကုိမဆုိ ခ်ဳိးႏွိမ္ဖိႏွိပ္ဖုိ႔ အသင့္ရွိေနၿပီဆုိတဲ့အေနအထားကုိ ျပတာပဲ။
- လူထု လုံးဝလက္မခံႏုိင္တဲ့ အလိမ္အညာ မ်က္ႏွာေျပာင္တုိက္တဲ့စကားေတြကုိ ႀကံ့ဖြံ႔ေခါင္းေဆာင္ေတြက ထြက္ေျပာရုံမကဘူး၊ မဲဆြယ္ပြဲမွာ ႀကံဖြံ႔အင္အားေတြဟာ ရန္လုိတဲ့အျပဳအမူေတြ ျဖစ္လာေနတယ္။
- ဌာနတုိင္းမွာ စစ္ဘက္ဆုိင္ရာက ျမွဳပ္ထားတဲ့အင္အားစုေတြဟာ အႏုိင္ရပါတီရဲ႔ေခါင္းေဆာင္မႈကုိ အေလးမထားေတာ့ဘဲ ပုိမုိခုန္ထြက္ လႈပ္ရွားတာ၊ အတင့္ရဲတာေတြ ျဖစ္လာတယ္။
ဘက္စုံက မသကၤာဖြယ္လႈပ္ရွားမႈေတြ ေတြ႔လာေနရတယ္။ သတိထားေလ့လာသြားရမယ့္ လႈပ္ရွားမႈေတြပါပဲ။
- သူတို႔ပစ္မွတ္ဟာ ဒီခ်ဳပ္လုိ႔တြက္ဆရုံနဲ႔ မရေတာ့ဘူး။ ျပည္သူလူထုကုိ ဦးတည္လာေနလာတာလား၊ စဥ္းစားစရာေတြ ေတြ႔လာရတယ္။ ျပည္သူလူထုေတြ သည္းမခံႏုိင္တဲ့အေျခအေန ေရာက္လာႏုိင္တယ္ဆုိတာလဲ သူတို႔သိတယ္။ ျပည္သူ႔မေက်နပ္မႈေတြကုိ ထိပ္တုိက္ အၾကမ္းဖက္ရင္္ဆုိင္ဖုိ႔ သူတို႔ ျပင္ဆင္ေနတာလား။
- သူတို႔ဘက္က အေရြ႔တခုဆီသုိ႔ တုိးတုိးၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္းေနတာလား။
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အုပ္စုိးသူ စစ္အာဏာပုိင္ေတြရဲ႔ေျခလွမ္းေတြကုိ ျပည္သူလူထုဘက္က သတိထားၿပီး မ်က္ျခည္မျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ဖုိ႔ လုိအပ္လာေနတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

ျပည္သူလူထုဘက္
- အသက္အုိးအိမ္စည္းစိမ္----ျပည္သူလူထုအတြက္ ဘယ္လုံၿခံဳမႈမွ စိတ္မခ်ရတဲ့အေျခအေနဘက္ဆီ တေရြ႔ေရြ႔ ခ်ဥ္းကပ္လာေနတယ္။ ခရီးသြားလာေရးလုံၿခံဳမႈမရွိတာဟာ ၿမိ့ဳၾကီးေတြေပၚမွာေတာင္ ျဖစ္လာေနတယ္။ မႏၱေလး ရန္ကုန္ၿမိ့ဳႀကီးေတြမွာေတာင္ လုံၿခံဳမႈ မရွိဘူး။ ေျမာက္ပုိင္းရွမ္းျပည္လမ္းဆုိရင္ ေျပာေတာင္မေနနဲ႔။ ၿမိ့ဳေတြေပၚမွာ လုံၿခံဳမႈမရွိသလုိ ရြာေတြမွာလည္း မရွိဘူး။ လူတေယာက္အသက္ကုိ အုပ္စုဖြဲ႔သတ္ျဖတ္တာေတြပင္လွ်င္ ျဖစ္လာေနတယ္။
- အဓိကအက်ဆုံး စားဝတ္ေနေရး ပုိမုိ ပုိမုိ ပုိမုိၿပီး က်ပ္တည္းဆင္းရဲလာေနတယ္။ ငတ္ျပတ္မႈေတြ ပုိျဖစ္လာေနတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာ စစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔မိသားစုေတြ က်ိက်ိတက္ခ်မ္းသာေနတဲ့အေျခအေနေတြဟာ ျပည္သူထဲမွာ ပုိမုိၿပီး ပြင့္က်လာေနတယ္။ လခတုိးေပးလဲ ဝန္ထမ္းေတြ တုိးၿပီး ေခ်ာင္လည္မလာဘူး။ လက္လုပ္လက္စားေတြ ပုိက်ပ္တည္း ငတ္ျပတ္လာတယ္။
- စီးပြားေရးတုိးတက္လာတယ္လို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ႀကံဖန္ေျပာေနခ်ိန္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ တက္ၿပီးရင္း  ပုိတက္လာတယ္။ ဗမာႏုိင္ငံ ဘာေတြမွာ တုိးတက္ေနပါတယ္လုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ႏုိင္ငံတကာ့မ်က္ႏွာစာမွာ ရယ္စရာေလွာင္စရာစကားေတြ ေျပာေနခ်ိန္မွာ ျပည္သူေတြဟာ ႏုိင္ငံတကာရႈခင္းထဲက အဆင္းရဲအႏြမ္းပါးဆုံး ေခ်ာက္နက္တြင္းႀကီးဆီ တေရြ႔ေရြ႔ ေဆာင္ၾကဥ္းသြားျခင္းကုိ ခံေနရတယ္။
- စစ္တပ္က လယ္သိမ္းၿပီး မတရားလုပ္တာ ေျဗာင္ပဲ။ ျပန္မေပးခ်င္တာလဲ ေျဗာင္ပဲ။ ဦးပုိင္အက်ဳိးပြားကုိထိခုိက္ရင္ လူဘယ္ႏွေယာက္ သတ္ရသတ္ရဆုိတဲ့ သေဘာထားဟာလဲ ေျဗာင္ပဲ။ အလုပ္သမားနဲ႔အလုပ္ရွင္ ပဋိပကၡေတြမွာ အာဏာပုိင္ေတြဟာ အလုပ္ရွင္ဘက္က ရပ္တည္တာလဲ ေျဗာင္ပဲ။ တရားရုံးမွာ တရားဥပေဒဆုိတာ ေဘးခ်ိတ္၊ စစ္အာဏာပုိင္ေတြ လွ်ဳိ႕ဝွက္ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြကုိ ဥပေဒအျဖစ္ လုပ္ေနရတယ္ဆုိတာလဲ ေျဗာင္ပဲ။ တရားရုံးေတြက လယ္သမား အလုပ္သား ေက်ာင္းသားနဲ႔ ဆင္းရဲျပည္သူေတြကုိ ဖိႏွိပ္ေရးကိရိယာအျဖစ္ အသုံးေတာ္ခံေနတယ္ဆုိတာလဲ ေျဗာင္ပဲ။ လူသတ္တရားခံေတြဘက္က အကာအကြယ္ေပးတာလဲ ေျဗာင္ပဲ။
- ျပည္သူလူထုဘက္က မေက်မနပ္ခံစားရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ မတရားဖိႏွိပ္မႈေတြ ခံေနရတာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒါေၾကာင့္ လူထုဟာ ဘယ္သူ႔ကုိမွ အားကုိးလုိ႔မရႏုိင္ဘူးဆုိတာ တုိးတုိး သိျမင္လာၿပီး မိမိကုိယ္ကုိယ္သာအားကုိးဖုိ႔ အေျခအေနတရပ္ဆီ ခ်ဥ္းကပ္လာေနပါတယ္။
- ခ်ဳပ္လုိက္ရင္ေတာ့ လူထုရဲ႔မေက်မနပ္မႈေတြဟာ တုိးတုိးႀကီးထြားလာၿပီး အေရြ႔တခုဆီသုိ႔ ဦးတည္ခ်ဥ္းကပ္ေနသလား။ စဥ္းစားသုံးသပ္စရာ ေတြ ျဖစ္လာေနပါတယ္။ ဘယ္အေျခအေနမွာ လူထုသည္းခံႏုိင္စြမ္း က်ဴိးပ်က္မႈေတြ ျဖစ္လာမယ္ဆုိတာ မေျပာႏုိင္ေသးပါ။ ေပါက္ကြဲမႈေတြ ျဖစ္လာမလား မေျပာႏုိင္ေသးပါ။ အေရးအခင္းတခုရဲ႔ လတ္တေလာအေၾကာင္းရင္းေတြ ေရွာင္တခင္အေၾကာင္းရင္းေတြ ဘယ္လုိ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္သလဲဆုိတာလဲ မသိႏုိ္င္ေသးပါ။

ေပါက္ကြဲမႈတခု၊ အေရးအခင္းတခု၊ လူထုအုံၾကြမႈတခု ေပၚေပါက္လာတာဟာ ပကတိဘာဝအေျခအေနနဲ႔ အတၱဘာဝအေျခအေနေတြျပည့္စုံမွ ျဖစ္ေပၚလာတာပါ။
တနည္းေျပာရရင္ ရန္သူ႔ဘက္ကလည္း သူ႔အေနအထားကုိ ဒီအတုိင္း ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းသြားလုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့အေျခအေန။ တစုံတရာ ေျပာင္းလဲပစ္မွ ရေတာ့မယ့္အေျခအေန။
ျပည္သူလူထုဘက္ကလည္း မိမိတို႔ဘဝကုိ ဒီအတုိင္း ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းလုိ႔ မရေတာ့တဲ့အေျခအေန။ မိမိတို႔ကုိ ဒုကၡေပးေနတဲ့ အႏၱရာယ္ေတြကုိ ရဲရဲဝ့ံဝံ့ရင္ဆုိင္ၿပီး တစုံတရာ ေျပာင္းလဲမႈ လုပ္ကုိ လုပ္မွ ရမယ့္အေျခအေန။
အဲဒီအေျခအေနေတြ ေရာက္ၿပီဆုိရင္ေတာ့ အုံႂကြမႈေတြ ေပါက္ကြဲမႈေတြ စျဖစ္လာေတာ့မွာပါ။
ဘက္ႏွစ္ဘက္ အေျခအေနေတြ ဘယ္အဆင့္အထိ ေရြ႔ေနၾကတာလဲ။ အေရြ႔တခုဆီ တစတစ တုိးလာေနတာလားဆုိတာကုိ အၾကမ္းဖ်င္း စဥ္းစားၾကည့္ျမင္လုိက္တာပါ။
၁၉-၉-၂၀၁၈

ေတြးဆျပင္ဆင္(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
ေတြးဆျပင္ဆင္(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)
စစ္အုပ္စုနဲ႔ စစ္တပိုင္းအစိုးရ အက်ပ္အတည္းျဖစ္ေနတာ အမွန္ပဲ။ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး မေက်နပ္ခ်က္ေတြ လူမႈေရးမညီမ်ွမႈေတြလည္း တင္းၾကမ္းျဖစ္လာေနတယ္။ အေျခခံစားကုန္ေစ်းေတြလည္း မိုးထိုးေနတယ္။ ရာဇဝတ္မႈေတြလည္း ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရျဖစ္ေနတယ္။ လူထုရဲ့ ၿငီးျငဴသံေတြလည္း က်ယ္ေလာင္လာတယ္။

မီဒီယာေတြကို တဘက္ကႏွိပ္ကြပ္၊ တဘက္ကလည္း ရုပ္ေသးသတင္းမီဒီယာေကာင္စီဖြဲ႔ ျမဝတီရုပ္သံနဲ႔ပင္းၿပီး ဝါဒမိႈင္းတိုက္ေနတယ္။ ျပည္တြင္းအေနအထား ႀကိမ္မီးအံုးျဖစ္ေနတယ္။ လူထုရဲ့သည္းခံႏိုင္မႈက ဘယ္အထိရွိမလဲ၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာအနီးကပ္အေၾကာင္းေတြ ျဗဳန္းကနဲေပၚလာၿပီး တိုင္းျပည္ ကၿဖဲကရုန္းျဖစ္မလဲ စတာေတြ ဘယ္သူမွ တပ္အပ္ေသခ်ာမေျပာႏိုင္ မခန္႔မွန္းႏိုင္ေပမယ့္ အရိပ္အေျခလိုလိုေတာ့ ျမင္ေနရတယ္။

နိုင္ငံတကာအဝန္းအဝိုင္းထဲမွာလည္း လူေတာမတိုးရဲ့တဲ့ဘဝ၊ မ်က္ႏွာမျပရဲတဲ့အေျခ စိုက္ေနတယ္။ ျပည္တြင္းကေန ဘယ္လိုလိမ္လိမ္၊ ျပည္ပထြက္ၿပီး ဘယ္လိုဖံုးဖံုး ကုန္းစရာမလိုပဲ အကုန္ေပၚေနတယ္။

တပ္တြင္းက ေအာက္ေျခထုမွာလည္း အဆင္မေျပတာေတြ မက်နပ္တာေတြရွိေနတယ္။ ကန္အထုတ္ခံရတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေဟာင္းေတြလည္း လူစုစု စုစု လုပ္လာတာေတြ႔ရတယ္။ ႀကံ့ဖြံ႔ကလည္း စစ္အာဏာသိမ္းေရး Hint ေပးသလိုလုပ္လာတယ္။ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲလည္း နီးၿပီ။ ေဒါသထြက္ေနတဲ့လူအုပ္ႀကီးရဲ့ အစိပ္အပိုင္းေတြလည္း ဟိုတကြက္ဒီတကြက္ ထြက္ထြက္ၿပီး ဓါးေရးျပေနတယ္။

စစ္တပ္ ထိပ္ပိုင္းက အေကာင္တခ်ိဳ႔ အေျပာင္းအလဲရွိႏိုင္တယ္။ ေသနတ္ကိုယ္စီ ခါးထိုးထားတဲ့လူေတြမွာ အဲ့လိုအေျပာင္းအလဲလုပ္မယ္ဆို အလြန္သတိထားရတယ္။ ေသနတ္ကို တိုက္ရိုက္အမိန္႔ေပးႏိုင္သူ(တိုင္းမႉး၊ တပ္မမႉးေတြ)ကို မီးေသမွျဖစ္တယ္။

ခုထိေတာ့ သန္းေရႊၾသဇာရွိေနတယ္။ သန္းေရႊအရွိန္နဲ႔ မင္းေအာင္လိႈင္ တပ္ကို ကိုင္ထားႏိုင္ေသးတယ္။ တိုင္းမႉးေတြနဲ႔ ထိပ္ပိုင္းစစ္ဘီလူးေတြကို ကိုယ့္လူအျဖစ္ ေမြးထားႏိုင္ေသးတယ္။ စစ္ေခါင္းေဆာင္အေျပာင္းအလဲျဖစ္တာကို မေက်နပ္လို႔ တပ္တြင္းထၾကြမႈေတြေပၚခဲ့တာ ဘယ္သမိုင္းမွာျဖစ္ျဖစ္ အထင္အရွားရွိတယ္။

သူတို႔အခ်င္းခ်င္း စားခြက္လု ေစာင္မန္ခုတ္တာနဲ႔ လူထုဘက္ထြက္ရပ္ခ်င္လို႔ ပုန္ကန္တာကေတာ့ သီးျခားစီျဖစ္တယ္။ ဗမာစစ္အာဏာရွင္ေတြမွာ လူထုဘက္ကရပ္ခ်င္လို႔ အလံုးအရင္းနဲ႔ တပ္တြင္းပုန္ကန္မႈ အစဥ္အလာမရွိဘူး။ တေယာက္စ ၂ ေယာက္စ ခၽြန္ၿပီးထြက္လာရင္လည္း ရစရာမရွိေအာင္ ႏွိပ္ကြပ္သတ္ျဖတ္ လက္စတုန္းပစ္တာပဲ။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ တပ္ထဲက ကိုယ့္လူထြက္လာဖို႔ လမ္းမျမင္မိေသးဘူး။

သူတို႔ ဒီအက်ဥ္းအက်ပ္ကေန ထြက္ေပါက္ရွာရမယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ အုပ္စိုးသူဟာ ပစ္မွတ္ေျပာင္းသြားေအာင္ သူ႔ဆီလာတဲ့ျမားဦး လည္သြားေအာင္လုပ္တတ္တယ္။

အခ်ိန္မေရြး ထေမႊးခ်င္ေမႊးလို႔ရေအာင္ ေမြးထားတဲ့ ဘာသာေရးလူမ်ိဳးေရး မီးစလည္း ဖန္တီးထားတယ္။ လက္သပ္ေမြးထားတဲ့ အစြန္းေရာက္အယူသီး ဘုန္းႀကီးဆိုးေတြ၊ စြမ္းအားရွင္ေတြ၊ လူဆိုးလူမိုက္အစုေတြလည္း ရွိေနတယ္။ လူထုၾကားမွာ ထိတ္လန္႔ေျခာက္ျခားမႈေတြျဖစ္ေအာင္ ပဋိပကၡေပါင္းစံု ဖန္တီးလာႏိုင္တယ္။

သူ႔စစ္ဗိုလ္ေတြ ကိုယ့္စစ္ဗိုလ္ျဖစ္လာဖို႔ မလြယ္ေပမယ့္ ကိုယ့္ဘုန္းႀကီးေတြ ကိုယ့္လူေတြ တျပည္လံုးအနွံ႔လူထုေတြထဲမွာ ရွိေနတယ္။ အေရးဟယ္အေၾကာင္းရယ္ဆို တသံတည္းထြက္လာေအာင္ ခုကတည္းက စုစည္းထားႏိုင္မွျဖစ္မယ္။

နယ္ပယ္အသီးက ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳေနသူေတြအေနနဲ႔ လံုၿခံဳေရးသတိရွိၾကဖို႔၊ လံုၿခံဳေရးတာဝန္ေတြယူဖို႔နဲ႔အတူ ႏိုင္ငံေရးတာဝန္ေတြပါ(လိုအပ္ရင္) ယူဖို႔ ျပင္ဆင္ထားႏိုင္ရင္ေကာင္းမွာပဲလို႔ေတြးၿပီး အႀကံျပဳပါရေစ။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ(စက္တင္ဘာ ၁၉ ၊ ၂၀၁၈)

Tuesday, September 18, 2018

မိုးေပၚေထာင္ေဖါက္တာပါ (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(မိုးေပၚေထာင္ေဖါက္တာပါ) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ
စိတ္ခ်ပါ။ ICC လည္း မတင္ပါ။ R2P လည္း ေဝလာေဝးပါ။ အမ်ိဳးသားညီညြတ္ေရးနဲ႔ရင္ဆိုင္မယ္တို႔ ေသာက္ဂရုစိုက္စရာမလိုဘူးတို႔ ေျပာစရာမလိုပါ။ ကိုယ္ မယဥ္ေက်းေၾကာင္း လူသိသြားတာပဲ အဖတ္တင္မွာပါ။ ဟိုက ဘာမွ လုပ္မွာမဟုတ္ပါ။ မေကာင္းတတ္လို႔ ထြက္ ဟန္႔တဲ့သေဘာပါ။ ျပႆနာက ကမၻာခ်ီသြားလို႔ မ်က္ႏွာပ်က္ေၾကး ေတာင္းတာေလာက္ပါ။ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈလည္း လုပ္စရာမရွိပါ။ လုပ္လည္း ဘာအက်ိဳးမွမရွိေၾကာင္း၊ ပိတ္ဆို႔လိုက္လို႔ အေျပာင္းအလဲျဖစ္သြားမွာမဟုတ္မွန္း ဘဝေပးအသိအရ သူတို႔သိပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသေဘာအရ ထိခိုက္ပြန္းရွသြားတာမ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္မွာပါ။ ဆင္းရဲတဲ့ျပည္က အေျခခံလူတန္းစားေတြရဲ့ ထမင္းလုပ္ကို ပုတ္ခ်သလိုျဖစ္ရင္ အာဏာရွင္ကဝါဒျဖန္႔ရ လြယ္ပါတယ္။ အထည္ခ်ဳပ္သမေလးေတြ အလုပ္ျပဳတ္တာ ထုတ္ထုတ္ျပမွာပါ။ စစ္ေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႔ကို လူျမင္ေကာင္းေအာင္ နည္းနည္းပါးပါး က်ပ္က်ပ္ေပးတာေတာ့ ရွိမွာပါ။

တိုင္းျပည္တိုင္းဟာ တို႔နိုင္ငံက ပထဝီႏိုင္ငံေရးအရ အေရးပါတယ္တို႔၊ ႏိုင္ငံေရးပထဝီအရ အရာေရာက္တယ္တို႔ ေျပာၾကစၿမဲပါ။ အဆန္းမဟုတ္ပါ။ ဒီပထဝီႏိုင္ေရး/ႏိုင္ငံေရးပထဝီေတြျပၿပီး တပ္ႀကီးေတြနဲ႔လည္း ဝင္ခ်မလာပါ။ ၈၈ တုန္းက ေရတပ္သေဘၤာႀကီး မေယာင္မလည္လာလုပ္ၿပီး ျပန္သြားပါတယ္။ နာဂစ္တုန္းက ေရတပ္သေဘၤာေတြ အကူအညီေပးမယ့္မ်က္ႏွာ လာျပေပမယ့္ လက္မခံႏိုင္ပါဆိုေတာ့ ေက်ာက္ႏႈတ္ၿပီး တပ္ေခါက္သြားပါတယ္။

ဒီေခတ္မွာ ႏိုင္ငံႀကီးေတြဆိုတာ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားနဲ႔ယွဥ္ၿပီး သူတို႔ခ်င္း ေစ့စပ္သြားၾကတာပါ။ ၾကားက ငထြားေတြပဲ ခါးေရာ ရင္ေရာ နာၾကရတာပါ။ ကုလသမဂၢတို႔ လံုၿခံဳေရးေကာင္စီတို႔မွာ ဗီတိုအာဏာေပးထားတာ အလကားမဟုတ္ပါ။ တတိယအႀကိမ္ ကမၻာနဲ႔ခ်ီလုယက္ပြဲႀကီးတခု ျဖစ္မလာေစဖို႔ပါ။ ႏိုင္ငံဘုစုခရုေလးအေရးထက္ သူတို႔အေရးကို သူတို႔ဘာသာ ဆံုးျဖတ္ေနၾကတာပါ။

စစ္ဗိုလ္ေတြ လတ္လ်ားလတ္လ်ားနဲ႔ အျပင္ထြက္ ေျခရွည္ရင္ ဆြဲေစ့လိုက္ဖို႔လည္း ေလာေလာဆယ္အထိ မျမင္မိပါ။။ ထြက္စရာရွိ ထြက္ပါ။ သတင္းမီဒီယာေတြ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ေတာ့ တိုးမိတိုက္မိမွာပါ။ ရင္ဆိုင္ရမွာပါ။ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ပစ္ခတ္ၾကမွာပါ။ ဒါလည္း ေျပေျပျပစ္ျပစ္နဲ႔ ေခ်ာဆီထိုးတတ္ရင္ ေျပေျပေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားမွာပါ။ ခုေတာင္ စစ္တပ္ကိုယ္စား ေဒၚစုကေန ဗီယက္နမ္မွာ ဒီ့ထက္ေကာင္းမယ့္နည္းေတြနဲ႔ ေျဖရွင္းခဲ့ရေကာင္းသား..လို႔ ေလသံေျပာင္းသြားတာ ေတြ႔ရမွာပါ။ RFA နဲ႔ေျပာတာမွာလည္း ျပန္ဝန္ေဟာင္းရဲထြဋ္က ရိုဟင္ဂ်ာကို ရိုဟင္ဂ်ာလို႔ေခၚဖို႔ေျပာတာ အလကားမဟုတ္ပါ။ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ခြင့္ကို ၈၂ လူဝင္မႈဥပေဒနဲ႔ ဆန္တုတ္(ဇလုပ္)တိုက္ၿပီးေပးဖို႔ေျပာတာကေတာ့ ေရွ႔လူေတြနဲ႔ ထူးမျခားနားပါ။ သန္းေရႊနဲ႔တူလာၿပီဆိုတဲ့စကားကေတာ့ သန္းေရႊသေဘာမပါရင္ ရဲထြဋ္မေျပာဝံ့ပါ။ သန္းေရႊကို နံမည္တပ္ၿပီး ထိတာမေျပာနဲ႔ ရိပ္ဖမ္းသံဖမ္း ေျပာတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေဟာင္း/သစ္ေတြ ေျခေထာက္ကိုင္မတတ္ ေတာင္းပန္ခဲ့ရတာ အျမင္သာႀကီးပါ။ ဗီယက္နမ္ပြဲကေလသံအေျပာင္းနဲ႔ ရဲထြဋ္ရဲ့အလွည့္ဟာ ရိုဟင္ဂ်ာတို႔ၾကမၼာကို မေျပာင္းႏိုင္တဲ့ ပ်ားရည္နဲ႔ဝမ္းခ်မႈတာပါ။ အခ်ိတ္အဆက္မိမိ ထြက္ကစားၾကတာပါ။

စစ္ေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႔ လူအေျပာင္းအလဲေလးေလာက္ လုပ္ျပလိုက္ရင္ ကိစၥၿပီးမွာပါ။ ေက်နပ္ၾကမွာပါ။ ဒီစစ္တပ္ ၿပိဳကြဲသြားမွာကို စစ္အုပ္စုထက္ေတာင္ သူတို႔က ပိုေၾကာက္ပါတယ္။ လူေျပာင္းကစားေပမယ့္ ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးမွာ စစ္တပ္တခုတည္းကိုင္ကစားရင္ မဟန္မွန္းသိလို႔၊ လူထုဆန္႔က်င္ေရးျဖစ္သြားမွာသိလို႔ ေဒၚစုနဲ႔ ဂေဟဆက္ခိုင္းထားတာပါ။ ဒီဂေဟဆက္ အပ်က္မခံႏိုင္တာက စစ္တပ္ေရာ ေဒၚစုေရာ သူတို႔ေရာ ၃ ဘက္လံုး ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းမွာ စစ္တပ္နဲ႔ေဒၚစု ၂ ပြင့္ကေတာ့ ပူးသထက္ပူးေနတာ ျမင္သာမွာပါ။ ဒီ့ထက္ ပိုပူးရင္ စစ္တပ္နဲ႔ စီးစီးေထြးေထြးရွိသြားမယ္လို႔ ေဒၚစုကတြက္သလားမေျပာတတ္ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အသည္းအသန္ ကာေနကြယ္ေနသလားလည္း ေတြးစရာပါ။ စစ္တပ္ကေတာ့ ရန္သူကို ဘယ္ေတာ့မွ မိတ္ေဆြျဖစ္ေအာင္မလုပ္ပါ။ သူ႔ဘက္က ရန္ငါစည္းျပတ္ပါတယ္။

ဗမာျပည္ေသေရးရွင္ေရးျဖစ္လို႔ စစ္တပ္နဲ႔ယွဥ္ေရြးရမယ္ဆို စစ္တပ္ကိုပဲ သူတို႔ ေရြးမွာပါ။ မေသမရွင္ ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္ျဖစ္ေနတုန္းက သမိုင္းေနာက္ခံေတြ ျပန္ၾကည့္ပါ။ သူတို႔ ဘယ္သူ႔ကို ေရြးခဲ့တယ္ဆိုတာ ထင္ရွားပါတယ္။

စစ္အုပ္စုေရာ သူတို႔ပါ ရိုဟင္ဂ်ာျပႆနာကို လိပ္ခဲတည္းလည္းထားၿပီး လိုတဲ့အခ်ိန္ေကာက္ကိုင္ဖို႔ ႀကိဳးရွည္ရွည္နဲ႔ လွန္ထားမွာပါ။ ျပႆနာကို ေႁမြမေသတုတ္မက်ိဳးနည္းနဲ႔ ရွင္းႏိုင္ဖို႔ ေျခလွမ္းျပင္ေနတာကို ျမင္သာမွာပါ။ ရိုဟင္ဂ်ာကိစၥတခုတည္း ေကာက္ကိုင္ျပရင္ မ်က္ႏွာမလွမစိုးလို႔ တျခားလူမ်ိဳးစုအေရးေတြပါ ကၽြဲကူးေရပါ အထည့္ျပတာပါ။ ရိုဟင္ဂ်ာျပႆနာကို ဗမာျပည္ ဒီမိုကေရစီေရးေျပာင္းလဲမႈနဲ႔ သူတို႔ ဆက္စပ္မထားပါ။

ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ကေတာ့ ဝန္ထံု႔ဝန္ပိုေရာ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးေရာ ပိေနဦးမွာပါ။ မစို႔မပို႔အေထာက္အပံ့ေလးေတြနဲ႔ ရိုဟင္ဂ်ာေတြ မေသရံုတမယ္ ရွင္ေနၾကရမယ့္ကာလ ဘယ္ေလာက္ၾကာမယ္ မမွန္းႏိုင္ေသးပါ။ သူတို႔အနာဂတ္ကို သူတပါးက ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္လိုက္မလဲ တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ရင္မေနရဦးမွာပါ။
ရိုဟင္ဂ်ာအေရးေဆာင္ရြက္ေနသူေတြ ICC တို႔ R2P တို႔ေတြနဲ႔ မစားရဝခမန္း ေလလံုးထြားၿပီး ပိုတဲ့စကားနဲ႔ ေျခာက္လံုးေတြ သႀကၤန္အေျမာက္ေတြနဲ႔ မီးရႉးမီးပန္းေဖါက္တာေတြ ရပ္ပါ။ အရည္မရအဖတ္မရနဲ႔ လူေစာက္ျမင္ကပ္တာပဲ အဖတ္တင္မွာပါ။

ျပည္တြင္းကျပႆနာကို ျပည္တြင္းကပဲရွင္းရပါတယ္။ ျပည္ပေနသူေတြကေတာ့ ျမင္တာေျပာလို႔ပဲရပါတယ္။
အႀကံဉာဏ္ျပဳလို႔ပဲရပါတယ္။ ယူတာမယူတာကေတာ့ ကာယကံရွင္ေတြကိစၥပါ။
ႏိုင္ငံေရးသေဘာအရၾကည့္ရင္ ကိစၥတိုင္းဟာ ႏိုင္ငံေရးပါ။ ႏိုင္ငံေရးတိုင္းမွာ ဘက္သေဘာရွိပါတယ္။ ဘက္သေဘာအရၾကည့္ၿပီးပဲ တရားမွ်တတယ္ မမွ်တဘူးေျပာၾကတာပါ။ တရားမွ်တမႈကိုလိုခ်င္ရင္ ဘက္လိုက္ရပါတယ္။
စက္တင္ဘာ ၁၈၊ ၂ဝ၁၈

“ျပည္ခ်စ္ဝါဒအလံကုိ ႀကံ႔ႀကံ႔ခုိင္ခုိင္စြဲကုိင္ၾက”စာတမ္းမွ ေကာက္ႏုုတ္ခ်က္မ်ား(ရဲေဘာ္စိုးသိမ္း)

0 comments
ႏုိင္ငံေရးမွဴး ရဲေဘာ္စုိးသိမ္းေရးသားခဲ့တဲ့
“ျပည္ခ်စ္ဝါဒအလံကုိ ႀကံ႔ႀကံ႔ခုိင္ခုိင္ စြဲကုိင္ၾက” စာတမ္းမွ
ေကာက္ႏုုတ္ခ်က္မ်ား

(၁) ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိ ျပည္ခ်စ္ဝါဒနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကုိ သက္ဝင္ယံုၾကည္သူမ်ားက ၁၉၃၉ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၅ ရက္ေန႔မွာ ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ခဲ့ၾကၿပီး၊ ပါတီရဲ့သမုိင္းစဥ္တေလွ်ာက္လံုးမွာလည္း ျပည္ခ်စ္ဝါဒအလံနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒအလံကုိ စြဲစြဲၿမဲၿမဲကုိင္စြဲခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ နယ္ခ်ဲ႔စနစ္ ဆန္႔က်င္ေရး၊ ပေဒသရာဇ္ဆန္႔က်င္ေရး၊ ဗ်ဴ႐ုိကရက္ အရင္းရွင္စနစ္ဆန္႔က်င္ေရးဆိုတဲ့ ျပည္ခ်စ္ဝါဒလႈပ္ရွားမႈ အတြင္းမွာ ေရွ႔တန္းမွ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။

ကြန္ျမဴနစ္ေတြဟာ ေလာကနိဗၺာန္ကုိ တည္ေဆာက္လုိသူမ်ားျဖစ္ၿပီး လူ႔ေလာကဟာ ေနာက္ဆံုး ကြန္ျမဴနစ္ေလာကကုိေရာက္ရမယ္လုိ႔ စြဲစြဲၿမဲၿမဲယံုၾကည္သူမ်ားျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေျပာတဲ့ ေလာကနိဗၺာန္ဆုိတာ လူလူခ်င္းေသြးစုပ္မႈ၊ ဖိႏွိပ္မႈကင္းတဲ့ ရဲေဘာ္သဖြယ္ဆက္ ဆံၾကတဲ့ ဓနဥစၥာခ်မ္းသာၾကြယ္ဝၿပီး ေခတ္မီသာယာခ်မ္းေျမ့တဲ့ လူ႔ေလာကတခုတည္ေဆာက္ေရးကုိ ေျပာတာပါ။ ရဲေဘာ္လီနင္ေျပာခဲ့သလုိ လွ်ပ္စစ္ေခတ္+ ကြန္ျမဴနစ္အေတြးအေခၚ = ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကုိ ေျပာတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေလာကနိဗၺာန္တည္ေဆာက္ေရးဆုိတာ မ်ိဳးဆက္ေပါင္း မ်ားစြာ ေရရွည္ ေျခလွမ္းမွန္မွန္ခ်ီတက္ရမယ့္ အေရးေတာ္ပံုႀကီးပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပထမဆံုးလွမ္းရမယ့္ ေျခလွမ္းကေတာ့ ျပည္သူ႔ဒီမုိကေရစီ အိမ္ေထာင္စုႀကီးကုိ အရင္တည္ေဆာက္ေရးပါ။ လက္ေတြ႔အရေျပာရင္ ျပည္သူ႔ဒီမုိကေရစီကုိ တားဆီးပိတ္ဆို႔ေနတဲ့ စနစ္ဆုိး ၃ ခုကုိ ေျဖရွင္းေရးပါ။ ဒါဟာ ဒီေန႔ကာလရဲ့ ျပည္ခ်စ္ဝါဒပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ စနစ္ဆုိး ၃ ခုကုိ ဖယ္ရွားရာမွာလည္း ကာလအလုိက္မတူသလုိ အဓိကအက်ဆံုး အတားအဆီးကုိ ေဇာင္းေပးရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ပါတီဟာ ေဇာင္းေပးတုိက္လည္း တုိက္ခဲ့တယ္။ သမုိင္းစဥ္ကုိ ျပန္ၾကည့္ရင္ ၁၉၃၉ မွ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္အထိ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔ ေမာင္းထုတ္ေရးကုိ ေဇာင္းေပးခဲ့ၿပီး ၁၉၄၁ မွ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္အထိ ဆိုရင္ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္တုိက္ထုတ္ေရးအတြက္ ေဇာင္းေပးခဲ့တယ္။ တဖန္ ၁၉၄၅ မွ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္အထိ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔ေမာင္းထုတ္ေရးကုိ ေဇာင္းေပးခဲ့ၿပီး ပေဒသရာဇ္ဆန္႔က်င္ေရးကုိလည္း တြဲဖက္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ တယ္။ ဒိေနာက္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွ ဒီေန႔အထိ ဗ်ဴ႐ုိကရက္အရင္းရွင္စနစ္ကုိ ေဇာင္းေပးတုိက္ခဲ့ၿပီး တပါတည္း ပေဒသရာဇ္စနစ္ကုိ အထိနာ ေအာင္လည္း ထုိးႏွက္ခဲ့တယ္။ (ဗမာျပည္ရဲ့ တခ်ိဳ႔ေဒသေတြမွာ ေျမယာေတာ္လွန္ေရးလုပ္ခဲ့ၿပီး တခ်ိဳ႕ေဒသေတြမွာ ေက်းကၽြန္စနစ္ အျမစ္ျဖဳတ္ေရး လုပ္ခဲ့တယ္။ ဥပမာ-ဝေဒသ)။ ဒါ့အျပင္ ကုိလုိနီဝါဒသစ္ ဖြင့္ခ်ေရးကုိလည္း မ်က္ျခည္မျပတ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ခ်ံဳ႔ေျပာရရင္ေတာ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဟာ ျပည္ခ်စ္ဝါဒအလံကုိ ေရွ႕တန္းမွ ရပ္တည္ကုိင္စြဲခဲ့သူပါ။ ေနာင္လည္း မ်ိဳးဆက္ေပါင္းမ်ားစြာ ဒီအလံကုိ ေရွ႔တန္းတင္ၿပီး ခ်ီတက္ၾကရဦးမွာပါ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမယ္။

(၂) ျပည္ခ်စ္ဝါဒဆုိတာ ဘာလဲ။ ျပည္ခ်စ္ဝါဒကုိ အေကာင္အထည္မဲ့ ေျပာလုိ႔မျဖစ္။ လက္ေတြ႔စံခ်ိန္ ရွိရမယ္။ ဗမာျပည္ေတာ္လွန္ေရး အေတြ႔အႀကံဳအရေျပာရရင္ စံခ်ိန္ ၂ ရပ္ထားခဲ့တယ္။ ပထမစံကေတာ့ ျပည္ခ်စ္ဝါဒဆိုတာ ျပည္သူလူထုႀကီးကုိ ခ်စ္ရမယ္။ သစၥာရွိရမယ္။ (ျပည္သူကုိခ်စ္ရင္ ေဖာက္ျပန္ေရးသမားေတြကုိပါ လံုးေထြးခ်စ္လို႔ မျဖစ္။) ျပည္သူ႔အက်ိဳး ျပည္သူ႔ဆႏၵကုိ အျပည့္အဝအလုပ္အေကၽြး ျပဳရမယ္။

ဒုတိယစံကေတာ့ ဗမာျပည္ဟာ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုႏုိင္ငံဆုိေတာ့ လူမ်ိဳးစံုေသြးစည္းေရးဝါဒ ရွိရမယ္။ ဗမာျပည္ရဲ့ ျပည္ခ်စ္ဝါဒသမုိင္းကုိ ျပန္ၾကည့္ရင္ ဂ်ီစီဘီေအ(GCBA) ေခတ္မွ ဒီေန႔ကာလအထိ “ဗမာတမ်ိဳးသားလံုး”ဆိုတဲ့ေဝါဟာရဟာ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ဗမာ၊ ရခုိင္၊ မြန္၊ ခ်င္း၊ ကယားစတဲ့ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုကုိ ေခၚေဝၚၾကတာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း သခင္သန္းထြန္းက ၁၉၅ဝ ခုက စတင္ၿပီး “လူမ်ိဳးေပါင္းစံု ေသြးစည္းေရးဝါဒ”ဆိုတဲ့ေဝါဟာရကုိ ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္မွာ ေပၚလြင္ေအာင္လုပ္ခဲ့တယ္။ ျပည္ခ်စ္ဝါဒနဲ႔လည္း တြဲၿပီးသံုးခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ျပည္ခ်စ္ဝါဒကုိ လူမ်ိဳးေရးဝါဒနဲ႔ ခြဲခြဲျခားျခားျဖစ္ေအာင္ စံတခုလုပ္ခဲ့တာလည္းျဖစ္တယ္။


----- ခ်ံဳ႔ေျပာရရင္ေတာ့ ျပည္ခ်စ္ဝါဒဆိုိတာဟာ စံ ၂ ခုနဲ႔ ျပည့္စံုရမယ္။
(က) ျပည္သူလူထုကုိ ခ်စ္ရမယ္
(ခ) လူမ်ိဳးေပါင္းစံု ေသြးစည္းေရးဝါဒ ရွိရမယ္။ ဒါဟာ ဗမာျပည္အလုပ္သမားလူတန္းစားေတြ သက္ဝင္ ယံုၾကည္တဲ့ ျပည္ခ်စ္ဝါဒပါပဲ။

(၃) လူမ်ဳိးေရးဝါဒကုိ ဆန္႔က်င္ရမယ္
လူမ်ိဳးေရးဝါဒကုိ ဆန္႔က်င္ရမယ္။ လူမ်ိဳးေရးဝါဒဟာ အႏွစ္သာရအရပင္ ျပည္ခ်စ္ဝါဒနဲ႔ ျခားနားပါတယ္။ လူမ်ိဳးေရးဝါဒဟာ လူမ်ိဳးျခားမုန္းတီးေရးဝါဒျဖစ္ၿပီး သဏၭာန္ ၂ မ်ိဳးနဲ႔ ေဖာ္ျပေလ့ရွိတယ္။

ပထမတမ်ိဳးက လူမ်ိဳးႀကီး ေရွာ္ဗင္ဝါဒအရေဖာ္ျပၿပီး ဒုတိယတမ်ိဳးက က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ ေဒသႏၱရလူမ်ိဳးငယ္ဝါဒနဲ႔ ေဖာ္ျပေလ့ရွိတယ္။ ဒီ ၂ မ်ိဳး လံုးဟာ ေဖာက္ျပန္ၿပီး ျပည္သူေတြရဲ႔ေသြးစည္းမႈကုိ ပ်က္ျပားေစၿပီး တုိးတက္ေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားကုိ အႏၱရာယ္ေပးေလ့ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူမ်ိဳးေရးဝါဒေဖာ္ျပခ်က္မွန္သမွ်ကုိ ဆန္႔က်င္ၾကရမယ္။

ဓနရွင္လူတန္းစားရဲ့ ေဖာက္ျပန္တဲ့အမ်ိဳးသားေရးဝါဒရဲ့ ၂ ဘက္လကၡဏာကုိလည္း အၿမဲသတိျပဳရမယ္၊ ဓနရွင္လူတန္းစားရဲ့ အမ်ိဳးသားေရး ဝါဒဟာ တုိးတက္တဲ့လႈပ္ရွားမႈနဲ႔ေပါင္းစပ္တဲ့အခါမွာ ျပည္ခ်စ္ဝါဒဘက္ကုိ တိမ္းညႊတ္ေလ့ရွိၿပီး ေဖာက္ျပန္တဲ့လႈပ္ရွားမႈ ေဖာက္ျပန္တဲ့ အျမင္မ်ားနဲ႔ ေပါင္းစပ္သြားတဲ့အခါမွာလည္း လူမ်ိဳးေရးဝါဒနဲ႔ ဂုိဏ္းဂဏဝါဒသုိ႔ ျဖစ္ေပၚေလ့ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ေဖာက္ျပန္တဲ့ ဘက္မသြားေအာင္ မျပတ္ဂ႐ုျပဳေက်ာ္နင္းရမယ္။ ပုိမုိဂ႐ုျပဳသင့္တာကေတာ့ နယ္ခ်ဲ႔သမားမ်ားနဲ႔ ေဖာက္ျပန္ေရးသမားမ်ားက “အမ်ိဳးသားေရး”လႈ႔ံေဆာ္ၿပီး လမ္းမွားကုိ ေခၚေဆာင္သြားေလ့ရွိတာကုိ ဂ႐ုျပဳရမယ္။ ဗမာျပည္ေတာ္လွန္ေရးသမုိင္းကုိ ၾကည့္ရင္ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔သမားဟာ ေတာ္လွန္ေရး လႈပ္ရွားမႈျမင့္တက္လာတုိင္း ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္းကုိ ဖန္တီးေလ့ရွိတာေတြ႔ရတယ္။

ဒီလုိပဲ စစ္အုပ္စုဟာ ဗမာလူမ်ိဳးႀကီးဝါဒကုိလႈံ႔ေဆာ္ၿပီး တပ္မေတာ္ကုိ “အမ်ိဳးသားေရးစိတ္”ႁမႇင့္တင္တာ ေန႔စဥ္လုပ္ေနတယ္။ စစ္အုပ္စုရဲ့ စစ္ခ်ီသီခ်င္းေတြဟာ ျပည္ခ်စ္စိတ္ကုိ နည္းနည္းမွ မေပးဘဲ လူမ်ိဳးေရးစိတ္ “ဗမာဝါဒ”ကုိ လႈံွ႔ေဆာ္ေနတာ ခံစားမိၾကပါလိမ့္မယ္။ စစ္အုပ္စုဟာ နဝတ နအဖ လက္မွာ ပုိၿပီးဆုိးဝါးတဲ့ လူမ်ိဳးေရးဝါဒကုိ က်င့္သံုးလာတယ္။ ရွစ္ေလးလံုး အေရးအခင္းကာလၿပီး အာဏာရလာလာခ်င္း နဝတ ဟာ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႔နဲ႔ ျပည္ဘက္မွာ ကုလား-ဗမာအဓိက႐ုဏ္း ဖန္တီးခဲ့ေသးတယ္။ (တုိးတက္တဲ့လူထုမ်ားက ဖယ္ရွားလုိက္ႏုိင္လို႔ အခ်ိန္ မၾကာဘဲ ၿပီးဆံုးသြားတာေတြ႔ရတယ္) ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ လူမ်ိဳးေရးဝါဒမွန္သမွ်ကုိ ဆန္႔က်င္ေက်ာ္နင္းၾကရမယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ျပည္ခ်စ္ဝါဒရဲ့ စံခ်ိန္ ၂ ရပ္ကုိ ႀကံ့ႀကံ့ခုိင္ခုိင္ ရပ္တည္ၾကရမယ္။

(၄)တပ္မေတာ္ကုိ မထိနဲ႔- ဆုိတာ ဘာအဓိပၸာယ္လဲ
ျပည္ေထာင္စု မၿပိဳကြဲေရးေလာ၊ စစ္အုပ္စု မၿပိဳကြဲေရးေလာ။ ႏုိင္ငံေရးစနစ္အရေျပာရင္ ကမၻာေပၚမွာ ႏုိင္ငံေတာ္ဟာ ၂ မ်ိဳး ၂ စားပဲ ရွိ တယ္။ ဒါကေတာ့ အရင္းရွင္အာဏာရွင္စနစ္ႏုိင္ငံေတာ္နဲ႔ ျပည္သူ႔ဒီမုိကေရစီစနစ္ႏုိင္ငံေတာ္ဆိုၿပီး ခြဲလုိ႔ရပါတယ္။ လက္ရွိကာလအရ ေထာက္ခံရ မလား၊ ဆန္႔က်င္ရမလား ဝိဝါဒျဖစ္တဲ့အခါမွာလည္း ျပည္ခ်စ္ဝါဒစံခ်ိန္နဲ႔ပဲ ခြဲျခားရပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကမၻာေပၚမွာ ႏုိင္ငံ ၂ မ်ိဳး ရွိပါတယ္။ တမ်ိဳးက ျပည္သူ႔အက်ိဳးျပဳတဲ့ႏုိင္ငံေတာ္နဲ႔ ေနာက္တမ်ိဳးကေတာ့ ျပည္သူေတြကုိ ႏွိပ္ကြပ္ၿပီး လူနည္းစု (အစုတစု)ကုိသာ အက်ိဳးျပဳတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္ဆုိၿပီး ၂ မ်ိဳးခြဲလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူ႔အက်ိဳး ျပည္သူ႔ဆႏၵကုိအက်ဳိးျပဳတဲ့ႏုိင္ငံေတာ္ေတြ(ဥပမာ-ဆုိရွယ္လစ္ ႏုိင္ငံ၊ တစံုတရာ တုိးတက္တဲ့အမ်ိဳးသားအရင္းရွင္ေတြ အာဏာရေနတဲ့ႏုိင္ငံေတြ)ကုိ ကာကြယ္ရမယ္။ အလုပ္အေကၽြးျပဳရမယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာ လူနည္းစု (အုပ္စုတစု)ကုိသာအက်ိဳးျပဳတဲ့ ျပည္သူေတြကုိႏွိပ္ကြပ္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ေတြကုိေတာ့ ဇြဲသတၱိနဲ႔ ခ်ိဳးဖ်က္ပစ္ရမယ္။

ကမၻာေပၚရွိ ႏုိင္ငံေတာ္အာဏာကုိင္ထားသူတုိင္းဟာ (တိုးတက္သူေရာ-ေဖာက္ျပန္တဲ့သူပါ) “ႏုိင္ငံေတာ္ကာကြယ္ေရး” “အဖႏိုင္ငံကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးေရး” “ျပည္ေထာင္စု မၿပိဳကြဲေရး”ေၾကြးေၾကာ္ေလ့ရွိၾကတာပါပဲ။ သမုိင္းကုိ ျပန္ၾကည့္ရင္ နာဇီဝါဒီဟစ္တလာဟာလည္း “ဂ်ာမန္ ႏုိင္ငံေတာ္ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးေရး” “ဂ်ာမန္အမ်ိဳးသားမ်ား ကမၻာေပၚမွာ ထိပ္တန္းေရာက္ေရး”အႀကီးအက်ယ္ဝါဒျဖန္႔ၿပီး နယ္ခ်ဲ႔စစ္ကုိ လုပ္ခဲ့တယ္ မဟုတ္ပါလား။ နာဇီဝါဒ(အမ်ိဳးသားေရး ဆုိရွယ္လစ္ဝါဒ)လက္မခံသူမ်ားကုိ မ်ိဳးျဖဳတ္ခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။
ဒီလုိပါပဲ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ဝါဒီေတြဟာလည္း “အဖႏုိင္ငံေတာ္အတြက္”(ဂ်ပန္ဘုရင္မင္းျမတ္အတြက္)လႈံ႔ေဆာ္ၿပီး လက္ေတြ႔ကေတာ့ နယ္ခ်ဲ႔က်ဴး ေက်ာ္ေရးကုိလုပ္ခဲ့ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ဒီကာလက ဂ်ာမန္ျပည္ခ်စ္ဝါဒီေတြနဲ႔ ဂ်ပန္ျပည္ခ်စ္ဝါဒီေတြ (ကြန္ျမဴနစ္ေတြ အပါအဝင္)ဟာ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး(နာဇီဝါဒ က်ဆံုးေရး၊ ဖက္ဆစ္ဝါဒ က်ဆံုးေရး)ေတြ ရဲရဲရင့္ရင့္ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါဟာ ကမၻာ့သမုိင္း မွတ္တမ္းပါ။

ဒီကေန႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တုိင္းျပည္မွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ “ျပည္ေထာင္စုမၿပိဳကြဲေရး”ကုိ ဘယ္လုိသေဘာထားၾကမလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တာဝန္ကေတာ့ ျပည္သူ႔အက်ိဳး၊ ျပည္သူ႔ဆႏၵကုိ အျမင့္ဆံုးမူ(အျမင့္ဆံုးစံ)အျဖစ္ထားၿပီး သေဘာထားခ်မွတ္သင့္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဖာက္ျပန္တဲ့ “ျပည္ေထာင္စု” မွန္သမွ်ကုိၿဖိဳခြဲၿပီး တုိးတက္တဲ့ “ျပည္ေထာင္စုသစ္”ကုိ တည္ေဆာက္သြားေရးပါပဲ။ ေဖာက္ျပန္ေရးကုိ တုိက္ဖ်က္၊ တုိး တက္ေရးကုိတည္ေဆာက္ဆုိတာဟာ ျပည္ခ်စ္ဝါဒရဲ့မဟာအေရးေတာ္ပံုပဲ။


ဗမာ့အေရးကုိ ျပန္ေတြးရင္ ၁၉၆၂ ခု စစ္အုပ္စုအာဏာသိမ္းပြဲလုပ္တုန္းက ေၾကြးေၾကာ္သံဟာ “ျပည္ေထာင္စု မၿပိဳကြဲေရး”လုိ႔ ဟစ္ေအာ္ လိမ္ညာခဲ့တယ္ မဟုတ္ပါလား။ ဒီေနာက္ “အမ်ိဳးသားဆိုရွယ္လစ္ဝါဒ” (ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္-မဆလ)ကုိ ေရွ႔တန္းတင္ၿပီး လိမ္ညာ လွည့္ဖ်ားမႈနဲ႔ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈ ၂ ဖက္သြား လက္သံုးနည္းနဲ႔ စစ္အုပ္စုအာဏာကုိ ထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ စစ္အုပ္စုဟာ ျပည္သူေတြကုိ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒနဲ႔လိမ္လည္ခဲ့သလုိ တပ္မေတာ္ကုိလည္း ဒါနဲ႔ပဲ လိမ္လည္လွည့္ဖ်ား ခ်ဳပ္ကုိင္ခဲ့တယ္။ သူတုိ႔ဟာ ဗမာ့တပ္မေတာ္ကုိလိမ္ညာခဲ့႐ံုမက လက္ကုိင္တုတ္လုပ္ၿပီး လူမ်ိဳးစံုျပည္သူေတြကုိ ရက္ရက္စက္စက္ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တယ္။ (တပ္မေတာ္ကုိ လူသတ္ အာဏာပါးကြက္သားအျဖစ္ ယုတ္ညံ့တဲ့အမႈထမ္းေတြျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္) ဒီေန႔ နဝတ ဗုိလ္ခ်ဳပ္အားလံုးဟာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊမွ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔အထိ တဦးတေလမွ် ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး မပါဝင္ဘူးၾကပါ။ အဂၤလိပ္ေမာင္းထုတ္ေရးလည္း မပါဝင္ဘူးၾကပါ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔အားလံုးဟာ သူတို႔ကုိယ္သူတို႔ ျပည္ခ်စ္ဝါဒီသူရဲေကာင္းႀကီးေတြအျဖစ္ ဟိတ္ဟန္ထုတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီေန႔ အာဏာရ စစ္အုပ္စု အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္းသံုးသပ္ရင္ သူတို႔ဟာ ျပည္တြင္းစစ္အတြင္း ျပည္သူေတြရဲ့လည္ေခ်ာင္းေသြးကုိ ေျခေဆးၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ ျဖစ္လာၾကတာပါ။ ႏွစ္ေပါင္း ၄ဝ ေက်ာ္ ျပည္တြင္းစစ္အတြင္းမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း စစ္အာဏာကုိင္တဲ့ကာလမွစၿပီး စစ္အုပ္စုလုပ္ခဲ့သမွ်ကုိ စစ္တမ္းထုတ္ၾကည့္ၾကပါစုိ႔။ ၿမိဳ႔ေပၚ လူထုအံုၾကြမႈကုိ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တယ္။ ဗမာ့ႏုိင္ငံေရးသမုိင္းမွာ အထင္ကရျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢအေဆာက္အအံုႀကီးကုိ ေဖာက္ခြဲၿဖိဳဖ်က္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းသား ျပည္သူ ရာေထာင္ခ်ီ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ် ခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ျပည္ခ်စ္ဝါဒလား။ ဒါေတြဟာ ၿမိဳ႔ေတြေပၚက ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ျဖစ္ရပ္ဆုိးေတြပါ။ ေက်းလက္ေတာရြာေတြမွာ ပုိၿပီးဆုိးဆုိးဝါးဝါး ဒုကၡခံၾကရတယ္။ ရြာေတြမီး႐ႈိ႔တာဟာ စစ္အုပ္စုရဲ့ လုပ္ေနက်စစ္တုိက္နည္းပါ။ ေတာ္လွန္ေရးတပ္ေတြ ခုိေအာင္းတဲ့ရြာေတြမွာ လု-သတ္-႐ႈိ႕ သံုးလြန္းတင္စနစ္ဟာ စစ္အုပ္စုရဲ့ စစ္ပရိယာယ္တရပ္ပါ။ ျဖတ္ ၄ ျဖတ္ေပၚလစီ ဆုိတာဟာလည္း စစ္အုပ္စု ေျပာင္ေျပာေနတဲ့ စစ္ပရိယာယ္ လက္သံုးနည္းပါ။ ရြာေတြကုိ ေျပာင္းေရႊ႔၊ စစ္ေျမျပင္မွာ ေပၚတာဆြဲ စစ္တပ္လုပ္ငန္းေတြအတြက္ေပၚတာဆြဲ (လုပ္အားဆင့္)တာဟာ သူတုိ႔ လုပ္ေနၾက စစ္ေရးအခင္းအက်င္းတခုပါ။ ဒီလုိ ဒုစ႐ုိက္ေတြလုပ္တာဟာ ျပည္ခ်စ္ဝါဒလား။ တကယ္ကေတာ့ မ်ိဳးဖ်က္ေတြရဲ့လုပ္ရပ္ပါ။ ဒါကုိ မရွက္မေၾကာက္ ျပည္ခ်စ္ဝါဒ အေယာင္ ေဆာင္တာဟာ ကမၻာသိပါ။

“တပ္မေတာ္ကုိ အသက္ေပးကာကြယ္ရမယ္”တပ္မေတာ္ကုိ မထိနဲ႔”ဆုိတာ ဘာအဓိပၸာယ္လဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေလးနက္တဲ့သံုးသပ္မႈ လုပ္သင့္ ပါတယ္။ ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ စစ္တပ္အားလံုးဟာ ႏုိင္ငံေတာ္တခုခုကုိအလုပ္အေကၽြးျပဳတဲ့ ကိရိယာမွ်သာျဖစ္တယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ႏုိင္ငံေရးအုပ္စုတခုခုရဲ့ စစ္တပ္သာ ျဖစ္တယ္။ စစ္တပ္ဆုိတာ တုိးတက္တဲ့အုပ္စုတခုကကုိင္ထားရင္ တုိးတက္တဲ့လုပ္ရပ္ေတြ လုပ္ၾကရတာပဲ။ ေဖာက္ျပန္တဲ့အုပ္စုတစုကကုိင္ထားရင္ ေဖာက္ျပန္တဲ့လုပ္ရပ္ေတြ လုပ္ၾကရတာပါပဲ။ စစ္တပ္ဆိုတာ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႔ ေထာက္တုိင္ျဖစ္တယ္။ ကိရိယာလည္းျဖစ္တယ္။ စစ္တပ္ရဲ့လကၡဏာကုိ သူကုိင္ထားတဲ့ သူ႔ကုိကုိင္ထားတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအုပ္စုရဲ့လကၡဏာက ဆံုးျဖတ္တယ္။ ၿခံဳေျပာရရင္ေတာ့ ျပည္ခ်စ္ဝါဒစံခ်ိန္ ၂ ရပ္နဲ႔ စံထုိးအကဲျဖတ္သံုးသပ္ရမယ္။ “ျပည္ေထာင္စု မၿပိဳကြဲေရး”နဲ႔ “တပ္မေတာ္ကုိ ကာကြယ္ေရး” ဆိုတဲ့ ကိစၥကုိလည္း ျပည္သူ႔အက်ိဳး၊ လူမ်ိဳးစံုေသြးစည္းေရးဆိုတဲ့စံေတြနဲ႔ သံုးသပ္အကဲျဖတ္-သေဘာထား ခ်မွတ္ရမယ္။

(၅) မ်က္ကန္းမ်ဳိးခ်စ္ဝါဒ
မ်က္ကန္းမ်ိဳးခ်စ္နဲ႔ ျပည္ခ်စ္ဝါဒ။
မ်က္ကန္းမ်ိဳးခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ။ “မိမိလူမ်ိဳးအတြက္” “မိမိတိုင္းျပည္အတြက္” ဘာမဆုိ လုပ္မယ္။ မွားမွားမွန္မွန္လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ဝါဒပဲ။ ဗမာျပည္မွာ ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးပါသလား။ ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ၁၉၄ဝ ခုႏွစ္မ်ားဝန္းက်င္မွာ အေတာ္ေခတ္ထခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီ  အခ်ိန္တုန္းက အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔ေမာင္းထုတ္ဖုိ႔ဆုိရင္ “ဘယ္သူနဲ႔ေပါင္းရေပါင္းရ” “ဘာမဆုိ လုပ္ရလုပ္ရ” ခ်ၾကမယ္ဆိုတာ ဗမာျပည္က လူငယ္ထုႀကီးထဲမွာလႊမ္းမုိးခဲ့တဲ့ အေတြးအေခၚတရပ္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔လည္း ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ေတြ “အာရွသာတူညီမွ်ေရးဝါဒ” လိမ္ညာတဲ့အခါ အလြယ္တကူပဲ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ေတြနဲ႔ေပါင္းခဲ့ၾကတယ္မဟုတ္ပါလား။ ဒါဟာ တကယ့္မ်ိဳးခ်စ္စိတ္နဲ႔ လမ္းမွားကုိလုိက္ခဲ့ၾကတဲ့ သာဓကတခုပါ။ ဒီအမွားေၾကာင့္ ဖက္ဆစ္ဝါဒ ဒုကၡေပးမႈကုိ ဗမာတျပည္လံုး လွလွႀကီးခံခဲ့ရတယ္ မဟုတ္လား။ အျခားတဖက္မွာ အက်ဳိးအျမတ္ ရရွိခဲ့တာ ကေတာ့ အျခားအပုိင္းတပုိင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေကာက္ႏုတ္တင္ျပမႈ ၿပီးဆုံး။
၁၉၉၇ ၾသဂုတ္လ ၁၅ ရက္၊ ပါတီေမြးေန႔ကုိ အထိမ္းအမွတ္ျပဳ ရည္စူးေရးသားခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္စုိးသိမ္းရဲ့ “ျပည္ခ်စ္ဝါဒအလံကုိ ႀကံ႔ႀကံ႔ခုိင္ခုိင္ စြဲကုိင္ၾက”စာတမ္းမွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ရဲေဘာ္စုိးသိမ္းဟာ
ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ့ ဗဟုိေကာ္မတီဝင္တဦးျဖစ္ၿပီး၊ တပ္မ(၄၈)ရဲ့ ႏုိင္ငံေရးမွဴး၊ အေရွ႔ေျမာက္စစ္ေဒသရဲ့ႏုိင္ငံေရးမွဴး.. စတဲ့တာဝန္မ်ားကုိ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။

Sunday, September 16, 2018

ေဒၚခင္ၾကည္ေျပာျပတဲ့ လူ (၅)ေယာက္အေၾကာင္း (လွကြန္႔) (အဆံုးသတ္အပိုင္း)

0 comments
ေဒၚခင္ၾကည္ေျပာျပတဲ့ လူ (၅)ေယာက္အေၾကာင္း(လွကြန္႔) (အဆံုးသတ္အပိုင္း)
ဧၿပီ ၂ဝ၁၂ ျမန္မာသစ္မဂၢဇင္းမွ

ၿပီးေတာ့ သခင္သန္းထြန္း။ သခင္သန္းထြန္းရဲ့ယံုၾကည္ခ်က္၊ နိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္ကိုေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး။ ေဒၚေဒၚက ကြန္ျမဴနစ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သခင္သန္းထြန္းကို ပုဂၢိဳလ္အရေလးစားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ရိုးသားတယ္။ မွ်မွ်တတ စဥ္းစားတတ္တယ္။ မဟုတ္တာ မလုပ္ဘူး။ သူ႔ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားအတြက္ ဘာမွမလုပ္ဘူး။ ေဖ်ာင္းေဖ်ာင္းဖ်ဖ် ေျပာတတ္တယ္။ သူနဲ႔ မင္းတို႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္တြဲခဲ့တဲ့အခ်ိန္က လုပ္ငန္းတိုင္းလိုလို ေအာင္ျမင္တယ္။ မင္းတို႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္က စိတ္ျမန္တယ္။ ရႉးရႉးဒိုင္းဒိုင္း လုပ္တတ္တယ္။ သခင္သန္းထြန္းက ေအးေဆးတယ္ တည္ၿငိမ္တယ္။ ေခါင္းေအးေအးထား စဥ္းစားတတ္တယ္။ ငါ့ေယာက္်ားကိုဝန္းရံေပးတာ သခင္သန္းထြန္းနဲ႔သခင္ဗဟိန္းပဲ။ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳတို႔၊ သခင္ျမတို႔ သခင္ခ်စ္တို႔၊ ဗိုလ္က္်ာတို႔လည္း ပါတာေပါ့။ ကိုသန္းထြန္းနဲ႔ကိုဗဟိန္းကေတာ့ အနီးကပ္ကိုး။

ဒီတစ္ေယာက္ကေတာ့ အစက အလံနီ။ ေနာက္ေတာ့ ဗကပ။ ေဟာ……ခုေတာ့ မဆလဗိုလ္ေနဝင္းနဲ႔သူနဲ႔ ဉာဏ္ရည္ၿပိဳင္ပြဲတဲ့။ ဘယ္သူ နိုင္မလဲ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာပဲ။ နွစ္ေယာက္လံုးကေတာ့ ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္ေတြခ်ည္းပဲ။ သူက ဗိုလ္ေနဝင္းအႀကိဳက္ေတြ ေရးၿပီး ေရႊနားေတာ္သြင္းဧခ်င္းလုပ္ေနတယ္။ သမိုင္းကို လိမ္ေပးေနတယ္။ ေနရာတကာ သူသိသူတတ္ လုပ္ေနတယ္။ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ သူပါတာမွန္ေပမယ့္ ေနရာအမ်ားမွာ သူမပါဘူး။ သူမသိဘဲနဲ႔ ရမ္းတုတ္ေနတာေတြမ်ားတယ္။ သူက ကိုသိန္းေဖစာအုပ္ေတြထဲကေန ခိုးခ်ေနတာပဲ။ အဲ့ဒီလိုေရးေပးလို႔လည္း ဗိုလ္ေနဝင္းက ဆုေတြလာဘ္ေတြခ်၊ သစ္ေတာေတြေတာင္ေပးဆိုလားပဲ။ ေအး မွတ္ထား ဘယ္ေန႔ ဗိုလ္ေနဝင္းကန္ထုတ္ခံရမလဲဆိုတာ။

အဲ့သလို လူပုဂၢဳလ္တစ္ဦးျခင္းစီရံ့အေၾကာင္း သူထိေတြ႔သိျမင္ရသေလာက္ ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။ ေကာင္းရင္ေကာင္းသလို ခ်ိဳးက်ဳဳးေျပာဆို တတ္ၿပီး သူမႀကိဳက္တာကိုလည္း မႀကိဳက္သလိုေျပာျပတတ္ပါတယ္။ တခါရံမွာ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကာလ အေတြ႔အႀကံဳေတြ ဂ်ပန္ေခတ္ ေဆးရံုႀကီးအေၾကာင္းေတြ မွတ္မိသမွ် ျပန္ေျပာျပတတ္တယ္။ တစ္ခါတရံမွာေတာ့ ပန္းေတြအေၾကာင္း၊ အိမ္ေရွ႔မွာစိုက္ထားတဲ့ လစ္လီပန္း မ်ိဳးေတြက အိႏၵိယက ယူလာခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ စိမ္အားငယ္စရာ စိတ္ပ်က္စရာစကားေတြေျပာသံ မၾကားရပါဘူး။

မုဆိုးမဘဝ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး သံအမတ္ႀကီးရာထူးကိုစြန္႔ခဲ့ရၿပီး အထီးက်န္ဆန္ဆန္ေနခဲ့ရတဲ့ ကာလတစ္လွ်ာက္လံုး တည္တည္ ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ရပ္တည္ခဲ့တယ္။ အိမ္နိမ့္စံဘဝ၊ မုဆိုးမဘဝနဲ႔ သိမ္ငယ္ေနရမယ့္အစား ပန္းပင္ေတြနဲ႔စကားေျပာရင္း သူ႔ဘဝကို ႀကံ့ႀကံ့ခိုင္ခိုင္ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ တခ်ိန္က ဗမာျပည္မွာလွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကေတာ္ဟာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္နဲ႔ ေသကြဲ ကြဲခဲ့ရတယ္။ မုဆိုးမဘဝနဲ႔ ႀကိဳးစားရပ္တည္ေနတုန္း သားလတ္ျဖစ္သူေအာင္ဆန္းလင္းက ေသမင္းေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္သြားျပန္တယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့သားနဲ႔သမီးက ေရေျမျခားေနခဲ့တယ္။

ဒီေတာ့ ပန္းပင္ေတြၾကားမွာ အလုပ္မ်ားေနခဲ့တဲ့ေဒၚခင္ၾကည္ကို ၁၉၁၂ ခုနွစ္ ဧၿပီလ ၁၆ ရက္ေန႔ ေျမာင္းျမမွာေမြးဖြားခဲ့သတဲ့။ ဦးဘိုးၫွင္း ေဒၚဖြားစုတို႔ရဲ့ သားသမီး(၁ဝ)ဦးရွိတဲ့အနက္ သူမက အဌမေျမာက္သမီးေလ။
ရန္ကုန္ၾကည့္ျမင္တိုင္ ေအဘီအမ္အမ်ိဳးသမီးေက်ာင္း၊ ေမာ္လၿမိဳင္ ေမာ္တင္လိန္း ဆရာအတတ္သင္ေက်ာင္းေတြမွာ ပညာသင္ယူခဲ့တယ္။ ေျမာင္းျမ အမ်ိဳးသမီးေက်ာင္းမွာ ဆရာမလုပ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ ဝါသနာပါတဲ့သူနာျပဳအလုပ္ လုပ္နိုင္ရန္ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးနဲ႔ ဒပ္ဖရင္ေဆးရံုႀကီး ေတြမွာ သူနာျပဳအတတ္ကို သင္ယူခဲ့သတဲ့။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးျဖစ္လာစဥ္မွာ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးမွာ သူနာျပဳလုပ္ေနခဲ့တယ္။ ၿဗိတိသွ်တို႔ အႏၵိယကို ဆုတ္ခြာတဲ့အခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးက လူမမာအခ်ိဳ႔ကို ကာလကတၱားေဆးရံုကို ေျပာင္းေရႊ႔ေပးၿပီး အိႏၵိယကေန ဗမာျပည္ကို ေနာက္ဆံုးသေဘၤာနဲ႔ ျပန္ခဲ့ရပါသတဲ့။

ဂ်ပန္႔ေခတ္(၁၉၄၂)ခုနွစ္ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးကို ျပန္ဖြင့္တဲ့အခါ အဖြဲ႔ဝင္သူနာျပဳတစ္ဦးအျဖစ္ တာဝန္ယူေနစဥ္ ေဆးရံုတက္ေနတဲ့ လူနာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ေမတၱာမွ်ၿပီး အဲ့ဒီႏွစ္ စက္တင္ဘာ(၆)ရက္ေန႔မွာ လက္ထပ္ခဲ့ဆိုကိုး။ (၁၉၆၀) အိႏၵိယနဲ႔နီေပါလ္နိုင္ငံဆိုင္ရာ သံအမတ္ႀကီးအျဖစ္ ဦးနု ပထစအစိုးရက တာဝန္ေပးခဲ့တယ္။ (၁၉၆၇)ခုနွစ္ ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ့ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီအစိုးရလက္ထက္မွာ အၿငိမ္းစား အေပးခံခဲ့ရတယ္။ ေဒၚခင္ၾကည္ဟာ ပထမဦးဆံုးျမန္မာဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး၊ စစ္ေသနာပတိ၊ စစ္ဝန္ႀကီးျဖစ္တဲ့ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ ဇနီးျဖစ္တယ္။ ျမန္မာ့သမိုင္းထဲက အထြဋ္အထိပ္ေရာက္ခဲ့ၾကတဲ့ သမၼတႀကီးစဝ္ေရႊသိုက္၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးနု၊ ဦးဘေဆြ၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၊ ဗိုလ္ေနဝင္း၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔နဲ႔ လက္ရည္တျပင္တည္း ေနခဲ့ၾကတယ္။ ေမာင့္ဘက္တန္၊ ဂ်ဝါဟလာေနရူး၊ အင္ဒီယာဂႏၵီ၊ သီရိလကၤာ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ မစၥက္ဘႏၵရာနာယေကးတို႔လို နိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြက ေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႔နဲ႔ တရင္းတနွီး ဆက္ဆံေနထိုင္ခဲ့ရတယ္။

(၁၉၆၇)ခု သံအမတ္ႀကီးရာထူးကေန အၿငိမ္းစားယူလိုက္ရခ်ိန္ကေနစၿပီး သူ႔ၿခံထဲကဥယ်ဥ္ေသးေသးေလးထဲမွာ ပန္းပင္ကေလးေတြ သစ္ပင္ကေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာရင္း မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ စကားလက္ဆံုက်ရင္း သူ႔ဘဝက သူကိုယ္တိုင္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရင္း ေလာကဓံကိုႀကံ့ႀကံ့ခံ ေနထိုင္ခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္၊ တပ္မေတာ္ရဲ့ဖခင္ႀကီး မိခင္ႀကီးဘဝက အရာက်အိမ္နိမ့္စံဘဝ၊ သံအမတ္ႀကီးဘဝကအရာက် အိမ္နိမ့္စံဘဝ (၂)ဘဝေရာက္ခဲ့ေပမယ့္ အနိုင္မခအရံႉးမေပးပဲ စိတ္ဓာတ္ႀကံ့ခိုင္မႈမ်ိဳးနဲ႔ရပ္တည္ရင္း (၁၉၈၈)ခုနွစ္ ဒီဇင္ဘာ (၂၇)ရက္ေန႔မွာ မဟာသုဓမၼ ေဒၚခင္ၾကည္က ဘဝတစ္ပါး ေျပာင္းေရႊ႔သြားပါေတာ့တယ္။
ေဒၚေဒၚေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ (လွကြန္႔)
စာရိုက္လို႔ၿပီးၿပီ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ ဇြန္ ၂ ရက္ ၂ဝ၁၃)

ေဒၚခင္ၾကည္ေျပာျပတဲ့ လူ (၅)ေယာက္အေၾကာင္း (လွကြန္႔) (အစပိုင္း ၃)

0 comments
ေဒၚခင္ၾကည္ေျပာျပတဲ့ လူ (၅)ေယာက္အေၾကာင္း (လွကြန္႔) (အစပိုင္း ၃)
ဧၿပီ ၂ဝ၁၂ ျမန္မာသစ္မဂၢဇင္းမွ
ေနာက္တေယာက္က နံမည္ႀကီးေခါင္းေဆာင္ႀကီးတစ္ဦး ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တစ္ဦးအျဖစ္ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့တဲ့၁၉၄၈ ကေန ၁၉၆၂ အထိ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ ဦးနုပါ။ ေနာက္ ကြန္ျမဴနစ္ေတြကို ေတာထဲေမာင္းခ်လိုက္တာ၊ ဆက္တိုက္ဆိုသလို ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး က်ယ္ျပန္႔ႀကီးမား လာတာ၊ ျပည္တြင္းစစ္ကို အေၾကာင္းျပၿပီး ဗိုလ္ေနဝင္းက စစ္တပ္တိုးခ်ဲ႔တာ။ စစ္အုပ္စုကိုအားေကာင္းေအာင္လုပ္လာတဲ့အထိပဲ။ ၁၉၅၈ ခုနွစ္မွာ ဗိုလ္ေနဝင္းကို ဦးနုက နိုင္ငံေတာ္အာဏာလႊဲေျပာင္းေပးအပ္ၿပီး အိမ္ေစာင့္အစိုးအျဖစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေစတာ။

အဲ့ဒီမွာ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုတည္ေဆာက္ဖို႔၊ နွစ္ဖက္တန္းတူရည္တူေဆြးေႏြး၊ သင္ပုန္းေခ်စတဲ့နည္းေတြ သံုးရမယ့္အစား တဖက္ လက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြ လက္နက္ခ်အညံ့ခံဖို႔ကိုသာ တလွ်ာက္လံုးေတာင္းဆိုခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ဒီလိုလုပ္တာဟာ ဗိုလ္ေနဝင္း စစ္တပ္နဲ႔ ဆိုရွယ္လစ္ဒီမိုကရက္ေတြအႀကိဳက္ လုပ္တာပဲ။ တကယ္ ဒီလိုျဖစ္လာတာဟာ ဦးနုမွာတာဝန္ရွိတယ္။ ဦးနုဟာ သူတစ္ပါး ေျပာတာကို ယံုလြယ္တယ္။ ဒါဟာ သူ႔ရဲ့အားနည္းခ်က္ပဲ။ ဒီအားနည္းခ်က္ဟာ သူ႔အတြက္အႏၱရာယ္ျဖစ္လာတာပဲေလ။

ေနာက္တစ္ေယာက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း၊ မင္းကို ေနာက္တစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေျပာျပဦးမယ္။ အဲ သူကလည္း ဒို႔ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ တစ္ခန္းတစ္က႑ေတာ့ရွိသား။ ၁၉၆ဝ ခုနွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးစမွာ “ကိုႀကီးနု..ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၿခိမ္းေျခာက္မဲထည့္ခိုင္းထည့္ခိုင္းတဲ့ ကိစၥေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လံုးဝမသက္ဆိုင္ပါ။ ဗိုလ္ေအာင္ေရႊတို႔အုပ္စု လုပ္တာသာျဖစ္ပါတယ္။ ကိုႀကီးနုသိတဲ့အတိုင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မဲေပးၾကဖို႔ ေရဒီယိုကေျပာခဲ့တာပါ”လို႔ သတင္းပို႔သတဲ့။ ဒါဟာလည္း ဗိုလ္ေနဝင္းကို ဦးနုယံုၾကည္စရာအခ်က္ေပါ့။ တနည္းအားျဖင့္ ဗိုလ္ေနဝင္းက ဦးနုကိုအယံုသြင္းလိုက္တာ။ ေနာက္တနည္းေျပာရရင္ အစက သူ႔ကို ဘံုေႁမွာက္ေပးခဲ့တဲ့ သူ႔ကိုေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ေမြးခဲ့တဲ့ ဆိုရွယ္လစ္စစ္ဗိုလ္အုပ္စုကို တန္ျပန္ထိုးနွက္ဖို႔အင္အားစုလိုက္တာပဲ။

ဒါကိုလည္း ဦးနုက ယံုေပးလိုက္တဲ့အခါ သူ႔ကို ပခုန္းေပၚထမ္းတင္ေပးလိုက္တဲ့ ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္၊ ဗိုလ္ေအာင္ေရႊစတဲ့ ဆိုရွယ္လစ္စစ္ဗိုလ္ေတြ ကို ျဖဳတ္လိုက္တာကိုး။ ဒီလိုလုပ္လိုက္တာဟာ ဆိုရွယ္လစ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း ဦးဘေဆြတို႔သာမက ဆိုရွယ္လစ္ စစ္ဗိုလ္အုပ္စုတစ္ခုလံုး အထိတ္တလန္႔ျဖစ္ၾကရသတဲ့။

ဒီမွာ အလ်ဥ္းသင့္လို႔ ဆိုရွယ္လစ္အုပ္စုျဖစ္လာမယ့္အုပ္စုနဲ႔ ဗိုလ္ေနဝင္း ဘယ္လိုပတ္သက္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မင္းတို႔လူငယ္ေတြသိေအာင္ ေျပာျပမယ္။ ၁၉၄၂ ခု ဇူလိုင္လ ၂၇ ရက္ေန႔မွာ ဘီအိုင္ေအ(ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္)ကိုဖ်က္၊ ဘီဒီေအ(ဗမာ့ကာ ကြယ္ေရးတပ္မေတာ္) ကို ျပင္ဆင္ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၾကတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက မင္းတို႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ကာနယ္လ္(ဗိုလ္မႉးႀကီး) စစ္ေသနာပတိ၊ ဗိုလ္စႀက္ာ၊ ဗိုလ္လက္်ာတို႔က(ဒုတိယ ဗိုလ္မႉးႀကီး) စစ္ဦးစီးမႉးေတြျဖစ္တယ္။ ဗိုလ္ေနဝင္း၊ ဗိုလ္ေဇယ်၊ ဗိုလ္ရန္နိုင္တို႔က ဗိုလ္မႉး(ေမဂ်ာ)ေတြျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္ေနဝင္းဟာ စစ္ဦးစီးမႉးဗိုလ္လက္်ာ ေပးတဲ့အမိန္႔နဲ႔တာဝန္ကို ဘာမွမလုပ္ပဲ တေလွ်ာက္လံုးျငင္းဆန္ခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းၿပီးရင္ သူသာ ဒုတိယ အႀကီးအကဲျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္တာပဲ။

၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္၊ ဂ်ပန္က လြတ္လပ္ေရးေပးၿပီး ျမန္မာစစ္တပ္ျပန္ဖြဲ႔တဲ့အခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအင္ဆန္းက စစ္ဝန္ႀကီး၊ ဗိုလ္ေနဝင္းက ဗိုလ္မႉးႀကီး စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္(ေသနာပတိ)ခန္႔ထားခဲ့တယ္။ ဒီလိုခန္႔တာဟာ သူ႔အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ မဟုတ္။ နွစ္ပါတီညီၫြတ္ေရးေၾကာင့္ ေပးတာပဲ။ သခင္ဗစိန္၊ သခင္ထြန္းအုပ္တို႔က ဗိုလ္ေနဝင္းကိုေသနာပတိေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုတာေၾကာင့္ပဲ။ “ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းအပါအဝင္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္က ဘာမွအသံုးမက်ဘူး၊ အလုပ္လည္းမလုပ္ဘူး”လို႔ ဗိုလ္ေနဝင္းေခါင္းေဆာင္တဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔အုပ္စုကေျပာၿပီး လူငယ္ေတြကိုစည္းရံုးခဲ့ၾကတယ္။

ဒီမွာ(သူေတာ္ခ်င္းခ်င္း သတင္းေလြ႔ေလြ႔ေပါင္းဖက္ေတြ႔)ဆိုတဲ့စကားအတိုင္း ဗိုလ္ေနဝင္းနဲ႔ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးစတဲ့ ဆိုရွယ္လစ္စစ္ဗိုလ္အုပ္စု
(အဲ့ဒီတုန္းက ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးသည္ပင္ ဗိုလ္ႀကီးအဆင့္ပဲရွိေသးတယ္)ဟာ ဆရာေမြးခ်င္သူနဲ႔ တပည့္ေမြးခ်င္သူေတြဆံုမိၾကတာကိုး။ ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး၊ ဗိုလ္ေအာင္ေရႊတို႔က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဗိုလ္လက္်ာတို႔ကို အန္တုဖက္ၿပိဳင္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုဖက္ၿပိဳင္နိုင္ဖို႔က ဂုဏ္တူျဒပ္တူလိုတယ္ေလ။ အနိမ့္ဆံုး အရည္အခ်င္းမမီရင္ေတာင္ ရာထူးအဆင့္အတန္းေတာ့ရွိဖို႔ လိုတယ္။
ဗိုလ္ေနဝင္းကလည္း ဗိုလ္လက္်ာ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းတို႔ကိုတိုက္ဖို႔ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါလိုတယ္။ ရွာတယ္။ ဒီမွာတင္ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးအုပ္စုနဲ႔ ဗိုလ္ေနဝင္း တပည့္ေမြးဆရာေမြးနဲ႔စနစ္နဲ႔ ေပါင္းဖက္မိၾကတယ္။ ဗိုလ္ေနဝင္းတို႔ဟာ ဗိုလ္လက္်ာကိုသာမကေတာ့ပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုပါ ေဝဘန္ တိုက္ခိုက္လာၾကတာကလားကြဲ႔။ မင္းတို႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ကိုသန္းထြန္းတို႔ကသိေပမယ့္ ညီၫြတ္ေရးပ်က္မွာစိုးလို႔ နႈတ္ပိတ္ေရငံုေနခဲ့ ၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးျဖစ္ဖို႔ လအနည္းအလုိ (၁၉၄၅)ခုနွစ္ေလာက္ထဲမွာ အေရးမယူလို႔မျဖစ္တဲ့အေျခအေနေရာက္လာလို႔ ဗိုလ္ေနဝင္းကို စစ္ေသနာပတိအျဖစ္ကေန စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ရာထူးကို ခ်လိုက္တယ္။ ဒါဟာ ပထမအဆင့္ပဲ။ ဒုတိယအဆင့္က စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ေနဝင္းကို ရိကၡာေထာက္ပံ့ေရးမႉးအထိ အရာခ်လိုက္တယ္။ ဒီလိုခ်ရတဲ့အေၾကာင္းက (၁၉၄၃)ခု ဒီဇင္ဘာထဲမွာ ေအာင္လံစစ္ေသနာပတိ ရံုးမွာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္တို႔က လာေတြ႔ၿပီး “စစ္ဝန္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက သူသြားရာေနရာတိုင္း ဂ်ပန္အႀကံေပး အရာရွိခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဆာဝါမိုတိုက တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနတယ္၊ ဗိုလ္ႀကီး ကဝါရွီမာကလည္း အလစ္မေပးဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါ့ကိုယ္စား မင္းတို႔ အစည္းအေဝးမွာ ဗိုလ္ေနဝင္းကို ေခါင္းေဆာင္ခိုင္း၊ မင္းတို႔အစည္းအေဝးက ဆံုးျဖတ္တဲ့အတိုင္း ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးစမယ္” လို႔ ေျပာသတဲ့။

ဗိုလ္ေနဝင္းကလည္း သေဘာတူၿပီး သဘာပတိလုပ္သတဲ့။ အဲ့ဒီ အစည္းအေဝးက (၁၉၄၄)ခု ဇူလိုင္(၂၂)ရက္ေန႔မွာ ေတာ္လွန္ေရးစဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာဆိုကိုး။ အစည္းအေဝးတက္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ရန္ေအာင္၊ သခင္သာၫွင္းတို႔က ရန္ကုန္မွာ သခင္သန္းထြန္းနဲ႔ေတြ႔ၿပီး အစည္းအေဝး အေၾကာင္းေျပာေတာ့ သခင္သန္းထြန္းအေတာ္အံ့ၾသၿပီး ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းကို အေၾကာင္းၾကားတာကိုး။ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းဟာ သိသိခ်င္း ဗိုလ္ေနဝင္းကိုေခၚၿပီး “ခင္ဗ်ား ေသနာပတိမလုပ္နဲ႔ေတာ့ စစ္ဦးစီးပဲလုပ္” ဆိုၿပီး ရာထူးခ်လိုက္တယ္တဲ့။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးၿပီးစမွာ တပ္ကထုတ္ဖို႔အထိ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ သခင္သန္းထြန္းက ညီၫြတ္ေရးၿပိဳကြဲလို႔မျဖစ္ဘူးဆိုၿပီး အတင္းတားတာနဲ႔ မထုတ္ျဖစ္ခဲ့ဘူးတဲ့။ ဗိုလ္ေနဝင္းဟာ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းကိုပါ အန္တုလာတာေတြ၊ ၿပိဳင္လာတာေတြနဲ႔ တျခားအေၾကာင္းေတြလည္း ရွိေသးသတဲ့။
(ဆက္ၿပီး တင္ေပးပါ့မယ္။ အက်အေပါက္ေလးေတြ ျပန္စစ္ေနလို႔ပါ)

ေဒၚခင္ၾကည္ေျပာျပတဲ့ လူ (၅)ေယာက္အေၾကာင္း (လွကြန္႔) (အစပိုင္း ၂)

0 comments
ေဒၚခင္ၾကည္ေျပာျပတဲ့ လူ (၅)ေယာက္အေၾကာင္း (လွကြန္႔) (အစပိုင္း ၂)
ဧၿပီ ၂ဝ၁၂ ျမန္မာသစ္မဂၢဇင္းမွ
ဒုတိယအအႀကိမ္ ေဒၚေဒၚနဲ႔ဆံုျဖစ္တာက အိႏၵိယနိုင္ငံဆိုင္ရာ ျမန္မာသံအမတ္ႀကီးရာထူးက ဖယ္ရွားခံရၿပီးတဲ့အခ်ိန္။ ၁၉၆၉ ဝန္းက်င္ဆိုပါစို႔။ အိုးေဝဂ်ာနယ္ ထုတ္ေနခ်ိန္ေပါ့။ နိုင္ကငံေရးေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းႀကီးေတြ သက္ႀကီးရြယ္အို ပညာရွင္ေဟာင္းႀကီးေတြနဲ႔ လိုက္လံေတြ႔ဆံုဖို႔ ဦးညိဳျမက တိုက္တြန္းပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ လိုက္မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၊ ဦးဘေဆြ၊ ေဒါက္တာဘေမာ္၊ သခင္ဝတင္၊ သခင္တင္၊ သခင္ခ်စ္ေမာင္၊ ဗိုလ္ျမေသြးစတဲ့ လက္ဝဲလက္ယာေခါင္းေဆာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေတြ႔ေပးပါတယ္။ ဒီလိုေတြ႔ေပးတာက သူတို႔ဆီက စာမူေတြရေအာင္ေတာင္းဖို႔ပါ။ စာမူေတာင္းလို႔မရရင္ သူတို႔စကားေျပာလာေအာင္ ဆြေပးပါ။ သူတို႔ေျပာတဲ့အထဲမွာတန္ဖိုးရွိတဲ့၊ သမိုင္းတန္ဖိုးရွိတဲ့စကားေတြ ပါလာလိမ့္မယ္။ အဲ့ဒါကို ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္သားပါ။ အဲ့ဒီမွတ္သားထားတာေတြဟာ မင္းအတြက္ စာေတြျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ဆရာဦးညိဳျမက သြန္သင္ပါတယ္။ ဒီသြန္သင္ခ်က္က ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြနဲ႔ ေတြ႔ျဖစ္တာပါ။ ေဒၚေဒၚ ေဒၚခင္ၾကည္နဲ႔ေတြ႔ျဖစ္တာလည္း ဒါ့ေၾကာင့္ပါပဲ။ သားေသလင္ဆံုးဘဝမွာ သံအမတ္ႀကီးအျဖစ္ကလည္း ျပဳတ္က်ခံရတဲ့ဘဝ၊ ဒီၾကားထဲ ရွိတဲ့သားသမီးနွစ္ျဖာကလည္း နိုင္ငံရပ္ျခားမွာ၊ အင္မတန္စိတ္ဓါတ္က်ၿပီး ၫိွဳးခ်ံဳးေနမွာပဲလို႔ေတြးထင္ရင္း တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းက အခု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေနထိုင္ေနတဲ့အိမ္ေရွ႔ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ၿခံဝမွာ သစ္သားတံခါးေလး ကာဆီးထားပါတယ္။ တျခားဘယ္လို အေစာင့္အေရွာက္ အတားအဆီးမွမရွိပါ။ စစ္ေဆးေမးျမန္းမယ့္သူလည္း မရွိ။ (ေၾသာ္..အေတာ္အထီးက်န္ဆန္လွပါလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္) သစ္သားတံခါးေလးကို အသာဟၿပီး အထဲဝင္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ သင္းပ်ံ႔ေမႊးႀကိဳင္တဲ့ပန္းရနံ႔ေလးက နွာဝကို ကလူက်ီစယ္လိုက္တယ္။ အင္းလ်ားေရျပင္က ိုရွပ္တိုက္ေျပးလႊားလာတဲ့ေလေျပနုက လန္းဆန္းေစတယ္။ ၿခံတြင္းမွာ သန္႔ျပန္႔ရွင္းလင္းေနတယ္။ ၿခံက်ယ္ႀကီးရဲ့ ေနာက္ဖက္မွာ အျဖဴေရာင္ဆင္ဝင္နဲ႔ ၂ ထပ္တိုက္ႀကီး တစ္လံုး၊ ေရွ႔ေျမာက္ဘက္ အင္လ်ားကန္စပ္မွာ အေရွ႔ဘက္လမ္းမႀကီးနဲ႔ကပ္လ်က္မွာ သစ္သားအိမ္ေလးတစ္လံုးစီ၊ အလယ္ေျမကြက္လပ္မွာ စက္ဝိုင္းပံုေျမႀကီးေပါင္ လုပ္ထားတယ္။ အဲ့ဒီေပါင္ေပၚမွာ လစ္လီပန္းေတြအျပည့္ စိုက္ထားတဲ့ပန္းခင္းႀကီး၊ ၿခံရဲ့ တျခားက်န္ေနရာေတြမွာလည္း တျခားအပင္ေတြစိုက္ထားတယ္။ တစ္ၿခံလံုး စိမ္းလန္းစိုေျပလွပေနတယ္။ အျဖဴေရာင္ လစ္လီပန္းပြင့္ႀကီးေတြက ဆြဲေဆာင္မႈအား အေကာင္းဆံုး။

ၫိႈးငယ္ပန္းလ်ေနလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ထားတဲ့အထင္ ပါစင္ေအာင္လြဲပါေပါ့။ ၿခံထဲက အျပင္အဆင္အမြမ္းအမံေတြက စိတ္ဓါတ္မက်တဲ့အျပင္ လန္းဆန္းတက္ႂကြလာေစတယ္။ ဒါဟာ ေဒၚေဒၚ့ရဲ့စိတ္ဓာတ္ကို ခန္႔မွန္းနိုင္တယ္။ သားကြဲလင္ကြဲဘဝ၊ အိမ္နိမ့္စံဘဝမွာေတာင္ စိတ္ဓါတ္ မက်ပဲ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို လန္းဆန္းတက္ႂကြလာေအာင္ ဖန္တီးနိုင္စြမ္းရွိသလို သူ႔ကိုယ္သူလည္း စိတ္ဓာတ္ခိုင္ခိုင္ ထားနိုင္တယ္ဆိုတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

အိုးေဝဂ်ာနယ္ ၂ ပတ္တစ္ႀကိမ္ စေနေန႔မွာ ထုတ္ေဝေလ့ရွိတယ္။ ဂ်ာနယ္ထြက္တဲ့စေနေန႔တိုင္းမွာ ေဒၚေဒၚ့အိမ္ ေရာက္ေလ့ရွိတယ္။ ေရာက္တဲ့ ေန႔တိုင္းလိုလို ဆင္ဝင္ေအာက္မွာ ေဒၚေဒၚ့ကို ေတြ႔ရေလ့ရွိတယ္။ ေဒၚေဒၚ့ရဲ႔ပံုသ႑န္က သူေျပာတာေတြကို နားေထာင္ေပးမယ့္ သူကို ငံ့လင့္ေနဟန္တူတယ္။ က်ေနာ္က ဆယ့္ငါးရက္ စေနေန႔တိုင္းလို ေဒၚေဒၚေျပာတာေတြကို နားေထာင္မွတ္သားေလ့ရွိတာကိုး။ က်ေနာ္ မေရာက္ခင္မနက္ပိုင္းမွာ သံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းေလာင္းတယ္။ ဆင္ဝင္ေအာက္ထပ္က စားပြဲေလးေပၚမွာ ေႂကြေရသုတ္ဆြမ္းခ်ိဳင့္ေလးတင္ ထားၿပီး ေလာင္းေလ့ရွိတယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ လက္ဘက္ရည္၊ မုန္႔၊ ေရေႏြးၾကမ္းတို႔ ေဒၚေဒၚ့ေဝယ်ာဝစၥလုပ္ေပးတဲ့ ကုလားမေလးက လာခ် ေပးတယ္။

ေဒၚေဒၚက သူ႔ခင္ပြန္းသည္အေၾကာင္း တမ္းတမ္းတတ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႔အေၾကာင္းလည္း ပါတယ္။ သူ႔ခင္ပြန္းသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေျပာျပခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္နဲ႔ေပါင္းရတဲ့အေၾကာင္း၊ ဂ်ပန္သြားခရီးအေၾကာင္း၊ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္းေတြနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈ သူမကိုယ္ေတြ႔ေတြကို ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။ အဲ့ဒီအထဲက မွတ္မွတ္သားသား လူ (၅)ဦးအေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

အဲ့ဒါေလး ျပန္လည္တင္ျပခ်င္ပါတယ္။
“ဒီေန႔ေတာ့ လူ (၅)ေယာက္အေၾကာင္း ေျပာျပမယ္။ ပထမေျပာျပမွာက ေဒၚေဒၚ့ေယာကၤ်ားအေၾကာင္းပဲ။ ေဒၚေဒၚ့ေယာကၤ်ားဟာ ေစာေစာ စီးစီးငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေသသြားတာေကာင္းတယ္။ တကယ္လို႔ ေစာေစာမေသပဲ ဟိုဟာေတြနဲ႔ေပါင္းမိသြားရင္ နံမည္ပ်က္နဲ႔ေသရမွာ။
အဲ့ဒါေလး နည္းနည္းရွင္းျပမယ္။ ေနာက္လူေတြအတြက္ သင္ခန္းစာယူစရာလည္းေကာင္းတယ္။ နိုင္ငံေရးမွာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတေယာက္ ျဖစ္လာဖို႔ဆိုတာ ေတာ္တည့္ေျဖာင့္မွန္တဲ့ အဝန္းအဝိုင္းလိုတယ္။ သူ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုဗဟိန္းတို႔လိုလူေတြက ဝိုင္းရံေပးၾကတယ္။ သခင္ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ သခင္ဗဟိန္းတို႔၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔ ဝိုင္းရံေပးၾကတယ္၊ လက္တြဲလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ သခင္ျမ၊ သခင္ခ်စ္၊ သခင္စိုးတို႔ သခင္ေလးေမာင္တို႔လည္း ပါတာေပါ့။ အထူးသျဖင့္ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း၊ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ၊ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္ဗဟိန္း၊ သခင္ျမတို႔က အနီးကပ္ ထိန္းေပးၾကတယ္။ တပ္ထဲေရာက္ေတာ့လည္း ဗိုလ္လက္ယာ၊ ဗိုလ္ေဇယ်၊ ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာတို႔ ဗိုလ္ဗထူးတို႔လိုသူေတြက ဝိုင္းရံထားၾကတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုေအာင္ဆန္း၊ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းလို႔ တရွိန္ထိုးနံမည္ရလာတာပဲ။

ဒါဟာ ဘာလဲဆိုရင္ ပညာတတ္တာ၊ လူစြမ္းလူစရွိတာေလာက္နဲ႔ မလံုေလာက္ဘူး။ ရိုးသားေျဖာင့္မတ္ရမယ္။ ကိုယ္က်င့္သိကၡာလည္း ရွိရမယ္။ နိုင္ငံေရးယံုၾကည္ခ်က္ရွိရမယ္။ ခိုင္မာရမယ္။ နိုင္ငံတကာနဲ႔ ျပည္တြင္းနိုင္ငံေရးမွာ အေျမာ္အျမင္ရွိရမယ္။ အရွည္ျမင္တတ္ရမယ္။ ျပည္သူလူထုအက်ိဳးအတြက္ မိမိကိုယ္က်ိဳးကိုမငဲ့တဲ့ ပိုင္းျဖတ္မႈရွိရမယ္။ မိတ္ေဆြနဲ႔ေတြ႔ရင္ဖေယာင္း ရန္သူနဲ႔ေတြ႔ရင္သံေခ်ာင္း၊ နာယကဂုဏ္နဲ႔ ျပည့္စံုရမယ္။ အဲ့ဒီလို နိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ေပါင္းမိလို႔ ငါ့ေယာကၤ်ား နံမည္သတင္းေကာင္းခဲ့တာ။ တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရး လုပ္ရင္း အယူအဆေတြကြဲလာတယ္။ စိတ္ဝမ္းကြဲလာတယ္။ လက္ဝဲအင္အားစုျဖစ္တဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ေတြကို ဖဆပလထဲက ကန္ထုတ္ခဲ့တယ္။ (ဆက္တင္ေပးပါ့မယ္) ကိုယ္ရိုက္ထားတဲ့စာမွာ အက်အေပါက္ေလးေတြ ျပန္စစ္ေနလို႔ပါ)

ေနာက္ဇာတ္ေဆာင္တဦးက ေဒၚခင္ၾကည္ပါ။ (လွကြန္႔)

0 comments
ေနာက္ဇာတ္ေဆာင္တဦးက ေဒၚခင္ၾကည္ပါ။ (လွကြန္႔)
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ဇနီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့မိခင္ပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဆိုတာ ဗမာ့နိုင္ငံေရးေလာကကို ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳေန ၾကတဲ့သူေတြထဲက တစ္ဦး၊  ေနာက္ေတာ့ လြတ္လပ္ေရးဗိသုကာႀကီး၊ တပ္မေတာ္ရဲ့ဖခင္၊ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ စတဲ့ဂုဏ္ပုဒ္ေတြနဲ႔ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားခဲ့သူပါ။ ေဒၚခင္ၾကည္ဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ခ်စ္ဇနီးပါပဲ၊ ေဒၚေဒၚ့ကို စတင္ျမင္ဖူးတာ သားလတ္ ကိုေအာင္ဆန္းလင္း ေရနစ္ကြယ္လြန္ခ်ိန္ကေပါ့။ ေန႔ရက္အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ၁၉၅၄-၅၅ ေလာက္လို႔ထင္ပါတယ္။ ဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းကြယ္လြန္တာ ဘာမွမၾကာေသး ကြယ္လြန္သူအတြက္ မ်က္ရည္မွမစဲေသးခင္မွာ ရင္နွစ္သည္းျခာရတနာတစ္ဦး ထပ္မံဆံုးရံႉး လိုက္ရတဲ့ေဒၚေဒၚ ပဋာေျမလူးျဖစ္စဥ္ေလ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေပၚ ေမတၱာထားၾကတဲ့ျပည္သူေတြဟာ ခုလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရင္ေသြးတစ္ဦး ဆံုးရံႉးျပန္တာသိၾကေတာ့ အေတာ့္ကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ၾကတာကလား။ ေဝးသူေတြက စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကသလို ရန္ကုန္ၿမိ့ဳတြင္းနီးသူေတြက အေျပးအလႊားသြားေရာက္ သတင္းေမးၾက တာကိုး။ စာေရးသူလည္း ဒီတုန္းကမွ ေဒၚေဒၚ ေဒၚခင္ၾကည္ကို လူကိုယ္တိုင္ျမင္ဖူးတာပါ။ ေဒၚေဒၚနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာသိရတာက ၁၉၆ဝ ခုနွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲကာလ အိုးေဝဦးညိဳျမရဲ့ေက်းဇူးပါ။ အိုေဝဦးညိဳျမက ဆရာအရင္းေလ။ အိုးေဝသတင္းစာ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ နွစ္အေတာ္ၾကာၾကာ လုပ္ခဲ့ဖူးေတာ့ အေတာ့္ကိုရင္းနွီးတာကိုး။ ဆရာက က်ေနာ့္ကို သူ႔ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥတခ်ိဳ႔ ေျပာျပဖူးေပမယ့္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥေတြ ခိုင္းေလ့မရွိဘူး။ စာေပကိစၥ နိုင္ငံေရးကိစၥေတြမွာ သေဘာတရား အယူအဆမတူေပမယ့္ ခိုင္းတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္း မျငင္းမဆန္လုပ္ ေပးတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စာေပကိစၥေတြမွာ ဆရာစာေရးတဲ့အခါ လိုအပ္တဲ့အေၾကာင္းအရာ အခ်က္အလက္တခ်ိဳ႔ ကူညီရွာေဖြေပးရ ပါတယ္။ တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္၊ ဘားနက္စာၾကည့္တိုက္၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ရံုးစာၾကည့္တိုက္ ေနာင္ အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္ေတြက အခ်က္အလက္အခ်ိဳ႔ ရွာေပးရပါတယ္။

၁၉၆၁ ခုႏွစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းအိမ္ေစာင့္အစိုးရက ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပေပးပါတယ္။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ အဓိကပါဝင္ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့ နိုင္ငံေရး ပါတီႀကီးေတြကေတာ့ ဖဆပလ၊ ပထစ၊(ျပည္ေထာင္စုပါတီ) ပမညတတို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ပါတီေလးတခ်ိဳ႔နဲ႔ တသီးပုဂၢလေတြလည္း ဝင္အေရြးခံ ၾကပါတယ္။ နိုင္ငံနဲ႔အဝွမ္းက်င္းပတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးပါ။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲႀကီးမွာ ေညာင္ေလးပင္အေရွ႔ၿမိ့ဳနယ္ (ပဲခူးခရိုင္) မဲဆႏၵနယ္မွ ပမညတအမတ္ေလာင္း လူထုဦးတင္ေမာင္(လူထုသတင္းစာ ရန္ကုန္တိုက္ခြဲတာဝန္ခံ) ဝင္ေရာက္အေရြးခံပါတယ္။ စာေရးသူက ဦးတင္ေမာင္ရဲ့ အမတ္ေလာင္းကိုယ္စားလွယ္ ေရြးေကာက္ပြဲေအာင္နိုင္ေရးတာဝန္ယူ လုပ္ေနခ်ိန္ေပါ့။ ေညာင္ေလးပင္ အေရွ႔မဲဆႏၵနယ္မွာ ၿပိဳင္ဘက္ေတြက ဖဆပလ က ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း(ေညာင္ေလးပင္)ပထစ က ေရွ႔ေနဦးေမာင္တင္(တခ်ိဳ႔ မဆလာေမာင္တင္လို႔လည္းေခၚတယ္) သူက ပဲခူးသား၊ ပဲခူးကပါ အေရြးခံတယ္။ ေညာင္ေလးပင္မွာ သူ႔ကို မသိတဲ့လူမရွိ။ ေညာင္ေလးပင္မွာ လူသိမ်ားထင္ရွားၿပီးၾသဇာရွိတဲ့ ဦးထြန္းလိႈင္တို႔ရွိတယ္။ သူတို႔ကိုမေရြးပဲ ပထစ က ဦးတင္ေမာင္ကို အေရြးခံခိုင္းတာ။ ပမညတကေတာ့ လူထုဦးတင္ေမာင္။

တေန႔ ဦးနု၊ ေဒၚခင္ၾကည္တို႔ ေညာင္ေလးပင္ကို ေရာက္လာၾကတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ေညာင္ေလးပင္အခ်ဳပ္ေထာင္ထဲက ဦးညိဳျမထြက္လာ ပါတယ္။ ဦးညိဳျမက စာေရးသူတို႔ကို ေတြ႔ခ်င္တယ္ဆိုလို႔သြားေတာ့ ဦးညိဳျမရယ္၊ ေဒၚခင္ၾကည္ရယ္၊  ဦးနုရယ္ေတြ႔တယ္။ ဦးညိဳျမက စာေရးသူနဲ႔ ဦးနု၊ ေဒၚခင္ၾကည္တို႔နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲကိစၥပါ။ အာလာပသလႅပစကား ခဏေျပာၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲကိစၥ ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။ ပထမဆံုး ေဒၚေဒၚက နယ္ေျမအေနအထားနဲ႔ ျပည္သူလူထုေတြရဲ့အေျခအေနကို ေမးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စာေရးသူရဲ့သေဘာထား ေမးပါတယ္။ “ေဒၚေဒၚ အခုေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဦးတင္ေမာင္အနိုင္ရေရး လိုက္လုပ္ေနတာဟာ ရာထူးပါဝါ အာဏာရေရးမဟုတ္ပါဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္လုပ္ေနတာပါ။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရွိပဲနဲ႔ တိုင္းျပည္ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး လုပ္တာဟာ လံုးဝအဓိပၸာယ္မရွိပါဘူး သမင္ေမြးရင္းက်ားစားရင္း ဆိုသလိုျဖစ္မွာပါပဲ။

ေနာက္တခုက စစ္က်ေရာက္ေဒသက ျပည္သူေတြဟာ စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္နဲ႔ အတိဒုကၡေရာက္ၾကရတယ္။ ဒဏ္ရာအနာတရ ရၾကတယ္။ ေနာက္ အသက္ေသၾကရရွာတယ္။ မိကြဲ ဖကြဲ မိသားစုကြဲျဖစ္ရတယ္။ အိုးအိမ္စည္းစိမ္ေတြ မီးေလာင္ပ်က္စီး ဆံုးရံႉးၾကရတယ္။ စစ္နဲ႔ေဝးသူေတြလည္း မသက္သာဘူး။ အခြန္ထမ္းျပည္သူေတြရဲ့ အခြန္ဘဏၰာေတြဟာ ေဆးရံု စာသင္ေက်ာင္း စတာေတြအတြက္ သံုးရမယ့္အစား က်ည္ဆန္ဖိုး၊ လက္နက္ခဲယမ္းေတြ ဝယ္ယူရာမွာ အသံုးျပဳခံေနရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က ပထစအစိုးရျဖစ္ရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ မယ္လို႔ အတိအလင္း ေၾကျငာထားတာပဲ။ ဒီေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ပထစအနိုင္ရမွျဖစ္မယ္။ ဖဆပလသာ အနိုင္ရသြားရင္ တိုင္းျပည္ေတာ့ သံဃာစင္ပါ ေမွာက္မွာ။ ဒါကိုလည္း ပမညတကလူႀကီးေတြ သိတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပမညတေခါင္းေဆာင္ေတြက ပထစေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔  ထိပ္တိုက္အေရြးမခံေရး ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့ၾကတာေပါ့။ ေဒၚေဒၚတို႔ စိုးရိမ္တာက မဲေတြျပန္႔ၿပီး ကြဲသြားမွာစိုးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပမညတ နိုင္ နိုင္ေျခ ရွိရင္ နိုင္ေအာင္လုပ္ပါ။ အကယ္လို႔ နိုင္ နိုင္ေျခမရွိဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဖဆပလထဲ မဲေရာက္သြားမွာ စိုးရိမ္တယ္။ ဦးတင္ေမာင္ဆိုတာကလည္း ဒီေဒသနဲ႔ စိမ္းေနတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီေဒသကမဲေတြ လူထုဦးတင္ေမာင္ရရင္ ရ၊ မရရင္ ဦးေမာင္တင္ကို ဝိုင္းဝန္းကူညီပါလို႔ တိုက္တြန္း ခ်င္တယ္။ ဖဆပလထဲေတာ့ လံုးဝ ထည့္လို႔မျဖစ္ဘူးမို႔လား” (ဆက္ရိုက္ ဆက္တင္ေပးပါ့မယ္)

ေဒၚခင္ၾကည္ေျပာျပတဲ့ လူ (၅)ေယာက္အေၾကာင္း (လွကြန္႔)

0 comments
ေဒၚခင္ၾကည္ေျပာျပတဲ့ လူ (၅)ေယာက္အေၾကာင္း(လွကြန္႔)
ဧၿပီ ၂ဝ၁၂ ျမန္မာသစ္မဂၢဇင္းမွ
(က်ေနာ္ ဒီေဆာင္းပါးကို စာရိုက္ၿပီး ျပန္တင္မယ္တင္မယ္နဲ႔ မလုပ္ျဖစ္ပါ။ ဇက္နည္းနည္းနာေနတာလည္း ပါပါတယ္။ မနက္ကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ စေတးတပ္စ္ေအာက္မွာ ေရးထားတဲ့ကြန္မန္႔ေတြေတြ႔ၿပီး မဖတ္ရေသးသူေတြ မနည္းပါလားလို႔သိလိုက္ရၿပီး ဖတ္မိရင္ အက်ိဳးမ်ားၾကမယ္ေတြးမိကာ ခုေတာ့ စရိုက္ စတင္ပါၿပီ။ အားလံုး ၉ မ်က္နွာပါ။ ရွယ္ယာလုပ္လို႔ ရပါတယ္။ လုပ္လည္း လုပ္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ စိတ္ရွည္ရွည္ဖတ္ရင္ သူ႔ေရးဟန္ သူ႔အဖြဲ႔အႏြဲ႔ထဲမွာ ျမွဳတ္ထားတာေတြက ေဖာ္ထုတ္လို႔ရမယ္ထင္ပါတယ္) (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ) ေမ ၃၁ ၂ဝ၁၃

ဘဝဆိုတာ အခ်ိဳးအေကြ႔ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းမႈေပါင္းမ်ားစြာ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားမႈေပါင္းမ်ားစြာကို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားရတာကို ဆိုလိုတယ္လို႔ နားလည္သေဘာေပါက္တယ္။ သာမန္လူေတြက ျဖစ္စဥ္ေပါင္းမ်ားစြာရွိခဲ့သလို ဂုဏ္ထူးဝိေသသထူရွိတဲ့သူေတြထဲက အနမတဂၢမ်ားစြာထဲက မ်ားစြာဟာလည္း သူ႔နည္းသူ႔ဟန္၊ သူ႔ဝန္းက်င္နဲ႔သူ၊ ေတြ႔ထိၾက၊ ရင္ဆိုင္ၾက၊ တိုက္ခိုက္ၾကနဲ႔ ဘဝကိုတည္တန္႔ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကတာပါ။
ဒီလို ႀကိဳးပမ္းရင္းႀကိဳးပမ္းရင္းနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းလက္ပန္းက်လာတတ္ၾကစၿမဲပါ။ သန္တုန္းျမန္တုန္း သြက္လက္တုန္းမွာ အတၱမာန္မာန တရားေတြနဲ႔ေရာႁပြမ္းတဲ့အထင္၊ အျမင္၊ အေတြးေတြနဲ႔ ဟန္တလံုးမာန္တလံုး ေမာက္မာတတ္ၾကေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္အဝန္းအဝိုင္း၊ အိုမင္း ရင့္ေယာ္မႈ၊ က်န္းမာေရးခ်ိဳ႔တဲ့မႈ၊ အယူအဆအေတြးအေခၚေဖါက္ျပန္မႈေတြက ေရရွည္မွာ လက္ပမ္းက်သလိုမ်ိဳးျဖစ္တတ္တာကို သတိသမၸဇဥ္ တရားနဲ႔ေရွးရႉသြားဖို႔ လိုမယ္ထင္တယ္။

ဒီအခါမွာ အခါအခြင့္သင့္လို႔ ျဖစ္စဥ္နွစ္ခုကို ယွဥ္္တြဲေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သမိုင္းမွာျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုတာ အေတာ္နည္း ပါတယ္။ ဆရာႀကီး ေတာ္လ္စတိြဳင္းစကားနဲ႔ေျပာရရင္ သမိုင္းျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုတာ မရွိသေလာက္နည္းပါတယ္။ သမိုင္းကိုေရးၾက ေျပာၾကတဲ့ ေနရာမွာ သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ တနည္းမဟုတ္တနည္းနဲ႔ ဘက္လိုက္ေနၾကတာပဲ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ျပင္သစ္-ရုရွားစစ္ပြဲမွာ ျပင္သစ္ကလည္း ျပင္သစ္ ဘက္ကမွန္ေၾကာင္း၊ နပိုလီယံရဲ႔တန္ခိုးပါဝါ အာဏာေတာ္ေၾကာင့္ ျပင္သစ္နိုင္ငံေတာ္ႀကီး ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္စည္ပင္ေအာင္ ဘယ္နည္းဘယ္ပံု ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ၾကရေၾကာင္း ျပင္သစ္သမိုင္းဆရာေတြက ေရးၾကတာပဲ။ ရုရွားကလည္း ရုရွားေတြရဲ့စစ္ဟာ ခုခံစစ္ျဖစ္တယ္၊ ရုရွားျပည္သူ ေတြကို ကာကြယ္ဖို႔ျဖစ္တယ္၊ က်ဴးေက်ာ္စစ္ကို ခုခံစစ္နဲ႔တြန္းလွန္တာျဖစ္တယ္ စတဲ့အေရးအသားမ်ိဳးေတြနဲ႔ ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္ယက္ေရးခဲ့ၾက တာပဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ သမိုင္းဆိုတာဟာ ဘက္လိုက္မႈရွိေနတယ္လို႔ ဆိုခဲ့တာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ သမိုင္းမွန္ဆိုတာဟာ ေျမရွင္ပေဒသရာဇ္ေတြ၊ ဓနရွင္ေတြ၊ အရင္းရွင္ေတြ၊ နယ္ခ်ဲ႔သမားေတြ၊ ဖက္ဆစ္ေတြအတြက္ ေရွ႔ေနလိုက္ေပးေနတဲ့ ေလွ်ာက္လဲခ်က္မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ့္ ဆင္းရဲသား ေက်းေတာ္မ်ိဳးကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးတို႔ရဲ့ စနစ္တခုအတြင္း၊ စစ္တခုအတြင္း၊ ေခတ္တခုအတြင္းက ခါးသီးတဲ့အေတြအႀကံဳကို ထင္ဟပ္ ေပးတဲ့ မီးေမာင္းထိုးေပးလိုက္တဲ့ ျပကြက္တခုလို႔ဆိုခ်င္ပါတယ္။

ေနာက္တခုက သမိုင္းေခတ္တခုအတြင္း နိုင္ငံေရးအရ၊ စစ္ေရးအရေအာင္နိုင္သူ ရံႉးနိမ့္သူဆိုတာ ရွိတတ္စၿမဲပါ။ ဒီလိုလူေတြဟာလည္း  သမိုင္းဇာတ္ရုပ္ေတြထဲက အဓိကဇာတ္ေကာင္ေတြ ဇာတ္ရုပ္ေတြပါ။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ဟာ စင္တင္ဇာတ္ေကာင္ေတြ ဇာတ္ရုပ္ေတြနဲ႔ စရိုက္ဓေလ့ကိုေဖာ္က်ဴးခဲ့တဲ့ ဇာတ္ရုပ္ေတြမဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ကျပခဲ့ၾကတဲ့ တကယ့္ဘဝထဲက ဇာတ္ရုပ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဒီဇာတ္ရုပ္ေတြထဲက သမိုင္းဇာတ္ေဆာင္တခ်ိဳ႔ကို ေရးျပခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ သမိုင္းျပကြက္တစ္ကြက္မွာ အဓိကဇာတ္ေဆာင္အျဖစ္ ကျပခဲ့ၾကသူေတြပါ။

အဓိပတိႀကီး ေဒါက္တာဘေမာ္(လွကြန္႔)
၁၉၄၂ ခုနွစ္မွ ၁၉၄၅ ခုနွစ္အတြင္း ဂ်ပန္ေခတ္လို႔ဆိုၾကပါစို႔။
တစ္ေသြး တစ္သံ တစ္မိန္႔…တဲ့။
ဒါဟာ အဓိပတိႀကီးရဲ့ေႂကြးေၾကာ္သံပါ။ ကမၻာမွာလည္းအာဏာရွင္ ဗမာမွာလည္းအာဏာရွင္လို႔ သီခ်င္းေတာင္ေရးစပ္ဂုဏ္ျပဳရတဲ့ အာဏာရွင္။
ဒီ အာဏာရွင္ႀကီးအေၾကာင္း ေျပာေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေကာင္းတာေတြရွိသလို မေကာင္းတာေတြလည္းရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါ သူ႔ေနရာမွာ ကိုယ္ေရာက္ေနရင္ ဘာလုပ္မလဲ။ ဒါဟာ စဥ္းစားစရာပါ။ ထားေတာ့..ေကာင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆိုးတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမႈကိစၥျဖစ္ ေလေတာ့ ေကာင္းရင္လည္း သမိုင္းမွာ နံမည္ေကာင္းနဲ႔ရွင္သန္ေနမွာပါ။ ဆိုးေနတယ္ဆိုရင္လည္း သမိုင္းမွာ နံမည္ဆိုးနဲ႔ေက်ာ္ၾကားလာမွာပါ။ ဒါဟာ သူ႔ကိစၥ၊ သူပါဝင္ကျပခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္းထဲကေပးလိုက္မယ့္ သင္ခန္းစာလို႔ပဲဆိုရမလား။ ထားေတာ့…ဂ်ပန္ေခတ္ကာလအခ်ိန္မ်ိဳး၊ အဓိပတိႀကီးရဲ့ျဖစ္စဥ္အတြင္းမွာ သာမန္လူသားတေယာက္အဖို႔ ဒီလိုအိမ္မ်ိဳးအထဲ ေရာက္ဖို႔မေျပာနဲ႔ အိမ္ေရွ႔က မေယာင္မလည္
ၾကည့္မိရင္ေတာင္ အဖမ္းခံရနိုင္တဲ့အေနအထားေလ။ အိမ္ဝင္းထဲဝင္ဖို႔ဆိုတာ ေဝလာေဝး။။ ဒါေပမယ့္ ကာလက ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ေတြ လက္နက္ခ်ခဲ့ၿပီးၿပီ။ နယ္ခ်ဲ႔ေတြလည္း ကာယကံေျမာက္ ျမန္မာ့ေျမေပၚမွာမရွိ္ေတာ့။ ျမန္မာတစ္နိုင္ငံလံုး လြတ္လပ္ေရးရခဲ့ၿပီ။ ၾကာေတာင္ ၾကာလွေပါ။ အဓိပတိႀကီးလည္း သလြန္ေညာင္ေစာင္းထက္မွာ မလဲေလ်ာင္းနိုင္ေတာ့။ တစ္ေသြး တစ္သံ တစ္မိန္႔ဆိုတာေတြလည္း ဘယ္ဆီ ေရာက္ကုန္မွန္းမသိ။ အာဏာမရွိေတာ့၊ ပါဝါမရွိေတာ့၊ သူ႔ေနရာမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း ေရာက္ေနၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းနဲ႔ အဓိပတိႀကီးၾကား မွာ အစိုးရအဖြဲ႔ (၄)ဖြဲ႔ျခားခဲ့ၿပီ။ အစိုးရအဖြဲ႔ေတြျဖစ္တဲ့ ဖဆပလ၊ သန္႔ရွင္း၊ အိမ္ေစာင့္၊ ပထစ စတဲ့ အစိုးရအဖြဲ႔ေတြ တစ္ဖြဲ႔ၿပီးတစ္ဖြဲ႔ ၿပိဳပ်က္ခဲ့ၿပီ။ အခု ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီအစိုးရ၊ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီအစိုးရကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းက တည္ေထာင္ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ေနၿပီ။ ဂ်ပန္ေခတ္အဓိပတိႀကီးကား ဇရာရဲ့ဖိစီးမႈကို ခံေနရရွာပါၿပီ။

၁၉၆၉ ခုနွစ္ဦးပိုင္းေလာက္က ထင္ပါတယ္။ စာေရးသူရယ္၊ ဆရာဦးညိဳျမရယ္၊ အိုးေဝဓါတ္ပံုသတင္းေထာက္ ကိုေက်ာ္ဆန္းရယ္ သံုးေယာက္သား အဓိပတိႀကီးေနထိုင္ရာ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းေနအိမ္ကို သတင္းေမးသြားၾကပါတယ္။ အဓိပတိႀကီး ေနထိုင္မေကာင္း ျဖစ္တယ္ၾကားလို႔ပါ။ အငွားကားေလးေပၚက က်ေနာ္တို႔ဆင္းၿပီး ကုန္းေပၚကို ေမာ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ သစ္ပင္တခ်ိဳ႔ အုပ္အုပ္မိုမိုးရွိေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းက အဓိပတိႀကီးအိမ္ဟာ အဲ့ဒီေတာင္ကုန္းေလးေပၚမွာပါ။ ေတာင္ကုန္းေပၚကအိမ္ကို သြားတဲ့လမ္းဟာ အတက္လမ္းျဖစ္ပါတယ္။ ဟိုတုန္းကေတာ့ ကြန္ကရစ္လမ္းျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။ အခုေတာ့ အုတ္က်ိဳးအုပ္ပဲ့၊ ကြန္ကရစ္အက်ိဳးအပဲ့၊ ဂဝံေက်ာက္အခ်ိဳ႔နဲ႔ အုတ္ခဲက်ိဳး အခ်ိဳ႔ၾကားထဲမွာ ျမက္ေတြက ေတာထေနပါတယ္။ မသြားလာတာၾကာလို႔ထင္ရဲ့ ျမက္ေတြက မင္းမူေနတာ ကလား။

ဂိတ္တံခါးေလးကလည္း ပိုင္ရွင္နဲ႔အတူ အိုမင္းရင့္ေယာ္ေနၿပီေကာ။ ၾကာျမင့္လွၿပီျဖစ္ေတာ့ အျဖဴေရာင္ေဆးသားက မပီျပင္ေတာ့။ ေနဒဏ္ မိုးဒဏ္ ဘယ္ေလာက္ခံထားရၿပီလဲ မခန္႔မွန္းတတ္။ အေတာ္ေတာ့ၾကာၿပီထင္ရဲ့။ ညိဳညစ္ညစ္သစ္သားေရာင္က ေျပာက္တိေျပာက္ၾကား ေဆးျဖဴေရာင္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္လိုလြတ္ေျမာက္ျငား ကုန္းရုန္းထေနေလသည္။ တံခါးေလးက ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ ျပဳတ္က်လုလုတဲတဲ။ ျပင္ဆင္မယ့္သူကို ေစာင့္ေနပံုရတယ္။ မဟတဟ တံခါးေလးကို အသာ မဖြင့္ၿပီး ျမက္ေတြေအာထေနတဲ့ လမ္းကေလးအတိုင္း ကုန္းေပၚ တက္သြားတဲ့အခါ တစ္ထပ္တိုက္ကေလးတစ္လံုး၊ အိမ္ေရွ႔မွာ ကားေလးတစ္စီး၊ ဖို႔ဒ္လား၊ ေအာ္စတင္လား၊ ဟမ္းဘားလားမသိ။ ဘီးေတြက ျပားလို႔ ေလမရွိ။ ေဆးေရာင္က အနက္ကေလးလို႔ထင္ရေပမယ့္ ကားတစ္စီးလံုး ေဘာနက္ေပၚ၊ အမိုးေပၚ၊ ေဘးဘီဝဲယာအားလံုးမွာ ငွက္ေခ်းေတြ ဖုန္ေတြ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ျခယ္သထားေလေတာ့ နဂိုေဆးေရာင္ကိုပင္ ကြဲကြဲျပားျပားမခြဲျခားနိုင္။ အနက္ေရာင္လို႔ေတာ့ မွန္းဆမိပါတယ္။ ပိုင္ရွင္ကိုယ္တိုင္က မစီးျဖစ္တာၾကာလွေရာ့မယ္။

အိမ္ေရွ႔ အေတာ္ၾကာၾကာအသံျပဳလိုက္ေတာ့ မိန္းကေလးတစ္ဦးထြက္လာပါတယ္။ “ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါလဲရွင္”တဲ့။ မြန္မြန္ရည္ရည္ပါ။ “အဓိပတိႀကီးနဲ႔ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါ” “ရွင္..” “ေၾသာ္..ေဒါက္တာဦးဘေမာ္နဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါ” “ဘဘႀကီး အိပ္ယာထဲမွာ မွိန္းေနပါတယ္” “ဒါျဖင့္ ဆရာမ ေဒၚတင္ဇာေမာ္နဲ႔ ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္” “ခဏေစာင့္ပါ..”ဆိုၿပီး အထဲျပန္ဝင္သြားတယ္။ အေတာ္ေလးၾကာေတာ့မွ ေဒၚတင္ဇာေမာ္နိုင္ထြက္လာ ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့မွ က်ေနာ္တို႔အိမ္ထဲေရာက္ၿပီး ေဒါက္တာႀကီး(အဓိပတိႀကီး)ရဲ့ က်န္းမာေရးအေျခအေနကို ေမးျမန္းရင္း ပဋိသႏၶာရစကား ေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီမွာ သိခဲ့ရတာက အဓိပတိႀကီးဟာ ဇရာရဲ့ဖိစီးမႈအျပင္ တျခားေဝဒနာတခ်ိဳ႔ပါ ခံစားေနရတယ္ဆိုတာပါပဲ။
အဲ့ဒီမွာ စိတ္အစြဲအလမ္း အသိအမွတ္ျပဳမိတာက အနႏၱသူရိယအမတ္ႀကီးေရးခဲ့တဲ့ သူတည္းတစ္ေယာက္ ေကာင္းဖို႔ေရာက္မူ ဆိုတဲ့ကဗ်ာပါပဲ။ (ေရႊအိမ္နန္းနွင့္ ၾကငွန္းလည္းစံ၊ မတ္ေပါင္းရံလွ်က္၊ ေပ်ာ္စံရိပ္ၿငိမ္၊ စည္းစိမ္မကြာ၊ မင္းခ်မ္းသာကား၊ သမုဒၵရာေရမ်က္နွာထက္ ခဏတက္ သည့္၊ ေရပြက္ပမာ တစ္သက္လ်ာတည္း)

Saturday, September 15, 2018

ကမၻာ့စနစ္ (World Order)မ်ားက ဗမာျပည္အေပၚသက္ေရာက္မႈမ်ား

0 comments
ကမၻာ့စနစ္ (World Order)မ်ားက ဗမာျပည္အေပၚသက္ေရာက္မႈမ်ား

(၁) ပေဒသရာဇ္ေခတ္က “ကမၻာ့စနစ္”မရွိပါ။ ရွိလည္း မရွိႏိုင္ပါ။ ေဒသႏၱရစနစ္မ်ားေတာ့ရွိသည္။ ဗမာျပည္အေနႏွင့္ဆိုလွ်င္ မိမိပတ္ဝန္းက်င္ ေဒသႏၱရစနစ္၏သက္ေရာက္မႈ ရွိခဲ့သည္။

ဗမာျပည္၏ပထဝီအေနအထားက တမူထူးျခား၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သက္ေရာက္မႈလည္း(ေရွးအခါကတည္းက) တမူထူးျခားသည္။ ေျမျပင္မွလာေသာက်ဴးေက်ာ္မႈကို ႀကံဳဖူးသလို၊ ေရျပင္မွလာေသာက်ဴးေက်ာ္မႈကိုလည္း ႀကံဳရဖူးသည္။ တရုတ္ေျပးမင္းက မြန္ဂိုက်ဴးေက်ာ္မႈ ေၾကင့္ ေျပးရသည္။ ကုလားက်မင္းက ကုလားက်ဴးေက်ာ္မႈေၾကာင့္ “က်”ရသည္။ ဒါက ေရျပင္ကလာတာ ျဖစ္သည္။ ကုလားဆိုသည္မွာ အိႏၵိယမဟုတ္၊ သီဟိုဠ္ဟုဆိုသည္။ ဟုတ္ႏိုင္ပါသည္။ အိႏၵိယ မဟုတ္ႏိုင္ပါ။ အိႏၵိယက အေနာက္ဘက္ကိုပဲ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရသည့္ေခတ္ ျဖစ္သည္။

ဗမာျပည္ကို ကမၻာ့စနစ္ႏွင့္ စတင္မိတ္ဆက္ေပးသူမွာ ေပၚတူဂီ ငဇင္ကာဟု   ဆိုႏိုင္သည္။ အိႏၵိသမုဒၵရာကို စိုးမိုးႏိုင္သူကသာ ဗမာျပည္ကို ေရျပင္မွက်ဴးေက်ာ္ႏိုင္သည္။ ထိုအခါက အိႏၵိယသမုဒၵရာကို ေပၚတူဂီ ေခတၱစိုးမိုးခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ငဇင္ကာက်ဴးေက်ာ္မႈက အကင္းသာျဖစ္သည္။ တကယ့္က်ဴးေက်ာ္မႈကိုလုပ္ႏိုင္တာက အဂၤလိပ္ျဖစ္သည္။ အိႏၵိသမုဒၵရာကို စိုးမိုးသူအစစ္အမွန္၊ ၾကာရွည္လည္း စိုးမိုးစိုးမိုးသူမွ အဂၤလိပ္ ျဖစ္သည္။ ဗမာျပည္လည္း ကိုလိုနီ လံုးလံုးျဖစ္ရသည္။ ခဏ မဟုတ္၊ ရာစုႏွစ္တခု ေက်ာ္သည္။ ကမၻာ့စနစ္ႏွင့္ စတင္ေတြ႔ရတာျဖစ္သည္။

(၂) ေနာင္အခါတြင္ “ကမၻာ့စနစ္”အက်ပ္ေတြ႔တိုင္း ဗမာျပည္ ပတ္သက္ရၿမဲျဖစ္သည္။ ပထမႏွင့္ ဒုတိယကမၻာစစ္မွာ ပါဝင္ပတ္သက္ရသည္။ ထိုစစ္မ်ားမွာ “ကမဘာ့စနစ္အေဟာင္း”ကို ကာကြယ္ထိန္းသိမ္းသူႏွင့္ စိန္ေခၚသူ၏စစ္ ျဖစ္သည္။ ပထမကမၻာစစ္ စစ္ေျမျပင္ကေသးသျဖင့္ စစ္ဒဏ္ သိတ္မခံရ။ ဒုတိယကမၻာစစ္တြင္ကား မလူးသာမလြန္႔သာ ခံရသည္။ အေရွ႔ေတာင္အာရွတြင္ ဘယ္တိုင္းျပည္မွ ဗမာျပည္ေလာက္ မခံလိုက္ရပါ။

(၃) “စစ္ေအးေခတ္ ကမၻာ့စနစ္”က်ေတာ့ တမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ဟိုတုန္းက စစ္ဒဏ္ကိုခံရတာ ကိုယ့္ဘာသာဆံုးျဖတ္ခြင့္မရွိလို႔၊ ကိုလိုနီျဖစ္လို႔၊ သူစစ္တိုက္လ်င္ ကိုယ္ကပါရၿမဲျဖစ္လို႔ ခံရတာျဖစ္သည္။ (ဂ်ပန္႔ကိုလိုနီ ခဏတျဖဳတ္ ျဖစ္ေတာ့လည္း အဂၤလိပ္ကိုစစ္ေၾကညာတာ လုပ္လိုက္ ရေသးသည္)

ဗမာျပည္က လြတ္လပ္ေတာ့ စာခ်ဳပ္စာတမ္းအရလြတ္လပ္တာျဖစ္လို႔ အဂၤလိပ္ႏွင့္ ခ်က္ႀကိဳးမျပတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုးရီးယားစစ္ တိုက္တုန္းက ေရာေယာင္ ပါလိုက္ရေသးသည္။ သို႔ေသာ္ စတိသာပါသျဖင့္ ကိုးရီးယားစစ္တြင္ မနာ လိုက္ပါ။ နာတာက ဗမာျပည္စစ္ေျမျပင္တြင္ ျဖစ္သည္။ စစ္ေျပး KMT  တပ္ႂကြင္းတပ္က်န္မ်ားက တတိယကမၻာစစ္ျဖစ္ေတာ့မည္ဆိုၿပီး စိတ္ဓာတ္တက္သည္။ တရုတ္ျပည္ျပန္ဖို႔ ဒုတိယစစ္မ်က္ႏွာ ဖြင့္ေတာ့မလိုလို လုပ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ‘မက္အာသာ’သာ မျပဳတ္လွ်င္ အေမရိကန္ႏွင့္ တရုတ္ျပည္ၾကားတြင္ ဗမာျပည္ စစ္ေျမျပင္ျဖစ္ရဖို႔ ရွိသည္။ စစ္ေျမျပင္သာျဖစ္လွ်င္ ဗမာျပည္ သက္သာမည္မဟုတ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ကထက္ ဆိုးလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ “စစ္ေအးကမၻာ့စနစ္”ကို ဆူပါပါဝါမ်ားက ထိန္းသိမ္းလိုက္ၾကသျဖင့္ သက္သာသြားသည္။

တရုတ္ႏွင့္အိႏၵိယအစိုးရမ်ားကလည္း မအူမလည္ဖဆပလအစိုးရကို ထိန္းေပးမွျဖစ္ေတာ့မည္ဟု သေဘာေပါက္သြားသည္။ မူႀကီး ၅ ခ်က္တို႔၊ ဘန္ေဒါင္းမူ ၁ဝ ခ်က္တို႔ျဖင့္ ထိန္းေပးလိုက္သည္။ ဗမာျပည္အစိုးရ အိေျႏၵရသြားသည္။ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္သိကၡာလည္း တက္သည္။ ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္အျဖစ္ ဗမာျပည္မွဦးသန္႔ကို အေရြးခံရသည္အထိ ဂုဏ္သိကၡာတက္ခဲ့သည္။ ၾကားေနႏိုင္ငံသာမဟုတ္လွ်င္ ထိုသို႔ျဖစ္ဖို႔ မလြယ္ပါ။ ဦးႏု ဖဆပလအစိုးရကို ေက်းဇူးတင္သင့္သည္။

(၄) “စစ္ေအးကမၻာ့စနစ္”သည္ တည္ၿငိမ္လွသည္မဟုတ္။ တေန႔ေရႊ တေန႔ေငြ ျဖစ္သည္။ “နယ္ခ်ဲ႔ကမၻာ့စနစ္”တုန္းကလို ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေနသည္ မဟုတ္ပါ။ စစ္ေအးကေန စစ္ပူသို႔ အခ်ိန္မေရြးေျပာင္းသြားႏိုင္သည္။

ဗီယက္နမ္စစ္သည္ စစ္ေအးမွစစ္ပူသို႔ ေဒသႏၱရသေဘာအရ ေျပာင္းသြားျခင္းျဖစ္သည္။ ဗီယက္နမ္စစ္ကေန အာရွစစ္၊ အာရွစစ္ကေန ကမၻာစစ္သို႔ ေျပာင္းမလိုလိုတကဲကဲျဖစ္သည္။

“ဗီယက္နမ္စစ္”ဟု ေခၚေနၾကေသာ္လည္း စစ္က ဗီယက္နမ္တြင္သာ ကန္႔သတ္ထားတာမဟုတ္။ အေရွ႔ေတာင္အာရွစစ္သို႔ ေျပာင္းေနသည္။ ထိုစစ္ပြဲတြင္း ထိုင္း၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ မေလးရွား၊ စကၤာပူတို႔ ၾကားမေနၾကပါ။ အေမရိကန္ဘက္သို႔ ပါၾကသည္။  ပါဝင္မႈဒီဂရီသာ ကြာၾကသည္။ ပါသျဖင့္ အေမရိကန္ထံမွ ဆုလာဘ္ရသည္။ သူတို႔တေတြကို “က်ား ႏိုင္ငံ”မ်ားျဖစ္ေစေသာအေျခခံကို ရသြားေစသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူတို႔ကို အားက်ၾကသည္။ အားက်ၾကတာလည္း မဆန္းပါ။ အေမရိကန္၏ဆုလာဘ္က မက္စရာေကာင္းသည္။ တေအာင့္တမ ရသည္။ ေဒၚလာ ဘီလီယံခ်ီ၍ ရသည္။

ေနဝင္းလည္း အားက်သည္။ ‘စစ္အစိုးရ’တိုင္းတြင္ ေရာဂါတမ်ိဳးရွိသည္။ သူတို႔ေခတ္တြင္ တိုင္းျပည္ တဟုန္ထိုး တိုးတက္သြားရမည္ဆိုေသာ ဆႏၵစြဲရွိၾကသည္။ ထိုေရာဂါထသျဖင့္ ေနဝင္းသည္ ‘ၾကား’ မေနခ်င္ေတာ့ပါ။ ဘက္လိုက္ခ်င္လာသည္။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရး ေလာက္သာ လုပ္ေနလွ်င္ မစို႔မပို႔သာရမည္။ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရးလုပ္လွ်င္ တေအာင့္တမရမည္ဟု တြက္သည္။ ရလွ်င္ ယိုးဒယား လို၊ စကၤာပူလို၊ မေလးရွားလို၊ အင္ဒိုနီးရွားလိုျဖစ္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အကြက္ေကာင္းေစာင့္ၿပီး တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရး (တရုတ္အစိုးရ ဆန္႔က်င္ေရး)ကို ၁၉၆၇ တြင္ လုပ္လိုက္သည္။

ေနဝင္းက တေအာင့္တမေငြေၾကးဆုလာဘ္ကို ေမွ်ာ္ကိုးတာသာမက အာဃာတအတြက္ဆုလာဘ္ကိုလည္း ေမွ်ာ္ကိုးပံုရသည္။

ဦးႏု ၁၉၆ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ ႏိုင္အၿပီးတြင္ ဦးသန္႔ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ေနရာ ရသည္။ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္တြင္ ရျခင္းျဖစ္သည္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္တြင္ ေနဝင္းက ဦးႏုကို အာဏာခ်ႏိုင္ေသာ္လည္း ဦးသန္႔ကို ၾကဇာခ်မပစ္ႏိုင္ခဲ့။

မူႀကီး ၅ ခ်က္ကိုဖ်က္၊ အေမရိကန္ဘက္ အျပတ္လိုက္ခဲ့လွ်င္ ဦးသန္႔ေနရာ၌ လူစားထိုးခြင့္ရမည္ဟု ထင္ခဲ့သည္။ ဒါက- ကုလသမဂၢလံုၿခံဳေရး ေကာင္စီ အၿမဲတမ္းအဖြဲ႔ဝင္ ၅ ႏိုင္ငံ သေဘာတူလွ်င္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္အစိုးရက ေနရာမရေသး။(၁၉၇၁ ခုက်မွ ရသည္) ဆိုဗီယက္က “ဆိုရွယ္လစ္ ေတာ္လွန္ေရး”လုပ္ေနေသာေနဝင္းကို ပစ္ၿပီးေထာက္ခံေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုစိတ္ကူး လက္ေတြ႔ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ရွိသည္။

သို႔ေသာ္ ေနဝင္းစိတ္ကူး အေကာင္အထည္မေပၚခဲ့ပါ။ ပထဝီက စကားေျပာသြားသည္။ အင္ဒိုနီးရွားမွာ၊ မေလးရွားမွာ ဘက္ေျပာင္းသြားေသာ အစိုးရမ်ားရဲ႔အသတ္ခံရသည့္ တရုတ္ေတြက ေထာင္ေသာင္းခ်ီရွိသည္။ ေနဝင္းသတ္ႏိုင္တာက ဆယ္ဂဏန္း ရာဂဏန္းသာရွိသည္။ သို႔ေသာ္ အင္ဒိုနီးရွား၊ မေလးရွားကို တရုတ္က ဒဏ္မခတ္ႏိုင္ပါ။ ေဝးလွသည္။ ဗမာျပည္ကေတာ့ ၿခံစည္းရိုးသာျခားသည္။ ထို႔ျပင္ ဗကပ ပညာသင္မ်ား တရုတ္ျပည္ထဲတြင္ ရာခ်ီရွိသည္။ ကခ်င္ သီးျခားတိုင္းျပည္ထူေထာင္ေရး မေအာင္ျမင္၍ ေျပးဝင္လာေသာ ေနာ္ဆိုင္းတပ္လည္း ရာခ်ီရွိသည္။ ဗကပ ပညာသင္မ်ားက “မူႀကီးငါးခ်က္”ေၾကာင့္ တရုတ္ျပည္တြင္ ေသာင္တင္ေနသည္။ ေနဝင္းသာ “မူႀကီးငါးခ်က္” စည္းရိုးကို ခ်ိဳးမပစ္လွ်င္ တရုတ္ျပည္တြင္ အရိုးထုတ္ၾကရမည္။

ေနဝင္းက မူႀကီးငါးခ်က္ကို ရိုက္ခ်ိဳးလိုက္သျဖင့္ အေရွ႔ေျမာက္ စတင္ေပၚလာသည္။ ထိုအခါ ေထာင္ထဲေရာက္ေနေသာဗိုလ္ေအာင္ႀကီးက “ကိုးကန္႔နဲ႔ ပဲခူးရိုးမ ဟိုခ်ီမင္းလမ္း ေဖါက္ခြင့္ မေပးလိုက္ပါနဲ႔၊ အျမန္သြား ေတာင္းပန္ပါ”ဟု ဗိုလ္ေနဝင္းကို အႀကံေပးသည္။ ဦးႏုနဲ႔သူ႔ကို တရုတ္ျပည္ သြားေတာင္းပန္ဖို႔လႊတ္ပါဟု ေတာင္းဆိုသည္။ တရုတ္ျပည္ကျပန္လာၿပီးလွ်င္ ေထာင္ထဲ ျပန္ထည့္ခ်င္ထည့္ပါဟု ဆိုသည္။

ေတာင္းပန္တဲ့အလုပ္မ်ား သူတို႔သာ လုပ္တတ္တာမဟုတ္၊ ငါလည္းလုပ္တတ္တာပဲဆိုၿပီး ေနဝင္း တရုတ္ျပည္ ကြန္ျမဴနစ္အစိုးရထံ အေခါက္ေခါက္သြားၿပီး ေတာင္းပန္သည္။

ဤလိုႏွင့္ ေက်ေအးလိုက္ၾကသည္။ “မူႀကီး ၅ ခ်က္”မူေပၚသို႔ ျပန္ေရာက္ေတာ့မလိုလိုျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေနဝင္းက (၈၈၈၈) အေရးေတာ္ပံု ေၾကာင့္ မလုပ္လိုက္ရ။ နဝတ က်မွ လုပ္ႏိုင္သည္။

(၅) စစ္ေအးေခတ္အလြန္ ကမၻာ့စနစ္ေဟာင္း မရွိေတာ့ပါ။ သို႔ေသာ္ စနစ္သစ္က မေပၚေသး။ ဆိုဗီယက္က စစ္ရံႉးတာမဟုတ္။ သူ႔အတတ္ႏွင့္ သူစူးၿပီး ၿပိဳသြားျခင္းျဖစ္သည္။

အရင့္အရင္ ျဖစ္ၿမဲမွာ ကမၻာ့စနစ္အတြက္ စစ္တိုက္ၾက၊ အရံႉးအႏိုင္ျဖစ္ၾက၊ ရံႉးသူက အျပတ္ရံႉး၊ ႏိုင္သူက အျပတ္ႏိုင္။ ထိုအေျခအေနေရာက္မွ စနစ္သစ္ ခ်မွတ္ျခင္းျဖစ္သည္။

စနစ္သစ္ခ်လွ်င္ ရံႉးသူမပါရ။ စကားေျပာခြင့္ေတာင္ မရွိ။ စစ္ေအးစနစ္မွာ ဤနည္းႏွင့္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။ ကုလသမဂၢသည္ စစ္ေအးေခတ္၏ အေဆာက္အဦးျဖစ္သည္။ သူ႔ဖြဲ႔စည္းပံုႏွင့္ လည္ပတ္ပံုၾကည့္လွ်င္ ရွင္းသည္။ စစ္ႏိုင္သူကဖြဲ႔သည့္ အေျခခံခ်င္းမတူသည့္ စုေပါင္းစပ္ေပါင္း မဟာမိတ္အဖြဲ႔ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိန္းညွိထားရသည္။ ႀကီး ၅ ႀကီးကို ဗီတိုအာဏာေပးထားရသည္။ ႀကီး ၅ ႀကီးထဲ ပါေသာတရုတ္ျပည္က ကိုလိုနီတပိုင္းႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ ပါတုန္းကေတာ့ အေမရိကန္ၾသဇာခံအျဖစ္ပါတာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္တြင္ တရုတ္ျပည္က ပံုစံေျပာင္းသြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႀကီး ၅ ႀကီးထဲက တရုတ္ျပည္အေနအထားက ကေမာက္ကမျဖစ္ေနသည္။ ၁၈၇၁ ခုႏွစ္ ေရာက္မွ ပံုမွန္ျပန္ေရာက္သည္။ ျပန္ေရာက္ဖို႔ အေမရိကန္-တရုတ္ အေတာ္ေစ့စပ္လိုက္ရသည္။ (ေက်ာ္ဝင္း ဘာသာျပန္တဲ့ “စပယ္ျဖဴ” ထဲက “စကားဝိုင္း” ဘာသာျပန္မ်ားကို ၾကည့္ပါ)

သင္ခန္းစာယူဖို႔မွာ စနစ္ေျပာင္းခ်ိန္တိုင္းတြင္ ဗမာျပည္ ဒုကၡေတြ႔တတ္သည္။  ယခု စနစ္ေျပာင္းေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ မေမ့ မေလ်ာ့ မေပါ့ၾကဖို႔ လိုသည္။ ကမၻာ့စနစ္ေျပာင္းခ်ိန္ႏွင့္ ဗမာျပည္၏အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ေျပာင္းခ်ိန္ လာ၍တိုက္ဆိုင္ေနသျဖင့္ ပိုၿပီး သတိရွိသင့္သည္။ အေျမာ္အျမင္ ရွိသင့္သည္။

(၆) ဗမာျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ေျပာင္းလဲခ်ိန္က သူမ်ားႏွင့္မတူပါ။ ၾကာလြန္းသည္။ ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးက စတြက္လွ်င္ပင္ ၁၄ ႏွစ္ရွိၿပီ။

ဗမာျပည္လူထုကေတာ့ ကိုယ့္ကိစၥျဖစ္၍ စိတ္ရွည္ႏိုင္ၾကသည္။ ႏိုင္ငံႀကီးမ်ား စိတ္မရွည္ၾကေတာ့။ စစ္အုပ္စုက ဒါကိုသိသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခ်ိန္ဆြဲလို႔ရသမွ် ဆြဲသည္။

ဤတြင္ ဗမာျပည္၏ထူးျခားခ်က္ကို ေျပာဖို႔လိုသည္။ ၁၉၄၉-၅ဝ တြင္ ဖဆပလအစိုးရ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ျဖစ္ေနခ်ိန္က ဝင္ကူတာ အိႏၵိယအစိုးရ ျဖစ္သည္။ ေနာက္က်မွ အိႏၵိယအစိုးရႏွင့္ တရုတ္အစိုးရဦးစီးမႈျဖင့္ ၾကားေနႏိုင္ငံျဖစ္ေစသည္။

၁၉၆၇ မွ ၁၉၇ဝ အထိ ေနဝင္းအစိုးရ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ျဖစ္ေတာ့ အေမရိကန္ ဝင္ကယ္သည္။ ၁၉၈၈-၈၉ အက်ပ္အတည္းက်ေတာ့ တရုတ္နဲ႔ ASEAN ဝင္ကယ္သည္။ ေနာက္ အိႏၵိယ ပါလာသည္။ အခုက်ေတာ့ EU ပါလာသည္။ အေမရိကန္ပဲ က်န္သည္။

အေမရိကန္ က်န္တာကလည္း သူထူေထာင္ခ်င္သည့္ ဝင္ရိုးတခုကမၻာ့စနစ္အတြက္ အသံုးတည့္၍ က်န္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ အေကာင္းက်န္ျခင္း မဟုတ္ပါ။ ဗမာျပည္တြင္ ဒီမိုကေရစီေအာင္ျမင္ေစခ်င္တာထက္ လက္က်န္ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္အစိုးကို ‘ေခြ’ ထားခ်င္တာ ဘက အဓိကျဖစ္သည္။ မ်ားမၾကာခင္က အသံတခု ၾကားလိုက္ရသည္။ ဗမာျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီေရးေအာင္ျမင္ဖို႔ဆိုလွ်င္ တရုတ္ျပည္ ဒီမိုကေရစီျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကို အရင္လုပ္ရမည္ဟူေသာအသံ ျဖစ္သည္။ ဘာသေဘာနဲ႔ေျပာလဲ မသိပါ။ ထိုင္ဝမ္မွအေထာက္အပံ့ကို လိုခ်င္၍ေလာ။ (ထိုင္ဝမ္မွာ ႏိုင္ငံျခား အရံေငြေပါသည္)

ကမၻာ့စနစ္ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ခ်ိန္တိုင္းတြင္ ဗမာျပည္အေနႏွင့္ သတိႏွင့္ေနရပါမည္။ အေနမတတ္ပဲ- အာဏာပလႅင္ေပၚက မဆင္းခ်င္ရံု သက္သက္ျဖင့္(စစ္အုပ္စုလို) အေမရိကန္ဆန္႔က်င္ေရး ေလလံုးထြားေနတာမ်ိဳး မလုပ္သင့္ပါ။ ကုလသမဂၢဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္းေစ့စပ္ပါဟု ေျပာေနေသာအေမရိကန္ကို ဆန္႔က်င္ဖို႔မလိုပါ။ ႀကိဳဆိုရမည္။

တဘက္ကလည္း အေမရိကန္ႀကိဳက္ ကမၻာ့စနစ္သစ္အတြက္ မဆီမဆိုင္ၾကားကဝင္ၿပီး “တရုတ္ျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီေျပာင္းလဲေရး အရင္ လုပ္ရမည္” ဟု မေျပာသင့္ပါ။ ကၽြဲ ၂ ေကာင္ ခတ္မခတ္က မေသခ်ာပါ။ သူတို႔ခ်င္း ေစ့စပ္တတ္ပါသည္။ ကမၻာ့သမိုင္းမွာ ေစ့စပ္ခဲ့ေပါင္း မ်ားလွပါၿပီ။ ၾကားက ေကာ က်န္ရစ္တတ္ပါသည္။

(၂ဝဝ၅ ေဖေဖာ္ဝါရီထုတ္ ၂၁ စာစဥ္ မွ ထြန္းေသာ္ေရးသားသည့္ေဆာင္းပါးျဖစ္ပါသည္)