Thursday, April 13, 2017

ဆု(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
အရာရာသည္ သူ႔ဇယားက်အတိုင္း သြားရပါသည္။ ကမၻာလည္း သူ႔ကို ဘယ္သူ႔မွ သြားမလွည့္ပဲ ခုထိ လည္ေနၿမဲပါသည္။ ဤေနရာတြင္ သိတ္မေသခ်ာသည္မွာ ကမၻာလည္တာလား က်ေနာ္တို႔ အလွည့္ခံထားရတာဆိုတာပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထားပါေတာ့ ကမၻာလည္လည္ က်ေနာ္တို႔လည္လည္ ျပႆနာေတာ့သိတ္မရွိပါ။ လည္ေတာ့ လည္ေနမွျဖစ္ပါမည္။ အလည္ရပ္ေနလွ်င္ သို႔မဟုတ္ အလည္ရပ္သြားလွ်င္ ရႈပ္ေထြးမႈေတြမ်ားကာ ကိစၥေတြရွိလာပါလိမ့္မည္။ ထိုအခါ လူ႔ဆရာေတြက ငါတို႔ အေစာႀကီးထဲကမေျပာဘူးလား ကမၻာပ်က္မယ္ဆိုတာကိုဟုဆိုက လက္ခေမာင္းေတြခတ္ၾကပါလိမ့္မည္။ ထိုလူေတြ နားမထြင္းျဖစ္ေနသည္မွာ ကမၻာပ်က္လွ်င္ သူတို႔လည္း ေခါင္းနွင့္ကိုယ္ အိုးစားကြဲမည့္အေရး မေတြးမိၾကတာျဖစ္ပါသည္။ လူတကာေသလွ်င္ ငေတလည္းေခါင္းမာလို႔မရပါ။ ထို႔ေၾကာင့္က်ေနာ္သည္ ကမၻာဖ်က္ရန္ ေယာင္လို႔ပင္စိတ္မကူးမိပါ။ ကမၻာဖ်က္လက္နက္မ်ား ကိုင္ထားသည့္နိုင္ငံတြင္ေနရသည့္တိုင္ ကမၻာဖ်က္မည့္အႀကံဆိုး ဉာဏ္ဆိုး က်ေနာ့္တြင္ မရွိပါ။ ဘယ္သူ ကမၻာဖ်က္ဖ်က္ ကမၻာပ်က္လွ်င္ အကုန္ပ်က္ပါမည္။ ကမၻာကို လူတို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ဖ်က္ခဲ့ၾကပါသည္။ ကမၻာစစ္ႀကီးေတြျဖစ္ၿပီးကို ဖ်က္ၾကပါသည္။ ကမၻာပ်က္မသြားပဲ သူတို႔သာ ကိုယ္က်ိဳးေတြနည္းၾကပါသည္။ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားေတြလည္း ျဖစ္ၾကပါသည္။ ခုလည္း ေျမာက္ကိုးရီယားကို ရန္သြားေထာင္ေနပါသည္။ ေျမာက္ကိုးရီးယားမွာလည္း ကမၻာဖ်က္လက္နက္ေတြရွိပါသည္။ အစၥေရးလ္ကို ေျမွာက္ေပးၿပီး ဂ်ဳးနွင့္ အာရဗ္ေတြကို မီးေမႊးေပးေနပါသည္။ ဂ်ပန္ကို ေထာင္ေပးၿပီး တရုတ္ကိုရန္ေစာင္ခိုင္းေနပါသည္။ တရုတ္တြင္လည္း ကမၻာဖ်က္လက္နက္ေတြရွိပါသည္။ အန္ကယ္လ္ဆမ္သည္ သူ႔ေျမေပၚ က်ည္တေတာင့္မွအက်မခံပဲ ကမၻာပတ္စစ္တိုက္စားေနသူျဖစ္ပါသည္။ သူ႔နိုင္ငံသားသူ႔စစ္သားေတြ နိုင္ငံ့ျပင္ပတြင္ မည္မွ်ေသေသ သူ အေလးမထားပါ။ အေခါင္းေတြ အလံအုပ္ၿပီး ေလယဥ္ပ်ံနွင့္ျပန္သယ္ကာ စစ္သဂ်ိဳင္းတြင္ ေသနတ္ေအာက္စိုက္အေလးျပဳကာ ဘလန္႔ခ္က်ည္ေတြမိုးေပၚေထာင္ပစ္ေပးၾကကာ အေျမာက္ေတြေဖါက္ၾကလုပ္ကာ စစ္သားမယားနွင့္ က်န္ရစ္သူမ်ားအား နွစ္သိမ့္ေပးပါမည္။ ၿပီးလွ်င္ က်ေနာ္တို႔အိပ္္ထဲကေငြနွင့္ က်န္ရစ္သူမ်ားကို မေသမခ်င္း မစို႔မပို႔ေထာက္ပံ့ပါမည္။ သမၼတဆုတို႔ဘာတို႔လည္း ရင္ဘတ္ထိုးေပး လည္ပင္းခ်ိတ္ေပးလုပ္ၾကပါမည္။ ထိုသတၳဳျပားႀကီးမွာ အခန္းေထာင့္ကစားပြဲတင္ထားသည့္ ဆုတံဆိပ္ေတြအျဖစ္ ၾကာလွ်င္ဖုန္တက္ကုန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုဆုတံဆိပ္ေတြကို လူေတြမက္ေမာၾကပါသည္။ သန္းေရႊအပါအဝင္ ဗမာျပည္ကစစ္ဗိုလ္ေတြ ေန႔ႀကီးရက္ႀကီးဆိုလွ်င္ စစ္ယူနီေဖာင္းနွင့္ ထိုတံဆိပ္ေတြ ရင္ဘတ္အျပည့္ခ်ိတ္ၿပီး တက္လာၾကပါသည္။ က်ေနာ့္ ေခြးေလး ၂ ေကာင္တြင္လည္း လည္ပတ္နွင့္ ဆုျပားေလးေတြကိုယ္စီ လည္တြင္ ဆြဲထားၾကပါသည္။ စစ္သားမယားကား ဆုအျပားႀကီးရပါသည္။

ၾကက္ဆင္ဒုကၡ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
ဒီမနက္ အလုပ္သြားေတာ့ ကားကို အေတာ္သတိထားေမာင္းရပါသည္။ ခုရာသီသည္ ၾကက္ဆင္မ်ား အုပ္လိုက္အုပ္လိုက္ ထြက္တတ္သလို ငန္းညိဳရိုင္းၾကီးမ်ားလည္း မိတ္လိုက္ရန္ သားေပါက္ရန္ျပန္လာသည့္ကာလျဖစ္ပါသည္။ သမင္ေတြလည္း အထြက္မ်ားပါသည္။ ရက္ခြန္းဆိုသည့့္ ရွည့္အႀကီးလိုလို ဝက္ဝံေပါက္စငယ္လိုလို မ်က္ကြင္းညိဳႀကီးမ်ားနွင့္အေကာင္ေလးေတြလည္း လမ္းေပၚအလြန္ထြက္သည့္ သမယျဖစ္ပါသည္။ ေဒါင္းေတြလည္း တြန္ၾကေတာက္ၾကပါၿပီ။ ရာသီေလးေႏြးစျပဳလာသျဖင့္ အေကာင္ဗေလာင္စံု ေတာလည္ၾက မ်ိဳးဆက္ရင္ေသြးေတြေမြးျမဴ ေပါက္ဖြားရင္း ေလာကကိုသစ္ဖို႔ အသက္ဆက္ၾကဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ အခ်စ္၊ လိင္စိတ္နွင့္ မိသားစုဘဝမ်ားေဆာက္ၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။ အင္ဒီယားနား ၈ Indiana 8 လမ္းေပၚေရာက္ေတာ့ ထင္သည့္အတိုင္း ၾကက္ဆင္တအုပ္က လမ္းကို စိမ္ေျပနေျပ ျဖတ္ေနတာနွင့္ တည့္တည့္သြားတိုးပါသည္။ ခန္႔မွန္းေျခ အေကာင္ ေျခာက္ဆယ္ခန္႔ ရွိမည္ထင္ပါသည္။ ေတာလည္း နည္းနည္းနက္သည့္ေနရာျဖစ္ပါသည္။ လူေနအိမ္ေျချပတ္သည့္ေနရာလည္းျဖစ္ပါသည္။ ဒါနွင့္ ကားရပ္ၿပီး သူတို႔ျဖတ္တာ မၿပီးမခ်င္းေစာင့္ရပါသည္။ ေတာ္ေတာ္နွင့္မၿပီးနိုင္ပါ သူတို႔အေမ့လင္ပိုင္သည့္စင္ေပၚ ထင္သလိုႀကဲမည္ဆိုသည့္ အထာမ်ိဳးေတြနွင့္ျဖစ္ေနပါသည္။ က်ေနာ့္ေနာက္မွာလည္း ကားက ဆယ္စီးေလာက္တန္းမိေနပါၿပီ။ တခ်ိဳ႔ကားေတြက ဘာမွန္းမသိသျဖင့္ ဟြမ္းတဗြမ္ဗြမ္လုပ္ေနပါၿပီ။ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္တဘက္လမ္းေၾကာမွာလည္း ကားက ဆယ့္ေလးငါးစီးျဖစ္ေနပါၿပီ။ ၾကက္ဆင္ေတြကေတာ့ ဘာမွအေရးလုပ္စရာမလိုဆိုသည့္အထာနွင့္ ကိုယ္ဟန္ျပမယ္ေတြလို ဖက္ရွင္မယ္ေတြလို ေအးေအးလူလူ လမ္းေပၚျဖတ္ေနၾကပါသည္။ က်ေနာ္ ေနာက္ထပ္ မိနစ္ ၂ဝ နီးပါးေမာင္းရပါဦးမည္။ အလုပ္ကလည္း ၇ နာရီတြင္ စရပါမည္။ ခု နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၆ နာရီ ၄၃ မိနစ္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သူတို႔ကိုေစာင့္ရသည္မွာ ၅ မိနစ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ ဒါနွင့္ ကားကို ခတ္ျဖည္းျဖည္းေလးလွိမ့္ကာ သူတို႔အနားထိသြားၿပီး ဟြန္းကို ဗြမ္းကနဲတခ်က္ နွိပ္လိုက္ေတာ့မွ သူတို႔ေတြ လမ္းျဖတ္သည့္အေကာင္ကျဖတ္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္သည့္အေကာင္ကဆုတ္ၿပီး ရွဲေပးၾကပါသည္။ က်ေနာ္လည္း ဆက္ေမာင္းသြားလို႔ရပါသည္။ ထိုကိစၥသည္ အေမရိကန္ေက်းလက္က လမ္းမ်ားတြင္ ေန႔စဥ္ျဖစ္ေနသည့္ သာမန္ကိစၥ နိစၥဓူဝဆိုေသာ္လည္း ျပႆနာအေတာ္ရွိပါသည္။

ေပါက္စီ ငရုပ္ဆီ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
ကက္သားေပါက္စီ ၂ လံုးရွိပါသည္။ အမွန္က ေျခာက္လံုးပါ ေလးလံုးက စားလို႔ကုန္သျဖင့္ ၂ လံုးႂကြင္းတာျဖစ္ပါသည္။ ေပါက္စီသည္ ျငဳပ္ဆီနွင့္စားမွ အရသာျပည့္ပါသည္။ ဒီက ျငဳတ္ဆီေတြသည္ အက္ဖ္ဒီေအေခၚ အစားအစာေဆးဝါးဌာနက မီးစိမ္းျပမွထုတ္ရျဖင့္ က်န္းမာေရးနွင့္ ညီညြတ္သည္ေျပာရပါမည္။ ဗမာျပည္က ျငဳတ္ဆီသည္ သူ႔ဟာသူ က်န္းမာေရးနွင့္ ညီညြတ္ညြတ္မညြတ္ညြတ္ စားလို႔အေတာ္ ခံတြင္းလိုက္ပါသည္။ ဒန္ပန္းကန္ျပားေလးနွင့္ မဟုတ္ဘဲ ထုတ္ထိုးကို တုတ္နွင့္ဘဲထိုးစားရတာႀကိဳက္သည့္ ဝက္သားတုတ္ထိုးစြဲသူတခ်ိဳ႔ဆိုလွ်င္ ျခင္းေတာင္းေဘးက အခ်ဥ္ရည္ပုလင္းေလးထဲ ထုတ္မွာထိုးထားသည့္ ဝက္သားဖတ္ကေလးကို ထိုးထည့္လိုက္ တၿပြပ္ၿပြပ္စုပ္လိုက္ ေနာက္ျပန္ထိုးထည့္လိုက္နွင့္ ဗမာ့ျငဳတ္ဆီအစပ္အဟပ္၏အရသာကို တင္းျပည့္ၾကပ္ျပည့္ခံစားေနၾကတာ က်ေနာ္ ေျမနီကုန္းနွင့္ လွည္းတန္းတဝိုက္တြင္ မ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္ဖူးပါသည္။ ေရႊေရးထင္ထင္ကိုေတာ့ ခုထိ လူအေကာင္လိုက္ႀကီး မျမင္ဖူးပါ။ သူလည္း ဝက္သားတုတ္ထိုးလို နံမည္အလြန္ေက်ာ္ပါသည္။ ျငဳပ္ဆီပုလင္းထဲ တုတ္ထိုးထိုးစားရတာကိုရြံလ်င္ အိမ္မွာဘဲ ကိုယ့္ဟာကိုလုပ္စားၾကပါ။ သို႔ေသာ္ ထိုအရသာသည္ လမ္းေလးတုတ္ထိုးသည္ျငဳပ္ဆီအရသာကို မည္သို႔ မမီနိုင္ဟုထင္ပါသည္။

နံနံပင္နိုင္ငံေရး(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
က်ေနာ္တို႔ နိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေျပာၾကသည့္အခါ နိုင္ငံေရးဆိုတာ နိုင္ငံေရးဆိုတာေတြနွင့္စၾကပါသည္။ အမွန္က က်ေနာ္တို႔ နိုင္ငံေရးဆိုတာကို နံနံပင္အေၾကာင္းေလာက္ပင္ မသိ၍ျဖစ္နိုင္ပါသည္။ နိုင္ငံေရးဘာမွန္းသိသည့္လူမ်ား အာဏာရၿပီး က်ေနာ္တို႔အေပၚ အစိုးတရလုပ္ေတာ့လည္း က်ေနာ္တို႔ခံရပါသည္။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္တို႔သည္ ေအာက္ကလည္းေနေသး ဟာဒီးေတာ့မေလွ်ာ့ဆိုသည့္အထာနွင့္ နိုင္ငံေရးဆိုတာ နိုင္ငံေရးဆိုတာေတြ လုပ္ေနၾကရပါသည္။ ကံေကာင္းလွ်င္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ႀကီး၏ မ်က္ေစ့ေအာက္ေရာက္ သြားနိုင္ေသးသည္။ မ်က္ေစ့ေအာက္ေရာက္သည္ဆိုသည္မွာ ေထာင္ထဲ ဆြဲသြင္းျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ထက္ပို ကံေကာင္းလွ်င္ ေတာထဲ ေမာင္းအပို႔ခံရပါမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ နိုင္ငံေရးကို နားမလည္ေသးမွန္း သိသာပါသည္။

ေဆးလိပ္အျပတ္(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
က်ေနာ္ ေဆးလိပ္ျဖတ္သည့္အေၾကာင္းမ်ားတြင္ ကရိကထမ်ားလြန္းသည့္ဒဏ္ မခံနိုင္တာပါပါသည္။ က်ေနာ္လုပ္သည့္အလုပ္ေတြမွာ ရံုးခန္းေတြနွင့္အဆက္အစပ္ျဖစ္ပါသည္။ မည္သည့္ရံုးခန္းထဲတြင္မွ ေဆးလိပ္ေသာက္ခြင့္မရွိပါ။ ေသာက္ခ်င္လွ်င္ အျပင္ထြက္ အေဆာက္အဦးနွင့္ ေပ ၂ဝ အကြာမွာ ေသာက္ရပါသည္။ ကား ဂရပ္ခ်္မ်ားတြင္လည္း ေသာက္မရပါ။ ကိုယ့္အိမ္ဆိုၿပီးလည္း အိမ္ထဲလည္းေသာက္မျဖစ္ပါ။ ဒီကအိမ္ေတြသည္ အလံုပိတ္ေတြျဖစ္ပါသည္။ ေဆးလိပ္နံ႔စြဲသြားလွ်င္ ေပ်ာက္ဖို႔အေတာ္ခက္ပါသည္။ အိမ္လာလည္သည့္ ဧည့္သည္မ်ားတြင္ ေဆးလိပ္မေသာက္သူလူႀကီးမ်ား၊ ကေလးငယ္မ်ားပါလာလွ်င္ အေတာ္မ်က္နွာပူစရာျဖစ္ပါသည္။ ကားဆိုလည္း ငါ့ကားဘဲ ငါ့ဟာငါေသာက္ဖို႔သည္မွာ မလြယ္ပါ။ ကားထဲအနံ႔စြဲသြားလွ်င္ေတာ္ေတာ္ေလး မေကာင္းပါ။ ေဆာင္းတြင္း နွင္းေတြက ဒူးေလာက္ေပါင္ေလာက္က်ေနခ်ိန္ ေဆးလိပ္ေသာက္ဖို႔ အျပင္ထြက္ရသည့္ဒုကၡမွာ အလြန္ႀကီးပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုဒဏ္ေတြကို ႀကံဖန္ခံလို႔ရပါေသးသည္။ အဓိက အေၾကာင္းရင္းမွာ ဗမာျပည္ကလို လမ္းေဘး ဟင္းလင္းပြင့္လဘက္ရည္ဆိုင္ေလးမ်ားမရွိျခင္းနွင့္ ဒီကရွိသည့္ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္မရတာျဖစ္ပါသည္။ ဒါနွင့္ စိတ္တိုတိုျဖင့္ ေဆးလိပ္ျဖတ္ပလိုက္ပါသည္။ ၆ နွစ္နီးပါးရွိပါၿပီ။

ေႏြဦးေပါက္(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
က်ေနာ္ ခ်စ္ခင္ရင္းနွီးရသည္ မိတ္ေဆြတိုင္းကို ခုလို ေႏြဦးေလးေပါက္ပလားဆို အိမ္လာလည္ေစခ်င္ပါသည္။ ထင္းမီးျဖင့္ ဖုတ္ေသာကင္ေသာ အသားငါးအသီးအရြက္မ်ားနွင့္ ဧည့္ခံခ်င္ပါသည္။ ဟို႔ ၿခံအေနာက္က ေတာစပ္ထဲက ေကဘင္န္ေလးထဲလည္း ေရနံဆီမီးအိမ္ေလးေတြနွင့္ လူႀကီးေတြစာဖတ္ ကေလးေတြ အထပ္ခိုးေလးတက္လိုက္ဆင္းလိုက္ ေနေနၾကတာကို ေပ်ာ္ပါသည္။ ငါးေတြလည္း အစာေႂကြးၾကပါမည္။ ၾကက္ဥေတြလည္း အတူေကာက္ၾကပါမည္။ ေခြးေလးေတြနွင့္လည္း ေျပးလႊားကစားၾကပါသည္။ မိႈေတြလည္း ပြင့္ေတာ့ပါမည္။ ကညႊတ္ေတြေတာ့ အစို႔ထြက္လာေနပါၿပီ။ ၾကက္သြန္ျဖဴေတြလည္း လက္ ေျခာက္သစ္ခန္႔အၿမိတ္ေတြရွည္ေနပါၿပီ။ စထေရာ္ဘယ္ရီေတြလည္း လန္းလာၾကပါၿပီ။ စပ်စ္ေတြေတြ ပုရစ္ဖူးပါၿပီ။ ပန္းေတြလည္း ပြင့္ၾကပါၿပီ။ ေဘ့စ္စ္မင္န္႔ထဲတြင္ ဒရမ္ဆက္အျပည့္အစံုေရာ ပီယာနိုေရာ အသံဆိုင္ရာလွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြပါ အျပည့္ရွိသည့္အျပင္ နံရံတြင္ႀကိဳက္သေလာက္ေရး ေဆးဖ်က္ရသည့္ေဆးမ်ားလည္း သုတ္ထားပါသည္။ ကေလးေတြ ေျမျဖဴေရာင္စံုေတြနွင့္ ႀကိဳက္သေလာက္ ျခစ္ေရးသြားလည္း ဖ်က္လို႔ဖ်က္သည့္ေဆးသုတ္ထားပါသည္။ ကေလးေတြေခၚၿပီး က်ေနာ့္ ေတာကအိမ္ေလးထဲ လာလည္ၾကေစခ်င္ပါသည္။

လက္ပံ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
က်ေနာ္ ေက်ာက္ဆည္ေနတုန္းက က်ေနာ္တို႔တပ္ကေန ျမင္းလွည္းျဖင့္ တနာရီမရွိတတ္ရွိတတ္ေမာင္းရသည့္ေနရာတြင္ လက္ပံဟုေခၚေသာ ရြာႀကီးရွိပါသည္။ ထိုရြာႀကီးတြင္ အားလံုးလိုလိုမွာ အစၥလာမ္ဘာသာဝင္မ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ေက်ာက္ဆည္နွင့္အနီးၿမိ့ဳမ်ား၏ အမဲသားလိုအပ္ခ်က္ကို သူတို႔ ျဖည့္ဆည္းေပးေနတာျဖစ္ပါသည္။ ရြာထဲဝင္လိုက္လွ်င္ပင္ ဖုန္႔နံ႔ ဆိတ္ေခ်းနံ႔ နြာေခ်းနံ႔မ်ားနွင့္သင္းေနပါသည္။ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေပၚထားသည့္ အမဲသားဝမ္းတြင္းသားကို ေတာအရက္နွင့္ အဆီမခဲခင္ ပူပူေႏြးေႏြးခ်က္ျမည္းၾကရင္း ေပ်ာ္ခဲ့ရပါသည္။ တခါတေလ က်ေနာ္တို႔က အာမီရမ္ေလးဘာေလးမ်ား သယ္သြားလွ်င္ သူတို႔အလြန္ဝမ္းေျမာက္ၾကၿပီး သင္းၿပီးေနာက္ သိမ္းထားထားသည့္ ႏြားေဂြးဥ ဆိတ္ေဂြးဥမ်ားပါ ျပဳတ္ေက်ာ္လုပ္၍ေကၽြးပါသည္။ ဦးေနွာက္ေတြလည္း ေၾကာ္ေကၽြးၾကပါသည္။ မုန္လာခ်ဥ္ဖတ္ ပဲတီခ်ဥ္ဖတ္ နွမ္းဖတ္ခ်ဥ္မ်ား ပဲဖတ္ခ်ဥ္မ်ားလည္း သုတ္သုတ္ေကၽြးၾကပါသည္။ အဲ့လူေတြ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းပါသည္။

ေကြ႔တယိုသူေဌးမ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
က်ေနာ္ မဲေဆာက္ေနတုန္းက တေန႔ေဈးထဲသြားရင္း ဂ်င္းေဘာင္းဘီနွင့္ တီရွပ္ေလးနွင့္ အသက္သံုးဆယ္ခန္႔ ေကာင္မေလးတေယာက္ကို မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ဆံုမိပါသည္။ စိတ္ထဲ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဒီေကာင္မေလးဟာ တေယာက္ေယာက္နဲ႔ တူလိုက္တာဟုျဖစ္ၿပီး လြန္သြားမွ ေနာက္ကေန ျပန္လွည့္ေခၚၿပီး ဦးေလးနံမည္ ဘယ္သူဘယ္ဝါဟုမိတ္ဆက္ရင္း နင့္ကို ငါသိတဲ့လူတေယာက္ေယာက္နဲ႔ ရုပ္ျခင္းခၽြပ္စြပ္တူသလိုထင္မိလို႔ပါ။ နင့္အေဖနံမည္ ဘယ္သူလဲ၊ ဗမာျပည္ ဘယ္နယ္မွာေနၾကသလဲဆိုေတာ့ သူ႔အေဖနံမည္ေျပာျပပါသည္။ လက္ပံတန္းဘက္ကျဖစ္ပါသည္။
က်ေနာ္တို႔ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို သာယာဝတီေထာင္တြင္ အေဆာင္ထားသူထား တိုက္ခန္းေတြထဲထားခ်င္ထားၿပီး လိုသလိုနွိပ္ကြပ္ရန္ ခြဲထားပါသည္။ အဓိက က လူမစုမိေစရန္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က က်ေနာ္က ၁ တိုက္တြင္ေနရပါသည္။ သာယာဝတီေထာင္ေရာက္စ က်ေနာ္တို႔ အျပင္ထြက္ခ်ိန္မွာ တေန႔လွ်င္ ၄၅ မိနစ္ျဖစ္ပါသည္။ က်န္သည့္ ၂၃ နာရီနွင့္ ၁၅ မိနစ္ကို ၈ ေပ၊ ၁၂ ေပ အခန္းထဲတြင္ လူ သံုးေလးေယာက္အတူေနရပါသည္။
ထိုအခ်ိန္က က်ေနာ္တို႔ေသာက္ေရအိုးေတြျဖည့္ဖို႔(ေသာက္ေရအိုးေတြမွာ အခန္းအျပင္တြင္ ထားပါသည္။ ေသာက္ခ်င္လွ်င္ သံတိုင္ၾကားလက္ထုတ္ၿပီး ခပ္ေသာက္ရပါသည္) က်ေနာ္တို႔စားဖို႔ ထမင္း၊ တာလေဘာစသည္မ်ား ဖိုႀကီးမွသြားယူၿပီး ေဝေပးဖို႔၊ က်ေနာ္တို႔ စြန္႔ပစ္စုပံုထည့္ထားသည္ စည္ပိုင္းျပတ္ႀကီးေတြထဲက ေခ်းေသးမ်ားအား မိလႅာႀကီးဆိုသည့္ေနရာအထိ ထမ္းယူသြားၿပီး ေျမျမွဳတ္ စသည့္အလုပ္မ်ား လုပ္ရန္ ရာဇဝတ္မႈျဖင့္က်လာသည့္ ေထာင္သားေတြကို က်ေနာ္တို႔တိုက္တန္းေတြအစြန္က တိုက္ခန္းတခန္းတည္း ထည့္ထားပါသည္။ သူတို႔သည္ ေထာင္ဖြင့္ခ်ိန္မွ ေထာင္ပိတ္ခ်ိန္အထိ အျပင္တြင္ေနရၿပီး ထိုအလုပ္မ်ားလုပ္ရပါသည္။ သူတို႔ကို အၿမဲဆင္းဟုေခၚပါသည္။
ထိုအၿမဲဆင္းမ်ားတြင္တေယာက္က ခုနေကာင္မေလး၏ဖခင္ျဖစ္ပါသည္။ သူေထာင္က်လာသည္မွာ သူတို႔မိသားစုကိုဆင္းရဲသျဖင့္ နွိမ္သည္ဆိုသည့္ ရြာထဲက ပိုက္ဆံနည္းနည္းရွိသည့္ ငနဲတေယာက္ကို ေခါင္းရိုက္ခြဲမႈျဖစ္ပါသည္။ က်ဳပ္သမီး အပ်ိဳျဖန္းေလးကို အိမ္ေပၚအထိ တက္ႀကံတဲ့ေကာင္ဗ် သူေျပာပါသည္။
ထိုအၿမဲဆင္းႀကီးသည္ ထစ္ကနဲဆို ေျခပါလက္ပါ ပါတတ္သည့္ လူေျဖာင့္စိတ္တိုႀကီးျဖစ္ပါသည္။ စကားေျပာလွ်င္ ပါးစပ္နွင့္တလံုးအျပည့္ႀကီး ေျပာတတ္ပါသည္။ သူ႔တြင္ ေထာင္ဝင္စာလာေတြ႔သူမရွိပါ။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း အထဲတြင္ေနေနရသူေတြမို႔ အျပင္က သူ႔အညီအမ်ားႀကီးလိုပါသည္။ စာေတြ ခိုးေရး ခိုးဖတ္ ခိုးျဖန္႔ၾကသည္။ အဲ့တုန္းက ေထာင္ထဲတြင္ စာဖတ္ခြင့္ မရွိသည့္ကာလလည္းျဖစ္ပါသည္။ စာေလး တထြာအညိဳ တလာစီရင္း မိသြားလွ်င္ ေသလုေမ်ာပါးအရိုက္ခံရခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါသည္။ သူပဲ တခန္းနွင့္တခန္း တတိုက္နွင့္ ေထာင္ဝါဒါေတြမသိေအာင္ အသြားအျပန္ စာေတြ ကဗ်ာေတြ စာအုပ္ေတြကို ခိုးဝွက္ယူေပးပါသည္။ သူသည္ နိုင္ငံေရးသာ တလံုးတပါဒမွ မသိေသာ္လည္း နိုင္ငံေရးသမားေတြကို အေတာ္ ခ်စ္ခင္ေလးစားပါသည္။ သူ႔အကိုတေယာက္ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္ၿပီး ပဲခိုးရိုးမတေနရာမွာ တိုက္ပြဲက်သြားသည္ဟုေျပာပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း သူပိုၾကည္ျဖဴေစရန္ေရာ ေစတနာေရာထည့္ၿပီး ေထာင္ဝင္စာလာတိုင္း အေၾကာ္အေလွာ္ အေျခာက္အျခမ္းေလးမ်ား ခြဲခြဲေပးပါသည္။ ထိုင္အခါမ်ိဳးတြင္ သူေက်းဇူးတင္စကားေျပာပံုမွာ ထိုင္ဦးခ်မတတ္ျဖစ္သျဖင့္ က်ေနာ္တို႔က ျပန္အားနာရပါသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူ လြတ္ရက္ေစ့၍လြတ္သြားပါသည္
အခုက်ေနာ္နွင့္ ေဈးထဲလာေတြ႔သည့္ ေကာင္မေလးမွာ သူ႔သမီးေလးျဖစ္ပါသည္။ နင့္အေဖေရာရွိေသးလားဆိုေတာ့ ရွိေတာ့ ရွိေသးတယ္ ေလျဖတ္ၿပီး အလုပ္မလုပ္နိုင္ေတာ့လို႔ အိမ္မွာဘဲ နွီးထိုးေရာင္းစားေနတယ္ဟုေျပာပါသည္။ က်ေနာ့္ မ်က္ရည္ဝဲရပါသည္။ နင္ကေရာ ဒီမွာ ဘယ္စက္ရံုမွာ လုပ္ေနတာလဲဟုေမးေတာ့ စက္ရံုမဟုတ္ဘူးဦးေလး ေကြ႔တယိုဆိုင္မွာလုပ္တာ။ ဒိေန႔ေတာ့ သူေဌးမက နင္ဒီေန႔နား ငါလည္းဆိုင္ပိတ္မယ္ေျပာလို႔ လိုတာေလးေတြ လာဝယ္တာ။ ဘယ္နားကဆိုင္္လဲ ေနာက္ေန႔ ငါတို႔လာစားမယ္ဟုေျပာေတာ့ ေနရာေျပာျပပါသည္။
ေနာက္ေန႔ က်ေနာ္တို႔ သြားစားၾကပါသည္။ ဆိုင္မွာ ဗမာျပည္ လမ္းေဘးက မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ထက္ပိုမႀကီးပါ။ က်ေနာ္တို႔စားေန စကားေျပာေနသည့္ နာရီဝက္ေလာက္ အခ်ိန္တြင္ လာစားသူမွာ ၆ ေယာက္ပဲရွိပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထိုဆိုင္ရွင္သည့္ သူ႔ အလုပ္ရွင္မ သူေဌးမအေခၚခံသည့္ေနရာေရာက္ေနပါသည္။
က်ေနာ္ ထပ္မ်က္ရည္ဝဲမိပါသည္။ ထိုင္းမွာအလုပ္ လုပ္ေနၾကသည့္ ဗမာျပည္သား မ်က္နွာမြဲေတြအတြက္ ေခ်ာက္ခ်ီးေခ်ာက္ခ်က္ ေကြ႔တယိုဆိုင္ပိုင္ရွင္လည္း သူေဌးမျဖစ္ရသည့္ အျဖစ္ဆိုး ဘဝဆိုးေတြနွင့္ျဖစ္ၾကရပါသည္။

Saturday, March 25, 2017

ေသြး (ဘာသာျပန္သူ - ျမတ္ၿငိမ္း)

0 comments
ေသြး (ဘာသာျပန္သူ - ျမတ္ၿငိမ္း)သူ ဝင္လာခ်ိန္တြင္ စကားတစ္ခြန္းမွ် မေျပာ။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္၏ သင္တုန္းဓားေတြထဲက အေကာင္းဆုံး တစ္ေခ်ာင္းကို သားေရျပားေပၚတြင္ အျပန္အလွန္ ခတ္ေနသည္။ ဝင္လာသူသည္ သူမွန္း သိလိုက္သည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈကို ဖုံးကြယ္ႏုိင္မလား ဆိုၿပီး သင္တုန္းဓားကို ဆက္ခတ္ေနလိုက္၏။ ဓားသြားကို လက္မျဖင့္ စမ္းၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့ အလင္းေရာင္ထဲတြင္ ေထာင္ၾကည့္သည္။ ထိုအခိုက္တြင္ သူက က်ည္ဆန္ေတြ တန္းစီထည့္ထားၿပီး ေသနတ္အိတ္ တြဲေလာင္းက်ေနသည့္ ခါးပတ္ကို ခၽြတ္သည္။ နံရံေပၚရွိ ခ်ိတ္တြင္ ခ်ိတ္သည္။ စစ္သုံး ကက္ဦးထုပ္ကို ခါးပတ္ေပၚမွာ ထပ္ခ်ိတ္သည္။ ထို႔ေနာက္ လည္စည္းကို ေျဖရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ လွည့္သည္။
“ပူပါ့ကြာ၊ ငရဲက်ေနတာပဲ။ က်ဳပ္ကို မုတ္ဆိတ္ ရိတ္ေပးစမ္းဗ်ာ”
သူက ဆံပင္ညႇပ္ခုံတြင္ ဝင္ထိုင္သည္။
သူ႔ မုတ္ဆိတ္ေတြ ေလးရက္စာေလာက္ ရွည္ေနၿပီဟု ကၽြန္ေတာ္ မွန္းမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ တပ္သားေတြကို ေနာက္ဆုံး လိုက္လံရွာေဖြ တိုက္ခိုက္ခဲ့သည့္ ေလးရက္။ သူ႔မ်က္ႏွာ နီစပ္စပ္ ျဖစ္ေန၏။ ေနေလာင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဂ႐ုတစိုက္ျဖင့္ ဆပ္ျပာတုံးကို စကိုင္သည္။ ခပ္ပါးပါး အလႊာကေလးေတြ ရေအာင္ ဓားျဖင့္ လွီးသည္။ ဆပ္ျပာလႊာကေလးေတြကို ခြက္တစ္ခြက္ထဲ ထည့္၊ ၾကက္သိမ္းေႏြး ေရအနည္းငယ္ ေရာ၊ စုတ္တံျဖင့္ ေမႊ ခ်က္ခ်င္းပင္ ဆပ္ျပာျမႇုပ္ေတြ ထလာသည္။
“ဆရာတို႔ တပ္က တျခားသူေတြလည္း မုတ္ဆိတ္ေတြ ဆရာ့ေလာက္ ရွည္ေနၾကေရာေပါ့ေနာ္”
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာရင္း ဆပ္ျပာရည္ကို ဆက္ေမႊ ေနလိုက္၏။
“ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္တို႔ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ အဓိက ေကာင္ေတြကို ၿဖိဳလိုက္ ႏုိင္တယ္ေလ။ တခ်ိဳ႕ကို အေသဖမ္းလာတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အသက္ရွင္ေနတုန္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေကာင္ေတြလည္း မၾကာခင္ ဇီဝိန္ ေႂကြၾကရမွာပါ”
“ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ မိခဲ့လို႔လဲ ဆရာ”
“ဒီေကာင္ေတြကို ေတြ႕ဖို႔ ေတာထဲ ေတာ္ေတာ္ နက္ေအာင္ လိုက္ရတာကလား။ ဒါေပမဲ့ အပင္ပန္း ခံရက်ိဳး နပ္ေအာင္ လုပ္မွာပါ။ ဒီပြဲမွာ ဒီေကာင္ေတြ တစ္ေယာက္ဆို တစ္ေယာက္မွ အသက္ရွင္ရက္ ထြက္မလာေစရဘူး”
ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲက ဆပ္ျပာရည္ သုတ္ထားသည့္ စုတ္တံကို ေတြ႕ေတာ့ သူက ဆံပင္ညႇပ္ခုံ ေက်ာမွီကို မွီလိုက္၏။ သူ႔ကို ကိုယ္႐ုံစ ျခံဳေပးရဦးမည္။ အံဆြဲထဲမွ ကိုယ္႐ုံစ တစ္စယူၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ ေဖာက္သည္ေတာ္၏ လည္ပင္းမွာ ပတ္သည္။ သူက စကားေျပာ မရပ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႔ဘက္သားဟု ထင္ေနသလား မသိ။
“ဟိုေန႔က က်ဳပ္တို႔ လုပ္ျပလိုက္တာ ျမင္ၿပီး ဒီၿမိဳ႕ကေတာ့ သင္ခန္းစာ ရသြားေလာက္ ပါၿပီ”
“ဟုတ္ကဲ့” ဟုေျပာၿပီး ေခၽြးျဖင့္ မည္းေျပာင္ေနေသာ သူ႔ လည္တိုင္ကို အဝတ္စျဖင့္ ခ်ည္လိုက္၏။
“အဲဒီ ပြဲကေတာ့ တကယ့္ ပြဲႀကီးပြဲေကာင္းပဲေနာ္”
“သိပ္ေကာင္းတဲ့ ပြဲပါ” ကၽြန္ေတာ္ ေျဖရင္း စုတ္တံကို လွမ္းယူသည္။ ငတိက ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ ဟန္ျဖင့္ မ်က္စိစုံမွိတ္ ထားသည္။ သူ႔အသားႏွင့္ ေအးျမေသာ ဆပ္ျပာရည္ ထိေတြ႕ခ်ိန္ကို ငံ့လင့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ငတိႏွင့္ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် သည္ေလာက္ နီးနီးကပ္ကပ္ မဆုံဖူးခဲ့။ သူပုန္ ေလးေယာက္ကို ႀကိဳးေပးသတ္တာ ျမင္ရေအာင္ စာသင္ေက်ာင္း ဆင္ဝင္ေအာက္သို႔ တစ္ၿမိဳ႕လုံး တန္းစီ ဝင္ရမည္ဟု အမိန႔္ထုတ္သည့္ ေန႔က သူႏွင့္ ခဏမွ် မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ သို႔ေပမဲ့ အကြပ္မ်က္ခံမ်ား၏ အေလာင္းမ်ား ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ သည္လိုလုပ္ဖို႔ စီစဥ္ညႊန္ၾကားသူ၏ မ်က္ႏွာကို မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့။ ခုေတာ့ သည္ မ်က္ႏွာႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ လက္ခုပ္ထဲ ေရာက္ေနၿပီ။ မ်က္ႏွာက အ႐ုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္ မ်က္ႏွာမ်ိဳး မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ သူ၏ ရွိရင္းစြဲ အသက္ထက္ ပိုၿပီး ရင့္ေရာ္ဟန္ ေပါက္ေနေစသည့္ မုတ္ဆိတ္ေမြးေတြကလည္း သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ သိပ္ၿပီး ပုံဆိုးပန္းဆိုးႀကီး ျဖစ္မေန။
သူ႔နာမည္က ေတာ္ေရး။ ဆရာ ေတာ္ေရး၊ ၾကံႀကီးစည္ရာ စီမံတတ္သူ။ ၾကည့္ေလ ... ကိုယ္လုံးတီး သူပုန္မ်ားကို ႀကိဳးေပး ကြပ္မ်က္ၿပီး အေလာင္းမ်ားေပၚတြင္ သတ္မွတ္ထားသည့္ ေနရာမ်ားကို ေသနတ္ပစ္ ေလ့က်င့္ဖို႔ ဆိုတာမ်ိဳးကို ဘယ္သေကာင့္သားက ၾကံစည္ စိတ္ကူးပါမည္လဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆပ္ျပာရည္ျဖင့္ ပထမတစ္လႊာ သုတ္လိုက္၏။ သူက မ်က္စိေတြ မွိတ္ထားလ်က္ႏွင့္ပင္ ဆက္ေျပာေနသည္။
“ခုေနမွာ က်ဳပ္ နည္းနည္းေလးမွ အားမထုတ္ရပဲ တစ္ခါတည္း တန္း အိပ္ေပ်ာ္သြား ႏုိင္တယ္ဗ်။ ဒါေပမဲ့ ဒီညေန လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနေသးတယ္ေလ”
“ကြပ္မ်က္ေရးတပ္ဖြဲ႕ ကိစၥလား”
ကၽြန္ေတာ္က ဆပ္ျပာရည္ သုတ္လိမ္းျခင္းကို ရပ္ၿပီး စိတ္ဝင္စားမႈ မရွိဟန္ျဖင့္ ေမးလိုက္၏။
“အဲဒီလိုမ်ိဳး ဆိုပါေတာ့။ ဒါေပမဲ့ ဒီ့ထက္ နည္းနည္းၾကာမယ္”
သူ႔ မုတ္ဆိတ္ကို ဆပ္ျပာရည္ ဆက္သုတ္ ေနလိုက္၏။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေတြ တုန္လာျပန္ၿပီ။ ငတိကေတာ့ ရိပ္မိမည္ မဟုတ္။ သူ မရိပ္မိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အခြင့္သာတာေပါ့။ သို႔ေပမဲ့ သူ ခုလို ဝင္မလာလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ပို စိတ္ခ်မ္းသာမည္ ျဖစ္၏။ ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္ထဲ သူ ဝင္လာသည္ကို ကၽြန္ေတာ့တို႔ အဖြဲ႕သား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ျမင္ေတြ႕သြားဖို႔ အလားအလာ မ်ားသည္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ အမိုးအကာ ေအာက္မွာ ရန္သူတစ္ဦး ေရာက္ေနျခင္းက အက်ဥ္းအက်ပ္မ်ား ျဖစ္ေပၚေစပါသည္။ သည္လူကို ကၽြန္ေတာ္၏ အျခား အျခားေသာ ေဖာက္သည္မ်ား နည္းတူ မုတ္ဆိတ္ ရိတ္ေပးခ်င္သည္။ ဂ႐ုတစိုက္ ညင္ညင္သာသာႏွင့္ ေသြးတစ္စက္မွ် မထြက္ေစရေအာင္ အထူး သတိဝီရိယ ထားၿပီး ေဆာင္ရြက္ ေပးခ်င္သည္။ သူ႔ မုတ္ဆိတ္ ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြးမ်ားကို ရိတ္ရင္း တစ္ခ်က္ကေလးမွ် ဓားခ်က္ ေခ်ာ္မသြားေစခ်င္။ သူ႔ ေမးေစ့ ေအာက္က အေရျပားသည္ ေျပာင္စင္ ေနရမည္။ ႏူးညံ့ေခ်ာမြတ္ ေနရမည္။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ခုံျဖင့္ ပြတ္ၾကည့္၊ စမ္းၾကည့္လွ်င္ ၾကမ္းတာ ရွတာမ်ိဳး နည္းနည္းကေလးမွ် မရွိေစခ်င္။
ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က တိတ္တိတ္ပုန္း သူပုန္တစ္ဦးပါ။ သို႔ေပမဲ့ တာဝန္သိေသာ ဆံပင္ညႇပ္သမားလည္း ျဖစ္၏။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ့္အလုပ္ကို တိတိက်က် တာဝန္ေက်ေက် ေဆာင္ရြက္ျခင္းကို ဂုဏ္ယူတတ္သူလည္း ျဖစ္၏။ ယခု ေလးရက္စာ ရွည္ေနေသာ မုတ္ဆိတ္ေမြးကို ကၽြန္ေတာ့္ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ကို စိန္ေခၚေနျခင္းျဖစ္၏။
ကၽြန္ေတာ္ သင္တုန္းဓားကို ယူသည္။ ဓားအိမ္ထဲမွ ဓားသြားေပၚေအာင္ ထုတ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ပါးတစ္ဖက္ေပၚမွ ပါးသိုင္းေမြးမ်ားကို ရိတ္ခ်ျဖင္း လုပ္ငန္းစသည္။ သင္တုန္းဓားက ကၽြန္ေတာ့္ ေစစားခ်က္ကို တိတိက်က် တုံ႔ျပန္သည္။ သူ႔ မုတ္ဆိတ္ေမြးက သိပ္ရွည္လွသည္ မဟုတ္။ သို႔ေပမဲ့ မာၿပီး ၾကမ္းၿပီး ထူထဲသည္။ အေရျပား နည္းနည္းခ်င္း ေပၚလာသည္။ သင္တုန္းဓားက တရႊီးရႊီး ျမည္သံျပဳၿပီး ရိတ္ခ်သြားသည္။ ဓားသြားေပၚတြင္ ဆပ္ျပာရည္ႏွင့္ မုတ္ဆိတ္ေမြးေတြ လုံးေထြးၿပီး ကပ္ေနသည္။ ဓားသြားကို သန႔္စင္ပစ္ဖို႔ ခဏ နားလိုက္၏။ သားေရျပားကို ဆြဲယူၿပီး ဓားသြားျဖင့္ ခတ္သည္။ ဘာ့ေၾကာင့္ဆို ကၽြန္ေတာ္က အလုပ္ကို က်က်နန လုပ္တတ္သည့္ ဆံသသမား တစ္ဦးမို႔ပါ။
မ်က္လုံးေတြ မွိတ္ထားသည့္ ငတိက ခုမွ မ်က္လုံးေတြ ဖြင့္သည္။ ျခံဳထည္ေအာက္မွ လက္တစ္ဖက္ ထုတ္သည္။ ဆပ္ျပာရည္ စင္သြားသည့္ ေနရာကို စမ္းၾကည့္ရင္း ပါးစပ္ကလည္း ေျပာသည္။
“ညေန ေျခာက္နာရီက် ေက်ာင္းကို လာခဲ့”
“ဟိုေန႔ကလိုပဲ လုပ္မွာလား” ဟု ကၽြန္ေတာ္ အထိတ္တလန႔္ ေမးလိုက္၏။
“အဲဒီထက္ ပိုၿပီး သားနားႏုိင္တယ္”
“ဆရာ ဘယ္လိုလုပ္ဖို႔ စီစဥ္ထားလို႔လဲဟင္”
“မသိေသးဘူး၊ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္တို႔ကိုယ္ က်ဳပ္တို႔ ျမဴးထူးေအာင္ေတာ့ လုပ္ရမယ္”
သူ႔ မ်က္လုံးေတြ မွိတ္ၿပီး ေက်ာမွီခ်လိုက္ျပန္၏။ ကၽြန္ေတာ္က သင္တုန္းဓားကို အသင့္ျပင္ၿပီး သူ႔အနားသို႔ ကပ္သည္။
“ဆရာက သူတို႔အားလုံးကို ျပစ္ဒဏ္ ခတ္မလို႔လား”
ကၽြန္ေတာ္ အားစိုက္ၿပီး ေၾကာက္ေၾကာက္လန႔္လန႔္ ေမးသည္။
“အားလုံးကိုပဲ”
သူ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ဆပ္ျပာရည္ ေျခာက္ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ လက္သြက္မွ ျဖစ္ေတာ့မည္။ လမ္းဘက္ကို မွန္ထဲမွ လွမ္းၾကည့္သည္။ ခါတိုင္းလိုပါပဲ။ ကုန္စုံဆိုင္ထဲတြင္ ဝယ္သူ ႏွစ္ဦး သုံးဦး ရွိသည္။ ထို႔ေနာက္ တိုင္ကပ္နာရီကို ၾကည့္သည္။ မြန္းလြဲ ႏွစ္နာရီႏွင့္ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္။ သင္တုန္းဓားက အထက္မွ ေအာက္သို႔ ရိတ္ခ်သြားသည္။ သည္တစ္ခါေတာ့ အျခား ပါးတစ္ဖက္ ေပၚက ပါးသိုင္းေမြးေတြ။ ထူထဲၿပီး စိမ္းေနေသာ ပါးသိုင္းေမြးေတြ။ သည္လူ ကဗ်ာဆရာ တခ်ိဳ႕ သို႔မဟုတ္ ဘုန္းႀကီးေတြလို မုတ္ဆိတ္ အရွည္ထားလွ်င္ ေကာင္းမည္။ သူ႔အတြက္ အဆင္ေျပမည္။ လူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူ႔ကို မွတ္မိမည္ မဟုတ္။ သို႔ဆိုလွ်င္ သူ႔အတြက္ အက်ိဳးရွိမည္ဟု သူ႔လည္ပင္းတစ္ဝိုက္ကို ေခ်ာေမြ႕ေအာင္ ရိတ္ေပးရင္း ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိ၏။ သည္ေနရာ တစ္ဝိုက္က အေမြးအမွင္ေတြမွာ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာ္လည္း ေခြလိမ္ရစ္ထုံးေန သျဖင့္ သင္တုန္းဓားကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ကိုင္ရေတာ့မည္။ မုတ္ဆိတ္ေမြး ေကာက္ေကာက္ေကြးေကြးေတြ။ အေရျပားေပၚရွိ ေမြးညင္းေပါက္ကေလး တစ္ခု ပြင့္သြားသည္ႏွင့္ ေသြးေတြ ဥထြက္လာလိမ့္မည္။ ဆံပင္ညႇပ္သမားေကာင္း အျဖစ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဂုဏ္ယူတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္လို လူက ကိုယ့္ဆီ မုတ္ဆိတ္ လာရိတ္သူ တစ္ဦးအား ထိုအျဖစ္မ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ် အျဖစ္ခံလိမ့္မည္ မဟုတ္။
ေနာက္ၿပီး သည္ ဧည့္သည္က ပထမတန္းစား ဧည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အထဲက ဘယ္ႏွေယာက္ကို ပစ္သတ္ဖို႔ သူ အမိန႔္ေပးခဲ့ၿပီလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အထဲက ဘယ္ႏွေယာက္ကို ႀကိဳးေပးသတ္ဖို႔ သူ အမိန႔္ေပးၿပီးၿပီလဲ။ သည္အေၾကာင္း မေတြးတာ ေကာင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႔ရန္သူျဖစ္ေၾကာင္း ေတာ္ေရး မသိ။ သည္အေၾကာင္း သူ မသိသလို တျခား သူ႔လူေတြလည္း မသိ။ ဤကား ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူနည္းစုကေလးသာ သိသည့္ လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္။ သို႔မွ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ေတာ္ေရး ဘာလုပ္ေနေၾကာင္း၊ သူပုန္ေတြကို လိုက္တိုက္ဖို႔ ဘာ အစီအစဥ္ေတြ လုပ္ထားေၾကာင္းတို႔ကို ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားအား တိတိက်က် သတင္းေပးႏုိင္မည္ မဟုတ္လား။ သည္ေတာ့ ေတာ္ေရး ဆိုသည့္ ငတိ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ခုပ္ထဲ ေရာက္ခဲ့ပါလ်က္ မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ ရိတ္ေပးၿပီး အသက္ႏွင့္ကိုယ္ အိုးစား မကြဲဘဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ျပန္သြားခြင့္ ျပဳလိုက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ ရွင္းျပရ ေတာ္ေတာ္ ခက္လိမ့္မည္။
ခုဆို မုတ္ဆိတ္ေတြ ေျပာင္တလင္း ခါသေလာက္ ရွိေနၿပီ။ သူ႔ ၾကည့္ရတာ ပိုၿပီး ပ်ိဳမ်စ္သြားသည္။ လက္ရွိ အသက္အရြယ္ထက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ငယ္ႏုသြားသလို ရွိ၏။ ဆံပင္ညႇပ္ဆိုင္သို႔ လာသည့္ ေယာက္်ားတိုင္း သည္လို ျဖစ္သြားေလ့ ရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဓားခ်က္မ်ား ေအာက္တြင္ ေတာ္ေရးသည္ ျပန္လည္ ႏုပ်ိဳလာသည္။ ဘာေၾကာင့္ဆို ကၽြန္ေတာ္က ဆံသသမားေကာင္း တစ္ဦး၊ သည္ၿမိဳ႕မွာ အေတာ္ဆုံး ဆံသသမားတစ္ဦး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေျပာရပါလိမ့္မည္။
သူ႔ ေမးေစ့ ေအာက္မွာ သူ႔ စလုတ္ ေပၚမွာ သည္ ေသြးျပန္ေၾကာႀကီး ေပၚမွာ ဆပ္ျပာရည္ကေလး နည္းနည္းစီ ထပ္သုတ္။ အမယ္ေလး ... ပူလိုက္တာေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္လိုပင္ ေတာ္ေရးလည္း ေခၽြးျပန္ ေနလိမ့္မည္။ သို႔ေပမဲ့ သူက အေၾကာက္အရြံ႕ မရွိသူ။ ေသြးေအးသူ။ ညေနက်လွ်င္ အက်ဥ္းသားမ်ားကို ဘယ္လို စီရင္မည္ ဆိုတာကိုပင္ မစဥ္းစားသူ။ တစ္ဖက္တြင္ သင္တုန္းဓားႀကီး လက္ထဲကိုင္ၿပီး သူ႔အေရျပားကို ျခစ္ရင္း ဆြဲရင္း ေမြးညင္းေပါက္ကေလးေတြမွ ေသြးေတြ ဥထြက္ မလာေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေနသည့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ဘာကိုမွ် ေရေရရာရာ ျပတ္ျပတ္သားသား မစဥ္းစားႏုိင္။ သည္လူ သည္ကို လာတာကိုက သက္သက္ ဒုကၡ လာေပးတာ။ ဘာ့ေၾကာင့္ဆို ကၽြန္ေတာ္က ေတာ္လွန္ေရးသမား ျဖစ္ေသာ္လည္း လူသတ္သမား မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ပင္။ ေနာက္ၿပီး သူ႔ကိုသတ္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ လြယ္လိုက္သလဲ။ ေနာက္ၿပီး သည္ငတိက အသတ္ခံထိုက္သူ။ ဟုတ္ရဲ႕လား။ မဟုတ္ေသး။ ဘာကိစၥ သတ္ရမည္လဲ။ လူတစ္ဦး လူသတ္သမား ျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ ဘယ္သူမွ် အသတ္မခံရသင့္။ သည္လို သတ္လိုက္လို႔ သင့္မွာ ဘာ အက်ိဳး ရွိမည္လဲ။ ဘာမွ် အက်ိဳးမရွိ။ အျခား သူေတြ ... ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ အျခားသူေတြ လာမည္။ ပထမလူေတြက ဒုတိယလူေတြကို သတ္၊ ေနာက္လူေတြက သူ႔ကို ျပန္သတ္။ သည္လိုျဖင့္ သံသရာ မဆုံးႏုိင္ဘဲ အရာရာတိုင္းသည္ ေသြးပင္လယ္ႀကီး ျဖစ္သြားလိမ့္မည္။
ယခု သည္လည္ပင္းကို ကၽြန္ေတာ္ တိခနဲ လွီးျဖတ္ခ်လိုက္လို႔ ရသည္။ သူ ညည္းညဴခ်ိန္ပင္ ရလိုက္မည္ မဟုတ္။ ေနာက္ၿပီး သူက မ်က္လုံးေတြ မွိတ္ထားေတာ့ အေရာင္ တလက္လက္ ေတာက္ေနသည့္ ဓားသြားကို ျမင္မည္ မဟုတ္သလို အေရာင္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ လက္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လုံးေတြကိုလည္း ေတြ႕ျမင္မည္ မဟုတ္။ သို႔ျဖစ္သည့္တိုင္ ကၽြန္ေတာ္က လူသတ္မႈတကယ္ က်ဴးလြန္ထားသူ တစ္ဦးလို တဆတ္ဆတ္ တုန္ေန၏။ သူ႔လည္ေခ်ာင္းမွ ေသြးေတြ ပန္းထြက္လာၿပီး ကိုယ္႐ုံေပၚသို႔ က်မည္။ ကုလားထိုင္ေပၚသို႔ က်မည္။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေတြေပၚသို႔၊ ေအာက္ခင္း ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ က်မည္။ ကၽြန္ေတာ္ တံခါးေပါက္ကို ပိတ္ပစ္ရလိမ့္မည္။ ေသြးေတြက ၾကမ္းေပၚမွာ တေရြ႕ေရြ႕ စီးဆင္းသြားမည္။ ပူပူေႏြးေႏြး ေသြးေတြ။ ထိန္းမရ တားမရ လမ္းေပၚ ေရာက္သည္ထိ နီေစြးေသာ စမ္းေခ်ာင္းကေလး တစ္စင္းလို စီးဆင္းသြားလိမ့္မည္။ ဖိအားထည့္ၿပီး ခပ္နက္နက္ကေလး လွီးလိုက္လွ်င္ ေဝဒနာ ခံစားရမည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ က်ိန္းေသ သိသည္။ သူ ခံစားေနရမည္ မဟုတ္တာ ေသခ်ာသည္။
သို႔ျဖစ္ေစကာမူ ...
သူ႔ အေလာင္းႀကီးကို ဘယ္လို စီမံရမည္လဲ။ ဘယ္ေနရာမွာ သြား ဝွက္ထားရမည္လဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ထြက္ေျပးရလိမ့္မည္။ ကိုယ့္မွာ ရွိရွိသမွ် ပိုင္ဆိုင္သမွ် အရာေတြ အားလုံး ထားပစ္ခဲ့။ ေဝးေသာ ... ေဝးလြန္းမက ေဝးေသာ အေဝး တစ္ေနရာမွာ သြားၿပီး ခိုလႈံေန။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖမ္းမိသည့္အထိ သူတို႔ လိုက္လာၾကလိမ့္မည္။
“ဆရာ ေတာ္ေရးကို သတ္တဲ့ေကာင္။ ဆရာ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ ခံေနတုန္း လည္ပင္းကို ဓားနဲ႔ လွီးသတ္သြားတာ ...၊ သရဲေဘာေၾကာင္တဲ့ ေကာင္”
တျခား တစ္ဖက္ကေတာ့ေကာ။
“ငါတို႔ အားလုံးရဲ႕ ကိုယ္စား လက္စားေခ် သြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္။ အမွတ္တရ ျဖစ္ေနရမယ့္ နာမည္ေပါ့။ (သူတို႔ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ကို ေျပာၾကလိမ့္မည္။) သူဟာ တို႔ၿမိဳ႕က ဆံပင္ညႇပ္သမား။ ငါတို႔ရဲ႕ အေရးေတာ္ပုံကို သူ ကာကြယ္သြားတယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိလိုက္ဘူး”
သည္ေတာ့ ဘာေတြ ျဖစ္လာမည္လဲ။ လူသတ္သမားလား။ သူရဲေကာင္းလား။ ကၽြန္ေတာ့္ ကံၾကမၼာသည္ သည္ဓားသြားေပၚမွာ တည္မွီေန၏။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို နည္းနည္းကေလး ေစာင္းလိုက္၊ သင္တုန္းဓားကို နည္းနည္းကေလး ပိုၿပီး လည္ေခ်ာင္းထဲ ျမဳပ္ဝင္သြားေအာင္ လွီးလိုက္၊ အေရျပားသည္ ပိုးသားလို၊ ေရာ္ဘာျပားလို၊ သားေရျပားလို တိခနဲ ျပတ္သြားလိမ့္မည္။ လူသား၏ အေရျပားထက္ ႏူးညံ့တာ မရွိ။ ေနာက္ၿပီး သည္ အေရျပား ေအာက္မွာ ေသြးေတြက အျမဲရွိသည္။ ပန္းထြက္ဖို႔ အသင့္ျဖစေနသည္။ သည္ ဓားသြားမ်ိဳးက ဘယ္ေတာ့မွ် ခၽြတ္ေခ်ာ္တိမ္းေစာင္းမႈ မျဖစ္။ သည္ဓားက ကၽြန္ေတာ့္ ဓားေတြထဲမွာ အထက္ဆုံး ဓား။
သို႔ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ လူသတ္သမား မျဖစ္ခ်င္။ မျဖစ္ပါရေစနဲ႔ ဆရာသမားရယ္။ ခင္ဗ်ားက မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ ဂုဏ္ရွိရွိ လုပ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ေသြးမစြန္းခ်င္ပါဘူး။ ဆပ္ျပာရည္ပဲ စြန္းပါေစ။ ဒါေလာက္ပါပဲ။ ခင္ဗ်ား အဆုံးစီရင္ေရးသမား။ ကၽြန္ေတာ္က ဆံပင္ညႇပ္သမားေလာက္ပါ။ လူတစ္ဦးခ်င္း တစ္ဦးခ်င္းဟာ လူ႔ဘုံခန္းဝါမွာ သူ႔ ကိုယ္ပိုင္ေနရာႏွင့့္သူ ရွိပါတယ္။ ဒါအမွန္ပဲ။ သူ႔ ကိုယ္ပိုင္ေနရာႏွင့္ သူပါ။
ခုေတာ့ သူ႔ေမးေစ့သည္ ရွင္းသန႔္သြားေအာင္ ရိတ္သင္ၿပီး၍ ေခ်ာမြတ္ေနၿပီ။ သေကာင့္သားက ခါးမတ္ၿပီး မွန္ထဲကို လွမ္းၾကည့္သည္။ သူက သူ႔လက္ေတြျဖင့္ သူ႔ အေရျပားကို ပြတ္ၾကည့္သည္။ လတ္ဆတ္သစ္လြင္ျခင္းကို ခံစားသည္။
“ေက်းဇူးပဲ”
သူ ေျပာသည္။ ခါးပတ္၊ ပစ္စတိုႏွင့္ ကက္ဦးထုပ္ကို ယူဖို႔ နံရံခ်ိတ္ဆီသို႔ သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာ ျဖဴေဖ်ာ့ေနမွာ ေသခ်ာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ရွပ္အက်ႌမွာ ေခၽြးေတြ ရႊဲနစ္ေန၏။ ေတာ္ေရးက ခါးပတ္ေခါင္းကို တပ္သည္။ ေသနတ္အိတ္ထဲတြင္ ပစ္စတိုကို ေနသားတက် ထည့္သည္။ သူ႔ ဆံပင္ေတြကို လက္ျဖင့္ သပ္ၿပီး ကက္ဦးထုပ္ ေဆာင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဝန္ေဆာင္ခေပးဖို႔ သူ႔ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲမွ ေငြအေႂကြ အေတာ္မ်ားမ်ား ထုတ္ယူသည္။ ၿပီးေတာ့ တံခါးေပါက္ဆီ ေလွ်ာက္သြားသည္။ တံခါးဝသို႔ ေရာက္မွ ခဏ ရပ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ လွည့္ၿပီး ေျပာသည္။
“ေမာင္ရင္က က်ဳပ္ကို သတ္လိမ့္မယ္လို႔ သူတို႔က ေျပာတယ္ကြ။ အဲဒါ ဟုတ္၊ မဟုတ္ သိရေအာင္ လာခဲ့တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ လူသတ္တယ္ ဆိုတာ လြယ္တာမွ မဟုတ္ဘဲကြာ။ ေမာင္ရင္ က်ဳပ္ေျပာတာ မွတ္ထား၊ သိလား”
ၿပီးေတာ့ လမ္းမဆီသို႔ ထြက္သြားေတာ့၏။
(Just Lather, That's All by Fernando Tellez)
---------
ျမတ္ၿငိမ္း
သည္းထိတ္ရင္ဖို မဂၢဇင္း၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂၀၀၃။
အဂၤလိပ္ ဘာသာျဖင့္
https://www.dropbox.com/s/cyzvzv…/just_lather_thats_all.pdf…

Friday, March 24, 2017

သစ္ခြ(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
မနက္က ပန္းကန္ေဆးသည့္ Sink နားမွာ လက္ေဆးရင္း သစ္ခြအိုးေတြကိုၾကည့္မိသည္။ ဘုရားေရ အားလံုးပြင့္ေနၾကပါပေကာလား။ က်ေနာ္ ေန႔တိုင္းေတြ႔ေနပါလ်က္ ဘာ့ေၾကာင့္ ပန္းေတြပြင့္ေနတာကို မျမင္ခဲ့တာလဲ။ ပန္းအိုးေတြတင္ထားသည့္ ႀတိဂံပံုအဆင့္ေလးမ်က္နွာၾကက္ရွိ မီးေခ်ာင္းကိုဖြင့္ၿပီး Day Light ထဲမွာၾကည့္မိသည္။ ခရစၥမတ္စ္ကက္တပ္စ္ Christmas Cactus ကလည္း အစိမ္းလြင္ေနသည္။ အစို႔သစ္ေလးေတြ အရြက္တိုင္း၏အနားသတ္မွာ ပုရစ္ဖူးေနၾကၿပီ။ ဂ်ပန္သက္ႀကီးပင္ပုေလးလည္း ရြက္သစ္ေလးေတြထြက္ေနၿပီ။ အရြက္တြင္အာဟာရေလွာင္သည့္ ရြက္ထူထူပင္ေလးလည္း ရြက္နုေတြထိုးေနၿပီ။ သစ္ခြေတြကို ေသခ်ာ အနီးကပ္ၾကည့္မိပါသည္။ စုစုေပါင္း ထိုတေနရာတည္းတြင္ သစ္ခြ ၅ အိုးရွိပါသည္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ၅ အိုးလံုး ၅ ပင္လံုးပြင့္ေနတာေတြ႔သျဖင္ မွင္တက္မိသည္။

သစ္ခြဆိုသည္မွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘာရနံ႔မွမရွိတတ္ပါ။ အဆင္း၏အလွသက္သက္သာျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဇနီးသည္ မနွစ္ကဝယ္ခ်လာသည့္ သစ္ခြတမ်ိဳးမွာမူ အနံ႔ျပျပေလးထြက္ပါသည္။ အနံ႔ေလးမ်ာ ခ်စ္စရာအလြန္ေကာင္းပါသည္။ ေမႊးရနံ႔မဟုတ္ပါ။ အပြင့္ေလးနား နွာေခါင္းကပ္ၿပီး ေသခ်ာေမႊးၾကည့္လွ်င္ ေလာကတြင္မရွိသည့္ရနံ႔တခုခုကို ရႉရိႈက္မိသလို ခံစားမႈျဖစ္ပါေစသည္။

ေနာက္တအိုးမွာ အပင္ကသာ ေလးလက္မခန္႔ရွိေသာ္လည္း ခရမ္းနုေရာင္ မရမ္းနုေရာင္ အပြင့္ဖားဖား အပြင့္ကားကားႀကီးေတြပြင့္တတ္သည့္ သစ္ခြျဖစ္ပါသည္။ ထိုသစ္ခြအား ဇနီးသည္က ဝယ္ၿပီးကတည္းက တနွစ္ေလာက္ ဧည့္ခန္းထဲက ေကာ္ဖီစားပြဲေပၚထားပါသည္။ အပင္ေသးေသးေလးမွာ အပြင့္ဖားႀကီးေတြ တေဝေဝနွင့္မို႔ အိမ္လာလည္သူတိုင္း ေကာက္ကိုင္ၾကည့္ၾကပါသည္။

သူ႔ပန္းအိုးေလးမွာ တရုတ္ေႂကြသားအစစ္ျဖင့္လုပ္ထားသည့္ ၃လက္မခန္႔ျမင့္ၿပီး အဝက်ယ္ ၂ လက္မသာရွိသည့္ ပိစိေကြးေလးျဖစ္ပါသည္။ လက္တဆုပ္ပင္မျပည့္ပါ။ သို႔ေသာ္ ထိုလက္တဆုပ္မျပည့္သည့္အိုးေလးထဲက ေလးလက္မခန္႔အပင္ေလးမွာ ၂ လက္မေက်ာ္သည့္ ပန္းပြင့္ေတြ တပင္လံုး တအိုးလံုးသိပ္ကာ ပြင့္ေနၾကသည္မွာ ထူးဆန္းသလိုျဖစ္သျဖင့္ လူ႔အာရံုအဆြဲေဆာင္နိုင္ဆံုးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သူ႔တြင္ ဘာရနံ႔မွမရွိပါ။ သို႔ေသာ္ သူသည္ သ႑န္အရ အေရာင္အရ ျဖစ္တည္မႈအရ ေလာကကို အလွဆင္ပါသည္။ လူေတြ အာရံုကိုဖမ္းစားနိုင္ပါသည္။ တနွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ သူ႔အပြင့္ေတြလည္း ေႁခြလို႔ကုန္ပါၿပီ။ သူလည္း ၫိွဳးေလ်ာ္ေျခာက္ေသြ႔သြားပါသည္။ သူ႔ဘဝနွင့္ သူ႔အလွက တနွစ္ခံသာျဖစ္သည္ဟု ဇနီးကေျပာကာ ထိုပန္းအလွေလးအား ခုနက်ေနာ္ေျပာသည့္ လက္ေဆးကန္အထက္ကစင္ေပၚ တင္ထားလိုက္ပါသည္။ က်ေနာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရပါသည္။

ရန္ကုန္တြင္ေနစဥ္က အေမက စပိုက္ဒါ ဘာညာအပါအဝင္ သစ္ခြေတြစိုက္ပါသည္။ သစ္ခြဆိုတာ အုတ္နီခဲရယ္ မီးေသြးရယ္ အုန္းဆံဖတ္ရယ္ထည့္ၿပီး သားစိမ္းငါးစိမ္းရည္ေလာင္းေပးရင္ သူမ်ားနဲ႔မတူဘူး အပြင့္လည္းပိုႀကီး အေသြးလည္းပိုလွတယ္ဟုေျပာဖူးသည္ကို နားထဲျပန္ၾကား စိတ္ထဲျပန္ျမင္သျဖင့္ ထိုပန္းအလွေလးကို အိုးေပါက္စနေလးထဲမွထုတ္ကာ ေအာက္တြင္ ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးသံုးေလးလံုး ဗမာကုန္စံုဆိုင္မွ ေတာင္းလာသည့္အုန္းဆံဖတ္ေလး တဖတ္နွဖတ္ မီးေသြးခဲေလးတစနွစထည့္ကာ ျပန္စိုက္လိုက္ပါသည္။

အဇၨီနွင့္ေရာ့ကိီတို႔အတြက္ အမဲရိုးမျပဳတ္ခင္တိုင္း အရိုးေတြကိုေရေဆးခ်ၿပီး ထြက္လာသည့္အရည္ကိုခံၿပီး ေလာင္းေလာင္းေပးပါသည္။ အရည္ပိုမ်ားကို ေလလံုပိတ္ဗူးတြင္ထည့္ကာ ေရခဲေသတၱာထဲ သိမ္းထားပါသည္။ ၃ ရက္ တခါေလာက္ အမဲသားစိမ္းရည္ေလး ဖ်န္းဖ်န္းေပးပါသည္။ ၂ လေလာက္ရွိေတာ့ သူ ထူထူထူေထာင္ေထာင္ ျပန္ျဖစ္လာပါသည္။ မ်က္နွာေလး ျပန္လန္းလာပါသည္။ က်ေနာ္လည္း ေပ်ာ္ပါသည္။ အပင္ေလးလန္းလာသျဖင့္ က်ေနာ္လည္း ေၾသာ္ သူျပန္ အသက္ရွင္သြားၿပီကိုးဟုစိတ္ျဖင့္ သိတ္လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ သားစိမ္းရည္လည္း မေလာင္းျဖစ္ေတာ့ပါ။

ဒီနက္က က်ေနာ္ သူတို႔အထက္ကမီးေခ်ာင္းဖြင့္ၿပီး သူတို႔အားလံုးကို ေစ့ေစ့ငုငုၾကည့္ေနခ်ိန္တြင္ ဇနီးက အနားလာၿပီး ေက်းဇူး မ်ိဳး။ ဒီသစ္ခြဟာ တသက္မွာ တခါပဲပြင့္တယ္၊ တနွစ္ခံမ်ိဳးပဲျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တို႔အိမ္မွာ ေနာက္္တခါျပန္ပြင့္တယ္၊ ဘယ္ေလာက္လွလဲ ၾကည့္ပါဦးဆိုကာ ထိုပိစိေကြးသစ္ခြပန္းအိုးေလးအား က်ေနာ့္မ်က္ေစ့ေရွ႔ ဆြဲထုတ္ျပပါသည္။

ဟာ သူ႔တပင္လံုး အပြင့္ေတြဖံုးေနပါလား၊ သူျပန္ပြင့္ၿပီလားဟု အာေမဋိတ္ပင္ျဖစ္ရပါသည္။ ဇနီးက အပင္ေလးကို တယုတယကိုင္ရင္း အပြင့္ေလးေတြကိုတျမတ္တနိုးနမ္းရင္း Well, I will move and place it in living room ဟုေျပာၿပီး ဧည့္ခန္းထဲက ေကာ္ဖီစားပြဲေပၚျပန္တင္လိုက္ပါသည္။

သို႔ျဖင့္ တနွစ္သာအခ်စ္ခံရမည့္ပန္းအပြင့္မ်ားသည္ ၂ နွစ္စာ ခ်စ္စရာျဖစ္ရပါသည္။ က်ေနာ္လည္း ဤ ခရမ္းေဖ်ာ့မရမ္းေဖာ့အပြင့္ေလးေတြၾကည့္ရင္း အေမ့ကိုသတိရေနပါသည္။ အေမသည္ ပန္းအသက္ကိုမွ်မက သားသမီးတို႔အသက္ကိုပါ ဆက္ေပးသူျဖစ္ပါသည္။

Thursday, March 23, 2017

သံုး တင္ၫြန္႔(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
တပ္ထဲေနတုန္းက က်ေနာ္တို႔ လူပ်ိဳရိပ္သာတြင္ တင္ၫြန္႔ ၃ ၫြန္႔ရွိပါသည္။ ယူနီေဖါင္း ဘိုသီဘတ္သီနွင့္ အရက္ေသာက္၍ မံႈေတေတေနတတ္ေသာ တင္ၫြန္႔အား မံႈႀကီးတင္ၫြန္႔၊ ေနရာတကာ ကပ္တီးကပ္ဖဲ့လုပ္ ဂ်စ္တိုက္တတ္သည့္ ေပေစာင္းေစာင္းရုပ္နွင့္တင္ၫြန္႔အား ဂ်စ္ႀကီးတင္ၫြန္႔၊ မနက္တိုင္း ဘုရားရွိခိုး ညေနတိုင္း ေစတီတခုခုသြား ပုတီးစိပ္သည့္ ဥပဓိရုပ္လြန္စြာခန္႔ညားေသာတင္ၫြန္႔အား ဗုဒၶတင္ၫြန္႔ဟု အမ်ားတကာက ေရွ႔တင္ေရာ ကြယ္ရာတြင္ပါေခၚပါသည္။ ျပသနာမွာ မံႈႀကီးလည္းမရွိ၊ ဂ်စ္ႀကီးလည္းမရွိပါ။
ဒုတပ္ၾကပ္ မႈံႀကီးက ဂ်ဴတီမရွိလွ်င္တေနကုန္မူးၿပီး ကိုေစာညိမ္းသီခ်င္းေတြ ဆိုေနပါသည္။ တခါတေလ မယ္ဇယ္သီးေႂကြေတြ လိုက္ေကာက္ေနတတ္ပါသည္။ မယ္ဇယ္သီးတျပည္လွ်င္ ၄ က်ပ္ဆိုလားမသိ ရပါသည္။ သူ႔လက္ထဲ ေငြျပတ္လွ်င္ သူေကာက္ထားသည့္ မယ္ဇယ္သီးမ်ားသြားေရာင္းၿပီး အရက္ေသာက္ပါသည္။ ငါ့လုပ္စာနဲ႔ငါေသာက္တာ မယ္ဇယ္ပင္ႀကီးကလြဲလို႔ ဘယ္မေအလိုး ေစာက္ဂရုစိုက္ရမွာလဲဟု မူးမူးနွင့္ မယ္ဇယ္ပင္ႀကီးေအာက္ တေယာက္တည္းထိုင္ကာ ဇက္က်ိဳးေနတတ္ပါသည္။ ဘယ္သူ႔မွ ရန္သတၱဳမျပဳပါ။ ခ်စ္စရာေကာင္းပါသည္။ သူသည္ မယ္ဇယ္ပင္ႀကီးကိုလည္းေကာင္း စစ္သားျဖစ္ရျခင္းကိုလည္းေကာင္း အလြန္ခ်စ္ျမတ္နိုးသူျဖစ္ပါသည္။ ျပႆနာမရွိပါ။

တပ္သား ဂ်စ္ႀကီးကလည္း ကပ္ဖဲ့ၿပိဳင္တိုက္မည့္သူမရွိလွ်င္ ကီဝီေဆးနွင့္ဖိနပ္တိုက္လိုက္ ဘရာဇိုနွင့္ခါးပတ္ေခါင္းေတြတိုက္လိုက္ သူ႔ေခါင္းသူ အုန္းဆီေတြလိမ္းၿပီး ဘီးနွင့္တိုက္ခ်င္တိုက္လိုက္ လုပ္ေနတတ္ပါသည္။ ယူနီေဖာင္းကိုလည္း အၿမဲတမ္းေၾကာ့ေနေအာင္ဝတ္ပါသည္။ အကိုဘာညာနွင့္ေခၚၿပီး ေအာက္စီးကဝင္ စကားေျပာလွ်င္ ညီေလးရ ငါတို႔တပ္ထဲဝင္တုန္းက ေလ့က်င့္ေရးက မင္းတို႔ေခတ္လို မဟုတ္ဘူး သိတ္ျပင္းတာကြ။ ပီတီေအးေမာင္လက္သံေျပာင္ဆိုတာဘယ္လိုကြာ၊ ဒုအရာခံဗိုလ္ေရႊလဝင္းကလည္း သူ႔ကိုယ္သူ ဗိုလ္မွတ္ၿပီး အေလးျပဳကလည္း တယ္ခံခ်င္တာကြာ၊ သူလာတုန္း အေလးမ်ားမျပဳလိုက္မိလို႔ကေတာ့ တခြဲလံုး တန္းစီပါးရိုက္ခံရတာကြ ဘာညာေတြေျပာရင္း ေဆးလိပ္ထုတ္တိုက္တတ္ပါသည္။ သူလည္း စစ္သားျဖစ္ရတာကို ေက်နပ္နွစ္သက္ေနသူျဖစ္ပါသည္။ ျပႆနာမရွိပါ။

ျပႆနာက စီနီယာတပ္သားႀကီး ဗုဒၶတင္ၫြန္႔။ ဂ်ဴတီကုန္ တန္းျဖဳတ္ၿပီးညေနေစာင္းလွ်င္ တခ်ိဳ႔လည္း ေဘာ္လီေဘာပုတ္ၾကပါသည္ တခ်ိဳ႔လည္း စားမန္ခုတ္ၾကပါသည္ တခ်ိဳ႔လည္း ေဆာ္ခုတ္ရန္ ျပင္ၾကသၾကပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ ယမကာလုလင္တသိုက္က တပ္တြင္းသက္သာဆိုင္မွ ရွမ္းအရက္မ်ားဝယ္ကာ ေပါေပါပဲပဲအျမည္းေလးမ်ား အပါအဝင္ မက္စ္မွ မနက္ခင္းလက္က်န္ၾကက္သြန္ ေဂၚဖီ ခရမ္းခ်ဥ္သီး နံနံပင္စတာေတြသြားယူကာ ညစာအသားဟင္းတံုးေလးမ်ား ဟင္္းနွစ္ေလးမ်ားျဖင့္ အသုတ္ သုတ္ၿပီးျမည္းရန္ ႀကံေဆာင္ အားထုတ္ၾကပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးသန္႔ျပန္႔ေနသည့္ ေကာ္လာကတံုးအျဖဴ ေယာဂီေရာင္ပုဆိုး လက္တြင္စိတ္ပုတီးပတ္ထားသည့္ ဗုဒၶတင္ၫြန္႔က သုရာေမရယဆိုတာဘာညာ ဘုရားမႀကိဳက္ဘူးေတြဘာေတြ လာလာေျပာပါသည္။ ကိုယ့္ထက္စီနီယာလည္းျဖစ္ အသက္လည္းႀကီးသျဖင့္ ျပန္ခံမပက္ၾကေသာ္လည္း စိတ္ထဲ ဘယ္သူမွမနွစ္ၿမိ့ဳပါ။ တခါသားေတာ့ ပီတာဂ်ဴပီဆိုသည့္ မဂၤလာေတာင္ၫြန္႔သားက အကိုႀကီးကလည္းဗ်ာ ဘုရားလည္း သူမႀကိဳက္ မေသာက္နဲ႔ေပါ့။ က်ေနာ္တို႔လည္း ကိုယ္ႀကိဳက္လို႔ ကိုယ္ေသာက္ေနတာပဲဟာ။ သူ႔လည္း က်ေနာ္တို႔က အတင္း လိုက္တိုက္ေနတာမွ မဟုတ္တာဟုေျပာေတာ့ ဗုဒၶတင္ၫြန္႔ မ်က္နွာႀကီးနီကာ အပါယ္လားမယ့္ေကာင္ေတြေျပာၿပီး ထြက္သြားပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ မမွတ္ပါ။ ေနာက္လည္း ေျပာပါသည္။

မနက္ခင္း တပ္တြင္းသက္သာလဘက္ရည္ဆိုင္ လူစည္ခ်ိန္တိုင္း သီလေတြ ဘာဝနာေတြ သမာဓိေတြ ၃၁ ဘံုေတြ စံုေနေအာင္ေျပာပါသည္။ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုတာေတြလည္းပါပါသည္။ မနက္စာလာဝယ္သည့္ အိမ္ေထာင္သည္အမ်ိဳးသမီးမ်ားက သူ႔အား ေလးစားသည့္မ်က္နွာထားမ်ားနွင့္ ေငးေမာနားေထာင္ၾကပါသည္။ လူႀကီးမ်ားကလည္း သူ႔ကို သေဘာက်ၾကပါသည္။ ခြဲအရာခံဗိုလ္လြင္ေအာင္ကဆိုလွ်င္ မန္းေဒးပရိတ္မွာေတာင္ မင္းတို႔ တင္ၫြန္႔လို ဘုရားတရားနဲ႔ေနၾကစမ္းကြာ၊ စစ္သားဆိုတာ အခ်ိန္မေရြးေသနိုင္တာ၊ ေသခါနီးေလးမွာ သရဏဂံု မတည္ရေတာင္ စိတ္ထဲက ဘုရားတရားသံဃာဂုဏ္ကို ဖ်တ္ကနဲေအာက္ေမ့မိလိုက္ရင္ ဘဝကူးကေကာင္းၿပီကြဟုေျပာပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ သူ႔ကြယ္ရာတြင္ လြင္ေအာင္ေပါတာႀကီး ဗုဒၶတင္ၫြန္႔ကို တင္ေနတယ္ဟု ကဲ့ရဲ့တင္းဖ်င္းစကားဆိုပါသည္။

တေန႔ေတာ့ ဗုဒၶတင္ၫြန္႔ကိြဳင္တက္ပါသည္။ က်ေနာ္နွင့္ အျခားလူပ်ိဳ ၃ ေယာက္က ေရွ႔တန္းကျပန္ေရာက္၍ အနားတပတ္ရေနခ်ိန္မို႔ အဝတ္အစားဝယ္ အလည္အပတ္ထြက္ ညေနညေနစည္တယ္ေလေတြ လုပ္ေနၾကပါသည္။ လက္ထဲလည္း ၆ လစာေလာက္ လစာစုမိထားပါသည္။ တည က်ေနာ္တို႔ေသာက္ေနသည္မွာ လိုင္းေဒါင္းေပးခ်ိန္ ၉ နာရီလြန္ေနပါၿပီ။ တာဝန္ၾကပ္ႀကီးက ေဟ့ေကာင္ေတြအိပ္ေတာ့ မအိပ္ရင္လည္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္လုပ္၊ ကက္ဆက္ပိတ္ေတာ့ေျပာေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ဟုတ္ကဲ့ဆရာႀကီး ခနေနရင္အိပ္မွာပါဟုျပန္ေျပာေနခိုက္ တာဝန္မႉးရံုးမွ တာဝန္က်ဆက္သားေရာက္လာၿပီး ဆရာႀကီး တာဝန္မႉးကေျပာခိုင္းလို႔။ ေမာ္ေတာ္ယဥ္ဌာနကလည္း ကားထုတ္ခိုင္းၿပီးၿပီ။ ဆရာႀကီးနဲ႔က်ေနာ္ ရဲစခန္းသြားရမယ္ဟုေျပာပါသည္။ တပ္ၾကပ္ႀကီးက ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ ဖာတန္းရဲဝင္စီးတာ ကိုတင္ၫြန္႔ႀကီးပါ မိသြားလို႔တဲ့။ ဘယ္ကလဲဆိုေတာ့ သူက ဘီအီးတပ္ကလို႔ေျပာလို႔ ရဲက တပ္ကိုလွမ္းေျပာတယ္။ လာေခၚပါဆိုၿပီး။ အဲ့ဒါ တာဝန္မႉးက ဆရာႀကီးနဲ႔က်ေနာ့္ကို သြားခိုင္းလို႔ဟု ဆိုပါသည္။

ဒီေတာ့မွ ဗုဒၶတင္ၫြန္႔နွင့္ တေဇာင္းေစး ဒုတပ္ၾကပ္တေယာက္က ထလာၿပီး နည္းေတာင္နည္းေသတယ္ဆိုသည့္မ်က္နွာေပးနွင့္ေလသံနွင့္ ႂကြက္ခိုးစားေနတာကျဖင့္ၾကာလွၿပီ ဒီေၾကာင္သူေတာ္ ခုမွ လက္ပူးလက္ၾကပ္ဟုေျပာၿပီး ရယ္ေနပါသည္။

မနက္လင္းေတာ့ ဗုဒၶတင္ၫြန္႔ႀကီး ဗဟိုကင္းအခ်ဳပ္ခန္းေရာက္ေနပါသည္။ ထိုေန႔ဗဟိုကင္းတာဝန္ခံမွာ မံႈႀကီးျဖစ္ၿပီး ကင္းသားမ်ားတြင္ ဂ်စ္ႀကီးလည္း ပါပါသည္။ က်ေနာ္က လူပ်ိဳေဆာင္မွ ဗုဒၶတင္ၫြန္႔အတြက္ အခ်ဳပ္ထမင္းသြားပို႔ေတာ့ မံႈႀကီးက ဘုရားမႀကိဳက္တာလုပ္တဲ့ငါတို႔က် အခ်ဳပ္မက်ပါလားဟုေျပာၿပီး ေဂ့ကနဲ႔ေလတက္ရင္းေျပာပါသည္။ က်ေနာ္က အကို ေျဖလိုက္ပါလား ေသြးေတာင္းေနၿပီဟုဆိုေတာ့ ေဟ့ေကာင္ Duty is duty ဟုေျပာပါသည္။ ဗုဒၶတင္ညြန္႔လည္း မ်က္နွာမသာမယာျဖင့္ က်ေနာ္လာပို႔သည့္ ထမင္းနွင့္ဟင္းကိုယူကာ အခ်ဳပ္သားမ်ား ထမင္းစားရမည့္ေနရာတြင္ စားေနပါသည္။
ဤကား က်ေနာ္ ႀကံဳခဲ့သည့္ တင္ၫြန္႔ ၃ ၫြန္႔အေၾကာင္းျဖစ္ပါသည္။
မတ္ခ်္ ၂၃၊ ၂ဝ၁၇

Wednesday, March 22, 2017

ရုပ္အတုမ်ား(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
ေစတလံုးပိုင္ရွင္ေတြဟာ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနကတည္းက တခ်ိန္ခ်ိန္ၾက သူတို႔အရုပ္ႀကီးေတြ အၿဖိဳခ်အဖ်က္ဆီးခံရနိုင္တယ္ဆိုတာမသိလို႔ အရုပ္ႀကီးေတြေလွ်ာက္ထု ေလွ်ာက္စိုက္ ေလွ်ာက္ထူ လူေတြကို အေလးလိုက္ျပဳခိုင္းေနတာမွ မဟုတ္တာ။ သူတို႔ရွင္ေနတုန္း သူတို႔လူအစစ္ကိုမက သူတို႔အတု(အရုပ္)ႀကီးေတြကိုပါ လူေတြက ေၾကာက္ရြံ႔လန္႔ျဖန္႔ေနေအာင္ တမင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိလုပ္ခဲ့တာပဲ။ သူတို႔ေသသြားတဲ့အခါ ေနာက္လူေတြဘာလုပ္လုပ္ သူတို႔ဘာမွမသိေတာ့ဘူးဆိုတာ သူတို႔သိတာေပါ့။ ေနာက္လူေတြ သူတို႔အရုပ္တုႀကီးေတြကို ၿဖိဳခ်ရံုမကလို႔ အီးပဲကုန္းကုန္း ဖင္ပဲေဆးေဆး အဲ့ဒါ သူတို႔အလုပ္မဟုတ္ဘူး။ အဲ့ဒါ သူတို႔မေတြးဘူး။ သူတို႔ေတြးတာက သူတို႔ရွင္ေနတုန္း တနည္းေျပာရရင္ အာဏာရွိေနတုန္း သူတို႔ကို ကိုးကြယ္ေနဖို႔ အေလးျပဳေနဖို႔ လန္႔ျဖန္႔ေနဖို႔ ဒီေလာက္ပဲ။
ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းၾကေတာ့ ထူးျခားတယ္ သူရွင္ေနတုန္း (အာဏာမစို႔မပို႔ရထားတုန္းက) သူ႔အရုပ္ႀကီးေတြ လူေတြကိုတိုင္းျပည္ကို လိုက္မထုခိုင္း မထူခိုင္း မစိုက္ခိုင္းခဲ့ဘူး။ သူရွင္ေနတုန္းက ထုခဲ့တဲ့ သူ႔အရုပ္အတု ဘယ္နွခုရွိလားမရွိလား က်ေနာ္လည္း အဲ့ေလာက္ မေလ့လာမိဖူးဘူး(သိသူေတြရွိရင္ေတာ့ ေျပာျပၾကေစခ်င္ပါတယ္) က်ေနာ္ သိသေလာက္ကေတာ့ ဗိုုလ္ေအာင္ဆန္းဟာ သူရွင္ေနတုန္းက သူ႔အရုပ္အတုႀကီးေတြ ထုၾကပါလို႔တိုင္းျပည္ကိုလည္း မတိုက္တြန္းခဲ့သလို ကိုယ္တိုင္လည္း အားစိုက္လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာမရွိခဲ့ဘူး။

သူ ေစတလံုးပိုင္ရွင္ေတြ ေသလြန္သည္ေနာက္ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ႀကိဳေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ခဲ့မိလို႔လည္းျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္ ဒါမွမဟုတ္ ပုဂၢိဳလ္ေရးအလြန္အကၽြံကိုးကြယ္မႈကို မႀကိဳက္လို႔လည္းျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္ မေျပာတတ္ဘူး။ သူ႔ကို ေသရာက နိႈးေမးလို႔လည္း မရဘူး။ ထားပါေတာ့။

ဟိုေစလံုးပိုင္ရွင္ေတြက သူတို႔ဘာသာ ရွင္စဥ္က(အာဏာရွိစဥ္က)ျပဳမိဒဏ္ ျပန္ခံရတာ။ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းၾကေတာ့ သူ႔ပေယာဂတျပားမွမပါပဲ သူ႔သားေတြ(ဗမာစစ္တပ္နဲ႔) သူ႔သမီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔လုပ္မွ ရုပ္အတုႀကီးေတြ ေခါင္းအျဖတ္ခံရလိုခံရ လႊနဲ႔အပိုင္းခံအၿဖိဳခ်ခံရလို႔ ခံရနဲ႔။ ၿပီးေတာ့ လုပ္သူေတြက အရူးေတြတဲ့။ ဒီအတိုင္း ေနာက္လည္း အရူးေတြအမ်ားႀကီး လာဦးမယ္ထင္တယ္။ ခုက အရူးတေယာက္ျခင္းဆိကလုပ္ေနတာလို႔ေျပာေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေဒါသထြက္ေနေသာ အရူးလုအုပ္ႀကီးမ်ားျဖင့္ လုပ္ၾကပါလိမ့္မည္။ ကခ်င္ျပည္နယ္က ရုပ္အတုႀကီး ဘယ္ေတာ့ ဘာျဖစ္ဦးမယ္ မသိေသးေပမယ့္ မြန္ျပည္ကတံတားကို ေအာင္ဆန္းအမည္ သြားေပးလိုက္တာမွာ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းဟာ သနားစရာျဖစ္ရရွာတယ္။

တျခားသူျပဳ မိမိမႈျဖစ္ရွာတဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းအျဖစ္ပဲ။
မတ္ခ်္ ၂၃၊ ၂ဝ၁၇

ဟန္(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႔က က်ေနာ့္စာေရးပံုမွာ သိတ္ဟန္မက်ဟုဆိုပါသည္။ ဘာလို႔လဲဗ်ဟုေမးေတာ့ စကားေျပာနဲ႔စကားေျပေတြ ေထြးေနတယ္ဟုဆိုပါသည္။ သတ္ပံုသတ္ၫႊန္းေတာ့ အမွားအလြန္နည္းပါသည္ဟု ေျပာပါသည္။

က်ေနာ္က ဒါဆို က်ေနာ္ေရးတာေတြ ေျပာခ်င္တာေတြ ခင္ဗ်ားမ်ား နားမလည္လို႔လားဗ်ာဟုေမးေတာ့ နားလည္တာေပါ့ အကုန္နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုနေျပာသလို စကားေျပာေရာ စကားေျပေတြပါ ေထြးေနလို႔ဟုထပ္ေျပာပါသည္။

က်ေနာ္သည္ စိတ္ထဲကအေတြးကို လက္ထဲက စီးထြက္သြားသည့္စကားလံုးမ်ား စာမ်ားအျဖစ္ေျပာင္းသည့္အခါ စိတ္စီးရာအတိုင္း ေမွ်ာခ်လိုက္ပါသည္။ သို႔ျဖင့္ က်ေနာ့္အေရးအသားေတြမွာ စာေတြေရာ စကားေတြပါ ပါေနပါသည္။ ထိုကိစၥသည္ ေရးဟန္မဟုတ္ဟု ထင္ပါသည္။

ဟန္ဆိုသည္မွာ ကိုယ္ပိုင္ရွိရပါသည္။ က်ေနာ့္တြင္ ဟန္မရွိပါ။

စာဆိုသည္မွာစကား၏ အျခားပံုသ႑န္တခုျဖစ္သလို စကားဆိုသည္မွာလည္း စာ၏အျခားအသြင္တခုျဖစ္ပါသည္။

သို႔ျဖင့္ က်ေနာ္သည္ ဟန္ဆိုသည့္စကားကို ထိုင္စဥ္းစားေနမိပါသည္။
မတ္ခ်္ ၂ဝ၊ ၂ဝ၁၇

ပါးရိုက္ခံရမည့္ ကုလား(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
က်ေနာ့္ကို ဒီေစာက္ကုလား အျပင္မွာေတြ႔လို႔ကေတာ့ ေသာက္ခြက္ျဖတ္ရိုက္မယ္လို႔ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ကေန ႀကိမ္းခဲ့သူတေယာက္ မူးၿပီးကားေမာင္း၊ ဓာတ္ဝင္တိုက္ေမာင္းေျပးအမႈျဖစ္ၿပီး အဖမ္းခံရေတာ့ ေထာင္ႀကီးခ်ဳပ္ေရာက္တယ္။

ခ်ဳပ္သစ္စာရင္းသြင္းဖို႔ မွတ္ပံုတင္တာ ေဆးစစ္တာလုပ္ေတာ့ က်ေနာ္ သြားစကားျပန္လုပ္ရတယ္။ ေနာက္ အာမခံနဲ႔ အျပင္ထြက္လာေတာ့ က်ေနာ့္ဆီလာၿပီး ေလ်ာ္ရမယ့္ကိစၥ(ဒီတိုင္းျပည္မွာ အမ်ားဆိုင္ပစၥည္းေတြ ေနရာေတြ ေက်ာင္းကားလိုဟာမ်ိဳးေတြကို တိုက္မိရင္ျပသနာက အႀကီးႀကီး။ ေလ်ာ္ရတာလည္း အမ်ားႀကီး) ေရွ႔ေနနဲ႔သြားေတြ႔ဖို႔ လိုက္ကူညီဖို႔ေျပာတယ္။ က်ေနာ္ လိုက္လုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။

အျပန္ၾက လမ္းမွာ ဘယ္ေလာက္ေပးမရလဲလို႔ေမးပါတယ္။ မေပးပါနဲ႔ က်ေနာ္ ေစနာ့ဝန္ထမ္းကူညီတာပါ။ ေစာက္ခြက္ျဖတ္မရိုက္တာဘဲ ေက်းဇူးတင္လွပါၿပီဆိုေတာ့ သူအမ္းတန္းတန္းႀကီးျဖစ္သြားၿပီး ေဆာရီးဗ်ာ က်ေနာ္ အဲ့တုန္းက မူးေနလို႔ လို႔ေျပာတယ္။

ဗမာရုပ္ရွင္ကားေတြထဲက အတိုင္းပဲ။ ဘာမဟုတ္တာလုပ္လုပ္ မူးေနလို႔ဆိုၿပီးျပၾကတာမ်ားတယ္ မဟုတ္လား။
မတ္ခ္ ၂ဝ၊ ၂ဝ၁၇

ရဲရဲၿငီးၿငီးမီးခ်ံဳပုတ္မ်ား(မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
(ရဲရဲၿငီးၿငီးမီးခ်ံဳပုတ္မ်ား)က်ေနာ့္အိမ္ကေန တမိနစ္သာသာေလာက္ေမာင္းလွ်င္ေရာက္သည့္ အိမ္တအိမ္ေရွ႔တြင္ ဖလိမ္းမင္န္းဘုရွ္ေခၚ ၿခံဳပုတ္ပင္မ်ား အိမ္ေရွ႔ၿခံစည္းရိုးတလႊား စိုက္ထားပါသည္။

က်ေနာ္က သူတို႔ကို ရဲရဲၿငီးၿငီးမီးခ်ံဳပုတ္မ်ားဟု ကိုယ့္ဘာသာ အမည္ေပးထားပါသည္။ ၿခံဳအပုတ္တိုင္းမွာ လူ႔လက္တေဖါင္ေက်ာ္ခန္႔ျမင့္ၿပီး လူ႔လက္ေလးဝိုင္းခန္႔ျပန္႔ပါသည္။ ထိုၿခံဳပုတ္ပင္မ်ားသည္ ေဆာင္းရာသီေရာက္လွ်င္ ထံုးစံအတိုင္း ရိုးတံက်ဲက်ဲပင္အိုေတြျဖစ္ကာ ဘယ္ေတာ့မွ သားမေပါက္ေတာ့မည့္ အၿမံဳမလိုလိုေနပါသည္။ ေႏြဦးေလးေပါက္၍ ရာသီေလးမ်ားေႏြးလာပလားဆို ခုခ်က္ျခင္း ေမွာ္ဆရာ ေကာက္အသက္သြင္းလိုက္သလို ဝုန္းကနဲထ သက္ဝင္လာပါသည္။ 

ခနေနလွ်င္ ရြက္သစ္နုဖူး ပုရစ္ဦးေလးမ်ား ထြက္လာပါသည္။ ခနေနလွ်င္ ရြက္ၫြန္႔ဖါးဖါးေလးမ်ားဖံုးကာ သူ႔ကိုယ္သူ အရွက္လံုေအာင္ဖံုးသည့္အပ်ိဳမနွယ္ မလံုမလဲျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။ ေနာက္ေတာ့ သိတ္မၾကာပါ ဇူလိုင္ ၾသဂတ္စ္ေလာက္တြင္ တကိုယ္လံုးနီေနေအာင္ သူ႔ဖာသာ ခ်ံဳလိုက္ပါသည္။ 

သူ႔အနီသည္ ထူးျခားပါသည္။ ဘာအနီနွင့္မွ မတူပါ။ ပန္းခ်ီဆရာပဲ ထိုအနီမ်ိဳးရေအာင္ ေဆးစပ္တတ္မည္ထင္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ထိုၿခံဳပုတ္ပင္မ်ားမွာ မီးတဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနသည့္ သို႔မဟုတ္ မီးကို ကိုယ္တိုင္ ေတာက္ေလာင္ေနသည့္ မီးနတ္နွင့္ဆင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ကိုၾကည့္ရသည္မွာ မီးစြဲေလာင္ခံေနရသည္နွင့္ တစက္မွမတူပါ။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ မီးထေတာက္ေနသည့္သေဘာျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားဆို က်ေနာ္ သူတို႔ေရွ႔က ျဖတ္တိုင္း ကား ရပ္ရပ္ၾကည့္ပါသည္။ အနည္းဆံုး ရပ္မၾကည့္မိေတာင္ လွမ္းၾကည့္ျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔ အေတာ္လွပါသည္။ သူတို႔ မီးလိုေတာက္ေနၾကပါသည္။ 

ယခုနွစ္တြင္ က်ေနာ္ ထိုပန္းၿခံဳပင္မ်ား အိမ္ေရွ႔တြင္စိုက္ပါမည္။ ဗင္းဆင့္ဗင္ဂိုးက ၿခံဳပင္တခ််ိဳ႔ကို မီးေတာက္ေတြလို အနီဆန္းဆန္းျဖင့္ေရးခဲ့သည္မွာ ထိုအပင္ေတြ၏ အနီဆန္းပံုေၾကာင့္ျဖစ္မည္ ထင္ပါသည္။ အနီတိုင္း မနီပါ။ အနီျခင္းအတူတူ အေသြးကြဲပါသည္။ နီတိုင္းလည္း မီးလို ရဲရဲၿငီးၿငီးမရွိနိုင္ပါ။
မတ္ခ်္ ၁၉၊ ၂ဝ၁၇