Thursday, February 12, 2015

စစ္ဆိုတာ ေသနတ္နဲ႔လုပ္တဲ့နိုင္ငံေရး (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
စစ္ဆိုတာ ေသနတ္နဲ႔လုပ္တဲ့နိုင္ငံေရး (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)
လူတန္းစားအသီးသီး အလႊာအသီးသီးက ျပည္တြင္းစစ္ကို ရပ္ေစ့ခ်င္တယ္။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးရခ်င္တယ္။ စစ္မတိုက္ခ်င္ပဲတိုက္ေနရတဲ့ စစ္ဗိုလ္စစ္သားအမ်ားစုကလည္း စစ္ကိုမုန္းတီးခါးသီးေနတယ္။ သူတို႔ ဘာ့အတြက္သတ္ေနၾက ေသေနၾက ဘဝပ်က္ေနၾကကိုလည္း အရင္ကထက္ ပိုသိျမင္နားလည္လာတယ္။

စစ္ရပ္ေစ့ခ်င္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးလိုခ်င္ၾကသူတိုင္းမွာ မိမိတို႔ကိုယ္စီအက်ိဳးစီးပြား ေရွးရႉတာေၾကာင့္ဆိုတာအမွန္ပဲ။ အတန္းအစားတခုျခင္းစီ အလႊာတခုျခင္းစီရဲ့ အက်ိဳးစီးပြားေတြဟာ မတူနိုင္ဘူးဆိုေပမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရွိရင္ ဘယ္အတန္းအစား ဘယ္အလႊာရဲ့အက်ိဳးစီးပြားကိုမွ ပီပီျပင္ျပင္မေဖာ္ေဆာင္နိုင္ဘူးဆိုတာလည္း အားလံုးကသိသလို ဘံုအက်ိဳးစီးပြားသေဘာလည္း သြားျဖစ္ေနျပန္တယ္။
သေဘာကေတာ့ တစုခ်င္း တတန္းျခင္းေတြရဲ့အက်ိဳးစီးပြားဟာ တျပည္လံုး တစံုလံုးရဲ့ အက်ိဳးစီးပြားျဖစ္ေနတယ္။ ဒီမွာဆိုတဲ့ အားလံုးရဲ့အက်ိဳးစီးပြားဆိုတာက နိုင္ငံကို နိုင္ငံေရးအရ၊ ပညာအရ၊ စီးပြားေရးအရ ဘက္ေပါင္းစံုမွာ ဂုဏ္သိကၡာရွိရွိ ထည္ထည္ဝါဝါနဲ႔ နိုင္ငံတကာက ေလးစားသိမွတ္ခံရတဲ့တိုင္းျပည္ျဖစ္ၿပီး လူေတြကိုလည္း နိုင္ငံႀကီးသားေတြျဖစ္လိုစိတ္ အခံေၾကာင့္ပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ စစ္ရပ္ဖို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္ဖို႔ ေျပာေနၾကတိုက္တြန္းေနၾက လႈပ္ရွားေနၾကတာပဲ။
စစ္ဆိုတာ ေသနတ္နဲ႔ရွင္းတဲ့နိုင္ငံေရးပဲ။ တနည္းေျပာရရင္ လက္နက္နဲ႔လုပ္တဲ့နိုင္ငံေရးပဲ။ နိုင္ငံေရးရဲ့အဆက္မဟုတ္သလို နိုင္ငံေရးအရမရွင္းနိုင္လို႔ ေကာက္ကာငင္ကာ စိတ္လိုက္မန္ပါထခ်ၾကတဲ့ကိစၥလည္း မဟုတ္ဘူး။ ေသနတ္နဲ႔လုပ္တဲ့နိုင္ငံေရး သက္သက္ပဲ။ 

ဗမာျပည္မွာ စစ္အုပ္စုလုပ္တဲ့နိုင္ငံေရးဆိုတာ အဲ့ဒါပဲ။ စစ္အုပ္စုေျပာတဲ့အမ်ိဳးသားေရးဆိုတာ အဲ့ဒါပဲ။ တို႔တာဝန္အေရး ၃ ပါးဆိုတာ အဲ့ဒါပဲ။ ခ်ဳပ္ေျပာရရင္ ေသနတ္နိုင္ငံေရးနဲ႔ စီးပြားရွာတာပဲ။ စစ္ဟာ သူတို႔အဖို႔ေတာ့ မက္စရာပဲ။ စစ္မက္ရွိမွ အာဏာ ဓနဥစၥာနဲ႔စီးပြားျဖစ္မွာမို႔ စစ္ကို မရံႉးေအာင္တိုက္ေနရတာပဲ။ နိုင္ေအာင္တိုက္ဖို႔ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္နိုင္ဘူး။
စစ္ရႉံးတယ္ဆိုတာ နိုင္ငံေရးရႉံးတာပဲ။ ဖက္ဆစ္ေတြဘာ့ေၾကာင့္ စစ္ရႉံးလဲ။ ဖက္ဆစ္ျဖစ္လို႔ကို ရႉံးတာပဲ။ ဗီယက္နမ္မွာ အေမရိကန္ဘာ့ေၾကာင့္ စစ္ရႉံးသလဲ နယ္ခ်ဲ႔ျဖစ္လို႔ပဲ။ တာလီဘန္ေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ စစ္ရႉံးသလဲ။ အၾကမ္းဖက္ဝါဒကိုင္စြဲလို႔ပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ စစ္ရႉံးတယ္ဆိုတာ နိုင္ငံေရးရႉံးတာ။ စစ္နိုင္တယ္ဆိုတာ နိုင္ငံေရးနိုင္တာပဲ။ စစ္ႀကီးထဲက စစ္ပြဲေလးေတြအရႉံးအနိုင္ၾက စစ္အတတ္၊ လက္နက္လူသူအင္အား၊ စစ္ေခါင္းေဆာင္ရဲ့လုပ္ရည္ႀကံရည္နဲ႔ သတၱိဗ်တိၱအရာပဲ။ စစ္ပညာမ်ွသာပဲ။
စစ္မွာ တရားရွိတယ္။ တရားမွန္ဖို႔လိုတယ္။ အဲ့ဒီတရားဟာ နိုင္ငံေရးသေဘာတရားေရးပဲ။ လူထုအက်ိဳးစီးပြားအေျခခံနိုင္ငံေရးပဲ။ နိုင္ငံေရးတရားမွန္ရင္ စစ္နိုင္ၿပီး တရားမွားရင္ စစ္ရႉံးတာပဲ။ အေမရိကန္ျပည္တြင္းစစ္အပါအဝင္ လူ႔သမိုင္းအလွည့္အေျပာင္းႀကီးေတြကိုျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးေတြမွာ တရားမွန္တဲ့ဘက္က နိုင္ခဲ့တာခ်ည္းပဲ။ ေအဗရာဟင္မ္လင္ကြန္း ကိုင္စြဲတဲ့နိုင္ငံေရးဟာ မွန္တဲ့တရား လူထုအေျခခံတရားပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ နိုင္ငံေရးနိုင္တာပဲ။ တနည္းေျပာရရင္ စစ္နိုင္တာပဲ။

စစ္အုပ္စုက ျပည္တြင္းစစ္ကိုနိုင္ေအာင္မတိုက္နိုင္ဘူးဆိုတာ တရားအမွားကိုင္ထားလို႔ပဲ။ နိုင္ငံတကာကိုၾကည့္ ကမၻာ့သမိုင္းကိုၾကည့္ တရားအမွားနိုင္ငံေရးအမွားကိုင္ထားတဲ့ စစ္တပ္မွန္သမ်ွဟာ ေခါဘဏီႀကီးျဖစ္ေပ့ေစ နတ္စစ္သည္ေတြျဖစ္ေပ့ေစ ကမၻာျပာက်နိုင္တဲ့လက္နက္ေတြရွိေပ့ေစ ဘယ္ေတာ့မွ စစ္ကိုနိုင္ေအာင္မတိုက္နိုင္ဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ စစ္မနိုင္ဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ နိုင္ငံေရးမနိုင္ဘူး။ စစ္စီးပြားနဲ႔ႀကီးပြားဖို႔ ေအာက္ေျခထုစစ္ဗိုလ္စစ္သားေလးေတြရဲ့ဘဝကို ခ်နင္းရင္း တပ္တြင္းပုန္ကန္မႈေတြ၊ ျပည္တြင္းေတာ္လွန္ေရးေတြ၊ ျပည္ပအတိုက္ခံရေတြနဲ႔ မိုက္ဇတ္သိမ္းခဲ့တာခ်ည္းပဲ။
ဗမာ့စစ္အုပ္စုလည္း ခု တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မိုက္ဇတ္သိမ္းခ်ိန္နီးနီးလာၿပီမွတ္တယ္။ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုအသီးသီးရဲ့ လက္နက္ကိုင္နိုင္ငံေရးဟာ သူတို႔ရထိုက္ရအပ္တဲ့ ရပိုင္ခြင့္ေတြအတြက္မို႔ မွန္တဲ့ဘက္ တရားတဲ့ဘက္မွာရွိေနတယ္။ အင္အားေသးတယ္ အျပန္႔ျပန္႔အက်ဲက်ဲျဖစ္ေနတယ္ စုစည္းညီညြတ္မႈအားနည္းတယ္ဆိုေပမယ့္ နိုင္ငံေရးအရ တရားအရမွန္ေနေတာ့ မရႉံးသြားဘူး။ သူတို႔ကို အၿပီးအျပတ္ေခ်မႈန္းလို႔မရနိုင္ဘူး။

ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ တျပည္လံုးက စစ္ရပ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလိုခ်င္တယ္။ စစ္အုပ္စုက စစ္မက္နဲ႔ႀကီးပြားတာမို႔ စစ္မရပ္နိုင္ဘူး။ စစ္ဟာလက္နက္ကိုင္လုပ္တဲ့နိုင္ငံေရးျဖစ္တယ္။ ေသနတ္နဲ႔ရွင္းတဲ့ နိုင္ငံေရးျဖစ္တယ္။ စစ္မွာ တရားရွိတယ္။ နိုင္ငံေရးတရားအမွားအမွန္ဟာ စစ္အရံႉးအနိုင္ျဖစ္တယ္။ တရားအမွားကိုင္စြဲတဲ့ စစ္အုပ္လည္း မိုက္ဇာတ္သိမ္းကိုသိမ္းရမယ္။
က်ေနာ္တို႔လုပ္ရမွာက စစ္မတိုက္ခ်င္တဲ့ ေအာက္ေျခထု စစ္ဗိုလ္စစ္သားေတြကို ျပည္သူဘက္ထြက္ရပ္လာေအာင္ နိုင္ငံေရးအမွား တရားအမွားကိုင္ထားတဲ့စစ္အာဏာရွင္ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ျပန္ဆန္႔က်င္အာခံပုန္ကန္ဝံ့ေအာင္ အားေပးၾကဖို႔နဲ႔ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးႀကိဳဆိုၾကဖို႔ပဲ။

မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂ဝ၁၅


Saturday, February 7, 2015

New Burma စာေစာင္လုပ္ၾကတဲ့အေၾကာင္း (မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ)

0 comments
New Burma စာေစာင္လုပ္ၾကည့္ၾကတဲ့အေၾကာင္း
၂ဝ၁၄ ဒီဇင္ဘာ တမနက္ခင္း။ ကိုုရဲဝင္းလတ္နွင့္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာ စကားလက္ဆံု၏။ အမွန္က တၿမိ့ဳတည္းေနသူေတြ။ စကားလက္ဆံုက အျပင္မွာလည္း ၾက ၾကဖို႔ေကာင္း၏။ သို႔ေသာ္ မၾက။ ကြန္ျမဴနတီကိစၥ ဟိုကိစၥ ဒီကိစၥေတြျဖင့္ သြားတိုင္းလာတိုင္း ေရွာင္မလြတ္သူမ်ား၊ တေနရာမဟုတ္တေနရာ ဆံုေနၾကသူမ်ား၊ ေနေကာင္းလား ဘာေတြလုပ္ေနလဲစတာေတြနွင့္ ေျချပလက္ျပနွင့္ ၿပီးၿပီးေျပေျပဘဝမ်ား။ အေမရိကန္သည္ လူတခ်ိဳ႔အဖို႔ အလႅပသလႅပေျပာရန္ အခ်ိန္ဆင္းရဲ၏။ ဗမာျပည္မွာ တခ်ိန္တုန္းက ပိုခဲ့သည့္အခ်ိန္မ်ား ခုေနခါ ရင္းစားျပန္လိုခ်င္ေနမိ၏။

သူက Good Morning တလံုးေျပာၿပီး “တလတႀကိမ္ထုုတ္ ေဒသအေျခခံ သတင္းစာတေစာင္ေလာက္လုပ္မလို႔ စီစဥ္ၾကည့္ေနတာဗ်၊ အဲ့ဒါတိုင္ပင္ခ်င္လို႔၊ ၿပီးေတာ့ ကိုမ်ိဳးျမင့္ကိုလည္း ပါေစ့ခ်င္တယ္။ အေျခခံကေတာ့ သတင္းေပါ့ဗ်ာ၊ ေဖါ့တ္ဝိန္းသတင္း၊ အင္ဒီယားနားသတင္းနဲ႔ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသတင္းေတြေပါ့၊ ဗမာျပည္သားေတြနဲ႔ အဆက္အစပ္ရွိၿပီး စိတ္ဝင္စားမယ္ထင္တာေတြေပါ့ေလ။ စိတ္ကူးၾကည့္တာပါ။ လြတ္လပ္ၿပီးအမွီခိုကင္းတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းတခုခုရဲ့ ၾသဇာအရိပ္နဲ႔လြတ္တဲ့ဟာမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ၊ တေန႔ေလာက္ဆံုၿပီး ေျပာၾကရေအာင္ဗ်ာ၊ ေလေလာဆယ္စာေစာင္ထုတ္လို႔ရေအာင္ ပရင္န္တာလည္းဝယ္ထားတယ္ဗ်။ ထုတ္ျဖစ္ရင္ စာေစာင္ေလးကို လီးဂယ္လ္ဆိုက္ဇ္နဲ႔ ၈ မ်က္နွာေလာက္က စၾကည့္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဒီဆိုက္ဇ္ဆို ဒီပရင္န္တာနဲ႔ ရိုက္လို႔ျဖစ္တယ္ဗ်။ ေနာက္ေတာ့လည္း အေျခအေနအရ ၾကည့္ၾကက္လုပ္ရမွာေပါ့ေလ။ စိတ္ဝင္စားမယ့္ အျခားသူေတြလည္း လက္လွမ္းမီသေလာက္ဖိတ္မယ္ေလ။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ား၊ က်ေနာ္၊ ကိုစိုးခ်ိန္၊ ကိုခ်ိဳတူး(ေဆာင္းယြန္းလ) ခ်မ္းမိႈင္းေအာင္နဲ႔ ဓာတ္ပံုအတြက္ ကိုခင္ေမာင္ေလးတို႔ဖိတ္ၿပီး ဆံုၾကရေအာင္ဗ်ာ။ အျခား ခင္ဗ်ားဖိတ္ခ်င္တဲ့သူေတြ၊ ပါလာနိုင္မယ္ထင္တဲ့သူေတြရွိလည္း ဖိတ္ပါ။ ဆံုၿပီး စကားေျပာၾက ေဆြးေႏြးၾကည့္ၾက တာေပါ့”ဟု တရစပ္ေျပာခ်သြား၏။ သူ႔ စိတ္အားထက္သန္မႈ၊ ပိုင္းျဖတ္ခ်က္ရွိမႈနွင့္ ျပင္ဆင္ထားနွင့္မႈမ်ားၾကားၿပီး ခ်ီးက်ဴးမိေသာ္လည္း အံ့ေတာ့ မအံ့ၾသမိ။

မအံ့ၾသရတာက အေၾကာင္းရွိ၏။ က်ေနာ္ အေမရိကန္ေရာက္ၿပီး ၂ လတြင္ လူမႈကူညီေရး လုပ္ငန္းမ်ား စလုပ္၏။ အစုအဖြဲ႔ေတြနွင့္လုပ္ရမွာမို႔ အစုဖြဲ႔ဆိုင္ရာအစည္းအေဝးေတြ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ လိႈင္လိႈင္တက္ရသြားရ၏။ ဤတြင္ သူနွင့္ စဆံု၏။ လူငယ္။ နိုင္ငံေရးအမ်ိဳး။ အင္ဒီယားနားျပည္နယ္တကၠသိုလ္(ဘလူမင္တန္)တြင္ ေက်ာင္းတက္ေနဆဲ။ လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ား အားသြန္ခြန္စိုက္လုပ္ေနသူ စသည္ျဖင့္။ ေနာက္ေတာ့ လူမႈေရးလုပ္ငန္ေတြမွာ က်ေနာ္က ေစတနာ့ဝန္ထမ္းအျဖစ္ တေန႔ ၈ နာရီနွင့္ တပတ္ ၅ ရက္လုပ္သလို သူတို႔ကလည္း Burmese Advocacy Center (ျမန္မာျပည္သားမ်ားအက်ိဳးေတာ္ေဆာင္အသင္း)အမည္နွင့္ လူမႈကူညီေရး Non-Profit ေအဂ်င္စီလုပ္ၾက၏။ ရံုးကလည္း စုေပါင္းရံုးႀကီးတရံုးတည္း၏ တမိုးတည္းေအာက္မွာ လုပ္ၾကတာျဖစ္သလို ကူညီၾကသည့္ အလုပ္ေတြကလည္းမနီးရိုးစြဲမို႔ တဦးနွင့္တဦး တဖြဲ႔နွင့္တဖြဲ႔ ယိုင္းယိုင္းပင္းပင္း။ ၿမိ့ဳနွင့္ဆိုင္သည့္ ျမန္မာကြန္ျမဴနတီ နွင့္ဆိုင္သည့္အစည္းအေဝးမ်ား ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား အခမ္းအနားမ်ား အထိမ္းအမွတ္ေန႔မ်ား လႈပ္ရွားမႈမ်ား ရန္ပံုေငြရွာပြဲမ်ာ ယဥ္ေက်းမႈဖလွယ္ေရးအစီအစဥ္မ်ား  ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲမ်ားပါမက်န္ သူနွင့္အၿမဲလိုလိုဆံု၏။

က်ေနာ္က လူမႈေရးသာလုပ္ေနေသာ္လည္း စိတ္က နိုင္ငံေရးဘက္ အတိမ္းအၫႊတ္ပိုမ်ား၏။ မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ ကိစၥကလည္း ရွိေန၏။ “ဖူးပြင့္ေဝ”မဂၢဇင္းကိစၥလည္းရွိေန၏။ ဂိုးလ္ဒင္န္းမြန္း တီဗီတြင္လည္း ထူေထာင္သူေတြထဲတဦး ျဖစ္ေနသျဖင့္ အလုပ္ပိ၏။ ဒီၾကားထဲ အေသာက္အစား ကလည္းရွိေသး၏။ အဆိုးဆံုးက ဘယ္တုန္းကရခဲ့မွန္း မသိခဲ့သည့္ စိတ္က်ေဝဒနာ တခ်က္ခ်က္ဝင္လာလ်ွင္ အလုပ္ပ်က္အကိုင္ပ်က္ အေတြးပ်က္ ပ်က္ကာ စိတ္ေသာင္စဥ္ေရမရ လူႀကိဳးမဲ့စြန္လို လြင့္ခ်င္ရာလြင့္ကာ ေမ်ာခ်င္သေလာက္ေမ်ာေနတတ္၏။ အိမ္ေထာင္လည္း မက်ေသး။ ၿပီးေတာ့ ခရီးသြားရတာလည္း ဝါသနာထံု၏။ သြားလည္းသြား၏။ တေနရာရာတြင္ ေက်ာက္မခ်ပဲ အေမရိကန္တဝွမ္းလွည့္ရင္း လူ႔အခြင့္အေရးကိစၥ ျပည္တြင္းနိုင္ငံေရးကိစၥေတြေျပာရင္း လည္ေနတာမ်ား၏။ သူက ထိုသို႔မဟုတ္ ဖင္ၿမဲ၏။ ၿငိမ္ေနေအာင္လုပ္တတ္သူ။ စိတ္ေနာက္ကိုယ္ပါ နည္း၏။

သတင္းစာလုပ္ခ်င္သည္ကို က်ေနာ္ စိတ္ဝင္စားတာအမွန္။ ဆံုၿပီးေျပာခ်င္တာလည္းအမွန္။ ျမန္မာျပည္သား ၆ ေထာင္နီးပါး စုစုခဲခဲေနသည့္အရပ္တြင္ ဗမာစာျဖင့္ ၿမိ့ဳခံသတင္းစာေလး တေစာင္ ျဖစ္ေစ့ရွိေစ့ခ်င္တာလည္း အမွန္။ လုပ္မည္ဆို နိုင္သေလာက္လုပ္ရင္း ျဖစ္တန္သေလာက္ေတာ့ျဖစ္မည္ထင္တာလည္း အမွန္။ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္ ရွိတာလည္း အမွန္။

သို႔သာ္ ေတြးရမွာေတြမ်ား၏။ ျမန္မာလူ ၆ ေထာင္တြင္ ျမန္မာစာ ဘယ္နွေယာက္ဖတ္သနည္း။ သတင္းေတြ အလ်ွံပယ္ေနသည့္အရပ္တြင္ ဗမာလိုသတင္းဆို႔ဇ္တခု ထပ္လိုပါဦးမလား။ ေလာေလာဆယ္ အိတ္စိုက္မွန္ေသာ္လည္း ေရရွည္ဖို႔ဆိုတာ ေနာက္က ေငြ၊ လုပ္အားနွင့္ ပါဝင္ေရးသားလုပ္ေဆာင္သူေတြအတြက္ ခံစားခြင့္ေလးရွိမွျဖစ္မည္။ ထို ေငြအတြက္ ကြန္ျမဴနတီအေပၚ လူေတြအေပၚမွီခိုလို႔မျဖစ္။ ဖူးပြင့္ေဝတုန္းက အေတြ႔အႀကံဳလည္း ရွိထားနွင့္၏။ တျခားကိစၥေတြလည္း ရွိေသး၏။ ျဖစ္ပါ့မလားစိတ္က ေနရာဝင္ဝင္ယူေသာ္လည္း ကိုရဲဝင္းလတ္၏ စိတ္ထက္သန္မႈနွင့္ စိုက္ထုတ္ႀကိဳးပမ္းမႈက က်ေနာ့္ သို႔ေလာသို႔ေလာေတြအေပၚ ယတိျပတ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရန္ တြန္းအားျဖစ္ေန၏။ ဤတြင္ ဆံုၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္ေန႔ ဘယ္ေနရာဆိုကာ စကားျဖတ္လိုက္ၾက၏။

ဤသို႔ျဖင့္ ကိုစိုးခ်ိန္(သစၥာမဂၢဇင္း)၊ ကိုရဲဝင္းလတ္၊ မမင္းျမင့္နန္းတင္နွင့္ က်ေနာ္တို႔(၄)ဦးသား မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ၾက၏။ ကိုရဲဝင္းလတ္က သူ နမူနာ အစမ္းပရင္န္႔ထုတ္လာသည့္ ၈ မ်က္နွာ လီးဂယ္လ္ဆိုက္ New Burma monthly ထုတ္ျပေတာ့ က်ေနာ္ သူ႔စိတ္ထက္သန္မႈနွင့္ ျပင္ဆင္ထားမႈအတြက္ကိုေအာင္ျမင့္ထြန္း(ဘုန္းႀကီးေလး)က ခနဝင္ထိုင္ၿပီး သူလည္း နိုင္သည့္ဘက္မွဝင္ကူမည္ဟုဆိုၿပီး ထက္ထက္သန္သန္တိုက္တြန္းကာ ကိစၥရွိသျဖင့္ ျပန္သြား၏။ အျခား ဖိတ္ၾကားထားသူမ်ား ခရီးလြန္ေနသူလြန္ေန၏။ မအားမလပ္သူ မအားၾက။ ရွိသည့္လူျဖင့္ ျဖစ္ေအာင္ စၾကမယ္ဟုေတြးကာ က်ေနာ္တို႔ စကားေတြေျပာၾက၏။ အလုပ္ေတြခြဲၾက၏။ ဤစာေစာင္ေလးကို ေလာေလာဆယ္ တလတႀကိမ္ထုတ္မည္။ အယ္ဒီတာမ်ားအျဖစ္ ကိုစိုးခ်ိန္၊ ကိုရဲဝင္းလတ္နွင့္ က်ေနာ္တို႔တာဝန္ယူ မည္။ မမင္းျမင့္နန္းတင္က ထုတ္ေဝသူအျဖစ္ေနမည္။ ေၾကာ္ျငာကိစၥ မားကတ္တင္န္းကိစၥေတြ သူတာဝန္ယူလုပ္မည္။ သူက လက္ရွိလည္း ျမန္မာအက်ိဳးေတာ္အသင္းတြင္ အမႈေဆာင္ၫႊန္မႉး၊ ၿပီးေတာ့ ၿမိ့ဳ နိုင္ငံေရးအဝန္းအဝိုင္းနွင့္ေရာ ေအဂ်င္စီေပါင္းစံု ကြန္ျမဴနတီေပါင္းစံုနွင့္ပါ မျပတ္ထိေတြ႔ေနရၿပီး အဆက္အသြယ္လည္းမ်ား၏။

ခုေတာ့ ရွိသမ်ွ ဤလူျဖင့္စမည္။ ေနာက္ပိုင္း အျခားသူေတြလည္း ထပ္ဖိတ္ေခၚမည္။ တိုးခ်ဲျပင္ဆင္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ျဖစ္ၾက၏။ နည္းပညာကိစၥက်င္လည္သူေတြ အကူအညီလည္း လိုသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ အိပ္မက္ေတြထဲက အိပ္မက္ငယ္တခုအျဖစ္ New Burma လစဥ္ထုတ္စာေစာင္ေလး ထြက္လာ၏။ ပံုနွိပ္အေနျဖင့္ ေစာင္ေရ (၁ဝဝ)။ အီးဗားရွင္န္းအေနနွင့္ အီးေမးလ္ေတြကေနျဖန္႔မည္။ ေနာက္ပိုင္း ဝဘ္ဆိုက္ေလးတခုပါ လုပ္ၾကမည္ဟုေတြးၾက၏။

အယ္ဒီတာအဖြဲ႔အီးေမးလ္မွာ thenewburmaeditor@gmail.com ျဖစ္ၿပီး ဓါတ္ပံုမ်ားအတြက္ ကိုခင္ေမာင္ေလး၊ ကိုမင္းေရအဦး၊ ကိုအာယုနွင့္ ကိုေအာင္ျမင့္ထြန္း။ ဒီဇိုင္းအတြက္ ဂဖါး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေက်ာ္၊ ဝ႑ိဳင္း။ ျဖန္႔ခ်ိေရးအတြက္ ကိုေဇာ္လင္းဦး၊ ကိုရဲထြဋ္နိုင္၊ ကိုအာယု၊ ကိုေအာင္ျမင့္ထြန္းတို႔ တာဝန္ယူၾကပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ တာဝန္ယူ လုပ္ေနၾကသူေတြေရာ၊ စာဝင္ေရးၿပီး ေျမေတာင္ကူေျမွာက္သူေတြကိုေရာ စာမူပူေဇာ္ခမ်ား မခ်ီးျမွင့္ နိုင္ေသးပါ။ ဝိုင္းဝန္းၾကသူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္ဆိုသည့္စကားထက္ ပိုုေလးျမတ္ၿပီး ဂုဏ္ျပဳအပ္သည့္ေဝါဟာရွိလ်ွင္ ေဖာ္ျပခ်င္ေသာ္ျငားမစြမ္းသာသျဖင့္ ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္းထပ္ေျပာပါရေစဟု ခြင့္ေတာင္းပါ၏။
မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ

ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂ဝ၁၅

Friday, February 6, 2015

ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ အပိုင္း(၁) အခန္း(၁၂)

0 comments
ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ အပိုင္း(၁) အခန္း(၁၂)
“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔က ဗိုလ္ေနဝင္းကို စစ္တပ္မွထုတ္ပစ္ဖို႔ စီစဥ္စိုင္းျပင္းခဲ့ျခင္း”
ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးၿပီးခါနီးႏွင့္ ၿပီးခါစရန္ကုန္မွာ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ေတြအေတာ္စံုသည့္အခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ဗိုလ္ေနဝင္းကို အေတာ္ပင္မေက်မနပ္ျဖစ္ေနသည္။ စစ္တပ္က လံုးဝထုတ္ပစ္ဖယ္ရွားပစ္ဖို႔ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၿပီး အျခားေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ စိုင္းျပင္းခဲ့သည္။ တိတိက်က်အေၾကာင္းရင္းေတြ က်ေနာ္တို႔မသိရေသာ္လည္း က်ေနာ္တို႔ ထင္သာျမင္သာအေၾကာင္းေတြက ဗိုလ္ေနဝင္း သည္ ရာထူးဌာနတည္ၿငိမ္လာသည့္ ဂ်ပန္ေခတ္အတြင္းပိုင္းကစၿပီး အေပ်ာ္အပါးလိုက္စား။ စာရိတၱပ်က္လာမႈ။ တပ္တြင္း၌လည္း ဂိုဏ္းခြဲမႈေတြလုပ္လာတာ ေနာက္ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးအတြင္းမွာလည္း ထိထိေရာက္ေရာက္မလုပ္ဘဲ သူအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့တပ္ဟာ ေဒသခံလူထုေတြနဲ႔လည္းေကာင္း။ ေဒသခံႏိုင္ငံေရးေကဒါေတြနဲ႔လည္းေကာင္း။ အဆင္မေျပမႈေတြျဖစ္တာေတြ ထိုစဥ္က က်ေနာ္တို႔ ၾကားသိခဲ့ရတာေတြ မွတ္မိေနသည္။ ေနာက္ က်ေနာ္မသိတဲ့ကိစၥေတြလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ သိနားလည္ထားၾကသည္ထင္ရသည္။ ထိုအေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ေနာင္အခြင့္အေရးရလွ်င္ နယ္ခ်ဲ႔တို႔ႏွင့္ေပါင္းၿပီး အာဏာရွင္စနစ္ ဂိုဏ္းခြဲေရးႏွင့္ဆိုးဝါးတဲ့ကိစၥေတြ လုပ္လာ ႏိုင္တယ္၊ စစ္တပ္ေရာ တိုင္းျပည္ပါ မ်ားစြာထိခိုက္နစ္နာဖြယ္ေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္လို႔တြက္ခ်က္ပံုရၿပီး ဒီလိုလူမ်ိဳး ေစာေစာကတည္းက ဖယ္ရွားပစ္မွ ေကာင္းမယ္လို႔ တြက္ခ်က္ယူဆပံုရသည္။ ထိုကိစၥကိုထိုစဥ္က ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္အမ်ားစု သိရွိခဲ့ၾကသည္။

က်ေနာ္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေရာက္ၿပီး ႏွစ္အေတာ္ၾကာၿပီးေနာက္ပိုင္း ပါတီဥကၠဌသခင္ဗသိန္းတင္ကလည္း စကားစပ္မိၿပီး က်ေနာ့္ကိုေျပာတာက ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးၿပီးကာစ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဗိုလ္ေနဝင္းအေပၚ အေတာ္တူးတူးခါးခါး မေက်နပ္မႈေတြျဖစ္ၿပီး စစ္တပ္က အၿပီးအပိုင္ ဖယ္ရွားထုတ္ပယ္ခ်င္ေနတာေတြကို ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္အခ်ိဳ႔ႏွင့္ တိုင္ပင္ေၾကာင္းကို သခင္သန္းထြန္းက ဗဟိုေကာ္မတီတခ်ိဳ႔ကိုေျပာခဲ့ေၾကာင္း ေျပာျပသည္ကိုက်ေနာ္မွတ္မိေနသည္။
ဒီလိုထုတ္ပစ္လိုက္ဖို႔ စိုင္းျပင္းေနရင္း ေနာက္ပိုင္း မထုတ္ပစ္ႏိုင္ခဲ့ေခ်၊ ယင္းတြင္အေၾကာင္းရင္း ၂ ခုရွိသည္ဟု ထင္ရသည္။ ပထမအေၾကာင္း က ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ့အကင္းပါးၿပီး ေကာက္က်စ္လွည့္စားႏိုင္မႈျဖစ္သည္။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္သူေတြႏွင့္ေပါင္းၿပီး ဘယ္သူေတြကို ခြာရမည္၊ ဘယ္သူေတြကို ကန္ထုတ္နင္းေခ်ရမည္တို႔ကို နားလည္က်င့္သံုးတတ္သူျဖစ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဒီလိုဗိုလ္ေနဝင္းကို ေတာ္လွန္ေရး ၿပီးခါစက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔က စစ္တပ္ကထုတ္ပစ္ဖို႔ လုပ္ကိုင္စိုင္းျပင္းခဲ့ပံုတို႔ကို က်ေနာ္ ၁၉၇၆ ဇူလိုင္လကုန္ခါနီး ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ အေျခခံေဒသ အေရွ႔ေျမာက္သို႔ထြက္လာခါစ ၁၁/၈/၇၆ ေန႔က ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ျပည္သူ႔အသံမွ တိုင္းျပည္သို႔အသံလႊင့္စဥ္ကလည္း ထိုကိစၥကို ထည့္သြင္းေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ 

ဗိုလ္ေနဝင္းကို မထုတ္ပစ္ႏိုင္သည့္အေၾကာင္းႏွစ္ခုအနက္ အေၾကာင္းတခုမွာ က်ေနာ့္အထင္ ထိုအခ်ိန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းမွာ ေတာ္လွန္ေရး အၿပီး ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေနစရာအိုးအိမ္မရွိဘဲ အိမ္ေထာင္ႏွင့္ ကေလးေတြႏွင့္ မ်ားစြာအအခက္အခဲျဖစ္ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္ ဗိုလ္ေနဝင္းမွာ သူဦးစီးခ်ဳပ္ဘဝက တိုက္အိမ္ႀကီးႏွစ္လံုးကို ဘယ္လိုနည္းနာႏွင့္မသိ ပိုင္ဆိုင္ထားသည္။ တလံုးမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေနထိုင္ခဲ့၍ ယခုျပတိုက္လုပ္ထားေသာ တာဝါလိန္းကုန္းေပၚကတိုက္အိမ္ႀကီးျဖစ္ၿပီး ေတာ္လွန္ေရးၿပီးခါစက သူတက္ေနသည္။ 

ေနာက္တလံုးမွာ ထိုတာဝါလိန္းကုန္းအိမ္ႀကီး၏ ေျခရင္းကားလမ္းေဘးရွိ တိုက္အိမ္ျဖစ္သည္။ ၎အိမ္မွာ အေပၚအိမ္ႀကီးေလာက္ မေကာင္းေပ၊ ဗိုလ္ေနဝင္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုဆြဲေခၚလာၿပီး တာဝါလိန္းကုန္းေပၚရွိတိုက္အိမ္ႀကီးကို အတင္းထိုးေပးၿပီး သူကိုယ္တိုင္က ထိုအိမ္ေလာက္မေကာင္းေသာ ကုန္းေအာက္ေျခကတိုက္အိမ္တြင္ ဆင္းေနသည္။

ဤတြင္ ရိုးသားေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအဖို႔ ဗိုလ္ေနဝင္းသည္ စိတ္ရင္းမဆိုး မေကာင္းသည့္အက်င့္စရိုက္အခ်ိဳ႔ေၾကာင့္ တခ်ိဳ႔ အားနည္းခ်က္ေတြ ရွိေနတာျဖစ္သည္။ ျပဳျပင္သြားရင္ရႏိုင္သည္။ အထူးအျဖင့္ သူ႔အေပၚ ဒီေလာက္ေလးစားသျဖင့္ သူႀကိဳးကိုင္သြားလို႔ ရႏိုင္သည္။ စြန္႔ပစ္လိုက္ရေအာင္အထိမဆိုးဟု တြက္ခ်က္ပံုရသြားသည္ဟု ထင္ရသည္။ ဒုတိယအေၾကာင္းမွာ ထိုအခ်ိန္ (ဖဆပလ) အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီးထဲ ႏိုင္ငံေရးသမားေဟာင္း လက္်ာသမားမ်ားဝင္လာၾကရာ ၿဗိတိသွ်တို႔ထံမွလြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲအတြက္ ထပ္တိုက္ပြဲဝင္ေရး ေခ်ာေခ်ာေမာေမာျဖစ္ဖို႔ အခက္အခဲေတြ ေပၚေပါက္ႏိုင္ေနသည္။ ဤအတြင္းမိမိတို႔ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ခဲ့ၾကသူ လူငယ္ေတြထဲက မညီမညြတ္ ကြဲၾကရင္ ပို၍အခက္အခဲေတြ႔ႏိုင္ၿပီး ဖဆပလ အတြင္း မညီညြတ္မႈေတြနဲ႔ အားနည္းသြားႏိုင္သည္။ တို႔အခ်င္းခ်င္းညီညြတ္ေရးဟာ ေသာ့ခ်က္ ျဖစ္သည္ဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ယူဆလာသည္။ 

ဒီ ဒုတိယအေၾကာင္းကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုယ္တိုင္ က်ေနာ့္ကိုေခၚေျပာ၍ ဒီသေဘာကိုသိရတာ ျဖစ္သည္။ ဒီလိုေျပာျပရသည့္ အေၾကာင္းရင္းက က်ေနာ့္တိုင္း(၄)တြင္ ထိုစဥ္က ဗိုလ္ေနဝင္းတို႔ အသိုင္းအဝိုင္းမွျဖစ္ၿပီး ေနာင္ဆိုရွယ္လစ္တပ္မႉးတဦးျဖစ္လာေသာ တပ္ရင္းမႉးတေယာက္သည္ ထိုစဥ္ က်ေနာ္တာဝန္ေပးထားေသာတိုက္ပြဲတပြဲကို မတိုက္ဘဲေရွာင္ေနၿပီး က်ေနာ့္ကိုပင္ တန္ျပန္ ပုတ္ခတ္ ေျပာဆိုေနသည္။ ထိုအေၾကာင္း သူ႔ရဲ့တပ္ခြဲမႉးတဦးက က်ေနာ့္ကိုလာၿပီးသတင္းေပးေတာ့ ထိုတပ္ရင္းမႉးကို က်ေနာ္အေရးယူရေတာ့မည္ ျဖစ္ရာ ထိုအေၾကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းထံသတင္းပို႔ၿပီး ယခင္က ဒါမ်ိဳးေတြကို က်ေနာ္တို႔က ေတာ္လွန္ေရးေၾကာင့္ သည္းခံခဲ့သည္။ ယခု ေတာ္လွန္ေရးၿပီးၿပီ။ စစ္တပ္ေကာင္းေရးအတြက္ အထိုက္အေလ်ာက္ အေရးယူမွေကာင္းမည္ျဖစ္သည္ဟု အစီရင္ခံသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က အထက္ပါအယူအဆႏွင့္ က်ေနာ့္ကို အထက္ပါအတိုင္း နားခ်ပါသည္။ ေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ထိုကိစၥၾကားဝင္သလားမသိ၊ ထိုတပ္ရင္းမႉးက သူ႔အမွားဝန္ခ်ၿပီး အျပစ္မွခြင့္လႊတ္ရန္ ေတာင္းပန္ဝန္ခ်စာတေစာင္ က်ေနာ့္ထံပို႔လာပါသည္။ ထိုစာကိုလည္း ဗိုလ္ေနဝင္း ကိုယ္တိုင္ က်ေနာ့္ထံ ပဲခူးသို႔ လာေပးတာျဖစ္သည္။ က်ေနာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ေျပာထားေလေတာ့ ထိုကိစၥကိုေက်ေအးလိုက္ပါသည္။

ထိုအထက္ပါအေၾကာင္း ၂ ခုေၾကာင့္ ဗိုလ္ေနဝင္းကို ထိုစဥ္က တပ္ကထုတ္ပစ္ေရးကို မလုပ္ျဖစ္ၾကတာဟု ယူဆပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းသည္ ဗိုလ္ေနဝင္းကိုတေလွ်ာက္လံုး သတိထားဆက္ဆံလာခဲ့ပံုရသည္။ ဗိုလ္ေနဝင္းကို စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ရာထူးေပးထားစဥ္ ဗိုလ္စႀကၤာ ဂ်ပန္သြားရသည့္အခါ ဗိုလ္လက္်ာကို ဒုတိယစစ္ဝန္ႀကီးခန္႔ထားသည္။ ေနာက္ေတာ္လွန္ေရးၿပီးခါနီး တပ္မေတာ္စစ္ဌာနခ်ဳပ္ကို ေတာ္လွန္ေရး နယ္မွ ၁၉၄၅ ဇူလိုင္(၅)ရက္ေလာက္ ရန္ကုန္သို႔ေရႊ႔ေျပာင္းလာၿပီး ေလာင္းဝစ္လမ္းစခန္းတြင္ စစ္ဌာနခ်ဳပ္အသစ္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ျပန္ဖြဲ႔စည္းရာတြင္ သူကိုယ္တိုင္ စစ္ေသနာပတိေနရာယူထားၿပီး ဒုစစ္ေသနာပတိရာထူးကို ဗိုလ္မႉးႀကီးလက္်ာကိုပင္ ေပးထားသည္။

ေနာက္ဆံုးေတာ္လွန္ေရးၿပီးေနာက္ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ကုန္ခါနီး က်ေနာ္တို႔ေတာ္လွန္သည့္ မ်ိဳးခ်စ္တပ္မေတာ္ကို ၿဗိတိသွ်တို႔ႏွင့္ေပါင္းၿပီး ဗမာ့တပ္မေတာ္ Burma Army ကို ဖြဲ႔စည္းေတာ့ ဗမာ့တပ္မေတာ္စစ္ေဆးေရးအရာရွိခ်ဳပ္အျဖစ္ အဂၤလိပ္အမ်ိဳးသားဗိုလ္ခ်ဳပ္ (ေမဂ်ာဂ်င္နရယ္)ေသာမတ္စ္ကို အဂၤလိပ္တို႔ကခန္႔ထားၿပီး က်ေနာ္တို႔ ေတာ္လွန္သည့္မ်ိဳးခ်စ္တပ္မေတာ္ဘက္မွ တပ္မေတာ္ဒုစစ္ေဆးေရး အရာရွိခ်ဳပ္ ဗိုလ္မႉးႀကီးတဦးႏွင့္ အိႏိၵယသို႔ပါသြားေသာ ျမန္မာတပ္မ်ားဘက္မွလည္း တပ္မေတာ္ ဒုစစ္ေဆးေရးအရာရွိခ်ဳပ္တဦး ဗိုလ္မႉးႀကီးစမစ္ဒြန္းကို ၎တို႔က ခန္႔ခဲ့သည္။ မ်ိဳးခ်စ္တပ္မေတာ္ဘက္မွ ဒုစစ္ေဆးေရးအရာရွိခ်ဳပ္ကိုမူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက သူ တပ္ျပင္ထြက္ေနမည္ျဖစ္၍ ဗိုလ္မႉးႀကီးလက္်ာကို သူ႔ကိုယ္စားခန္႔အပ္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္ ဗိုလ္ေနဝင္းမွာ က်ေနာ္တို႔ႏွင့္အတူ ဒုဗိုလ္မႉးႀကီးအျဖစ္ႏွင့္ ေျခလ်င္တပ္ရင္းမႉးသာ ျဖစ္ေစခဲ့သည္။

ေနာက္မၾကာမီ ဗိုလ္လက္်ာသည္ (ဖဆပလ)အစိုးရ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးျဖစ္လာၿပီး ဗိုလ္မႉးႀကီးစမစ္ဒြန္းမွာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ လြတ္လပ္ေရးရေသာအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အဆင့္ျဖင့္ ဗမာ့တပ္မေတာ္စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာသည္။ ဗိုလ္ေနဝင္းကေတာ့ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္အဆင့္ျဖင့္ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းမႉး ျဖစ္လာသည္။

ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ အပိုင္း(၁) အခန္း(၁၁)

0 comments
ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ အပိုင္း(၁) အခန္း(၁၁)
(၈)

“ဗိုလ္ေနဝင္း စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္မွ ေထာက္ပံ့ေရးမႉးႀကီးသို႔ ရာထူးေလွ်ာ့ခ်ျခင္း”

၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္ ဂ်ပန္ထံကလြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အစိုးရအဖြဲ႔တြင္ စစ္ဝန္ႀကီး (ကာကြယ္ေရး ဝန္ႀကီး) ျဖစ္လာၿပီး ဗမာ့တပ္မေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအတြက္ စစ္ဝန္ႀကီးရံုးေပၚလာၿပီး ၎၏လက္ေအာက္ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ရံုးလည္း ေပၚလာသည္။ သခင္ဗစိန္ သခင္ထြန္းအုပ္တို႔ေတာင္းဆိုခ်က္အရ ညီညြတ္ေရးအတြက္ ထိုစဥ္က ၎တို႔၏ သခင္ဂိုဏ္းမွ ဗိုလ္မႉးႀကီးေနဝင္းကို စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ရံုး တြင္ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ေနရာသို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ခန္႔အပ္ခဲ့သည္။

ဤသို႔ေနၾကရာမွ ၁၉၄၅ ခု ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး မျဖစ္မီ ႏွစ္လေလာက္တြင္(ထင္သည္) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဗိုလ္ေနဝင္းကို စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ရာထူးမွျဖဳတ္ခ်ၿပီး စစ္ဝန္ႀကီးရံုးဌာနတခုျဖစ္ေသာ ရိကၡာႏွင့္ပစၥည္းေထာက္ပံ့ေရးဌာနႀကီးမႉးေနရာသို႔ အဆင့္ခ်ၿပီး ေျပာင္းေရြ႔လိုက္ သည္။ အံ့အားသင့္သြား ၾကရသည္။ ဘာအတြင္း  အေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒီလိုေလွ်ာ့ခ်လိုက္သည္ကို က်ေနာ္တို႔အတိအက်မသိရ၊ အျပင္ပန္းက ျမင္သာထင္သာ ေတြ႔ရတာကေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းမွာ သူ႔ဝတၱရားကို ေကာင္းစြာလုပ္သူမဟုတ္၊ အေပ်ာ္အပါး လိုက္စားေနတတ္သည္။ အထူးသျဖင့္ အခ်ိန္အမ်ားဆံုးျဖဳန္းတီးတာမွာ ထိုစဥ္က ဦးဟန္ရွိန ္ဝပ္ေရွာ့အလုပ္ရံု၏ အဝန္းအဝိုင္းရွိအိမ္တအိမ္တြင္ ဖဲရိုက္ၿပီးအခ်ိန္ျဖဳန္း ေနတတ္တာမ်ားသည္ဟု သိရသည္။ အမွန္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတြင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးမေက်နပ္ခ်က္ အတြင္းအေၾကာင္းေတြရွိဦးမည္ဟု ထင္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္သာ ဤသို႔အေရးယူရျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ယူဆရသည္။

ထိုစစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ေနရာကို ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဗိုလ္မႉးႀကီးေဇယ်သို႔ တာဝန္လႊဲခဲ့သည္။ ဗိုလ္ေနဝင္းမွာ ေထာက္ပံ့ေရးဌာနႀကီးမႉးရံုးသို႔လည္း လာမတက္ဟု သိရသည္။

“ဗိုလ္ေနဝင္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေပၚ လူအမ်ားေရွ႔တြင္ ေျဗာင္ရန္ေတြ႔စကားမ်ားျခင္း”

ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ေနာက္ဆံုးေဆြးေႏြးဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားလုပ္ရန္ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ မတ္လဆန္း ၁ ရက္မွ ၇ ရက္ေလာက္တြင္ ပတ္လမ္းရွိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအိမ္တြင္ က်ေနာ္တို႔အပါအဝင္ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား သံုးညေလာက္ ညစဥ္ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ေဆြးေႏြးပြဲမွာ စာၾကည့္ခန္းတြင္ျဖစ္၏၊ ကုလားထိုင္ေတြေဘးဖယ္ထားၿပီး သင္ျဖဴးဖ်ာႀကီးမ်ားခင္းထားကာ အားလံုးဖ်ာေပၚထိုင္၍ ေဆြးေႏြး ၾက၏၊ ေနာက္ဆံုးညတြင္ ေျမပံုၾကမ္းႏွင့္စစ္တိုင္းေတြခြဲၿပီး စစ္ေခါင္းေဆာင္။ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား တာဝန္ေတြခြဲျခားသတ္မွတ္ျခင္းၿပီး သြားၿပီး အစည္းအေဝးရုပသိမ္းေတာ့မည္တြင္ က်ေနာ္က ဗိုလ္မႉးႀကီးေနဝင္း၏တိုင္း (၂)တြင္ ဖ်ာပံုခရိုင္အျပင္ ဟံသာဝတီခရိုင္ပါထည့္သြင္း ထားရာ ဟံသာဝတီကတပ္မႉးေတြ သူတို႔တာဝန္ ေရွ႔လုပ္ငန္းေတြသိလို၍ ပဲခူး က်ေနာ့္ဌာနခ်ဳပ္သို႔ေရာက္ေနၾကသည္။ ထိုသူတို႔ကို ဗိုလ္မႉးႀကီး ေနဝင္းႏွင့္ေတြ႔ရန္ ဘယ္လိုလႊတ္ရမလဲဟုေမးမိရာ ခ်က္ခ်င္းဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေျမပံုၾကမ္းကိုေကာက္ကိုင္ၿပီး ဟံသာဝတီခရိုင္မွ တြံေတးၿမိ့ဳနယ္သာ တိုင္း (၂)ေအာက္ထားၿပီး က်န္ၿမိ့ဳနယ္ေတြကို ပဲခူး က်ေနာ့္ တိုင္း (၄)ထဲသို႔ ခဲတံျဖင့္ ျပင္ဆင္ေပးလိုက္သည္။ ႏႈတ္ကလည္း ေျပာင္းတာကိုေျပာလိုက္သည္။

ဤတြင္ဗိုလ္ေနဝင္းမွာ ဖ်ာေပၚထိုင္ေနရာမွ ရုတ္တရက္ ဝုန္းခနဲမတ္တတ္ရပ္လိုက္ၿပီး က်ေနာ့္ကိုယံုၾကည္မွ တာဝန္ေပးပါ၊ မယံုၾကည္က တာဝန္မေပးပါနဲ႔ဟုသေဘာပါသည့္ ရန္ေတြ႔စကားကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေရာ အားလံုးကိုပါၾကည့္ၿပီး ေျပာပါသည္။ အစည္းအေဝး တက္ၾကသူအားလံုးအံ့ၾသၿပီး ဗိုလ္ေနဝင္းကို စိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ သူကေစာေစာကတည္းက ရာထူးေျပာင္းေရြ႔ခ်ထားခံရတာေရာ အျခားအေၾကာင္းေတြပါ မေက်နပ္မႈေတြပါရည္ရြယ္ၿပီး ေျပာလိုက္ပံုရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေခတၱစိုက္ၾကည့္ၿပီး ေနာက္ဘာမွ ထပ္မေျပာေတာ့ဘဲ အစည္းအေဝးၿပီးၿပီဟုသာေျပာၿပီး အားလံုး အခန္းမွထြက္ခြာၾကသည္။

ထိုအျဖစ္အပ်က္ကို ထိုေန႔အစည္းအေဝးတက္ၾကသူအားလံုး ျမင္ေတြ႔သိရွိၾကသည္။ ထိုေန႔အစည္းအေဝးတက္သူ က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း။ ဗိုလ္မႉးႀကီးေနဝင္း။ ဗိုလ္မႉးရဲထြဋ္၊ ဗိုလ္မႉးဖိုးကြန္း။ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး။ ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္။ သခင္စိုး။ သခင္သန္းထြန္း။ သခင္တင္ျမ။ ဦးဗေဆြ။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း။ သခင္ခ်စ္ႏွင့္ က်ေနာ္တို႔ပါဝင္ၾကသည္။

Thursday, February 5, 2015

ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ အပိုင္း(၁) အခန္း(၁ဝ)

0 comments
ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ အပိုင္း(၁) အခန္း(၁ဝ)
(၈)
ဂ်ပန္စစ္ပညာသင္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္အဖြဲ႔မွာ အဓိကသခင္အဖြဲ႔ႀကီးႏွစ္ဖြဲ႔ ပါဝင္သည္။ ပထမအမ်ားစုျဖစ္တဲ့ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းအဖြဲ႔မွ (၂၁) ဦးပါတယ္၊ အနည္းစုျဖစ္တဲ့ သခင္ဗစိန္-သခင္ထြန္းအုပ္အဖြဲ႔မွ (၈)ဦးပါဝင္ပါတယ္၊ ေနာက္ ကိုေဆာင္းဆိုသူ ဘယ္ပါတီကမွ မဟုတ္တဲ့ ဂ်ပန္ ပညာေတာ္သင္တဦး ပါဝင္ပါတယ္၊

ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ႏွင့္ ေနာက္ခံပါတီမ်ား၊
(၁) သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိ္င္း တို႔ဗမာအစည္းအရံုးၹ
(၁) သခင္ေအာင္ဆန္း-ဗိုလ္ေအာင္ဆန္း(ဗိုလ္ေတဇ)
(၂) သခင္လွၿမိဳင္-ဗိုလ္ရန္ေအာင္
(၃) သခင္လွေဖ-ဗိုလ္လက်္ာ
(၄) သခင္ဗဂ်မ္း-ဗိုလ္လေရာင္
(၅) သခင္ေအးေမာင္-ဗိုလ္မိုး
(၆) သခင္ေစာလြင္-ဗိုလ္မင္းေခါင္
(၇) သခင္သန္းတင္-သာယာဝတီဗိုလ္ျမဒင္
(၈) သခင္ေရႊ-ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာ

(၉) သခင္ေအာင္သိန္း-ဗိုလ္ရဲထြဋ္
(၁ဝ) သခင္ထြန္းေရႊ-ဗိုလ္လင္းယုန္
(၁၁) သခင္တင္ေအး-ဗိုလ္ဘုန္းျမင့္
(၁၂) သခင္စိုး-ဗိုလ္ျမင့္ေအာင္
(၁၃) သခင္စံျမ-ဗိုလ္ေတာက္ထိန္
(၁၄) သခင္ခင္ေမာင္ဦး-ဗိုလ္တာရာ
(၁၅) သခင္စံလိႈ-ဗိုလ္မႉးေအာင္
(၁၆) သခင္သန္းညြန္႔-ဗိုလ္ဇင္ေယာ္
(၁၇) သခင္ေမာင္ေမာင္-ဗိုလ္ဉာဏ
(၁ဂ) သခင္ထြန္းလြင္-ဗိုလ္ဗလ

(၂) ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔
(၁၉) ကိုထြန္းရွိန္-ဗိုလ္ရန္ႏိုင္
(၂ဝ) ကိုလွေမာင္-ဗိုလ္ေဇယ်
(၂၁) ကိုလွ-ဗိုလ္မင္းေရာင္
မွတ္ခ်က္၊ ၊ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔သည္ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းတို႔ဗမာအစည္းအရံုး ၾသဇာခံျဖစ္သည္။

(၃) သခင္ဗစိန္ သခင္ထြန္းအုပ္ တို႔ဗမာအစည္းအရံုး
(၂၂) သခင္ထြန္းအုပ္
(၂၃) သခင္ေအာင္သန္း-ဗိုလ္စၾကာ
(၂၄) သခင္ရႈေမာင္-ဗိုလ္ေနဝင္း
(၂၅) သခင္ထြန္းခင္-ဗိုလ္ျမင့္ေဆြ
(၂၆) သခင္ေငြ-ဗိုလ္ေစာေအာင္
(၂၇) သခင္သစ္-ဗိုလ္ေစာေနာင္
(၂၈) သခင္ေက်ာ္စိန္-ဗိုလ္မိုးညိဳ
(၂၉) သခင္သန္းတင္-ဗိုလ္သန္းတင္ ေပါင္း (၈) ဦး၊

(၄) တသီးပုဂၢလအဖြဲ႔
(၃ဝ) ကိုေဆာင္း-ဗိုလ္ထိန္ဝင္း (ဂ်ပန္႔ ရက္ကန္းပညာသင္ရန္ေရာက္ေနသူ)၊

(၅) ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္း (၁ဝ) ဦး၊
(၁) သခင္ေအာင္ဆန္း-ဗိုလ္ေအာင္ဆန္း (ဗိုလ္ေတဇ) (ကြယ္လြန္)
(၂) သခင္ထြန္းအုပ္- ( ၊ )
(၃) သခင္လွေဖ-ဗိုလ္လက္်ာ ( ၊ )
(၄) သခင္ေအာင္သန္း-ဗိုလ္စၾကာ ( ၊ )
(၅) သခင္လွေမာင္-ဗိုလ္ေဇယ် ( ၊ )
(၆) သခင္ရႈေမာင္-ဗိုလ္ေနဝင္း ( ၊ )
(၇) သခင္ထြန္းရွိန္ -ဗိုလ္ရန္ႏိုင္ ( ၊ )
(၈) သခင္ဗဂ်မ္း-ဗိုလ္လေရာင္ ( ၊ )
(၉) သခင္စံလိႈင္-ဗိုလ္မႉးေအာင္ (ရွိ)
(၁ဝ) သခင္လွၿမိဳင္-ဗိုလ္ရန္ေအာင္ (ကြယ္လြန္ )

(၆) အထက္ပါ (၁ဝ)ဦးတြင္ အမွတ္စဥ္ (၁) မွ (၆)အထိ (ဗိုလ္ေနဝင္း)အထိကို ေခါင္းေဆာင္လူႀကီးပိုင္းသေဘာထားၿပီး က်န္ (၄)ဦးကို ေခါင္းေဆာင္လတ္ သေဘာထားၾကသည္။
(၇) ဗိုလ္ေနဝင္း
ဗမာျပည္တြင္ နာမည္ဆိုးႏွင့္ကြယ္လြန္သြားေသာ ဗိုလ္ေနဝင္းအေၾကာင္း အနည္းငယ္ေရးရပါမည္၊
ဗိုလ္ေနဝင္းဟာ သခင္ဗစိန္ သခင္ထြန္းအုပ္တို႔အဖြဲ႔က ျဖစ္ၿပီး။ ၎တို႔အဖြဲ႔ဟာ ဂ်ပန္စစ္ပညာသင္ေနာက္ဆံုးစတုတၳအသုတ္ျဖစ္ၿပီး ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လဆန္းေလာက္ကမွ ဗမာျပည္က ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကတာျဖစ္တယ္၊ သူတို႔အဖြဲ႔တြင္ ပထမေခါင္းေဆာင္မွာ သခင္ထြန္းအုပ္။ ဒုတိယေခါင္းေဆာင္မွာ ဗိုလ္စႀကၤာ။ တတိယက်မွ ဗိုလ္ေနဝင္းျဖစ္သည္။ သခင္ထြန္းအုပ္က ဟိုင္နန္ကၽြန္းစစ္သင္တန္းမတက္ဘဲ ဂ်ပန္မွာပင္ ေနခဲ့သည္။
ထိုစဥ္ ဟိုင္နန္ကၽြန္းမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ရဲ့ ျပန္ၾကားေရးမႉးလိုျဖစ္ေနတဲ့ဗိုလ္ရန္ႏိုင္က သူတို႔ေရာက္လာမယ္၊ ႏွစ္ပါတီ ခ်စ္ၾကည္ေရး အတြက္ ေကာင္းစြာဆက္ဆံၾကရန္ သတင္းေပးေျပာၾကားလာပါသည္။ ထိုစဥ္က ဗိုလ္ရန္ႏိုင္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို မ်ားစြာေလးစား ၾကည္ညိဳၿပီး ဒုတိယေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္လက်္ာကိုလည္း မ်ားစြာခင္မင္ေလးစားပံုရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ေျပာခ်င္တာတခ်ိဳ႔ကို ဗိုလ္ရန္ႏိုင္ကတဆင့္ ေျပာတတ္သည္။
ဗိုလ္ေနဝင္းတို႔ ဟိုင္နန္ကၽြန္းသို႔ စတုတၳအသုတ္အျဖစ္ေရာက္လာၿပီး ေလ့က်င့္ေရးေတြ က်ေနာ္တို႔ကိုမီရန္ အျပင္းလုပ္ၾကရ၏၊ ဗိုလ္ေနဝင္းမွာ က်န္းမာေရးေကာင္းသျဖင့္ မွန္မွန္လိုက္ႏိုင္ၿပီး အားလံုးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုေလးစားၾကသလို သူကလည္း ေလးစားမႈကိုျပလာပါတယ္၊ သူတို႔အုပ္စုတြင္ ပထမေခါင္းေဆာင္သခင္ထြန္းအုပ္ကလည္း စစ္သင္တန္းကိုတက္မလာ။ ဒုတိယေခါင္းေဆာင္ဗိုလ္စႀကၤာက စစ္သင္တန္းေတာ့တက္ေသာ္လည္း စစ္တိုက္ေရးခိုက္ေရးကိုသိပ္စိတ္ဝင္စားပံုမျပသျဖင့္ သူတို႔အဖြဲ႔တြင္ ဗိုလ္ေနဝင္းသည္ စစ္ေရးဘက္တြင္ အႀကီးအကဲသေဘာျဖစ္လာသည္။
ဗိုလ္ရန္ႏိုင္က က်ေနာ္တို႔ကိုေျပာသည္မွာ သူတို႔အဖြဲ႔မွဗိုလ္ေနဝင္းဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေပၚ ေလးေလးစားစားဆက္ဆံလာသျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ကလည္း သူ႔တို႔အဖြဲ႔ရဲ့လူႀကီးတဦးအျဖစ္ သူ႔ကိုေလးစားစြာဆက္ဆံၾကရန္ တိုက္တြန္းသတိေပးသည့္အတိုင္း က်ေနာ္တို႔ လိုက္နာ ၾကသည္။
ေနာက္မွ က်ေနာ္သတိထားမိသည့္ ထူးျခားခ်က္တခုမွာ ဗိုလ္ေနဝင္းမွာ အစိုးရအမႈထမ္းတဦးျဖစ္ခဲ့ၿပီး လူ႔ဘဝျဖတ္သန္းမႈလည္း အေတာ္ရွိသူ ျဖစ္သျဖင့္ မိမိအထက္လူႀကီးကို မည္သို႔ ခ်ဥ္းကပ္ဆက္ဆံရမည္ကိုလည္းေကာင္း။ ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္ဆက္ဆံေရးကိုလည္းေကာင္း။ အထိုက္ အေလ်ာက္ဆက္ဆံတတ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားမ်ားလို ရိုးရိုးစင္းစင္းႀကီးမဟုတ္ေပ၊ ထို႔ေၾကာင့္သူသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ႏွင့္ ေလးေလးစားစားရင္းႏွီးလာၿပီး က်န္သူမ်ားႏွင့္လည္း ဆက္ဆံေရးေကာင္းလာသည္။ သို႔ျဖင့္ က်ေနာ္တို႔လည္း သူ႔ကိုလူႀကီးတဦးလို ျပန္ဆက္ဆံခဲ့ၾကၿပီး စစ္သင္တန္းကာလ သူႏွင့္ ျပႆနာႀကီးႀကီးမားမားမရွိ။ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာရွိခဲ့ၾကသည္။
ဘီအိုင္ေအ ပထမကာလတြင္ ဗိုလ္ေနဝင္းသည္ မူလအစီအစဥ္အတိုင္း ဗမာျပည္တြင္း ဦးစြာရုပ္ဖ်က္ဝင္သည့္ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ အတြင္းသူပုန္လုပ္ငန္းေတြ အစီအစဥ္အတိုင္းလုပ္ခဲ့သည္။ ဘီအိုင္ေအ ဒုတိယကာလအဆင့္တြင္ ရန္ကုန္သိမ္းၿပီးေနာက္ အိႏိၵယသို႔ဆုတ္ခြာ ေနေသာ ၿဗိတိသွ်တို႔ေနာက္ အထက္ဗမာျပည္လိုက္တိုက္ေရး။ ဘီအိုင္ေအတပ္ကို ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက စစ္ေသနာပတိ။ ဗိုလ္မႉးႀကီးလက္်ာက ဒုေသနာပတိ။ ဗိုလ္မႉးႀကီးေဇယ်က တပ္မ (၁)မႉး။ ဗိုလ္မႉးႀကီးေနဝင္းက တပ္မ (၂)မႉးအဖြဲ႔ ဖြဲ႔စည္း တိုက္ခို္က္ရာတြင္လည္း ေခ်ာေမာစြာျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုကာလ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဗိုလ္ေနဝင္းတို႔ဆက္ဆံေရး ထူးျခားခ်က္မရွိ၊ သူ႔ကိုလည္း အျခားပါတီအဖြဲ႔ကဟုမရႈျမင္ၾကဘဲ အားလံုးအတူတူတဖြဲ႔တည္းလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဗိုလ္မႉးႀကီးလက္်ာတို႔ေအာက္တြင္ လုပ္ကိုင္ ေနၾကသည္။

၂၇/၇/၄၂ တြင္ ဘီအိုင္ေအဖ်က္ၿပီး ဗမာ့ကာကြယ္ေရး (ဘီဒီေအ)တပ္ဖြဲ႔စည္းေသာအခါ ဗိုလ္ေနဝင္းဟာ တပ္ရင္း (၁)မႉး (ေမဂ်ာ) ရာထူးကို ေခတ္အေခၚအရ ဗိုလ္မႉးကေလးအျဖစ္လည္းေကာင္း။ ဗိုလ္ရန္ႏိုင္။ ဗိုလ္ေဇယ်တို႔လည္း အလားတူရာထူးႏွင့္ တပ္ရင္း (၂)။ တပ္ရင္း (၃) မႉးေတြ ျဖစ္လာၾကသည္။ ထိုစဥ္ ပ်ဥ္းမနား ဘီဒီေအဌာနခ်ဳပ္တြင္ ဗို္လ္မႉးႀကီး(ကာနယ္)ေအာင္ဆန္းက စစ္ေသနာပတိျဖစ္ၿပီး ဗိုလ္စႀကၤာ။ ဗိုလ္လက္်ာတို႔က (လက္ဖတင္နင္ကာနယ္) ထိုေခတ္အေခၚ ဗိုလ္မႉးရာထူးေတြျဖစ္ၿပီး စစ္ဦးစီးမႉးမ်ားျဖစ္လာၾကသည္။ ေနာင္ ဗိုလ္လက္်ာ ေျပာျပခ်က္အရ ထိုစဥ္ကတည္းက ဗိုလ္ေနဝင္းဟာ စစ္ဦးစီးအျဖစ္ ဗိုလ္လက္်ာကေပးတဲ့အမိန္႔ေတြကို မနာခံမႈေတြလုပ္လာၿပီး ေနာက္လည္း ဤအတိုင္း တေလွ်ာက္လံုးျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာျပပါသည္။ ဤတြင္ သူ႔(ဗိုလ္ေနဝင္း)စိတ္တြင္ အနာဂတ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းၿပီးလွ်င္ သူသာ ဒုတိယျဖစ္လာရမည္ဟု ကိုယ္ေရးႀကီးပြားေရးစိတ္သို႔ ေျပာင္းလာၿပီျဖစ္သည္။
ဗိုလ္ေနဝင္းအေၾကာင္းမွာ အထက္ပါကိစၥမွတပါး ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ႏွစ္လယ္ေလာက္အထိ ဘာမွႀကီးႀကီးမားမားထူးျခားခ်က္မေတြ႔ရ၊ သူ႔တာဝန္ကို ဂ်ပန္အႀကံေပးမ်ား အကူအညီျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ၁/၈/၄၃ ခုႏွစ္ ဂ်ပန္က လြတ္လပ္ေရးေပးၿပီးေနာက္ သီးျခားစစ္ဦးစီး ဌာနခ်ဳပ္ဖြဲ႔ရာတြင္ သူ႔ကိုဗိုလ္မႉးႀကီးရာထူးျဖင့္ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ရာထူးကို စစ္ဝန္ႀကီးဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ခန္႔ထားလိုက္သည္။
၎မွာထိုရာထူးအတြက္ အရည္အခ်င္းမရွိလွေသာ္လည္း သခင္ႏွစ္ပါတီ ညီညြတ္ေရးအတြက္သေဘာတူၾကသည္။ အထက္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းရွိေနေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္သည္။
ယင္းကာလေနာက္တြင္ ထူျခားခ်က္ေတြျမင္ေတြ႔လာရသည္။ ပထမထူးျခားခ်က္က သူ(ဗိုလ္ေနဝင္း)အေပ်ာ္အပါး လိုက္စားလာၿပီး စာရိတၱ ယိမ္းယိုင္ခ်ိဳ႔တဲ့မႈေတြ ေတြ႔သိလာၾကရသည္။ ေနာက္ပိုင္း စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ရံုးပင္ မွန္မွန္မတက္ဘဲေနတတ္လာသည္။ အေပ်ာ္အပါးႏွင့္ ေလာင္းကစားဘက္ အာရံုစိုက္လာသည္။ နည္းနည္း တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းၿပီး ရာထူးဌာနႏၱရ ခိုင္ၿမဲလာေသာအခါ သူ၏မူရင္းဇာတိစရိုက္ေတြ ေပၚလာေတာ့တာျဖစ္သည္။
ဒုတိယ ႏိုင္ငံေရးအရထူးျခားခ်က္တခုမွာ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္။ ပဲခူးၿမိ့ဳတြင္ က်ေနာ္ စံျပတပ္ရင္းမႉးအျဖစ္ေဆာင္ရြက္ေနစဥ္ ဘီအိုင္ေအ အေနာက္တိုင္း “အာလံ”ဘက္မွ ဗိုလ္ႀကီးစိန္မွန္ (၎မွာ က်ေနာ့္ဇာတိရပ္သား။ ဘီအိုင္ေအ ဗိုလ္သင္တန္းဆင္းၿပီး စံျပတပ္ရင္းသို႔ ဧၿပီလ ကုန္ေလာက္ ေရာက္လာသူ)က ေျပာသည္မွာ အေနာက္တိုင္းတြင္ ဗိုလ္ေနဝင္းႏွင့္ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔အဖြဲ႔သားေတြက ယခုစစ္တပ္တြင္း ထိပ္ပိုင္းရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ကစၿပီး အလကားပဲ။ ဘာမွလုပ္ၾကတာမဟုတ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလည္း ဘာမွမလုပ္ ထိုင္ေနတာပဲဟု ေလွ်ာက္ေျပာေနၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ ပညာတတ္လူငယ္ပိုင္းေတြကို တိတ္တဆိတ္စည္းရံုးေျပာဆိုေနသည္ဟု ဆိုပါသည္။
က်ေနာ္လည္း ထိုကိစၥ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပါထိခိုက္လာသျဖင့္ ေနာင္ တပ္တြင္းထိခိုက္ၿပိဳကြဲလာမွာစိုးၿပီး ထိုစဥ္စံျပတပ္ရင္းကိုေလ့လာရန္ ေရာက္ရွိေနေသာ ဗိုလ္မႉးေအာင္ကိုေခၚတိုင္ပင္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလံုးရန္ကုန္ဆင္းၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို တိုင္ၾကားသတိေပးကာ အျမန္ ေျဖရွင္းရန္တင္ျပသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ေအးေအးပင္။ သူဒီကိစၥေတြသိထားပံုရတဲ့ သေဘာရသည္။ လာေျပာတာေကာင္းတယ္၊ ဒီကိစၥ တျခား ဘယ္သူ႔မွေလွ်ာက္မေျပာဖို႔။ သူစီစဥ္လုပ္ေဆာင္သြားမယ္၊ ကိုယ့္အလုပ္သာ ေအးေအးလုပ္ၾက။ တပ္အတြက္လည္း ဘာမွမစိုးရိမ္ၾကနဲ႔ဟု ႏွစ္သိမ့္စကားေျပာပါသည္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျပာပံုဆိုပံုအရ စိတ္ေအးခ်မ္းသြားၿပီး ပဲခူးသို႔ျပန္ခဲ့သည္။
ေနာက္ (၂)ရက္ေလာက္ၾကာေသာအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက အေနာက္တိုင္း “အာလံ”ဘက္ေရာက္ေနေသာ ဗိုလ္မႉးႀကီးေနဝင္းထံ စာတေစာင္ပို႔သည္။ ထိုစာကိုပို႔သူမွာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔ႏွင့္ရင္းႏွီးေသာ ဗိုလ္ဝင္းျဖစ္သည္။ သူက“အာလံ”အသြား ပဲခူးဝင္လာၿပီး စာသြားေပး ရမည့္အေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔သိေအာင္ သတင္းလႊင့္သြားသည္။
ေနာက္ပိုင္းက်ေနာ္သိရသည္မွာ က်ေနာ္တို႔ေတြ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး ဘာမွမလုပ္ၾကဟုလည္း ေျပာၾကသည္ဆိုသည္။ သူတို႔လည္း ဒီကိစၥ ဘာမ်ား ထိထိေရာက္ေရာက္လုပ္ၾကသလဲ၊ က်ေနာ္တို႔ေနာက္ဆံုး ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ကတည္းကစၿပီး ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ေျမေအာက္မွ လႈပ္ရွားစည္းရံုးေနၾကေသာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီႏွင့္ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ပူးေပါင္းမိၾကမွ ေတာ္လွန္ေရးလမ္းေၾကာင္းပြင့္သြားၿပီး ထိုလမ္းေၾကာင္းအတိုင္းသာ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္သြားႏိုင္ၾကသည္ မဟုတ္ပါေလာ၊
ေနာက္က်ေနာ္တို႔စဥ္းစားမိၾကသည္မွာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔ဂိုဏ္းသည္ တပ္တြင္းအာဏာကို ေက်ာ္လႊားလွမ္းတက္ယူလိုၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ သူတို႔အေပၚက ထင္ရွားတဲ့ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ကို မွီခိုဖို႔လိုရာ ဤတြင္ဗိုလ္ေနဝင္းကိုရွာေဖြေတြ႔ရွိၿပီးေနာက္ ၎တို႔သည္ တေလွ်ာက္လံုး ဗိုလ္ေနဝင္းကို တဖက္က ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးၿပီး တဖက္ကလည္း သူ႔အရိပ္ခိုကာ တပ္တြင္းဗိုလ္က်လာၾကသည္ မဟုတ္ပါလား၊ ဤတြင္ဗိုလ္ေနဝင္းကလည္း ပထမ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေအာက္ ဒုတိယအဆင့္လူျဖစ္ရန္ ဗိုလ္လက္်ာကိုဆန္႔က်င္အာခံၿပီး ေက်ာ္တက္ႏိုင္ရန္ အားထုတ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ဗိုလ္ေနဝင္းသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုပါေဝဖန္လာေသာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔ လူငယ္ဂိုဏ္း ေတြနဲ႔ ေပါင္းဖက္ဂိုဏ္းဖြဲ႔လာသည္။ ေနာက္သူဟာ သူ႔ရဲ့အရည္အခ်င္းမရွိမႈႏွင့္ အက်င့္စာရိတၱ အားနည္းခ်ိဳ႔တဲ့မႈတို႔ေၾကာင့္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ႏွင့္ တပ္တြင္းအမ်ားစုရဲ့ေလးစားျခင္းမခံရလို႔ မိမိရပ္တည္တိုးတက္ေရးအတြက္ ဒီလူေတြကို မွီခိုအားထားဖို႔လိုအပ္သည္ဟုလည္း ထင္ရပါသည္။
၁၉၄၄ ခုႏွစ္ ဧၿပီလေလာက္က ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး။ ဗိုလ္ေနဝင္းတို႔က တပ္တြင္း ကေတာက္ကဆလုပ္မႈမ်ားကို က်ေနာ္ႏွင့္ ဗိုလ္မႉးေအာင္တို႔က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းထံသြား၍ တိုင္ၾကားသတိေပးမႈသည္ အခ်ည္းႏွီးမျဖစ္ဟု ထင္ပါသည္။ ယင္းေနာက္ပိုင္းကစၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သည္ ဗိုလ္ေနဝင္းကိုပို၍ သတိထားလာပံုရသည္။ ေနာက္ဆံုး ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးနီးလာေသာအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း က ဗိုလ္ေနဝင္းအေပၚ စတင္ၿပီး ပဋိပကၡေပါက္ကြဲလာေတာ့သည္။

ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ အပိုင္း(၁) အခန္း(၉)

0 comments
ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိ အပိုင္း(၁) အခန္း(၉)
ဂ်ပန္မ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံေရးမေျပျပစ္ျခင္း
ထိုအတြင္းဂ်ပန္မ်ားႏွင့္ က်ေနာ္တို႔ဆက္ဆံေရးမွာ စစ္သင္တန္းေစာေစာပိုင္းကလိုမဟုတ္ေတာ့ဘဲ တျဖည္းျဖည္းဆိုးဝါးလာ၏၊ ေစာေစာပိုင္းက ဧည့္သည္လိုသေဘာထားေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္လက္ေအာက္ခံ နိုင္ငံျခားသားမ်ားကဲ့သို႔ဆက္ဆံလာေတာ့၏၊ ဤကိစၥမ်ိဳးႏွင့္ပတ္သက္၍

က်ေနာ္၏ ဒိုင္ယာရီတေနရာတြင္ ေရးသားထားပံုမွာ
“ဤအျပဳအမူမွာ လူယဥ္ေက်းတို႔၏ အျပဳအမူမဟုတ္ေခ်၊ တင့္ထဲရွိ ဂ်ပန္တိုင္းလိုပင္ ထိုအျပဳအမူမ်ိဳးကို တိုက္ရိုက္မဟုတ္ေသာ္လည္း တခါတရံမသိမသာျပဳမူသည္။ က်ဳပ္ဂ်ပန္ျပန္ေရာက္ခါစ တိုက်ိဳၿမိ့ဳထဲလည္ပတ္စဥ္ေတြ႔ႀကံဳရေသာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးတို႔ယဥ္ေက်းျခင္းကို အလြန္ အံ့ၾသမိသည္”ဟု ညည္းတြားထားပါသည္။

ဟိုင္နန္ကၽြန္းမေရာက္မီ ဂ်ပန္ျပည္တြင္ ေခတၱဝင္ေရာက္လည္ပတ္စဥ္က ဂ်ပန္လူမ်ိုဳးမ်ား မ်ားစြာယဥ္ေက်းေဖၚေရြခဲ့သည္ကို ႏႈိင္းယွဥ္၍ အံ့ၾသမိျခင္းျဖစ္သည္။ ၎တို႔၏ ဆက္ဆံေရးမွာ ေနာက္ပိုင္းက်ေလပိုမိုဆိုးေလ ျဖစ္လာ၏၊ ထိုစဥ္က က်ေနာ္တို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးစိတ္ကူးၾကသည္။
ဟိုင္နန္ကၽြန္း ကမ္းရိုးတေလွ်ာက္တြင္ တံငါရြက္ေလွႀကီးမ်ားရွိ၏၊ ယင္းေလွႀကီးမ်ားကိုတိတ္တဆိတ္စီးနင္းသိမ္းပိုက္ၿပီး ဗမာျပည္ႏွင့္နီးေသာ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနားသို႔ ထြက္ေျပးႏိုင္မလား၊ ဟိုင္နန္ကၽြန္းတြင္ စခန္းခ်ထားေသာ ဂ်ပန္ေရတပ္။ ေလတပ္ႀကီးေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္မလား၊
တဖန္ထိုအခ်ိန္တြင္ ဟိုင္နန္ကၽြန္း ေတာေတာင္မ်ားတြင္႔း တရုတ္ေတာပုန္းေျပာက္က်ားမ်ားရွိေၾကာင္း တႀကိမ္တြင္ ထိုေတာပုန္းတို႔က ဂ်ပန္စစ္ေလယဥ္ပ်ံတစင္းပ်ံသန္းသြားစဥ္ ေတာင္ထိပ္တခုမွပစ္ခ်၍ ပ်က္က်ၿပီး ဂ်ပန္ေလတပ္အရာရွိႀကီးတဦးက်ဆံုးခဲ့ဖူးေၾကာင္း နားစြန္ နားဖ်ား ေျပာသံၾကားခဲ့ဖူး၏၊ မတတ္သာလွ်င္ ၎တို႔ထံထြက္ေျပးရမလား စိတ္ကူးၾကသည္။
မွတ္ခ်က္၊ ၊ ထိုတရုတ္ေတာပုန္းမ်ားမွာ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ဂ်ပန္ခုခံေရးစစ္ပြဲဆင္ႏႊဲေနသည့္ ေျပာက္က်ားတပ္ဖြဲ႔မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းေနာင္မွသိရသည္။
ဂ်ပန္မ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံေရးဆိုးဝါးမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ မွတ္မိေသာအျဖစ္အပ်က္တခုရွိေသး၏၊ ဟိုင္နန္ကၽြန္းတြင္ စစ္သင္တန္းဆင္းရာ၌ ရဲေဘာ္မ်ားသည္ “ဒိုင္းအိပန္”။ “ဒိုင္းနိဟန္”။ “ဒိုင္းစန္ပန္”ဟူေသာ တပ္ဖြဲ႔ကေလး (၃)ဖြဲ႔ ခြဲ၍ သင္ၾကားရ၏၊ ထိုသို႔မသင့္မတင့္ျဖစ္ေနစဥ္ တည၌ တပ္လွန႔္ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္၏၊ ယင္းေလ့က်င့္ခန္းမ်ိဳးမွာ တပ္ဖြဲ႔တခုသည္ ဘယ္အခ်ိန္အခါမဆို ရန္သူအငိုက္အစီးမခံရေအာင္ႏွင့္ အခ်ိန္မေရြးတိုက္ခိုက္ရန္ အသင့္ျဖစ္ႏိုင္ေအာင္ေလ့က်င့္ျခင္း ျဖစ္သည္။
ဒိုင္းနိဟန္(ဒုတိယတပ္ဖြဲ႔) မွ ဗိုလ္လင္းယုန္။ ဗိုလ္မင္းေခါင္တို႔တပ္ဖြဲ႔သည္ ညသန္းေခါင္ေက်ာ္အလစ္တြင္ ၎တို႔၏ဆရာမ်ားႏွင့္ ႀကိဳတင္ ၫွိႏႈိင္းထားသည့္အတိုင္း စစ္တန္းလ်ားမ်ားမွ တိတ္တဆိတ္ထြက္ခြာသြားၿပီး က်န္က်ေနာ္တို႔တပ္ဖြဲ႔(၂)ဖြဲ႔ကို ျပန္၍တိုက္ခိုက္ၾကသည္။ ေပါက္ကြဲသံေသနတ္သံမ်ားေၾကာင့္ အိပ္ရာမွႏိုး၍ ထလိုက္ေသာအခါ ဆူဆူညံညံအသံမ်ားႏွင့္ မ်က္ရည္ယိုဗံုးအနံ႔မ်ား မႊန္လ်က္ရွိ၏၊ ရဲေဘာ္ မ်ားသည္ တံခါးေပါက္မ်ားသို႔ ေျပးထြက္ၾကသည္။ တံခါးေပါက္မ်ားတြင္လည္း သံဆူးႀကိဳးေခြမ်ားပိတ္ဆို႔ခ်ထား၏၊ မ်က္ရည္ယိုဗံုးမ်ားေၾကာင့္ မြန္းလ်က္ သံဆူးႀကိဳးေခြမ်ားကို အတင္းတိုး၍ထြက္ၾကရ၏၊
ထိုအတြင္း လက္နက္ရံုႀကီးဆီမွ ဗိုလ္ရန္ေအာင္ႀကီးအသံျဖင့္ “ဗမာေတြ ဒီကိုစုၾက လာၾက” ဟု ေအာ္ဟစ္ေနသံၾကားရ၏၊ ဤအေျခအေန အရပ္ရပ္ကိုေထာက္၍ အမွတ္တမဲ့ ဂ်ပန္မ်ားက က်ေနာ္တို႔အားသတ္ျဖတ္ၾကၿပီဟု ထင္သြား၏၊ မ်က္ရည္ယိုဗံုးသင့္ေနသျဖင့္ မ်က္ႏွာသစ္ရန္ မီးဖိုေဆာင္အနီးရွိေရစည္မ်ားသို႔ ဒယိမ္းဒယိုင္သြားၾကၿပီး ကပ်ာကယာမ်က္ႏွာသစ္ၾက၏၊ ထို႔ေနာက္ ဗိုလ္ရန္ေအာင္ႀကီး ေအာ္ဟစ္ေသာ ေနရာသို႔ေျပးၾက၏၊
ဗိုလ္ရန္ေအာင္ႀကီးမွာ သူလက္ေဆာင္ရထားေသာ ဂ်ပန္ဓားရွည္ႀကီးကိုကိုင္လ်က္ လက္နက္ရံုေထာင့္တြင္ရပ္ေန၏၊ ဂ်ပန္မ်ားက သတ္ျဖတ္ ၾကၿပီထင္ၿပီး လက္နက္ရံုသို႔စီးနင္းရေအာင္ ဦးစြာေျပးလာပံုရသည္။ ထိုေနရာကေနၿပီး က်ေနာ္တို႔ကိုေအာ္ေခၚေနပံုရ၏၊ လက္နက္ရံုမွာလည္း ဗိုလ္လင္းယုန္တို႔လူစု စီးနင္းယူငင္သြားသျဖင့္ ဖရိုဖရဲျဖစ္ေန၏၊
ေနာက္ဂ်ပန္ဆရာ (၂) ေယာက္ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ လာေနသည္ကိုလည္း ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဤတြင္က်ေနာ္တို႔သည္ အေျခအေနမွန္ကို လ်င္ျမန္စြာ အကဲခတ္နားလည္မိေတာ႔သည္။ ဒါဟာ ေလ့က်င့္ေရးပဲဆိုတာ သိလိုက္ေတာ့၏၊ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကိုယ္ရွိန္သတ္ၿပီး ယခင္ သင္ၾကား ထားသည့္အတိုင္း စစ္ေလ့က်င့္ခန္းကို ဆက္၍လုပ္ၾကေတာ့၏၊

သို႔ရာတြင္ ဂ်ပန္မ်ား ဗိုလ္ရန္ေအာင္၏အျပဳအမူကို ေကာင္းစြာနားလည္သြားၾကၿပီျဖစ္၏၊
ေနာက္တခု ဂ်ပန္မ်ားႏွင့္ က်ေနာ္တို႔ ပဋိပကၡျဖစ္ရျပန္၏၊
ျဖစ္ရပံုမွာ - ဂ်ပန္၏စစ္သင္တန္းတြင္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဝင္ရဲေဘာ္တဦး ဂ်ပန္တေယာက္၏ပါးရိုက္ ခံရျခင္းျဖစ္သည္။ ပါးရိုက္ျခင္းမွာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးတို႔အတြက္ သိပ္အေရးမႀကီးဟု ယူဆဖြယ္ျဖစ္ေသာ္လည္း က်ေနာ္တို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးအတြက္ အလြန္အေရးႀကီး၏၊ ရိုင္းစိုင္း ယုတ္မာစြာ အလြန္ဆိုးဝါးစြာေစာ္ကားလိုက္သည့္သေဘာ ေဆာင္ေပသည္။ ထိုရဲေဘာ္မွာ ဝမ္းနည္းျခင္း။ ရွက္ျခင္းတို႔ျဖင့္ မ်က္ရည္မ်ား စိုရြဲလ်က္ရွိသည္။ က်ေနာ္တို႔မွာလည္း မုန္းတီးရြံရွာစိတ္။ ေဒါသစိတ္တို႔ျဖင့္ မ်က္ရည္မ်ားဝဲလ်က္ ဤအတိုင္းဆိုက က်ေနာ္တို႔သည္ ဂ်ပန္မ်ားႏွင့္ တေန႔တြင္ စာရင္းရွင္းၾကရမည္ဟု စိတ္တြင္ပိုင္းျဖတ္လာၾကေတာ့သည္။ က်ေနာ္တို႔သည္ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ စစ္ပညာ တတ္ဖို႔အတြက္ သည္းခံရံုမွတပါး အျခားမရွိေတာ့ေပ၊ သို႔ေသာ္က်ေနာ္တို႔အသည္းတြင္ ဂ်ပန္မုန္းတီးေရးစိတ္ဓာတ္မွာ တဆင့္တိုး၍ စြဲထင္လ်က္ရွိေပေတာ့သည္။

ဂ်ပန္တို႔က က်ေနာ္တို႔အေပၚရိုင္းစိုင္းစြာဆက္ဆံလာျခင္းအေပၚ က်ေနာ္တို႔ေတြးဆရာတြင္ ပထမက ဂ်ပန္စစ္တပ္အတြင္း ဆက္ဆံေရးမွာ လည္း ခပ္ရိုင္းရိုင္းဆက္ဆံၾကသည္။ အထက္လူႀကီးက ေအာက္လူကို စိတ္မထင္လွ်င္ ရိုင္းရိုင္းစိုင္းစိုင္းဆက္ဆံတတ္သည္ဟုလည္း က်ေနာ္တို႔ တဖက္ကသိရ၏၊ သို႔ေသာ္ ဧည့္သည္ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားကို ဤမွ်အထိရိုင္းစိုင္းဖို႔ မသင့္ေခ်၊
ေနာက္တမ်ိဳးစဥ္းစားစရာမွာ ဂ်ပန္တို႔သည္ ဗမာျပည္ကို ေနာင္အုပ္စိုးဖို႔ရည္ရြယ္ခ်က္ စီမံကိန္းရွိၿပီးျဖစ္ရာ ယခုကတည္းက သူတို႔၏ အရင္းခံလူမ်ားျဖစ္ေသာ က်ေနာ္တို႔က သူတို႔ကိုေၾကာက္ရြံ႔ေနေအာင္ဦးခ်ိဳးထားဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ ရိုင္းစိုင္းစြာဆက္ဆံေနၾကသလား ဟုလည္း ထင္စရာရွိသည္။
ဤသို႔ေၾကာက္ရြံ႔ေအာင္ဆက္ဆံလွ်င္မူ သူတို႔မွားေပလိမ့္မည္၊ အဂၤလိပ္၏ကၽြန္မျဖစ္လိုေသာ ေတာ္လွန္ေရးသမားတို႔သည္ ေနာက္လူမ်ိဳး တမ်ိဳး၏ကၽြန္လည္း အျဖစ္ခံမည္မဟုတ္သည္ကို သူတို႔နားမလည္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။
က်ေနာ္တို႔သည္ ေၾကးစားေတြမဟုတ္ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ိဳးခ်စ္ေတြျဖစ္သည္ကို ေနာင္ သူတို႔ သိၾကရမည္ျဖစ္သည္။ သူတို႔၏ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈအျဖစ္ က်ေနာ္တို႔စိတ္ထဲစြဲေနသည့္ ျပယုဂ္ေနာက္တခုမွာ သူတို႔ စစ္ပြဲမွဖမ္းမိလာသည့္ တရုတ္သံု႔ပန္းတေယာက္ကို ေခၚလာၿပီး တိုင္တတိုင္တြင္ႀကိဳးႏွင့္ခ်ည္ကာ က်ေနာ္တို႔ကို အရွင္လတ္လတ္ လွံစြပ္ထိုးေလ့က်င့္ခန္း ျပဳလုပ္ခိုင္းျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။
က်ေနာ္တို႔သည္ ဂ်ပန္မ်ားႏွင့္ဆက္ဆံေရးမွာ စစ္သင္တန္းတေလွ်ာက္လံုး ေကာင္းမြန္သည္မရွိ။ က်ေနာ္တို႔ ဗမာျပည္ျပန္ေရာက္မွ ေရာက္ပါဦး မလားဟု အၿမဲစိုးရိမ္ေနၾကရ၏၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ရဲေဘာ္အခ်ိဳ႔သည္ စက္ပစ္ကြင္းမွာ ေသနတ္ပစ္ေလ့က်င့္စဥ္ က်ည္ဆံတေတာင့္စ ႏွစ္ေတာင့္စ ခဲရာခဲဆစ္ခိုးဝွက္သိမ္းဆည္းၾက၏၊
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္လည္း မ်ားစြာစိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ပံုရ၏၊ အားေပးစကားေျပာ၏၊ “ေဟ့..ေသလဲဗမာပီပီ ဇာတိမာန္နဲ႔ေသၾကပါ၊ ရန္သူကမိရင္ ‘လက္အားရင္ လက္နဲ႔ထိုး။ ‘ေျခအားရင္ ေျခနဲ႔ကန္ပါ၊ ေနာက္ဆံုး ‘ပါးစပ္အားေနရင္ ပါးစပ္နဲ႔ကိုက္ၿပီးမွ ရဲရဲသာ ေသျပလိုက္ တာေပါ႔၊”ဟုအားေပးၫႊန္ၾကား၏၊
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ဤကိစၥမ်ိဳးႀကံဳတိုင္း ဤသို႔ေျပာတတ္၏၊
ထိုစကားသည္အေပၚယံၾကည့္ေတာ့ မိုက္ရူးရဲစကားဟု ထင္စရာရွိ၏၊ သို႔ရာတြင္ ေတာ္လွန္ေရးသူရသတၱိအျပည့္ ပါဝင္၏၊ ၾကမ္းတမ္းေသာ နယ္ခ်ဲ႔စနစ္ကိုတိုက္ရာတြင္ ဤကဲ့သို႔စိတ္ဓာတ္သတၱိမ်ိဳးျပမွသာ နယ္ခ်ဲ႔စနစ္က အရႈံးေပးမည္၊ လက္ရြံ႔မည္ မဟုတ္ပါေလာ၊ အကယႈ္ မိမိက်ဆံုးရလွ်င္လည္း က်န္ရစ္ခဲ့မည့္မ်ိဳးခ်စ္မ်ား ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားအတြက္ ဆက္လက္တိုက္ပြဲဝင္ရန္ စိတ္အားတက္ႂကြဖြယ္ မဟုတ္ပါေလာ၊