Wednesday, June 14, 2017

လူမ်ား (၁) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
လူမ်ား (၁) က်ေနာ့္ကို ေက်ာင္းေျပးတတ္ေအာင္ ပထမဆံုးဆြယ္သူမွာ ပူစူးျဖစ္ပါသည္။
တေန႔သား သူနွင့္က်ေနာ္ေက်ာင္းအတူလာရင္း ေဟ့ေကာင္ ဒီေန႔ ေက်ာင္းေျပးရေအာင္ဟု ဆိုပါသည္။ က်ေနာ္က ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိေသးသျဖင့္ ေျပးေတာ့ေျပးၾကည့္ခ်င္တယ္ကြ။ ေအးေလေျပးေလကြာဟု မေရမရာ က်ေနာ္ေျပာလိုက္ပါသည္။ က်ေနာ္ ေက်ာင္းလည္း တခါမွမေျပးဖူးပါ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ျပည္ေအးကလည္း က်ေနာ္တို႔ေရွ႔နားေလးက ေလွ်ာက္ေနပါသည္။ ေဟ့ေကာင္ ျပည္ေအး ခနခနဆိုေတာ့ ငါနဲ႔ခ်စ္တူးေက်ာင္းေျပးမလို႔ မင္းလိုက္မလားဟုေမးပါသည္။ ျပည္ေအးသည္ တခ်က္ေတြသြားၿပီး ေအးလိုက္မယ္ ဘယ္ကိုေျပးမွာလဲဟုေမးပါသည္။ သာဓုကန္ဘက္ဟု ပူစူးကေျဖၿပီး မင္းမွာ ပိုက္ဆံပါလား၊ ငါ့မွာေတာ့ ၃ က်ပ္ပါတယ္၊ မ်ိဳးျမင့္က တမတ္ဘဲပါတယ္ဟုေျပာေတာ့ ျပည္ေအးက ကြန္ပါဗူးကိုဖြင့္ၾကည့္ၿပီး ၆ က်ပ္ ပါတယ္ဟုေျပာပါသည္။ ဒါဆို အိုေကပဲ လစ္ၾကစို႔ဆိုကာ ေက်ာင္းအဝေရာက္ကာမွ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ၾကပါသည္။ က်ေနာ္ လန္႔လည္းလန္႔ေနသလို ေက်ာင္းလည္းေျပးၾကည့္ခ်င္ေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ ၂ ေယာက္မွာ တေယာက္က ၃ က်ပ္ တေယာက္က ၆ ေျခာက္က်ပ္ျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္ကတမတ္သာပါသျဖင့္ စိတ္ထဲ တမ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။ လမ္းဆံုေရာက္ေတာ့ မင္းတို႔ ခနေစာင့္မလား ငါ အိမ္ျပန္ၿပီး ပိုက္ဆံနည္းနည္း ယူလိုက္ဦးမယ္ဆိုေတာ့ ပူစူးက မလိုပါဘူး ခ်စ္တူးရာ ေနာက္တခါၾကမွ မင္း ခံေပါ့ဟုေျပာပါသည္။
ဤသို႔ျဖင့္ ေမွာ္ဘီေထာက္ၾကန္႔ကားဂိတ္တြင္ ေလွာ္ကားဘက္သြားမည့္ ကားမ်ားကိုေစာင့္ေနပါၾကပါသည္။ ပူစူးနွင့္ျပည္ေအးကေတာ့ ဘယ္လိုေနမည္မသိပါ က်ေနာ္ကေတာ့ အေဖအေမ့အသိေတြ အမႀကီး အကိုႀကီးအသိေတြ ျမင္သြားရင္ဒုကၡဘဲဟုေတြးရင္း လြယ္အိပ္ကို ေနာက္ေက်ာဘက္မွေန၍ ုပုဆိုးၾကားထဲ ထည့္ထားပါသည္။ ေမွာ္ဘီေထာက္ၾကန္႔ဂိတ္မႉးကိုဆန္းျမင့္မွာ က်ေနာ့္ကို ဆရာဦးဝင္းျမင့္ညီမွန္းသိပါသည္။ သူ႔သားသမီးေတြသည္ က်ေနာ့္အကိုႀကီး က်ဴရွင္တက္ေနသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမျမင္ေအာင္ ကုကၠိဳပင္ႀကီးအားကြယ္၍ ေလွာ္ကား ကားအလာကိုေစာင့္ေနပါသည္။ ပူစူးက မင္းကလည္း ခတ္တည္တည္ေနစမ္းပါကြာ ဂဏွာမၿငိမ္ရင္ ပိုရိပ္မိကုန္မယ္ လီးလိုဘဲဟု ေငါက္ပါသည္။ ျပည္ေအးကေတာ့ ေအးေဆးပါ။
ေနာက္ေတာ့ ေလွာ္ကားကို ေလွာ္ကားကိုဆိုၿပီး ေဒါ့ဂ်စ္ကားတစင္း ဝင္လာပါသည္။ကားေပၚတက္ၾကပါသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေလွာ္ကားသာဓုကန္ကို က်ေနာ္တို႔ေရာက္ၾကပါသည္။ ေရကူးၾကပါသည္။
အျပန္လည္းၾကေရာ ကားမရွိသျဖင့္ ေျခလ်င္ေလွ်ာက္ၿပီး ေထာက္ၾကန္႔အထိျပန္ရပါသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေမွာင္ပါၿပီ။ လမ္းတြင္ ပူစူးက က်ေနာ္မ်က္ေစ့မ်က္နွာ ပ်က္ေနသည္ကိုၾကည့္ၿပီး ေဟ့ေကာင္ခ်စ္တူး လုပ္ရဲရင္ခံရဲရမယ္ကြ။ အရိုက္ခံရလည္း ခံလိုက္ကြာ။ ဒါေပမယ့္ အမွန္အတိုင္းေတာ့ေျပာျပလိုက္ မလိမ္နဲ႔ကြဟုေျပာပါသည္။
အိမ္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္အရိုက္ခံရပါသည္။ သို႔ေသာ္ မလိမ္ခဲ့ပါ။
ခု ပူစူးရွိေသးလား မရွိေတာ့လားလည္း က်ေနာ္မသိေတာ့ပါ။ က်ေနာ္နွင့္ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ခ်ိန္က ေမွာ္ဘီ သေႏၶပင္ သံခ်ပ္ကာနွင့္ယႏၱယားတပ္တြင္ လက္ေမာင္း ၂ ဘက္၌ ပအရာခံဗိုလ္ တံဆိပ္ႀကီးနွင့္ျဖစ္ပါသည္။
ပူစူးသည္ က်ေနာ့္အား လုပ္ရဲခံရဲစိတ္နွင့္ မလိမ္တတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးသူျဖစ္ပါသည္။

ကညႊတ္ကြင္းအိမ္ေျပး (၅)

0 comments
ကညႊတ္ကြင္းအိမ္ေျပး (၅) အေဖ ကဖိုးေထာင္ကို နိႈးမရသည့္အဆံုး အေမခသည္ ေစာင္တထည္နွင့္ေခါင္းအံုး သြားယူလာၿပီး အေဖ့ေခါင္းကိုမကာ ေခါင္းအံုးထိုးသြင္းပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ေစာင္ကို ကိုယ္ေပၚလႊားေပးၿပီး ဒန္ဂ်ိဳင့္ေဟာင္းတလံုးကိုလည္း အေဖ့မ်က္နွာနားတြင္ ခ်ေပးပါသည္။ က်ေနာ္က အေမ အဲ့ဒီဂ်ိဳင့္ကဘာလုပ္ဖို႔လဲဟုေမးေတာ့ နင့္အေဖ အန္ခ်င္ရင္ အန္လို႔ရေအာင္ေပါ့ဟုေျပာပါသည္။

ၿပီးေတာ့မွ အေမထမင္းစားဦးမယ္ သားအေဖ့အနားမွာထိုင္ေန၊ သူတကယ္လို႔အန္ရင္ ထူေပးၿပီးေက်ာကို မနာေအာင္ထုထုေပးဟုေျပာၿပီး ခုက က်ေနာ္စားၿပီး ေဆးထားသည့္ဇလံုထဲ ထမင္းၾကမ္းခဲသံုးေလးခဲထည့္ လယ္ပုဇြန္လံုးငါးပိခ်က္ေတြဆမ္း ကန္းစြန္းရြက္ေၾကာ္ ခပ္ထည့္ၿပီး အေဖခ်ိဳးလာသည့္ အတို႔အျမွဳတ္ေတြကို ထမင္းေပၚတင္ရင္း က်ေနာ့္တို႔ အနားလာထိုင္ၿပီး စားပါသည္။

အေမ့ထမင္းစားသံမွာ တျပတ္ျပတ္အသံမည္သျဖင့္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမနွစ္မ်ိဳ႔ပါ။ စားေနရင္းတန္းလန္း လက္ေတြကိုလည္း ခနခနစုပ္ပါသည္။ တို႔စရာေတြကို ဝါးသည့္အခါလည္း ဂၽြိဂၽြိ ဂၽြိဂၽြိနွင့္ေနပါသည္။ စားေနရင္း ပါးစပ္ထဲ ထမင္းပလုပ္ပေလာင္းနွင့္ စကားေတြလည္းေျပာပါသည္။ ထမင္းေစ့ေတြထြက္က်ေတာ့ ေကာက္ေကာက္ၿပီး နေခ်းက်ံေျမၾကမ္းခင္းေပၚ ပံုထားပါသည္။ စားေနရင္းက ေဟာ့ေတာ့ဟု အေမဋိတ္သံျပဳပါသည္။ ဘာလဲအေမဟုက်ေနာ္ေမးေတာ့ နင့္အေဖ ၾကြက္ေၾကာ္ေတြ ကုန္ေအာင္ မျမည္းသြားဘူး၊ မွန္းစမ္းဟုဆိုၿပီး ၾကြက္ေၾကာ္ပန္းကန္ကို က်ေနာ့္ကို လွမ္းခိုင္းပါသည္။ ပန္းကန္သည္ က်ေနာ့္နွင့္နီးပါသည္။

က်ေနာ္ ပန္းကန္ကိုေပးလိုက္ေတာ့ ပန္းကန္ထဲ လက္ညွိဳးနွင့္ေမႊေနွာက္ၿပီး အသားအရိုးတြဲဖတ္ေတြကို တၾကပ္ၾကြပ္ကိုက္လိုက္ သူ႔ဇလံုေဇာင္း တေနရာတြင္ အရိုးေလးေတြ ေထြးထုတ္လိုက္နွင့္ အားရပါးရ စားေနပါသည္။ ဒါလယ္ၾကြက္ေတြသားရဲ့၊ အရမ္းသန္႔တယ္၊ စပါးေပၚခ်ိန္ဆို စားလို႔သိပ္ေကာင္းတာဟုေျပာပါသည္။ စားေနရင္း သား ပါးစပ္ဟဟုေျပာေတာ့ က်ေနာ္လည္း အလိုလို ဟေပးမိလိုက္ပါသည္။ အဲ့ဒါ အသည္းဖတ္ေလး၊ ၾကြက္မွာ အသည္းနဲ႔ေခါင္းက အဆိမ့္ဆံုးဟုေျပာရင္း က်ေနာ့္ပါးစပ္ထဲ ၾကြက္အသည္းကို ခြံ႔ေပးပါသည္။

က်ေနာ္သည္ ထိုအခ်ိန္က ၾကြက္ဆိုသည္မွာ စားရေကာင္းမွန္း မသိသည့္အျပင္ ရြံစရာအေကာင္ ေရာဂါေတြသယ္လာသည့္အေကာင္ဟုသာ သိေနခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေမခြံ႔ေၾကြးသည့္ ၾကြက္အသည္းမွာ တကယ့္ကိုေကာင္းပါသည္။ ဆိမ့္ေနပါသည္။ ၿမိဳခ်ရမွာပင္ သေျမာစရာေကာင္းပါသည္။ အမဲအသည္းတို႔ ၾကက္အသည္းတို႔ထက္ ပိုဆိမ့္ပါသည္။

ခနေနေတာ့ ေနဦး ေၾကာင္အိမ္ထဲ လက္က်န္ရွိေသးလားမသိဘူးဟုေျပာရင္း ထမင္းဇလံုကို က်ေနာ့္ေဘးခ်ၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္ထသြားပါသည္။ ေၾကြရည္သုတ္ပန္းကန္ျပားတခ်ပ္နွင့္ ျပန္ေရာက္လာၿပီး ငါ့သားကံေကာင္းတယ္ ေခါင္းမွ ၂ လံုးေတာင္က်န္ေသးတယ္ဟုေျပာၿပီး က်ေနာ့္ကိုတလံုးေပးပါသည္။ ၾကြက္သြားေတြက ေရွ႔ကို ခတ္ေငါေငါျပဴထြက္ေနၿပီး ေခါင္းကေတာ့ ေျပာင္ေခ်ာေနပါသည္။ က်ေနာ္ ၾကည့္ရင္းရြံသလို ေၾကာက္သလိုလည္းျဖစ္ပါသည္။ ပ်ိဳ႔လည္း ပ်ိဳ႔ခ်င္လာပါသည္။ ၾကြက္ေခါင္းတြင္ နားရြက္ေတြမရွိပါ။ ပံုၾကည့္ရသည္မွာ အေရဆုတ္ၿပီး ေၾကာ္ခ်က္ကို ေျခာက္ေနေအာင္္ ခ်က္ထားပံုရပါသည္။
က်ေနာ္လည္း ၾကြက္ေခါင္းကိုင္ၿပီး ဘယ္လိုစားရမွန္းမသိ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ အေမက သူ႔ Quota ၾကြက္ဦးေနွာက္ကို ျပြတ္ျပြတ္ ျပြတ္ျပြတ္နွင့္ စုပ္ၿပီးရံုမက ဂုတ္ပိုးသားေလးကိုပါ စားေနပါၿပီ။ စားရင္း က်ေနာ့္ မၾကည့္ပဲ ဦးေနွာက္ကို အရင္စုပ္၊ သားက လူငယ္ဆိုေတာ့ သြားေကာင္းတယ္ ၿပီးရင္ ေခါင္းကိုဝါး အရည္စုပ္ၿပီး အရိုးဖတ္အေၾကေတြကို ေထြးထုတ္ပစ္လိုက္၊ အေမတို႔ကေတာ့ မဝါးနိုင္ေတာ့ဘူးဟုေျပာေတာ့ အေမ ဦးေနွာက္ကို ဘယ္လိုစုပ္ရတာလဲဆိုေတာ့ အာ ငါ့သားကလည္းဟုေျပာၿပီး ဒီမွာေတြ႔လား ဒီေနရာမွာ ပါးစပ္ကိုေတ့လိုက္၊ ၿပီးရင္ အသားကုန္ စုပ္လိုက္၊ ပါးစပ္ထဲကို ျဗြတ္ကနဲဝင္လာလိမ့္မယ္ဟုေျပာရင္း ၾကြက္ေနာက္ေစ့ေနရာကို ျပပါသည္။ ေနာက္ေစ့ေနရာေလးမွာ အုတ္ခြံကို ဟက္ထားတာေတြ႔ရပါသည္။

ဒါနွင့္ က်ေနာ္လည္း သူေျပာသလို စုပ္ထည့္လိုက္ရာ ၾကြက္ဦးေနွာက္ေတြက က်ေနာ့္လည္မ်ိဳထဲအထိေရာက္သြားၿပီး ေလျပြန္တြင္းဝင္ကာ တဟြတ္ဟြတ္ သီးပါေတာ့သည္။ က်ေနာ္ ေထြးထုပ္ပစ္လိုက္ပါသည္။ အေမက ပ်ာပ်ာသလဲနွင့္ အေဖ့ေရဂ်ိဳင့္ကိုယူၿပီး သား ပလုပ္က်င္းလိုက္ ဒီထဲေတြးထုပ္လိုက္ဆိုကာ ခုန အေဖအန္ဖို႔ခ်ထားသည့္ ဒန္ဂ်ိဳင့္ကို ေပးပါသည္။ အခံရအေတာ္ခက္ပါသည္။ ခ်က္ထားတာကလည္း ၾကြက္ေခ်ာက္စပ္ဆိုေတ့ လူလည္း မ်က္ရည္ေတြက် နွပ္ရည္ေတြက်နွင့္ျဖစ္ေနပါသည္။

ေနာက္ဆို အေမ ၾကြက္ေခါင္းခြဲၿပီး ဦးေနွာက္ထုပ္ေပးမယ္၊ သားက စားမွမစားတတ္ေသးတာဟုေျပာရင္း ကဲကဲ ဆက္မစားနဲ႔ေတာ့ဟုေျပာရင္း သူ႔စားလက္စကိုလည္း လက္စသိမ္းပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အေဖ ကဖိုးေထာင္ဆီက မိခ မိခ ဟု အသံထြက္လာပါသည္။ မ်က္လံုးေတြေတာ့ မပြင့္ပါ။ (ဆက္ပါဦးမည္)

မံႈႀကီး (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
မံႈႀကီးတင္ညြန္ု႔သည္ ဒုတပ္ၾကပ္ျဖစ္ပါသည္။ ဂ််ဳတီ ရွိရွိ မရွိရွိမူးေနတတ္ပါသည္။ ေရွ႔တန္းဆိုလည္းႀကိဳက္သည့္အတန္းပို႔ပို႔ ေအးေဆးသြားပါသည္။ သတၱိေကာင္းသည့္ စစ္သားေကာင္းတေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္တန္းျပန္ေရာက္လ်င္လည္း တပ္မႉးကစ ဘယ္မေအလိုးမွ လူမထင္သူျဖစ္ပါသည္။

တရက္က်ေနာ့္ကို ေဟ့ေကာင္ ငမ်ိဳး ငါ့အခန္းထဲ ညေနၾကလာခဲ့ အရက္တလံုးေတာ့ ဆြဲလာခဲ့ဟု ေခၚပါသည္။ က်ေနာ္တို႔လူပ်ိဳရိပ္သာတြင္ ခန္းခြဲေလးမ်ားမရွိိပါ။ သူတို႔ေနသည္ မယ္ဇယ္ပင္ႀကီးေအာက္က တပ္ၾကပ္ႀကီးစာေရးေတြေနသည့္ အေဆာင္တြင္ ခန္းခြဲေလးမ်ားရွိပါသည္။ သူသည္ တပ္ၾကပ္ႀကီးစာေရး မဟုတ္ေသာ္လည္း ထိုအေဆာင္ေဆာင္တြင္ေနခြင့္ တပ္မႉးက သူ႔ကိုေပးထားပါသည္။ 

က်ေနာ္ညေနေစာင္းတြင္ ရွမ္းအရက္တလံုးဆြဲၿပီး သူ႔အခန္းသြားပါသည္။ အခန္းသည္ ရႈပ္ပြနံေစာ္ေနပါသည္။ ေရအိုးတအိုးေတာ့ရွိပါသည္။ က်ေနာ္ဝင္လာေတာ့ သူ ကတုန္ကယင္နွင့္ တခုခု စားစရာေတြ လုပ္ေနပါသည္။ ဆရာ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ က်ေနာ္လည္း ကူူလုပ္ေပးမယ္ေလဆိုေတာ့ ကၽြတ္ မင္းဟာမင္းထိုင္းေနစမ္း ငါ မန္က်ည္းရြက္သုတ္ေနတာ ပုဇြန္ငါးပိကေတာ့ အစိမ္းအတိုင္းဘဲ မင္း အရက္ပါလားတဲ့။ ပါတယ္ဆရာ က်ေနာ္ တခုခုထြက္ဝယ္ရမလား ခ်ိဳခ်ိဳခ်ဥ္ခ်ဥ္ေလးေပါ့ဆို႔ ေဟ့ေကာင္ ငါဒီမွာ သုတ္ေနတယ္ေလ ဘာမွထြက္မဝယ္နဲ႔ မင္း သူမ်ား ေသနတ္ပစ္ခံရၿပီးေသလိမ့္မယ့္ စစ္သားဟာစစ္သားလိုေနကြ ေသနတ္မပါဘဲအျပင္ထြက္ရင္ မသာေပၚလိမ့္မယ္ အရပ္သားလိုေနရင္ မသာ ခနေလးနဲ႔ေပၚလိမ့္မယ္ေျပာၿပီး ထိုတေန႔ကို မန္က်ီးရြက္သုတ္နွင့္ ရွမ္းအရက္နွင့္ ဆရာတင္ညြန္႔နွင့္ ေသာက္ခဲ့ျမည္းခဲ့ပါသည္။

ေနာက္နွပတ္ေလာက္အၾကာမွာ သူ တပ္မ ၉၉ က တပ္ရင္း ၁ဝ၉ နွင့္ေရွ႔တန္းပါသြားပါသည္။ တိုက္ပြဲက်သြားပါသည္။ က်ေနာ္လည္း မန္က်ည္းပင္ေတြျမင္တိုင္း သူ႔အား သတိရေနပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ စစ္သားေတြျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။ စစ္သားဆိုသည္မွာ စစ္တိုက္ရင္းေသရင္ေသ မေသရင္ အက်ိဳးအျပတ္ဒုကိၡဘဝနွင့္ နိဌိတံပါသည္။

တရက္သား ၂ ေယာက္လံုး ဂ်ဴတီဖရီးသျဖင့္ က်ေနာ္ မံႈႀကီးတင္ညြန္႔(ဒုတပ္ၾကပ္တင္ညြန္႔)အခန္းဘက္ ကြတ္ခိုင္ဘက္ကထြက္သည့္ ေျပာင္းအရက္ကေလးတလံုး ေဆးေပါ့လိပ္ေလး ေလးငါးလိပ္နွင့္ ေရာက္လာပါသည္။ က်ေနာ္က ဆရာတင္ညြန္႔ဟု အသံျပဳေတာ့ လာေလကြာဝင္ေလဟုေျပာၿပီး ယိုင္တီးယိုင္တိုင္နွင့္ တံခါးထဖြင့္ေပးပါသည္။ သူ႔စစ္ျခင္ေထာင္မွာ ျခင္မေထာင္နိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ စုတ္ျပတ္ေနပါၿပီ။ သူ႔စစ္ေစာင္မွာလည္း စစ္မေဆာင္နိုင္ေတာ့ပါ့။ သို႔ေသာ္ သူသည္ သူ႔ဟာနွင့္သူ ျပည့္စံုေနသူျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္ေရာက္သည့္အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ဆရာက ကြြဲေနပါၿပီ။ ေရွာက္ရြက္ေတြနိုင္းခ်င္းနွင့္ နွဘတ္ခ်ဥ္(နွမ္းဖတ္ခ်ဥ္)ကို တို႔ကာတို႔ကာ ကေလာ္ကာကေလာ္ကာနွင့္ က်ေနာ္တို႔ ေထြးညိဳဟုဆိုသည့္သံုးက်ပ္တန္ ေတာအရက္နွင့္ ျပည့္စံုေနပါၿပီ။ ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆရာ ကြတ္ခိုင္ဘက္က ေမ်ာက္ေသြးအရက္တလံုးရလာလို႔ အဲ့ဒါလာပို႔တာဟုေျပာေတာ့ အာ့ဆိုလည္း ခ် ခ်တာေပါ့ကြာဟုေျပာၿပီး သူ႔ နဘတ္ခ်ဥ္သုတ္အျမည္းကို ပြဲေတာ္တည္ကာ သူ႔သစ္သားကုတင္ေလးေပၚျပန္လွဲကာ နွပ္ေနပါသည္။

က်ေနာ္က အဘေဆာင္းဆိုင္က ၾကက္ေျခေထာက္သုတ္ေလး သြားဝယ္လိုက္ဦးမယ္ဆိုကာ စက္ဘီးနင္းထြက္ေတာ့ ေဟ့ေကာင္ ငမ်ိဳး ခ်ဥ္ငံစပ္ေလးလုပ္ခဲ့တဲ့။ ၾကက္ေျခေထာက္သုတ္တပြဲ လဘက္ခ်ဥ္စပ္တပြဲနွင့္ က်ေနာ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္ဆရာက ေမွာက္ေနပါၿပီ။ အတင္းႏိႈးနွက္ၿပီး ေရေလးဘာေလးရိုက္မွ ဂုတ္ပိုးအုပ္လိုက္မွ အင္းအင္းအဲအဲနွင့္ထလာပါသည္။ ဒီမွာၾကက္ေျခေထာက္သုတ္ ဒီမွာ လဘက္ဂ်င္းၾကက္သြန္ျဖဴခ်ဥ္စပ္ဆိုေတာ့ သူ ထလာပါသည္။ ၿပီးေတာ့ အရက္ေတြ တခြက္ၿပီးတခြက္ ႏြားငတ္ေရက်လို ဆက္တိုက္ေသာက္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ေဟ့ေကာင္ စစ္မွာ မတရားေတြတရားတာေတြ ဘာမွမရွိဘူး။ စစ္သားအလုပ္က သူဝင္တိုက္ေနတဲ့ဘက္က တိုက္ဖို႔ဘဲ။ မင္း မတရားဘူးထင္ရင္ မတိုက္နဲ႔ေပါ့ကြ စစ္ေျပးလုပ္ေပါ့ကြ။ တရားေသာစစ္တို႔ မတရားေသာစစ္တို႔က ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ေျပာၾကလိမ့္မယ့္။ တို႔က စစ္သား စစ္တိုက္ဖို႔ဘဲ ဟုေျပာက ျပန္ေမွာက္သြားပါသည္။ ၾကက္ေျခေထာက္သုတ္ေလးပင္ မစားနိုင္ပါ။

ကညႊတ္ကြင္းအိမ္ေျပး (၄) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
ကညႊတ္ကြင္းအိမ္ေျပး (၄)
က်ေနာ္လည္း အေဖ့ ကြန္ေဘးတြင္ထိုင္ရင္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္လာပါသည္။ ဗိုက္ကလည္းဆာလာပါသည္ ဒါနွင့္ အေဖ က်ေနာ္ဗိုက္ဆာတယ္ ထမင္းစားခ်င္တယ္ဟုေျပာေတာ့ ဟာ ငါ့သားႀကီးရာ စားရမွာေပါ့ ေဖႀကီးလုပ္ေပးမယ္ဟုေျပာၿပီး ဒယီးဒယိုင္နွင့္ထကာ စတီးလ္ဇလံုတလံုးကိုဆြဲကာ ထမင္းအိုးထဲကထမင္းေတြခူးခပ္ သူေျပာသည့္ လယ္ပုဇြန္လံုးခ်က္ေတြေကာ္ထည့္ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ေတြခပ္ထည့္ၿပီး ေရာ့စားသားႀကီး ေဖႀကီးငါးပိေထာင္း ေထာင္္းေပးဦးမည္ဟု ယိုင္တီးယိုင္တိုင္နွင့္ေျပာပါသည္။

ေၾကာင္ေတြကလည္း တေညာင္ေညာင္နွင့္ တခ်ိန္လံုးအိမ္လံုး ပြက္ေနပါသည္။ ေခြး ၃ ေကာင္ကလည္း တဲထဲ ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္ ေၾကာင္ေတြကိုရန္ရွာလိုက္နွင့္ ဆူညံပြက္ေနပါသည္။ အေဖ ၾကြက္ခ်က္ေကၽြးမယ္ဟုမယ္ဆိုၿပီး ထလိုက္ေတာ့မွ ပစ္လဲက်သြားပါသည္။ သူ႔ဟာသူလည္း ငါးပိေထာင္းလား ၾကြက္လား သြဲကြဲပံုမရေတာ့ပါ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အေဖ ကဖိုးေထာင္သည္ ေနာက္ေခ်းႀကံ (ႏြားေခ်းႀကံ) ခင္းထားသည့္ေျမအခင္းေပၚေမွာက္ေနပါၿပီ။ က်ေနာ္က အေဖအေဖ ဟုေခၚေတာ့ ေဟ ေဟ ဟုသာ ထူးနိုင္ပါေတာ့သည္။

က်ေနာ္လည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိသျဖင့္ ေရတြင္းဘက္ေျပးၿပီး အေမအေမ အေဖလဲက်သြားတယ္ဟု သြားေအာ္ေျပာပါသည္။ ေခါင္းေတြဘာေတြကြဲေသးလား လူေလး ဟု ေမးပါသည္။ မကြဲဘူးထင္တယ္အေမဟု ေအးမကြဲရင္ ဘာမွမျဖစ္ဘူး မင္း သြား အိမ္ထဲမွာေန၊ အေမေရခ်ိဳးေလွ်ာ္ဖြပ္လိုက္ဦးမယ္ဆိုၿပီး ထမိန္ရင္လွ်ားျပင္ဝတ္ရင္းေျပာပါသည္။

ဒါနွင့္က်ေနာ္လည္း တဲထဲျပန္ဝင္လာပါသည္။ အေဖ ဒါမ်ိဳးျဖစ္ေနၾကမို႔ အေမ့အတြက္ ရိုးတာေနပံုရပါသည္။ က်ေနာ္လည္း ဇလံုထဲက ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ လယ္ပုဇြန္လံုးငါးပိခ်က္ကို နယ္ကာဖတ္ကာစားရင္္း မဝသျဖင့္ ထမင္းလည္းထပ္ထည့္ ငါးပိခ်က္လည္းထပ္ဆမ္းကာ အေဖလဲက်ေနသည့္ေနရာအနားတြင္ ထိုင္စားပါသည္။ အေဖ့ပါးစပ္က ဘာေတြမွန္းလည္းမသိေတြ ေရရြတ္ေနပါသည္။ ပက္လက္လန္လိုက္ ေမွာက္ခံုျဖစ္သြားလိုက္ ေဘးေစာင္းသြားလိုက္နွင့္ အၿငိမ္မေနနိုင္ျဖစ္ေနပံုရပါသည္။
က်ေနာ္လည္း ထမင္းစားၿပီးေနာက္ ဇလံုကို အင္တံုႀကီးထဲနွစ္ အင္တံုနႈတ္ခမ္းေပၚေတြ႔သည္ ေရပတ္ဝတ္ႏွင့္တိုက္ပါသည္။ ပန္းကန္ေဆးဆပ္ျပာေတာ့ မေတြ႔ပါ။

ခနေနေတာ့ အေမ ေလွ်ာ္ၿပီးသားအဝတ္ေတြႏွင့္ တဲထဲ ျပန္ဝင္လာပါသည္။ သားေက်ာင္းဝတ္စံုလည္း အေမေလွ်ာ္ခဲ့တယ္။ ခနေနမွ ထုတ္လွန္းမယ္ဟုေျပာရင္း ကဖိုးေထာင္ ကဖိုးေထာင္ဟု ေလးငါးခြန္းေခၚေသာ္လည္း အေဖကား ျပန္မထူးနိုင္ေတာ့။ တေခါေခါနွင့္ပင္ ေဟာက္ေနပါေသးသည္။
အရက္သာမေသာက္ရင္ဟာ သူေတာ္ေကာင္းပဲ သားရဲ့။ သူတျခားဘာမွလုပ္ဘူး။ ကြန္ပစ္တယ္ ငါးေထာင္တယ္ နို့ညွစ္ေရာင္းတယ္။ ဘယ္သူ႔အေပၚမွ မတရားမလုပ္ဘူး။ သူမ်ားက ဖိနပ္ေတာင္းရင္ အက်ႌေရာ ေခါင္းေပါင္းတဘက္ေရာ ခၽြတ္ေပးခဲ့တာ။ အေမ့အေပၚလည္း သစၥာရွိရွာတယ္ဟုေျပာရင္း အေဖ့ကိုၾကည့္ကာ မ်က္ရည္ေတြ လည္ေနပါသည္။ က်ေနာ္လည္း ဘာလို႔မွန္းမသိ ရင္ထဲနင့္ၿပီး ငိုခ်င္လာပါသည္။
(ဆက္ပါဦးမည္)

ကညႊတ္ကြင္းအိမ္ေျပး (၃)

0 comments
ကညႊတ္ကြင္းအိမ္ေျပး (၃)
တဲႀကီးဆီျပန္ေရာက္ေတာ့ ေဒၚခ က ကဖိုးေထာင္ သားကိုဖင္တံုးလံုးျပန္ေခၚရသလားဟု ဆူပါသည္။ မိန္းမရာ သူက ခေလးဘဲဟာျပန္ေျပာေတာ့ ေဒၚခက ခေလးမဟုတ္ဘူးရွတ္တတ္ေနၿပီ လူပ်ိဴေပါက္ေလ ကဖိုးေထာင္ဟုု ေျပာၿပီး က်ေနာ့္အား လာ သား အေဖ့အဝတ္အစားေတြရွိတယ္ အေမလဲေပးမယ္ဟုေျပာကာ တဲေနာက္ခန္းထဲေခၚကာ လဲေပးပါသည္။

ပုဆိုးကြင္းက်ယ္ႀကီးနွင့္ စြပ္က်ယ္လက္စကႀကီးနွင့္ျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္ တခါမွမဝတ္ဖူးသည့္ အဝတ္အစားမ်ားျဖစ္ပါသည္။ အနံ႔ေတြ႔ကလည္း လူႀကီးေစာ္နံသလိုျဖစ္ေနပါသည္။ ဘယ္တုန္းထဲကရထားမွန္းမသိသည့္ ဝိုင္အိုလက္ေပါင္ဒါေတြလည္း လူးေပးပါသည္။ က်ေနာ္က ေဒၚေလး အဲ့ဒီေပါင္ဒါေတြက ကေလးေတြလိမ္းရတာေလ က်ေန္ာက ခေလးမွမဟုတ္တာဆိုေတာ့ မင္းက ခေလးဘဲ ဒို႔မလည္းလိမ္းေပးစရာက ဘာမွမရွိဘူး ၿပီးေတာ့ မင္းကရန္ကုန္သားေလဟုေျပာၿပီး ထိုဝိုင္အိုလက္ေပါင္ဒါေတြလူးေပးပါသည္။ 

သား ဘာစားခ်င္သလဲေျပာ ေဒၚေလးခ်က္ေကၽြးမည္ဟုေျပာခ်ိန္တြင္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ သူ႔ကို အေမဟုေခၚခ်င္စိတ္ေပါက္လာပါသည္။ ဒါနဲ႔ အေမ အေဖတို႔စရာေတြခူးလာတယ္ဟုေျပာလိုက္ေတာ့ သားရယ္သားရယ္ဟုေခၚၿပီး က်ေနာ့္ေခါင္းကိုသူ႔ရင္ခြင္ထဲထည့္ကာ က်ေနာ့္ဆံပင္ေတြကိုပြတ္ေပးပါသည္။ သူ႔ကိုယ္အနံ႔မွာ ေခၽြးေစာ္ေတြနံေစာ္ေနပါသည္။ ခနေလးေလးေနေတာ့မွ အေမ ေရသြားခ်ိဳးဦးမယ္ နင့္အေဖနဲ႔စကားေျပာေနနွင့္ဆိုကာ ထမိန္အပိုအကႌ်ပိုေတြယူကာေရတြင္းဘက္ ထြက္သြားပါသည္။ 

က်ေနာ္လည္း အျပင္ခန္း ျပန္ထြက္လာပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အေဖဦးဖိုးေထာင္သည္ အေတာ္ေလးမူးေနပါၿပီ။ ကြန္ကေတာ့ အထိုးမပ်က္ပါ။ က်ေနာ့္ေတြ႔ေတာ့ လာ သားႀကီးထိုင္။ မင့္အေမ ဘာေတြေျပာေနတာလဲဟု မူးသံႀကီးနွင့္ေမးပါသည္။ ဘာမွမဟုတ္ဘူးအေဖ အဲ့လိုဘဲဟုေျဖေတာ့ မင္း ေလွေလွာ္တတ္လားဟုေမးပါသည္ ေလွာ္တတ္တယ္အေဖ ေရလည္းကူးတတ္တယ္ဟု ျပန္ေျဖေတာ့ ေကာင္းကြာကြက္တိဘဲဟုေျပာၿပီး မင္းမစားတာဘာရွိလဲဟု မူးသံႀကီးနွင့္ေမးပါသည္။ 

က်ေနာ္က ေနာက္ခ်င္သျဖင့္ ေရသားဆိုလ်င္ သေဘၤာတို႔ ေလွတို႔ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္တို႔ မစားေၾကာင္း၊ ကုန္းသားဆိုလ်င္ ေမာ္ေတာ္ကားတို႔ ကရိန္းတို႔မစားေၾကာင္း၊ ေဝဟင္သားဆိုလ်င္ ေလယဥ္ပ်ံတို႔ ရဟတ္ယဥ္တို႔မစားေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ ဟားဟားဟားဟားနဲ႔ရယ္ရင္း ငါ့သားအရင္းဘဲျဖစ္လိုက္ပါေတာ့ကြာဆိုၿပီး အရက္ေသာက္ျပန္ပါသည္ ၾကြက္ေၾကာ္ျမည္းျပန္ပါသည္။ (ဆက္ပါဦးမည္)

ကညႊတ္ကြင္အိမ္ေျပး (၂) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
ကညႊတ္ကြင္အိမ္ေျပး (၂)
က်ေနာ္လည္း ေဒၚခေနာက္မွ ခတ္ရိုရို႔ေလးအထဲဝင္လိုက္လာပါသည္။ ကဖိုးေထာင္ ဒီမွာ အရက္တလံုးဝယ္လာတယ္ သားတေယာက္လည္း ရလာတယ္ဟုေျပာၿပီး အရက္ပုလင္းကိုခ်ေပးရင္ က်ေနာ့္ကို ေမးနွစ္ခ်က္ ဆတ္ျပပါသည္။ သေဘာက သူသင္ထားသလိုအေဖလို႔ေခၚလိုက္ေခၚလိုက္ ဟူသည့္အနက္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ကြန္ကို သဲႀကီးမဲႀကီးထိုးေနသည့္ ဦးဖိုးေထာင္က သည္ေတာ့မွ တခ်က္ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ဟား ငါ့ေကာင္က လူေခ်ာဘဲ။ နံမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ၊ ဘယ္ကေနဘယ္လို ဒီကိုေရာက္လာတာလဲေတြေမးရင္း က်ေနာ္ဘာမွျပန္မေျဖရေသးခင္ မိခေရ ေၾကာင္အိမ္ထဲမွာ ၾကြက္ေၾကာ္ပန္းကန္ရွိတယ္ဟ ယူခဲ့ပါဦး ၿပီးေတာ့ အၾကမ္းကန္လံုးတလံုးနဲ႔ ေရလည္း တဖလားေလာက္ဆြဲခဲ့ပါဟု လွမ္းေအာ္ပါသည္။

က်ေနာ့္နံမည္မ်ိဳးျမင့္ပါ ရန္ကုန္ကပါ၊ ေက်ာင္းေျပးတာေတြမ်ားၿပီး အိမ္မျပန္ရဲတာနဲ႔ အိမ္ေျပးလာတာပါ၊ ဒီေရာက္ေတာ့ ဆင္းခ်င္စိတ္ေပၚလာတာနဲ႔ ကားေပၚကဆင္းလာတာပါ၊ ဗိုက္ဆာေနတာလည္းပါပါတယ္၊ ဖိနပ္သဲႀကိဳးကလည္း သူမ်ား ေနာက္ကတက္နင္းလို႔ျပတ္သြားတာလည္း ပါပါတယ္၊ အဲ့ဒါ ေဈးနားမွာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘဲ ရပ္ေနတုန္း ေဒၚေလးနဲ႔ေတြ႔ၿပီး ဒီေရာက္လာတာပါ အေဖ၊ ဆိုေတာ့ ေဟ..မင္း ငါ့ကို အေဖေခၚတယ္ဟုတ္လားဆိုၿပီး ေရွ႔ကိုဖင္နည္းနည္းေရႊ႔ၿပီး တက္လာပါသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ေဒၚခကလည္း ၾကြက္ေၾကာ္ပန္းကန္ ေရဖန္တေဂါင္း ေရေႏြးၾကမ္းပန္းကန္တလံုး လာခ်ပါသည္။ ကဖိုးေထာင္ သားက လူေခ်ာေနာ္ ကုလားဆင္ေလး ဒို႔ေမြးစားလိုက္ရင္ေကာင္းမယ္ဟု ဆိုပါသည္။ ေအးဟုတ္တယ္ ဒါေပမယ့္ သူ႔အေဖအေမဘယ္္သူလဲ ဘာေတြလုပ္ၾကသလဲ အဲ့ဒါေတြေတာ့ သိဖို႔လိုတယ္။ ေတာ္ၾကာေန ရံုးေရာက္ဂတ္ေရာက္ေတြ ေရာက္ကုန္မွခက္မယ္ဟုေျပာၿပီး အရက္ငွဲ႔ပါသည္။

၂ ခြက္ဆက္တိုက္ေမာ့ၿပီးမွ ေနဦး ေနာက္မွ ေျပာၾကတာေပါ့ မင္းကိုယ္က နံေနတယ္၊ လာမင္းနဲ့ငါ ေရသြားခ်ိဳးမယ္ သား ဟုဆိုကာ ၿခံအစပ္ကေရတြင္းဆီေခၚသြားပါသည္။ က်ေနာ့္တြင္ ခါးဝတ္ခါးစားသာပါပါသည္။ ေရလဲပုဆိုးလည္း မပါပါ။ ခ်ိဳးလ်င္ ဘယ္လိုခ်ိဳးရပါ့မလဲေတြးေနတုန္း ဦးဖိုးေထာင္က သား အဝတ္အစားေတြခၽြတ္ဟု ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ႀကီးေျပာသလို က်ေနာ့္အကႌ်ၾကယ္သီးေတြ ျဖဳတ္ေပးပါသည္။ အကုန္သာ ခၽြတ္ခ်လိုက္ကြ မရွက္နဲ႔ဟုေျပာပါသည္။ သူ႔အသံတြင္ ဖခင္ရင္းတေယာက္၏ၾကင္နာမႈပါေနသလို ခံစားရပါသည္။ ဒါနွင့္ က်ေနာ္လည္း ကိုယ္လံုးတီး ခၽြတ္ခ််လိုက္ပါသည္။ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္မို႔ ရွက္ရေကာင္းမွန္းသိေသာ္လည္း တျခားလည္းေရြးခ်ယ္စရာမရွိ သူ႔၏ဖခင္ဆန္ေသာအျပဳအမူေၾကာင့္လည္း စိတ္ကအလိုလို မျငင္းေတာ့ဘဲ အကုန္ခၽြတ္ခ်လိုက္ပါသည္။ က်ေနာ့္ ေဂြးေငါက္ေတာက္ေလးကိုျမင္ေတာ့ အဟား မင္းက မြတ္စလင္မ္ကိုးဟုေျပာၿပီး ေရငင္ပါသည္။

တပံုးသူေလာင္း တပံုးက်ေနာ့္ေလာင္းေပးနွင့္ တေယာက္ ၃ ပံုးေလာက္ရွိေတာ့ ဆင္ခ်ီးတံုးဆပ္ျပာအမဲႀကီးနွင့္ သူလည္းတိုက္ က်ေနာ့္တကိုယ္လံုးလည္းတိုက္ေပး ေခ်းတြန္းေပးပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ တေယာက္ ဆယ္ပံုးေလာက္ခ်ိဳးၾကပါသည္။ ေရတပံုး က်ေနာ့္ကိုယ္ေပၚေလာင္းတိုင္း ေခ်းတြန္းကြသားရ ဖင္ၾကားေပါင္ၾကား ခ်ိဳင္းၾကားေတြကိုေသခ်ာပြတ္ အဲ့ေနရာေနမွာဆပ္ျပာမစင္ရင္ ယားနာဘုေတြ ထြက္တတ္ဟုေျပာပါသည္။ ေရခ်ိဳးၿပီးသြားေတာ့ ခနေလး သား ဒီမွာေနဦး အေဖ အတို႔အျမွဳတ္ေလး နည္းနည္းခူးလိုက္ဦးမယ္ဆိုကာ က်ေနာ့္အား ဖင္တံုးလံုးထားၿပီး ဟိုးၿခံအစပ္က ကန္ေလးနားသြားၿပီး ဉာဏ္ညြန္႔ေတြ ကနေဖါ့ေတြ လယ္ကန္းစြန္းအရိုးနီအညြန္႔ေလးေတြ ကညွိဳ႔ေတြ သြားခ်ိဳးပါသည္။ လက္ ၂ ဆုပ္အျပည့္နွင့္ျပန္ ေပါက္ခ်လာၿပီး ေရတပံုးငင္ကာ စင္ေဆာင္ေဆးပါသည္။ ပါးစပ္ကလည္း ဒီေကာင္ေတြက အစိမ္းတို႔မွေကာင္းတာ သားရ။ ဒါေပမယ့္ ေရမစင္ရင္ ဝမ္းကိုက္တတ္တယ္။ အိမ္မွာ လယ္ပုဇြန္လံုးငါးပိခ်က္လည္း အေဖခ်က္ထားတာရွိတယ္ဟုေျပာပါသည္။

က်ေနာ္က အေဖ က်ေနာ္ ဒီအတိုင္းျပန္သြားရမွာလားဟု ငယ္ပါကိုလက္ျဖင့္အုပ္ရင္းေမးေတာ့ ေအး ဒီအတိုင္းလာခဲ့။ အိမ္မွာဘယ္သူရွိတာလိုက္လို႔ မင့္အေမနဲ႔အေဖဘဲရွိတာ၊ အိမ္ထဲေရာက္မွ အေဖ့အကႌ်ပုဆိုးေတြ ထုတ္ဝတ္တာေပါ့၊ မင့္ ဟာေတြေတာ့ဒီမွာဘဲထားခဲ့ မင့္အေမ ေတာ္ၾကာေန ေရလာခ်ိဳးေတာ့ ေလွ်ာ္လိမ့္မယ္ဟုေျပာၿပီး က်ေနာ္တို႔ တို႔စရာေတြနွင့္ တဲႀကီးဆီျပန္လာခဲ့ပါသည္။ (ဆက္ပါဦးမည္)

ကညႊတ္ကြင္းအိမ္ေျပး (၁) မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

0 comments
ကညႊတ္ကြင္းအိမ္ေျပး (၁)ေဒၚခသည္ ကညႊတ္ကြင္းတြင္ေနပါသည္။ ကညႊတ္ကြင္းသည္ သခင္သန္းထြန္း၏ ခ်က္ျမဳတ္ေျမျဖစ္ပါသည္။ ေဒၚခနွင့္သခင္သန္းထြန္း ဘာအဆက္အစပ္မွမရွိသလို က်ေနာ္နွင့္ေဒၚခလည္း ဘာေသြးသားမွမေတာ္စပ္ပါ။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္ အိမ္ေျပးဘဝနွင့္ ေယာင္လည္လည္ျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ဟင္းရြက္ကန္စြန္းဗန္းႀကီး ေခါင္းေပၚတင္ကာ အသီးအရြက္စံုရမယ္ အသီးအရြက္စံုရွင့္ဟုေအာ္ရင္း က်ေနာ့္နားေရာက္လာေတာ့ ငါ့သားကေက်ာင္းသားလား ဒီမွာဘာလာလုပ္ေနတာလဲဟု ေမးပါသည္။

ထိုအခ်ိန္က က်ေနာ့္လက္ထဲ ပိုက္ဆံငါးမူးေလာက္ပဲ ရွိပါေတာ့သည္။ ဖိနပ္ကလည္း ျပတ္ေနပါသည္။ ဗိုက္ကလည္း အေတာ့္ကိုဆာေနပါသည္။ ေဒၚေလး က်ေနာ္ ရန္ကုန္ကပါ အိမ္ေျပးလာတာ ဒီကေက်ာင္းသား မဟုတ္ပါဘူးဆိုေတာ့ ဟယ္ ဒါဆိုလာ ေဒၚေလး ထမင္းဘဲဥဟင္း လိုက္ေကၽြးမယ္ဆိုၿပီး ေဈးစပ္နားေခၚသြားပါသည္။ ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ေဟ့ မယ္မွ်င္း ဒါငါ့တူ ရန္ကုန္က ဒီကိုအလည္လာတာ အဲ့ဒါဘဲဥခ်ဥ္ေရနဲ႔ ထမင္းတပြဲထည့္ေပးလိုက္၊ ငါ အခုျပန္လာခဲ့မယ္ဆိုၿပီး ထြက္သြားပါသည္။ 

က်ေနာ္လည္းစိတ္ပူပူနွင့္ တဝႀကံဳးပါေတာ့သည္။ ငါးပိရည္က်ိဳတို႔စရာေတြကလည္း တပံုႀကီးပါပါသည္။ လိုက္ပြဲပါေတာင္းပါေသးသည္။ ခနေနေတာ့ ေဒၚချပန္ေရာက္လာပါသည္။ ထမင္းဖိုး တက်ပ္ခြဲရွင္းၿပီးေတာ့ သူ႔ ေဘးလြယ္လိပ္ေလးထဲမွ လက္ဝါးတံဆိပ္ ေရာ္ဘာဖိနပ္အသစ္ေလးပါ ထုပ္ေပးပါသည္။ က်ေနာ္ဝမ္းသာ၍ ငိုမိပါသည္။ ၿပီးေတာ့မွ တိတ္တိတ္ လာ ေဒၚေလးေနာက္လိုက္ခဲ့ ေနာက္ တပတ္ေလာက္ပတ္လိုက္ရင္ ဒါေတြကုန္ၿပီဆိုကာ သူ႔ ကုန္စိမ္းဗန္းႀကီးကို ထိုးျပပါသည္။ ဒါနွင့္ က်ေနာ္လည္း သူ႔ေနာက္က တေကာက္ေကာက္လိုက္ကာ ရပ္ကြက္တပတ္ပတ္ေတာ့ သူေျပာသလိုဘဲ အကုန္ကုန္ပါသည္။ ပိုက္ဆံတြက္ၾကည့္ေတာ့ ဆယ့္ရွစ္က်ပ္ေလာက္ ရသည္ဟုထင္ပါသည္။ ျပန္ၾကမယ္ ဟင္းစားေလး နည္းနည္းဝင္ဝယ္မယ္ဆိုကာ ေဈးထဲဝင္ၿပီး ငါးနုသန္းေလး သံုးေလးေကာင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေလး ၂လံုး ၃လံုးဝယ္ၿပီး ျပန္လာၾကပါသည္။ 

လမ္းတဝက္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ တခါမွမျမင္ဖူးသည့္ သူေယာက္်ားအား နင့္ဦးေလးအတြက္ ခ်က္အရက္ေလးတလံုးဝယ္ရမယ္။ ခမ်ာပင္ပမ္းရွာတယ္ဟုေျပာကာ အရက္ပုန္းဆိုင္ေလးမွ ေတာအရက္တလံုး ဝယ္ပါသည္။ ဆိုင္ရွင္ မ်က္စိေစြေစာင္းေစာင္းနွင့္လူက ေဒၚခ ပုလင္းခြံေတာ့ ျပန္လာေပးဦးေနာ္ဆိုေတာ့ ဟဲ့ ငါျပန္လာမေပးတာမ်ားရွိဖူးလားဟု ျပန္ေငါက္ပါသည္။ ၿပီးေနာက္ လာ သား သြားၾကမယ္ဆိုၿပီး ဗန္းႀကီးတဖက္ ပုလင္းတဘက္နွင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာပါသည္။ အိမ္မွာ ေျမစိုက္ တဲအႀကီးႀကီးတလံုးျဖစ္ပါသည္။ ႏြားသံုးေကာင္ကိုလည္း ထိုတဲႀကီး၏အစြန္းဘက္တြင္ ေကာက္ရိုးေတြ စားေနတာေတြ႔ရပါသည္။ သား ဒါ ေဒၚေလးတို႔အိမ္ဘဲ။ အထဲမွာ ဦးေလးရွိတယ္ ကြန္ ထိုးေနတယ္။ ေဒၚေလးတို႔မွာ သားသမီးမရွိဘူး။ ဦးေလးကိုေတြ႔ရင္ အေဖလို႔သာေခၚလိုက္ၾကားလားဟုေျပာပါသည္။ (ဆက္ပါဦးမည္)

Thursday, April 13, 2017

ဆု(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
အရာရာသည္ သူ႔ဇယားက်အတိုင္း သြားရပါသည္။ ကမၻာလည္း သူ႔ကို ဘယ္သူ႔မွ သြားမလွည့္ပဲ ခုထိ လည္ေနၿမဲပါသည္။ ဤေနရာတြင္ သိတ္မေသခ်ာသည္မွာ ကမၻာလည္တာလား က်ေနာ္တို႔ အလွည့္ခံထားရတာဆိုတာပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထားပါေတာ့ ကမၻာလည္လည္ က်ေနာ္တို႔လည္လည္ ျပႆနာေတာ့သိတ္မရွိပါ။ လည္ေတာ့ လည္ေနမွျဖစ္ပါမည္။ အလည္ရပ္ေနလွ်င္ သို႔မဟုတ္ အလည္ရပ္သြားလွ်င္ ရႈပ္ေထြးမႈေတြမ်ားကာ ကိစၥေတြရွိလာပါလိမ့္မည္။ ထိုအခါ လူ႔ဆရာေတြက ငါတို႔ အေစာႀကီးထဲကမေျပာဘူးလား ကမၻာပ်က္မယ္ဆိုတာကိုဟုဆိုက လက္ခေမာင္းေတြခတ္ၾကပါလိမ့္မည္။ ထိုလူေတြ နားမထြင္းျဖစ္ေနသည္မွာ ကမၻာပ်က္လွ်င္ သူတို႔လည္း ေခါင္းနွင့္ကိုယ္ အိုးစားကြဲမည့္အေရး မေတြးမိၾကတာျဖစ္ပါသည္။ လူတကာေသလွ်င္ ငေတလည္းေခါင္းမာလို႔မရပါ။ ထို႔ေၾကာင့္က်ေနာ္သည္ ကမၻာဖ်က္ရန္ ေယာင္လို႔ပင္စိတ္မကူးမိပါ။ ကမၻာဖ်က္လက္နက္မ်ား ကိုင္ထားသည့္နိုင္ငံတြင္ေနရသည့္တိုင္ ကမၻာဖ်က္မည့္အႀကံဆိုး ဉာဏ္ဆိုး က်ေနာ့္တြင္ မရွိပါ။ ဘယ္သူ ကမၻာဖ်က္ဖ်က္ ကမၻာပ်က္လွ်င္ အကုန္ပ်က္ပါမည္။ ကမၻာကို လူတို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ဖ်က္ခဲ့ၾကပါသည္။ ကမၻာစစ္ႀကီးေတြျဖစ္ၿပီးကို ဖ်က္ၾကပါသည္။ ကမၻာပ်က္မသြားပဲ သူတို႔သာ ကိုယ္က်ိဳးေတြနည္းၾကပါသည္။ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားေတြလည္း ျဖစ္ၾကပါသည္။ ခုလည္း ေျမာက္ကိုးရီယားကို ရန္သြားေထာင္ေနပါသည္။ ေျမာက္ကိုးရီးယားမွာလည္း ကမၻာဖ်က္လက္နက္ေတြရွိပါသည္။ အစၥေရးလ္ကို ေျမွာက္ေပးၿပီး ဂ်ဳးနွင့္ အာရဗ္ေတြကို မီးေမႊးေပးေနပါသည္။ ဂ်ပန္ကို ေထာင္ေပးၿပီး တရုတ္ကိုရန္ေစာင္ခိုင္းေနပါသည္။ တရုတ္တြင္လည္း ကမၻာဖ်က္လက္နက္ေတြရွိပါသည္။ အန္ကယ္လ္ဆမ္သည္ သူ႔ေျမေပၚ က်ည္တေတာင့္မွအက်မခံပဲ ကမၻာပတ္စစ္တိုက္စားေနသူျဖစ္ပါသည္။ သူ႔နိုင္ငံသားသူ႔စစ္သားေတြ နိုင္ငံ့ျပင္ပတြင္ မည္မွ်ေသေသ သူ အေလးမထားပါ။ အေခါင္းေတြ အလံအုပ္ၿပီး ေလယဥ္ပ်ံနွင့္ျပန္သယ္ကာ စစ္သဂ်ိဳင္းတြင္ ေသနတ္ေအာက္စိုက္အေလးျပဳကာ ဘလန္႔ခ္က်ည္ေတြမိုးေပၚေထာင္ပစ္ေပးၾကကာ အေျမာက္ေတြေဖါက္ၾကလုပ္ကာ စစ္သားမယားနွင့္ က်န္ရစ္သူမ်ားအား နွစ္သိမ့္ေပးပါမည္။ ၿပီးလွ်င္ က်ေနာ္တို႔အိပ္္ထဲကေငြနွင့္ က်န္ရစ္သူမ်ားကို မေသမခ်င္း မစို႔မပို႔ေထာက္ပံ့ပါမည္။ သမၼတဆုတို႔ဘာတို႔လည္း ရင္ဘတ္ထိုးေပး လည္ပင္းခ်ိတ္ေပးလုပ္ၾကပါမည္။ ထိုသတၳဳျပားႀကီးမွာ အခန္းေထာင့္ကစားပြဲတင္ထားသည့္ ဆုတံဆိပ္ေတြအျဖစ္ ၾကာလွ်င္ဖုန္တက္ကုန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုဆုတံဆိပ္ေတြကို လူေတြမက္ေမာၾကပါသည္။ သန္းေရႊအပါအဝင္ ဗမာျပည္ကစစ္ဗိုလ္ေတြ ေန႔ႀကီးရက္ႀကီးဆိုလွ်င္ စစ္ယူနီေဖာင္းနွင့္ ထိုတံဆိပ္ေတြ ရင္ဘတ္အျပည့္ခ်ိတ္ၿပီး တက္လာၾကပါသည္။ က်ေနာ့္ ေခြးေလး ၂ ေကာင္တြင္လည္း လည္ပတ္နွင့္ ဆုျပားေလးေတြကိုယ္စီ လည္တြင္ ဆြဲထားၾကပါသည္။ စစ္သားမယားကား ဆုအျပားႀကီးရပါသည္။

ၾကက္ဆင္ဒုကၡ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
ဒီမနက္ အလုပ္သြားေတာ့ ကားကို အေတာ္သတိထားေမာင္းရပါသည္။ ခုရာသီသည္ ၾကက္ဆင္မ်ား အုပ္လိုက္အုပ္လိုက္ ထြက္တတ္သလို ငန္းညိဳရိုင္းၾကီးမ်ားလည္း မိတ္လိုက္ရန္ သားေပါက္ရန္ျပန္လာသည့္ကာလျဖစ္ပါသည္။ သမင္ေတြလည္း အထြက္မ်ားပါသည္။ ရက္ခြန္းဆိုသည့့္ ရွည့္အႀကီးလိုလို ဝက္ဝံေပါက္စငယ္လိုလို မ်က္ကြင္းညိဳႀကီးမ်ားနွင့္အေကာင္ေလးေတြလည္း လမ္းေပၚအလြန္ထြက္သည့္ သမယျဖစ္ပါသည္။ ေဒါင္းေတြလည္း တြန္ၾကေတာက္ၾကပါၿပီ။ ရာသီေလးေႏြးစျပဳလာသျဖင့္ အေကာင္ဗေလာင္စံု ေတာလည္ၾက မ်ိဳးဆက္ရင္ေသြးေတြေမြးျမဴ ေပါက္ဖြားရင္း ေလာကကိုသစ္ဖို႔ အသက္ဆက္ၾကဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ အခ်စ္၊ လိင္စိတ္နွင့္ မိသားစုဘဝမ်ားေဆာက္ၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။ အင္ဒီယားနား ၈ Indiana 8 လမ္းေပၚေရာက္ေတာ့ ထင္သည့္အတိုင္း ၾကက္ဆင္တအုပ္က လမ္းကို စိမ္ေျပနေျပ ျဖတ္ေနတာနွင့္ တည့္တည့္သြားတိုးပါသည္။ ခန္႔မွန္းေျခ အေကာင္ ေျခာက္ဆယ္ခန္႔ ရွိမည္ထင္ပါသည္။ ေတာလည္း နည္းနည္းနက္သည့္ေနရာျဖစ္ပါသည္။ လူေနအိမ္ေျချပတ္သည့္ေနရာလည္းျဖစ္ပါသည္။ ဒါနွင့္ ကားရပ္ၿပီး သူတို႔ျဖတ္တာ မၿပီးမခ်င္းေစာင့္ရပါသည္။ ေတာ္ေတာ္နွင့္မၿပီးနိုင္ပါ သူတို႔အေမ့လင္ပိုင္သည့္စင္ေပၚ ထင္သလိုႀကဲမည္ဆိုသည့္ အထာမ်ိဳးေတြနွင့္ျဖစ္ေနပါသည္။ က်ေနာ့္ေနာက္မွာလည္း ကားက ဆယ္စီးေလာက္တန္းမိေနပါၿပီ။ တခ်ိဳ႔ကားေတြက ဘာမွန္းမသိသျဖင့္ ဟြမ္းတဗြမ္ဗြမ္လုပ္ေနပါၿပီ။ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္တဘက္လမ္းေၾကာမွာလည္း ကားက ဆယ့္ေလးငါးစီးျဖစ္ေနပါၿပီ။ ၾကက္ဆင္ေတြကေတာ့ ဘာမွအေရးလုပ္စရာမလိုဆိုသည့္အထာနွင့္ ကိုယ္ဟန္ျပမယ္ေတြလို ဖက္ရွင္မယ္ေတြလို ေအးေအးလူလူ လမ္းေပၚျဖတ္ေနၾကပါသည္။ က်ေနာ္ ေနာက္ထပ္ မိနစ္ ၂ဝ နီးပါးေမာင္းရပါဦးမည္။ အလုပ္ကလည္း ၇ နာရီတြင္ စရပါမည္။ ခု နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၆ နာရီ ၄၃ မိနစ္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သူတို႔ကိုေစာင့္ရသည္မွာ ၅ မိနစ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ ဒါနွင့္ ကားကို ခတ္ျဖည္းျဖည္းေလးလွိမ့္ကာ သူတို႔အနားထိသြားၿပီး ဟြန္းကို ဗြမ္းကနဲတခ်က္ နွိပ္လိုက္ေတာ့မွ သူတို႔ေတြ လမ္းျဖတ္သည့္အေကာင္ကျဖတ္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္သည့္အေကာင္ကဆုတ္ၿပီး ရွဲေပးၾကပါသည္။ က်ေနာ္လည္း ဆက္ေမာင္းသြားလို႔ရပါသည္။ ထိုကိစၥသည္ အေမရိကန္ေက်းလက္က လမ္းမ်ားတြင္ ေန႔စဥ္ျဖစ္ေနသည့္ သာမန္ကိစၥ နိစၥဓူဝဆိုေသာ္လည္း ျပႆနာအေတာ္ရွိပါသည္။

ေပါက္စီ ငရုပ္ဆီ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
ကက္သားေပါက္စီ ၂ လံုးရွိပါသည္။ အမွန္က ေျခာက္လံုးပါ ေလးလံုးက စားလို႔ကုန္သျဖင့္ ၂ လံုးႂကြင္းတာျဖစ္ပါသည္။ ေပါက္စီသည္ ျငဳပ္ဆီနွင့္စားမွ အရသာျပည့္ပါသည္။ ဒီက ျငဳတ္ဆီေတြသည္ အက္ဖ္ဒီေအေခၚ အစားအစာေဆးဝါးဌာနက မီးစိမ္းျပမွထုတ္ရျဖင့္ က်န္းမာေရးနွင့္ ညီညြတ္သည္ေျပာရပါမည္။ ဗမာျပည္က ျငဳတ္ဆီသည္ သူ႔ဟာသူ က်န္းမာေရးနွင့္ ညီညြတ္ညြတ္မညြတ္ညြတ္ စားလို႔အေတာ္ ခံတြင္းလိုက္ပါသည္။ ဒန္ပန္းကန္ျပားေလးနွင့္ မဟုတ္ဘဲ ထုတ္ထိုးကို တုတ္နွင့္ဘဲထိုးစားရတာႀကိဳက္သည့္ ဝက္သားတုတ္ထိုးစြဲသူတခ်ိဳ႔ဆိုလွ်င္ ျခင္းေတာင္းေဘးက အခ်ဥ္ရည္ပုလင္းေလးထဲ ထုတ္မွာထိုးထားသည့္ ဝက္သားဖတ္ကေလးကို ထိုးထည့္လိုက္ တၿပြပ္ၿပြပ္စုပ္လိုက္ ေနာက္ျပန္ထိုးထည့္လိုက္နွင့္ ဗမာ့ျငဳတ္ဆီအစပ္အဟပ္၏အရသာကို တင္းျပည့္ၾကပ္ျပည့္ခံစားေနၾကတာ က်ေနာ္ ေျမနီကုန္းနွင့္ လွည္းတန္းတဝိုက္တြင္ မ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္ဖူးပါသည္။ ေရႊေရးထင္ထင္ကိုေတာ့ ခုထိ လူအေကာင္လိုက္ႀကီး မျမင္ဖူးပါ။ သူလည္း ဝက္သားတုတ္ထိုးလို နံမည္အလြန္ေက်ာ္ပါသည္။ ျငဳပ္ဆီပုလင္းထဲ တုတ္ထိုးထိုးစားရတာကိုရြံလ်င္ အိမ္မွာဘဲ ကိုယ့္ဟာကိုလုပ္စားၾကပါ။ သို႔ေသာ္ ထိုအရသာသည္ လမ္းေလးတုတ္ထိုးသည္ျငဳပ္ဆီအရသာကို မည္သို႔ မမီနိုင္ဟုထင္ပါသည္။

နံနံပင္နိုင္ငံေရး(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
က်ေနာ္တို႔ နိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေျပာၾကသည့္အခါ နိုင္ငံေရးဆိုတာ နိုင္ငံေရးဆိုတာေတြနွင့္စၾကပါသည္။ အမွန္က က်ေနာ္တို႔ နိုင္ငံေရးဆိုတာကို နံနံပင္အေၾကာင္းေလာက္ပင္ မသိ၍ျဖစ္နိုင္ပါသည္။ နိုင္ငံေရးဘာမွန္းသိသည့္လူမ်ား အာဏာရၿပီး က်ေနာ္တို႔အေပၚ အစိုးတရလုပ္ေတာ့လည္း က်ေနာ္တို႔ခံရပါသည္။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္တို႔သည္ ေအာက္ကလည္းေနေသး ဟာဒီးေတာ့မေလွ်ာ့ဆိုသည့္အထာနွင့္ နိုင္ငံေရးဆိုတာ နိုင္ငံေရးဆိုတာေတြ လုပ္ေနၾကရပါသည္။ ကံေကာင္းလွ်င္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ႀကီး၏ မ်က္ေစ့ေအာက္ေရာက္ သြားနိုင္ေသးသည္။ မ်က္ေစ့ေအာက္ေရာက္သည္ဆိုသည္မွာ ေထာင္ထဲ ဆြဲသြင္းျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ထက္ပို ကံေကာင္းလွ်င္ ေတာထဲ ေမာင္းအပို႔ခံရပါမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ နိုင္ငံေရးကို နားမလည္ေသးမွန္း သိသာပါသည္။

ေဆးလိပ္အျပတ္(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
က်ေနာ္ ေဆးလိပ္ျဖတ္သည့္အေၾကာင္းမ်ားတြင္ ကရိကထမ်ားလြန္းသည့္ဒဏ္ မခံနိုင္တာပါပါသည္။ က်ေနာ္လုပ္သည့္အလုပ္ေတြမွာ ရံုးခန္းေတြနွင့္အဆက္အစပ္ျဖစ္ပါသည္။ မည္သည့္ရံုးခန္းထဲတြင္မွ ေဆးလိပ္ေသာက္ခြင့္မရွိပါ။ ေသာက္ခ်င္လွ်င္ အျပင္ထြက္ အေဆာက္အဦးနွင့္ ေပ ၂ဝ အကြာမွာ ေသာက္ရပါသည္။ ကား ဂရပ္ခ်္မ်ားတြင္လည္း ေသာက္မရပါ။ ကိုယ့္အိမ္ဆိုၿပီးလည္း အိမ္ထဲလည္းေသာက္မျဖစ္ပါ။ ဒီကအိမ္ေတြသည္ အလံုပိတ္ေတြျဖစ္ပါသည္။ ေဆးလိပ္နံ႔စြဲသြားလွ်င္ ေပ်ာက္ဖို႔အေတာ္ခက္ပါသည္။ အိမ္လာလည္သည့္ ဧည့္သည္မ်ားတြင္ ေဆးလိပ္မေသာက္သူလူႀကီးမ်ား၊ ကေလးငယ္မ်ားပါလာလွ်င္ အေတာ္မ်က္နွာပူစရာျဖစ္ပါသည္။ ကားဆိုလည္း ငါ့ကားဘဲ ငါ့ဟာငါေသာက္ဖို႔သည္မွာ မလြယ္ပါ။ ကားထဲအနံ႔စြဲသြားလွ်င္ေတာ္ေတာ္ေလး မေကာင္းပါ။ ေဆာင္းတြင္း နွင္းေတြက ဒူးေလာက္ေပါင္ေလာက္က်ေနခ်ိန္ ေဆးလိပ္ေသာက္ဖို႔ အျပင္ထြက္ရသည့္ဒုကၡမွာ အလြန္ႀကီးပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုဒဏ္ေတြကို ႀကံဖန္ခံလို႔ရပါေသးသည္။ အဓိက အေၾကာင္းရင္းမွာ ဗမာျပည္ကလို လမ္းေဘး ဟင္းလင္းပြင့္လဘက္ရည္ဆိုင္ေလးမ်ားမရွိျခင္းနွင့္ ဒီကရွိသည့္ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္မရတာျဖစ္ပါသည္။ ဒါနွင့္ စိတ္တိုတိုျဖင့္ ေဆးလိပ္ျဖတ္ပလိုက္ပါသည္။ ၆ နွစ္နီးပါးရွိပါၿပီ။

ေႏြဦးေပါက္(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
က်ေနာ္ ခ်စ္ခင္ရင္းနွီးရသည္ မိတ္ေဆြတိုင္းကို ခုလို ေႏြဦးေလးေပါက္ပလားဆို အိမ္လာလည္ေစခ်င္ပါသည္။ ထင္းမီးျဖင့္ ဖုတ္ေသာကင္ေသာ အသားငါးအသီးအရြက္မ်ားနွင့္ ဧည့္ခံခ်င္ပါသည္။ ဟို႔ ၿခံအေနာက္က ေတာစပ္ထဲက ေကဘင္န္ေလးထဲလည္း ေရနံဆီမီးအိမ္ေလးေတြနွင့္ လူႀကီးေတြစာဖတ္ ကေလးေတြ အထပ္ခိုးေလးတက္လိုက္ဆင္းလိုက္ ေနေနၾကတာကို ေပ်ာ္ပါသည္။ ငါးေတြလည္း အစာေႂကြးၾကပါမည္။ ၾကက္ဥေတြလည္း အတူေကာက္ၾကပါမည္။ ေခြးေလးေတြနွင့္လည္း ေျပးလႊားကစားၾကပါသည္။ မိႈေတြလည္း ပြင့္ေတာ့ပါမည္။ ကညႊတ္ေတြေတာ့ အစို႔ထြက္လာေနပါၿပီ။ ၾကက္သြန္ျဖဴေတြလည္း လက္ ေျခာက္သစ္ခန္႔အၿမိတ္ေတြရွည္ေနပါၿပီ။ စထေရာ္ဘယ္ရီေတြလည္း လန္းလာၾကပါၿပီ။ စပ်စ္ေတြေတြ ပုရစ္ဖူးပါၿပီ။ ပန္းေတြလည္း ပြင့္ၾကပါၿပီ။ ေဘ့စ္စ္မင္န္႔ထဲတြင္ ဒရမ္ဆက္အျပည့္အစံုေရာ ပီယာနိုေရာ အသံဆိုင္ရာလွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြပါ အျပည့္ရွိသည့္အျပင္ နံရံတြင္ႀကိဳက္သေလာက္ေရး ေဆးဖ်က္ရသည့္ေဆးမ်ားလည္း သုတ္ထားပါသည္။ ကေလးေတြ ေျမျဖဴေရာင္စံုေတြနွင့္ ႀကိဳက္သေလာက္ ျခစ္ေရးသြားလည္း ဖ်က္လို႔ဖ်က္သည့္ေဆးသုတ္ထားပါသည္။ ကေလးေတြေခၚၿပီး က်ေနာ့္ ေတာကအိမ္ေလးထဲ လာလည္ၾကေစခ်င္ပါသည္။

လက္ပံ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
က်ေနာ္ ေက်ာက္ဆည္ေနတုန္းက က်ေနာ္တို႔တပ္ကေန ျမင္းလွည္းျဖင့္ တနာရီမရွိတတ္ရွိတတ္ေမာင္းရသည့္ေနရာတြင္ လက္ပံဟုေခၚေသာ ရြာႀကီးရွိပါသည္။ ထိုရြာႀကီးတြင္ အားလံုးလိုလိုမွာ အစၥလာမ္ဘာသာဝင္မ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ေက်ာက္ဆည္နွင့္အနီးၿမိ့ဳမ်ား၏ အမဲသားလိုအပ္ခ်က္ကို သူတို႔ ျဖည့္ဆည္းေပးေနတာျဖစ္ပါသည္။ ရြာထဲဝင္လိုက္လွ်င္ပင္ ဖုန္႔နံ႔ ဆိတ္ေခ်းနံ႔ နြာေခ်းနံ႔မ်ားနွင့္သင္းေနပါသည္။ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေပၚထားသည့္ အမဲသားဝမ္းတြင္းသားကို ေတာအရက္နွင့္ အဆီမခဲခင္ ပူပူေႏြးေႏြးခ်က္ျမည္းၾကရင္း ေပ်ာ္ခဲ့ရပါသည္။ တခါတေလ က်ေနာ္တို႔က အာမီရမ္ေလးဘာေလးမ်ား သယ္သြားလွ်င္ သူတို႔အလြန္ဝမ္းေျမာက္ၾကၿပီး သင္းၿပီးေနာက္ သိမ္းထားထားသည့္ ႏြားေဂြးဥ ဆိတ္ေဂြးဥမ်ားပါ ျပဳတ္ေက်ာ္လုပ္၍ေကၽြးပါသည္။ ဦးေနွာက္ေတြလည္း ေၾကာ္ေကၽြးၾကပါသည္။ မုန္လာခ်ဥ္ဖတ္ ပဲတီခ်ဥ္ဖတ္ နွမ္းဖတ္ခ်ဥ္မ်ား ပဲဖတ္ခ်ဥ္မ်ားလည္း သုတ္သုတ္ေကၽြးၾကပါသည္။ အဲ့လူေတြ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းပါသည္။

ေကြ႔တယိုသူေဌးမ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
က်ေနာ္ မဲေဆာက္ေနတုန္းက တေန႔ေဈးထဲသြားရင္း ဂ်င္းေဘာင္းဘီနွင့္ တီရွပ္ေလးနွင့္ အသက္သံုးဆယ္ခန္႔ ေကာင္မေလးတေယာက္ကို မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ဆံုမိပါသည္။ စိတ္ထဲ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဒီေကာင္မေလးဟာ တေယာက္ေယာက္နဲ႔ တူလိုက္တာဟုျဖစ္ၿပီး လြန္သြားမွ ေနာက္ကေန ျပန္လွည့္ေခၚၿပီး ဦးေလးနံမည္ ဘယ္သူဘယ္ဝါဟုမိတ္ဆက္ရင္း နင့္ကို ငါသိတဲ့လူတေယာက္ေယာက္နဲ႔ ရုပ္ျခင္းခၽြပ္စြပ္တူသလိုထင္မိလို႔ပါ။ နင့္အေဖနံမည္ ဘယ္သူလဲ၊ ဗမာျပည္ ဘယ္နယ္မွာေနၾကသလဲဆိုေတာ့ သူ႔အေဖနံမည္ေျပာျပပါသည္။ လက္ပံတန္းဘက္ကျဖစ္ပါသည္။
က်ေနာ္တို႔ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို သာယာဝတီေထာင္တြင္ အေဆာင္ထားသူထား တိုက္ခန္းေတြထဲထားခ်င္ထားၿပီး လိုသလိုနွိပ္ကြပ္ရန္ ခြဲထားပါသည္။ အဓိက က လူမစုမိေစရန္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က က်ေနာ္က ၁ တိုက္တြင္ေနရပါသည္။ သာယာဝတီေထာင္ေရာက္စ က်ေနာ္တို႔ အျပင္ထြက္ခ်ိန္မွာ တေန႔လွ်င္ ၄၅ မိနစ္ျဖစ္ပါသည္။ က်န္သည့္ ၂၃ နာရီနွင့္ ၁၅ မိနစ္ကို ၈ ေပ၊ ၁၂ ေပ အခန္းထဲတြင္ လူ သံုးေလးေယာက္အတူေနရပါသည္။
ထိုအခ်ိန္က က်ေနာ္တို႔ေသာက္ေရအိုးေတြျဖည့္ဖို႔(ေသာက္ေရအိုးေတြမွာ အခန္းအျပင္တြင္ ထားပါသည္။ ေသာက္ခ်င္လွ်င္ သံတိုင္ၾကားလက္ထုတ္ၿပီး ခပ္ေသာက္ရပါသည္) က်ေနာ္တို႔စားဖို႔ ထမင္း၊ တာလေဘာစသည္မ်ား ဖိုႀကီးမွသြားယူၿပီး ေဝေပးဖို႔၊ က်ေနာ္တို႔ စြန္႔ပစ္စုပံုထည့္ထားသည္ စည္ပိုင္းျပတ္ႀကီးေတြထဲက ေခ်းေသးမ်ားအား မိလႅာႀကီးဆိုသည့္ေနရာအထိ ထမ္းယူသြားၿပီး ေျမျမွဳတ္ စသည့္အလုပ္မ်ား လုပ္ရန္ ရာဇဝတ္မႈျဖင့္က်လာသည့္ ေထာင္သားေတြကို က်ေနာ္တို႔တိုက္တန္းေတြအစြန္က တိုက္ခန္းတခန္းတည္း ထည့္ထားပါသည္။ သူတို႔သည္ ေထာင္ဖြင့္ခ်ိန္မွ ေထာင္ပိတ္ခ်ိန္အထိ အျပင္တြင္ေနရၿပီး ထိုအလုပ္မ်ားလုပ္ရပါသည္။ သူတို႔ကို အၿမဲဆင္းဟုေခၚပါသည္။
ထိုအၿမဲဆင္းမ်ားတြင္တေယာက္က ခုနေကာင္မေလး၏ဖခင္ျဖစ္ပါသည္။ သူေထာင္က်လာသည္မွာ သူတို႔မိသားစုကိုဆင္းရဲသျဖင့္ နွိမ္သည္ဆိုသည့္ ရြာထဲက ပိုက္ဆံနည္းနည္းရွိသည့္ ငနဲတေယာက္ကို ေခါင္းရိုက္ခြဲမႈျဖစ္ပါသည္။ က်ဳပ္သမီး အပ်ိဳျဖန္းေလးကို အိမ္ေပၚအထိ တက္ႀကံတဲ့ေကာင္ဗ် သူေျပာပါသည္။
ထိုအၿမဲဆင္းႀကီးသည္ ထစ္ကနဲဆို ေျခပါလက္ပါ ပါတတ္သည့္ လူေျဖာင့္စိတ္တိုႀကီးျဖစ္ပါသည္။ စကားေျပာလွ်င္ ပါးစပ္နွင့္တလံုးအျပည့္ႀကီး ေျပာတတ္ပါသည္။ သူ႔တြင္ ေထာင္ဝင္စာလာေတြ႔သူမရွိပါ။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း အထဲတြင္ေနေနရသူေတြမို႔ အျပင္က သူ႔အညီအမ်ားႀကီးလိုပါသည္။ စာေတြ ခိုးေရး ခိုးဖတ္ ခိုးျဖန္႔ၾကသည္။ အဲ့တုန္းက ေထာင္ထဲတြင္ စာဖတ္ခြင့္ မရွိသည့္ကာလလည္းျဖစ္ပါသည္။ စာေလး တထြာအညိဳ တလာစီရင္း မိသြားလွ်င္ ေသလုေမ်ာပါးအရိုက္ခံရခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါသည္။ သူပဲ တခန္းနွင့္တခန္း တတိုက္နွင့္ ေထာင္ဝါဒါေတြမသိေအာင္ အသြားအျပန္ စာေတြ ကဗ်ာေတြ စာအုပ္ေတြကို ခိုးဝွက္ယူေပးပါသည္။ သူသည္ နိုင္ငံေရးသာ တလံုးတပါဒမွ မသိေသာ္လည္း နိုင္ငံေရးသမားေတြကို အေတာ္ ခ်စ္ခင္ေလးစားပါသည္။ သူ႔အကိုတေယာက္ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္ၿပီး ပဲခိုးရိုးမတေနရာမွာ တိုက္ပြဲက်သြားသည္ဟုေျပာပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း သူပိုၾကည္ျဖဴေစရန္ေရာ ေစတနာေရာထည့္ၿပီး ေထာင္ဝင္စာလာတိုင္း အေၾကာ္အေလွာ္ အေျခာက္အျခမ္းေလးမ်ား ခြဲခြဲေပးပါသည္။ ထိုင္အခါမ်ိဳးတြင္ သူေက်းဇူးတင္စကားေျပာပံုမွာ ထိုင္ဦးခ်မတတ္ျဖစ္သျဖင့္ က်ေနာ္တို႔က ျပန္အားနာရပါသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူ လြတ္ရက္ေစ့၍လြတ္သြားပါသည္
အခုက်ေနာ္နွင့္ ေဈးထဲလာေတြ႔သည့္ ေကာင္မေလးမွာ သူ႔သမီးေလးျဖစ္ပါသည္။ နင့္အေဖေရာရွိေသးလားဆိုေတာ့ ရွိေတာ့ ရွိေသးတယ္ ေလျဖတ္ၿပီး အလုပ္မလုပ္နိုင္ေတာ့လို႔ အိမ္မွာဘဲ နွီးထိုးေရာင္းစားေနတယ္ဟုေျပာပါသည္။ က်ေနာ့္ မ်က္ရည္ဝဲရပါသည္။ နင္ကေရာ ဒီမွာ ဘယ္စက္ရံုမွာ လုပ္ေနတာလဲဟုေမးေတာ့ စက္ရံုမဟုတ္ဘူးဦးေလး ေကြ႔တယိုဆိုင္မွာလုပ္တာ။ ဒိေန႔ေတာ့ သူေဌးမက နင္ဒီေန႔နား ငါလည္းဆိုင္ပိတ္မယ္ေျပာလို႔ လိုတာေလးေတြ လာဝယ္တာ။ ဘယ္နားကဆိုင္္လဲ ေနာက္ေန႔ ငါတို႔လာစားမယ္ဟုေျပာေတာ့ ေနရာေျပာျပပါသည္။
ေနာက္ေန႔ က်ေနာ္တို႔ သြားစားၾကပါသည္။ ဆိုင္မွာ ဗမာျပည္ လမ္းေဘးက မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ထက္ပိုမႀကီးပါ။ က်ေနာ္တို႔စားေန စကားေျပာေနသည့္ နာရီဝက္ေလာက္ အခ်ိန္တြင္ လာစားသူမွာ ၆ ေယာက္ပဲရွိပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထိုဆိုင္ရွင္သည့္ သူ႔ အလုပ္ရွင္မ သူေဌးမအေခၚခံသည့္ေနရာေရာက္ေနပါသည္။
က်ေနာ္ ထပ္မ်က္ရည္ဝဲမိပါသည္။ ထိုင္းမွာအလုပ္ လုပ္ေနၾကသည့္ ဗမာျပည္သား မ်က္နွာမြဲေတြအတြက္ ေခ်ာက္ခ်ီးေခ်ာက္ခ်က္ ေကြ႔တယိုဆိုင္ပိုင္ရွင္လည္း သူေဌးမျဖစ္ရသည့္ အျဖစ္ဆိုး ဘဝဆိုးေတြနွင့္ျဖစ္ၾကရပါသည္။